 |
| Foreign Minister Dr. Dipu Moni |
The Bangladesh Foreign Minister Dr. Dipu Moni told the Burmese ambassador on Wednesday, “Rohingyas are your citizens, and it is your concern to take them back in Myanmar from Bangladesh.”
Dipu Moni told Ambassador Myo Myint Than that Burma has a responsibility to repatriate Rohingya refugees, who are estimated to number as high as 500,000, in order to strengthen the bilateral relationship, according to BSS, the national news agency of Bangladesh.
Burma’s President Thein Sein is scheduled to visit Bangladesh sometime after Ramadan, which starts on Friday and continues for 30 days.
Bangladesh would offer assistance to start the repatriation process that has remained stalled for decades, the foreign minister said.
Official statistics show nearly 30,000 documented Rohingya refugees and 450,000 undocumented refugees, many of whom left Burma in the early 1990s to avoid persecution, now reside in Bangladesh, often in squalid camps and makeshift settlements. Rohingyas are denied citizenship in Burma, and the UN says the group is among the most persecuted in the world.
The foreign minister urged Burma to solve the refuge problem and said it appreciated the steps the government took to quell the sectarian unrest that swept over Arakan State during the past six weeks.
The foreign minister said Rohingyas used to live in Arakan [now Rakhine] State and they still prefer to be identified as Burmese nationals.
Bangladesh has come under strong international pressure to accept Rohingya refugees who tried to flee Burma during the recent violence, which saw up to 79 people die and 3,000 homes and businesses burned.
Up to 50,000 Royingya Muslims and Burmese Buddhist are now in refugee camps in Rakhine State, where an international humanitarian operation is underway to provide food, shelter and medicine.
A solution to the Rohingya refugee issue will prove difficult to solve.
Last week, President Thein Sein told a UN refugee official that that non-citizen Rohingya Muslims in far western Burma should be placed in refugee camps or deported.
The U.N. High Commissioner for Refugees Antonio Guterres rejected the suggestion, saying it was not the UN’s job to resettle the Rohingya.
“The resettlement programs organized by UNHCR are for refugees who are fleeing a country to another, in very specific circumstances. Obviously, it's not related to this situation,” Guterres told the media after a meeting with the president.
Thein Sein said that Rohingya were not welcome in Burma.
“We will take responsibility for our ethnic people, but it is impossible to accept the illegally entered Rohingyas, who are not our ethnicity,” he told Guterres, according to the president's official website.
The president said the move was the “only solution.” Within Burma, there is widespread resentment against the Rohingyas – who number around 800,000 in Burma –and who are called “Bengali” by most Burmese.
“We will send them away if any third country would accept them,” Thein Sein said. “This is what we are thinking is the solution to the issue.”
Source : Mizzima
Read the Statement of Foreign Minister Dr. Dipu Moni, here
ဦးခုိင္ျမတ္ေက်ာ္ အယ္ဒီတာအျဖစ္လုပ္ကုိင္ေနေသာ ဘဂၤလားေဒ႔ရွ္ႏုိင္ငံ အေျခစုိက္ နိရဥၥရာ ရခုိင္သတင္းဌာနသည္ ရခုိင္ေဒသ ပဠိပကၡႏွင္႔အတူ ျပည္တြင္းရခုိင္တုိင္းရင္းသားတုိးတက္ေရးပါတီႏွင္႔ ျပည္ပေရာက္ရခုိင္းအစြန္းေရာက္မ်ားႏွင္႔ ပူးေပါင္း၍ ရခုိင္ေဒသ၏ သတင္းလိမ္၊ သတင္းမွား၊ လုပ္ႀကံဇတ္လမ္းမ်ားကုိ လက္ေတြ႕ျဖစ္ေပၚခံစားေနသကဲ႔သုိ႔ ၎တုိ႔၏ အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ေဖာ္ျပေန ပါသည္။ နိရဥၥရာသတင္းဌာနသည္ စာနယ္ဇင္းက်င္႔၀တ္မ်ားႏွင္႔ မည္သုိ႔မွ်ကုိက္ညီမႈမရွိေသာေၾကာင္႔ ရခုိင္ျပည္သူတရပ္လုံးႏွင္႔ ျပည္တြင္္း/ ျပည္ပ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား ယုံၾကည္အားကုိးေသာ မွန္ကန္၍ စစ္မွန္တိက်ၿပီး အမ်ားအတြက္ အက်ဳိးရွိေသာ သတင္းဌာနတစ္ခုျဖစ္ရန္ အထူးအေရးႀကီးပါသည္။ သုိ႔မဟုတ္လွ်င္ နိရဥၥရာသတင္းဌာနသည္ အမ်ားျပည္သူ ျပည္တြင္း/ျပည္ပေန ျမန္မာႏုိင္္ငံသားမ်ားအတြက္ အက်ဳိးမရွိဘဲ ရိုဟင္ဂ်ာဆန္႔က်င္ေသာ(ANTI ROHINGYA)သတင္းဌာနတခုအေနျဖင္႔သာ လူမ်ဳိးအယူ၀ါဒက်ဥ္းေျမာင္းၿပီး၊ အစြန္းေရာက္ အယူသည္းမ်ား၏ သတင္းဌာနအျဖစ္သာ အမ်ားအျမင္တြင္ ေပၚလြင္ေနေသာေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။
၁၆-ရက္၊ ဇူလုိင္၊ ၂၀၁၂-ခုႏွစ္တြင္ တင္ထားေသာ သတင္းတပုဒ္တြင္ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕၊ ပုိက္္သည္ရပ္ကြက္မွ ဆုိင္ကယ္ေမာင္း သမားတစ္ဦးကုိ ေအာက္ပုိက္္သည္ရြာသားမ်ားက ၀ုိင္း၀န္းတုိက္ခုိက္သျဖင္႔ အသက္ေဘးမွ သီသီေလးလြတ္ေျမာက္လာကာ ေဆးရုံသုိ႔ တင္ပုိ႔ခဲ႔ရေၾကာင္း၊ ဆုိင္ကယ္သမားမွာ ကုိစံေရႊ(အသက္-၃၁-ႏွစ္)ျဖစ္ၿပီး၊ ဘုရားေပါင္းဆုိေသာရြာကုိ လူပုိ႔ၿပီး ယမန္ေန႔ညေန(၆)နာရီမွာ ေအာက္ပုိက္သည္ ကုလားရြာကုိ ျဖတ္သြားစဥ္ လူခုႏွစ္ေယာက္ေလာက္မွ ဆုိင္ကယ္တားၿပီး ေလးဂြ၊ ဂ်င္ဂလိေတြနဲ႔ တုိက္ခုိက္ခဲ႔ေၾကာင္း၊ ၀မ္းဗုိက္ကုိထိသြား၍ ဆုိင္ကယ္နဲ႔အတူ လဲက်သြားေၾကာင္၊ ေနာက္တုတ္ေတြနဲ႔လာရုိက္ေၾကာင္း၊ လူေပါင္း(၂၀)ခန္႔မွ တုတ္ေတြ၊ ဓါးေတြကုိင္ ၿပီး လုိက္လာတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဘုရားေပါင္းဖက္မွ ေထာ္လာဂ်ီတစ္စီးထြက္လာတဲ႔အတြက္ အသက္ေဘးမွ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ႔ေၾကာင္းကုိ ေက်ာက္ေတာ္ၿမဳိ႕ ရခုိင္ျပည္နယ္လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ ဦးေစာၿငိမ္းမွ ေျပာဆုိသည္ဟု ေရးသားထားပါသည္။ ဆုိင္ကယ္ကုိ ျပန္ရထားၿပီး ရဲစခန္းတြင္ အမႈဖြင္႔ထားေသာ္လည္း တစုံတရာအေရးယူေဆာင္ရြက္မႈ မရွိေသးေၾကာင္း ဆက္လက္ေျပာဆုိသည္ဟုလည္း တင္ျပထားပါ သည္။ ေက်ာက္ေတာ္တြင္ ရခုိင္အမ်ဳိးသားမ်ားအေနျဖင္႔ ေအးေအးေဆးေဆးေနထုိင္လုိေသာ္လည္း အနီးအနားရွိ ဘဂၤါလီရြာသားမ်ား တခု ၿပီးတခု ျပသာနာရွာေနသျဖင္႔ ေနာင္တြင္ျပႆနာေပၚေပါက္ႏုိင္ေၾကာင္း ဦးေစာၿငိမ္းေျပာသည္ဟု ဆုိထားပါသည္။ ဇူလုိင္(၇)ရက္၊ (၈)ရက္ ေန႔ေတြမွာ ေက်ာက္ေတာ္ကုိ မီးရႈိ႕ဖုိ႔လုပ္ပါတယ္။ (၉)ရက္ေန႔ကလည္း ျပည္ေတာ္သာေစ်းကုိ မီးရႈိ႕ဖုိ႔လုပ္တဲ႔အတြက္ ဖမ္းဆီးခဲ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ရန္မစပါဘူး။ သူတုိ႔ကသာ တခုၿပီးတခု ျပႆနာရွာေနတဲ႕အတြက္ ဒီျပႆနာမေအးဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ဆုိရင္ လည္း မခံနုိင္ရင္ ျပႆနာက တက္ႏုိင္ပါတယ္” ဟု ေျပာေၾကာင္း အက်ယ္တ၀င္႔ တင္ျပထားတာေတြ႕ရပါတယ္။
အထက္ပါဆုိင္ကယ္ ကယ္ရီသမားသည္ မြတ္စလင္မ္အမ်ားစုေနထုိင္ေသာ ေအာက္ပုိက္သည္ေက်းရြာတြင္ မဟုတ္ဘဲ ေက်းရြာ ၏ အျပင္ဖက္လမ္းမတြင္ အရက္မူးၿပီး ဆုိင္ကယ္လဲလ်က္ရွိသည္ကုိ ေအာက္ပုိက္သည္ေက်းရြာႏွင္႔ ကပ္လ်က္ရွိေသာ ရခုိင္ရြာမွ လူအခ်ဳိ႕ ေတြ႕ျမင္၍ ေမးျမန္ရာ အနီးရွိ မြတ္စလင္မ္ေက်းရြာ၏ လူအခ်ဳိ႕ ၀ုိင္း၀န္းရုိက္ႏွိက္မႈေၾကာင္႔ ဒဏ္ရာအနာတရရရွိခဲ႔ေၾကာင္းကုိ ရခုိင္အစြန္း ေရာက္ တခ်ဳိ႕ လုပ္ႀကံဇတ္လမ္းထြင္၍ ရဲစခန္းသုိ႔တုိင္ၾကားခဲ႔သည္။ ရဲစခန္းမွ စခန္းမွဴးႏွင္႔ တာ၀န္ရွိသူမ်ား၊ ရခုိင္ေခါင္းေဆာင္ႏွင္႔ ရခုိင္လူမ်ဳိး အေယာက္(၂၀)မွ လည္းေကာင္း၊ စစ္အာဏာပုိင္မ်ားမွလည္းေကာင္း မြတ္စလင္မ္ရြာသုိ႔ လာေရာက္ေမးျမန္း၍ လုပ္ႀကံဇတ္တုိက္ထားေသာ အမႈဆုိကာ အျဖစ္မွန္ကုိ သိရွိၿပီးျပန္လည္ထြက္ခြာသြားခဲ႔ပါသည္။ မည္သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကုိမွ် ဖမ္းဆီးခဲ႔ျခင္းမရွိပါ။
ရခုိင္ေဒသရွိ၊ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕နယ္သည္ ေရွးပေ၀သဏီကတည္းက ရခုိင္ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားမွာ ညီရင္း အကုိေမာင္ရင္းႏွမသဖြယ္ တဦးႏွင္႔တဦး ေဖးမကူညီစည္းလုံးညီညြတ္စြာ ေနထုိင္ေသာ ၿမိဳ႕တၿမဳိ႕ျဖစ္ပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆုိေသာ္ ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္ႏွင္႔ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားအၾကားတြင္ ဘာသာမတူေသာ္လည္း ေဆြမ်ဳိးအျဖစ္ရွိေနသူမ်ားလည္း ရွိေနပါသည္။ ရခုိင္ေဒသကုိ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕မ်ားအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာ ၁၉၃၀-ခုႏွစ္တြင္ ကၽြန္ပညာေရးစနစ္ကုိဆန္႕က်င္၍ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ား ဖြင္႔လွစ္ရာတြင္ ဦးထြန္း ေ၀ႏွင္႔တြဲဖက္၍ ဦးဇုိင္နဒၵိန္(ေက်ာက္ေတာ္)မွ ဦးစီး၍ စစ္ေတြၿမိဳ႕တြင္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ား ဖြင္႔လွစ္ခဲ႔သည္။ ေနာက္ပုိင္းတြင္ ဦးဇုိင္နဒၵိန္ သည္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္း၏ ေက်ာင္းအုပ္အျဖစ္ေဆာင္ရြက္၍ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ရွင္သန္ထက္ျမက္ေရးအတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြ လႈပ္ရွား ခဲ႔သူလည္းျဖစ္သည္။ အထက္ပုိက္သည္ေက်းရြာမွ ဦးအဒူကာဒီသည္ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕ဆုိင္ရာ သမာဓိၿမိဳ႕၀န္အျဖစ္ ပါလီမန္ဒီမုိကေရစီ ေခတ္အထိ အမႈထမ္းခဲ႔သူျဖစ္ပါသည္။ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕ ဓမၼာရုံျဖစ္ေျမာက္ေရးတြင္ ဦးေဆာင္ဦးရြက္ပါ၀င္ခဲ႔သူမ်ားမွာ ဦးအဒူကာဒီ (သမာဓိ ၿမိဳ႕၀န္)၊ ဦးအဇီမူဒၵိန္(ေက်ာင္းအုပ္)တုိ႔ အဓိကအခန္းက႑မွပါ၀င္ကာ အလွဴရွင္မ်ားတြင္လည္း ၎တုိ႔၏အမည္မ်ား ဓမၼာရုံေဘးပတ္လည္ရွိ ေက်ာက္ျပားမ်ားတြင္ ယေန႔တုိင္ေတြ႕ျမင္ႏုိင္ပါသည္။
သုိ႔ေသာ္လည္း ႏွစ္ေပါင္း(၅၀)အာဏာရွင္လက္ေအာက္တြင္ ေမြးဖြားသူမ်ားမွာ သမုိင္း အမွန္ကုိ သိရွိသူ အလြန္တကာနည္းသြားၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ တခ်ဳိ႕ သမုိင္းအမွန္ကုိ သိရွိသူေတြလည္း သမုိင္းအမွန္ကုိ မ်က္ကြယ္ျပဳကာ လူမ်ဳိးေရ၊ ဘာသာေရးမုန္းတီးမႈေတြ သက္ဆုိးရွည္ေအာင္ ေဘးတီးေပးေနၾကတယ္။ ကုိယ္႔ပညာရပ္ျဖင္႔ လူ႔ကမာၻကုိ အက်ဳိးျပဳမယ္ မႀကံဘူး။ လူအမ်ားအတြက္ ဒုကၡေတြသာ ေဆာင္က်ဥ္းေပးေနၾကတယ္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ေက်ာက္ေတာ္ၿမဳိ႕ရွိ ရခုိင္အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး ျဖစ္သူ ဦးသာဇံလွအား ေမးျမန္းလွ်င္ သမုိင္းအမွန္ျဖစ္ရပ္ႏွင္႔ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕၏ အေျခအေနကုိ တိတိက်က်သိရွိႏုိင္မည္ျဖစ္သည္။ ယခင္ က ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕ရွိ ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္တုိ႔ ဘုိး၊ဘြား၊ဘီ၊ဘင္ အစဥ္အဆက္လက္ထက္မွ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာအတူယွဥ္တြဲ ေနထုိင္လာေသာေၾကာင္႔ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕တြင္ ဗုဒၶဘာသာႏွင္႔ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားၾကားတြင္ မည္သည့္ျပသာနာမွ် မရွိခဲ႔ပါ။
သုိ႔ေသာ္လည္း သမၼတဦးသိန္းစိန္အစုိးရႏွင္႔ အစြန္းေရာက္ရခုိင္တုိင္းရင္းသားတုိးတက္ေရးပါတီ၏ စနစ္တက် လူမ်ဳိးတုံးသန္႔စင္ ေရးတြင္ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕လည္း မလြတ္ကင္းခဲ႔ပါ။ ေက်ာက္ေတာ္ၿမဳိ႕တြင္ ေက်းရြာအုပ္စုေပါင္း(၈၈)ခုရွိၿပီး မြတ္စလင္မ္ေက်းရြာ (၂၂)ရြာ သာရွိပါသည္။ ေက်းရြာအုပ္စုတစ္ခုတြင္ ရြားသုံး/ေလးရြာေပါင္းထားေသာ အုပ္စုလည္းရွိသည္။ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္လူဦးေရသည္ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕တစ္ခုလုံးတြင္(၁၃)ရာခုိင္ႏႈန္း သာသာရွိပါသည္။ သိန္္းစိန္အစုိးရႏွင္႔ ရခုိင္တုိင္္းရင္းသားတုိးတက္္ေရးပါတီ၏ လူမ်ဳိးတုံး သန္႔စင္ေရးစီမံကိန္းတြင္ (၁၃)ရာခုိင္းႏႈန္းသာရွိေသာ မြတ္စလင္မ္မ်ားမွ (၈၇)ရာခုိင္းႏႈန္းရွိေသာ ရခုိင္အုပ္စု၀င္မ်ားကုိ အဘယ္ကဲ႔သုိ႔ တုိက္ ခုိက္ႏုိင္မည္နည္း။ ယေန႔အခ်ိန္အထိ ေက်ာက္ေတာ္ၿမဳိ႕တြင္ အစြန္္းေရာက္မ်ာ၏ တုိက္ခုိက္္မႈေၾကာင္႔ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္(၁၁)ဦး သတ္ ျဖတ္ခံခဲ႔ရသည္။ စံကားေတာင္မြတ္စလင္မ္ေက်းရြာတြင္ ရခုိင္အစြန္းေရာက္မ်ား ၀ုိင္္း၀န္းတုိက္ခုိက္၍ လူေပါင္း(၆)ဦး သတ္ျဖတ္ခံခဲ႔ရၿပီး အိမ္ေျခ(၈၀)ေက်ာ္ မီးရႈိ႕ခံခဲ႔ရျခင္း၊ အေပါက္၀ေက်းရြာတြင္ အိမ္ေျခ(၃၉)အိမ္၊ ေခါင္းတုတ္အလယ္ကၽြန္းတြင္ အိမ္ေျခ(၃၉)အိမ္၊ ပုိက္သည္ ေက်းရြာေဘးတဖက္တြင္ အိမ္ေျခ(၃၀)မီးရႈိ႕ခံခဲ႔ရပါသည္။ ဒိုေဒါင္ေက်းရြာမွ ငါးဖမ္းရန္ထြက္လာေသာ တံငါသည္(၄)ဦး၊ ေက်ာက္ေတာ္ေစ်း တြင္ ေစ်းထြက္၀ယ္သူတစ္ဦးအပါအ၀င္ စုစုေပါင္း(၁၁)ဦး သတ္ျဖတ္ခံရပါသည္။ ေစ်းထြက္၀ယ္ေသာ အျခားမြတ္စလင္မ္ႏွစ္ဦးအား ရခုိင္ အၾကမ္းဖက္သမားမ်ားမွ ရုိက္ႏွက္၍ ဓါတ္ဆီဗုံးေထာင္ၿပီး ဓါတ္ပုံရုိက္ေစကာ ရခုိင္ရြာမ်ားအား မီးရႈိ႕ရန္လာေရာက္သူအျဖစ္ လိမ္လည္ ေၾကညာၿပီး ရဲစခန္းသုိ႔ပုိ႔ေဆာင္ျခင္းခံလုိက္္ရပါသည္။ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕နယ္္ရွိ မည္သည့္မြတ္စလင္မ္ေက်းရြာမွ ရြာသူ/ရြာသားမ်ားသည္ မိမိတုိ႔၏စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ရန္ ရြာအျပင္သုိ႔ ယေန႔ထိတုိင္ထြက္ခြင္႔ မရရွိေသးပါ။ အဘယ္ေၾကာင္႔ဆုိေသာ္ ေလးဘက္ေလးတန္မွ ရခုိင္အစြန္းေရာက္မ်ားမွာ အုပ္စုဖြဲ႕ရွိေန၍လည္းေကာင္း၊ အာဏာပုိင္မ်ားမွ အေျခအေနတည္ၿငိမ္သည္အထိ ေက်းရြာ အျပင္သုိ႔ထြက္ရန္ တားျမစ္ထားေသာေၾကာင္႔ျဖစ္သည္။ ရြာသူ/ရြာသားမ်ားသည္ မိမိတုိ႔၏ စား၀တ္ေနေရးကုိ ပူပန္မည္ေလာ၊ ရခုိင္အစြန္း ေရာက္မ်ား၏ ေန႔၊ည ၀င္ေရာက္တုိက္ခုိက္မႈ အႏၱရယ္ကုိ ခုခံကာကြယ္မည္ေလာဆုိေသာအျဖစ္နဲ႔ က်ီးလန္႔စာစားေနရေသာ အေျခအေနမ်ဳိး တြင္ ရွိေနပါသည္။
ယေန႔အခ်ိန္သည္ သိန္းစိန္အစုိးရႏွင္႔ ရခုိင္တုိင္းရင္းသားတုိးတက္ေရးပါတီတုိ႔ ေထာင္ထားေသာ ေက်ာ႔ကြင္းထဲသုိ႔ မ၀င္မိေအာင္ မြတ္စလင္မ္မ်ားမွ အထူးသတိထားေနရေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ယုတ္စြအဆုံး စံကားေတာင္ေက်းရြာသုိ႔ ၀င္ေရာက္မီးရႈိ႕၊ သတ္ျဖတ္ေသာ ရခုိင္အစြန္းေရာက္အၾကမ္းဖက္သမား (၄)ဦးကုိ ရြာသားမ်ားမွ ဖမ္းမိၾကေသာ္လည္း ရခုိင္ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင္႔ အာဏာပုိင္မ်ားလက္သုိ႔ လႊဲေျပာင္းေပးခဲ႔သည္။ သတင္းဌာနမ်ားႏွင္႔ အစြန္းေရာက္မ်ားမွ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕ရွိ မြတ္စလင္မ္မ်ားအား လုပ္ႀကံလီဆယ္ၿပီး အျပစ္အမ်ဳိးမ်ဳိး ဖုိ႔ခဲ႔ေသာ္လည္း အာဏာပုိင္မ်ားမွ ရြာသူ/ရြာသားမ်ားအား ဖမ္းဆီးႏုိင္ေလာက္ေအာင္ အခြင္႔အေရးမေပးဘဲ၊ သည္းခံမ်ဳိသိပ္၊ သတိႀကီးစြာ ေနထုိင္၍ ခႏီၶတရားကုိလက္ကုိင္ထားလ်က္ရွိေနပါသည္။ ထုိ႕ေၾကာင္႔ နိရဥၥရာသတင္းဌာနေသာ္လည္းေကာင္း၊ အျခားမည္သည့္ မီဒီယာ မ်ားမွလည္းေကာင္း သတင္းတခုေရးသားလွ်င္ လူတစ္ဦး(သုိ႔မဟုတ္)လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးကုိ အေျခခံ၍ စိတ္ခံစားမႈႏွင္႔ လိမ္ညာဖြင္႔ဟေသာ ေကာ လဟာလသတင္းမ်ဳိးကုိ အထူးေရွာင္ရွားရန္လုိအပ္ၿပီး၊ မီးေလာင္ရာေလပင္႔ဆုိသကဲ႕သုိ႔ ပဠိပကၡပုိမုိႀကီးထြားေစေသာ အျဖစ္မ်ဳိးမေရာက္ ရွိေအာင္ အထူးဂရုစုိက္ရန္္ လုိအပ္ပါသည္။ အထူးသျဖင္႔ ေက်ာက္ေတာ္ၿမိဳ႕တြင္ စစ္ေဒသမွ တမ္မမွဴးဗုိလ္မွဴးေမာင္ေမာင္စုိး ကိုယ္တုိင္ တာ၀န္ယူႀကီးၾကပ္လ်က္ရွိေနပါသည္။ သတင္းဌာနတစ္ခုသည္ မိမိ၏သတင္းမွားတခုေၾကာင္႔ လူအုပ္စုလုိက္ ပဠိပကၡအသြင္ေဆာင္ကာ ႏွစ္ဖက္အက်ဳိးမရွိ၊ ထိခုိက္ပ်က္ဆီးဆုံးရႈံးမႈျဖင္႔ တရားခံအျဖစ္မေရာက္ေလေအာင္ အထူးဆင္ျခင္ရမည္ျဖစ္သည္။ လုိအပ္ပါက ေဒသ၏ အျမင္႔ဆုံးအာဏာပုိင္(သုိ႔မဟုတ္)ႏွစ္ဖက္လူမ်ဳိးရွိ ေခါင္းေဆာင္းမ်ားကုိ ေမးျမန္း၍ သတင္းယူရမည္ျဖစ္သည္။
ထုိေၾကာင္႔ နရဥၥရာသတင္းဌာန၏ မဆင္မျခင္သတင္းလိမ္ညာမႈေၾကာင္႔ လက္ရွိခံစားေနရေသာ ႏွစ္ဖက္ျပည္သူမ်ားကုိ စိတ္္ အေႏွာင္႔အယွက္ျဖစ္ေစၿပီး၊ မသိနားမလည္သူမ်ား၊ ရခုိင္ေဒသသတင္းကုိ အထူးနားစြင္႔ေနသူမ်ားကုိလည္း စိတ္မခ်မ္းေျမ႕မႈကုိ ျဖစ္ေပၚ ေစခဲ႔ရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင္႔ ဤသတင္းႏွင္႔ ပတ္သက္၍ နရဥၥရာသတင္းဌာနအားလည္းေကာင္း၊ နရဥၥရာသတင္းဌာန၏ တာ၀န္ခံအယ္ဒီတာ ဦးျမတ္ခုိင္္ေက်ာ္(ဘီဘီစီ ျမန္မာပုိင္းသတင္းေထာက္)အားလည္းေကာင္း ျပင္းျပင္းထန္ထန္ရႈံ႕ခ်ၿပီး သတင္းအမွန္ျပင္ဆင္၍ ေရးသားပါရန္ တုိက္တြန္းအပ္ပါသည္။
ေမာင္ေရႊခုိင္
၀ါရွင္တန္ၿမဳိ႕ အလ္အစၥလာမ္ဗလီမွ ေရွ႕ေဆာင္ ဆရာ သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ အဖိႏွိပ္ခံေန ရေသာ ရုိဟင္ဂ်ာမြတ္စလင္မ်ားအတြက္ ရပ္တည္၍ ေျပာၾကား ခဲ့ေသာ အီရန္ႏုိင္ငံႏွင့္ တူရကီႏုိင္ငံမ်ားကုိ ခ်ီးမြမ္း ၍ေျပာဆုိ လုိက္ေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။
အီရန္ႏုိင္ငံမွျမန္မာႏုိင္ငံအစုိးရသုိ႔ရုိဟင္ဂ်ာမြတ္စလင္လူနည္းစုမ်ားကုိအသိအမွတ္ျပဳရန္ႏွင့္ႏုိင္ငံတကာမွလူနည္းစုမ်ားအေပၚအၾကမ္းဖက္ ျခင္းကုိရပ္တန္႔သြားရန္အတြက္၀ုိင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ၾကရန္တုိက္တြန္းခဲ့သည္။
အီရန္ႏုိင္ငံႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးဌာနမွေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ Ramin Mehmanparast မွအဂၤါေန႔တြင္က်င္း ပေသာအပတ္စဥ္သတင္းစာရွင္းလင္း ပြဲတြင္ - ျမန္မာအစုိးရအေနနဲ႔ လူနည္းစုမ်ားရဲ႕ အခြင့္အေရးမ်ားကုိ အသိအမွတ္ျပဳဖုိ႔ကၽြန္ေတာ္ခုိင္ခုိင္မာမာအႀကံျပဳတယ္။ မြတ္စလင္အသုိင္းအ ၀ုိင္းဟာႏုိင္ငံ ကေနခြဲျခားလုိ႔ရတဲ့အသုိင္းအ၀ုိင္းမဟုတ္တဲ့အတြက္ ရသင့္ရထုိက္တဲ့ အခြင့္အေရးမ်ားကုိ အသိအမွတ္ျပဳပါ - ဟုေျပာၾကားခဲ့သည္။
မြတ္စလင္ႏုိင္ငံမ်ား၊ ႏုိင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားနဲ႔ အစၥလာမစ္ပူးေပါင္းေဆာင္ ရြက္ေရးအဖြဲ႔မ်ား အေနနဲ႔အၾကမ္းဖက္မႈႀကီးရပ္တန္႔ဖုိ႔အတြက္ ေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားဖုိ႔လုိတယ္ - ဟု၎ကဆက္လက္ ၍ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံသမၼတသိန္းစိန္မွ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားကုိႏုိင္ငံတြင္းေမာင္း ထုတ္ရန္လုိေၾကာင္းႏွင့္၎တုိ႔ ကုိကုလ သမဂၢ အကူအညီႏွင့္ ဒုကၡသည္စခန္းမ်ား တြင္ထားရန္လုိေၾကာင္းလြန္ခဲ့သည့္ ရက္သတၱပတ္ကေျပာ ဆုိခဲ့သည္။
အစီရင္ခံစာမ်ားအရရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ျမန္မာႏုိင္ငံရွိမြတ္စလင္မ်ားသည္လြန္စြာအတိဒုကၡေရာက္လ်က္ရွိၿပီး၊ ဇြန္လ (၂၈) ရက္ေန႔ထိအၾကမ္း ဖက္မႈႀကီးအတြင္းတစ္သန္းခန္႔ရွိေသာရုိဟင္ဂ်ာမ်ားမွ ၆၅၀ ဦးခန္႔ေသဆုံးခဲ့ၿပီး ၁၂၀၀ ေက်ာ္ေပ်ာက္ဆုံးေနသည့္အျပင္ ၈၀၀၀၀ ေက်ာ္အုိးမဲ့ အိမ္မဲ့ျဖစ္ သြားေၾကာင္း သိရွိရသည္။
စစ္တပ္အသုိင္းအ၀ုိင္းမွအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာျမန္မာအစုိးရသည္ ကုလသမဂၢမွအဖိႏွိပ္ခံရ ဆုံးဟုသတ္မွတ္ထား သူမ်ားအေပၚပုိမုိ၍ဖိႏွိပ္ျခင္း၊ ရုိဟင္ဂ်ာမြတ္စလင္မ်ား ကုိႏုိင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳျခင္း မ်ားျငင္း ပယ္ျခင္း မ်ားျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရးမ်ားခ်ဳိးေဖာက္ျခင္း၊ အတင္းအဓမၼခုိင္းေစျခင္း၊ ပညာသင္ၾကား ခြင့္ကန္႔သတ္ျခင္းႏွင့္မတရားႏွိပ္စက္၍လုယက္ျခင္းရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာအစုိးရမွ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွမဟုတ္ေၾကာင္း၊ မ်ဳိးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာေနထုိင္လ်က္ရွိေသာ္လည္း တရားမ၀င္၀င္ေရာက္ေနထုိင္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းေျပာဆုိခဲ့ သည္။
Press TV မွအေမရိကန္ႏုိင္ငံ၀ါရွင္တန္ဒီစီၿမဳိ႕အလ္အစၥလာမ္ဗလီမွေရွ႕ေဆာင္ဆရာ Abdul Alim Musa ႏွင့္ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခဲ့သည္။
Press TV: Mr. Musa, Press TV ကမာၻ႔သတင္းအစီအစဥ္မွေျပာၾကားေပးတဲ့အတြက္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကမာၻမွအုိးမဲ့အိမ္မဲ့နဲ႔သတ္ျဖတ္ခံရ တဲ့သူေတြကုိမသိက်ဳိးကၽြန္ျပဳေနတယ္။ အဲဒီအတြက္ ခင္ဗ်ားဘာေျပာ ခ်င္သလဲ?
Musa: ကုလသမဂၢက ဆီးရီးယားႏုိင္ငံထဲေရာက္ေနတယ္။ ကုလသမဂၢက လီဘီးယားႏုိင္ငံအတြက္ အရမ္းစုိးရိမ္ပူပန္ခဲ့တယ္။ ကုလသမဂၢက အရမ္းစုိးရိမ္ပူပန္ေနရတဲ့အထဲမွာနံပါတ္ (၁) ေဆာ္ဒီအာေရဗ်နဲ႔ နံပါတ္ (၂) ေဆာ္ဒီအာေရဗ်ရဲ႕အေရွ႕ပုိင္းေဒသ ျမန္မာႏုိင္ငံျပႆနာကုိေျပာရမယ္ဆုိရင္ ဒီလူေတြခံစားေန ရတာကၽြန္ေတာ္သိေနခဲ့တာႏွစ္ေပါင္းသုံးဆယ္ေလာက္ရွိၿပီ၊ ဒီထက္ေတာင္ပုိဦးမယ္၊ ဒါေပမယ့္ဒီျပႆနာ ဟာအေနာက္ႏုိင္ငံေတြအေနာက္ႏုိင္ငံေတြရဲ႕အဖြဲ႔အစည္းေတြနဲ႔မဆုိင္သလုိျဖစ္ေနသလုိ၊ က်န္တဲ့သူေတြနဲ႔ လည္းမဆုိင္သ လုိျဖစ္ေနတယ္။ လူနည္းစုေလးျဖစ္တဲ့ လူေတြအတြက္ မြတ္စလင္ႏုိင္ ငံေတြက ပါမြတ္ စလင္ေတြ ကုိယ္စားမေျပာၾကဘူး။
ဒါကဘာကုိျပေနသလဲဆုိရင္အေနာက္ႏုိင္ငံေတြတန္ဖုိးထားတဲ့ေရနံဆီ၊ ေရႊနဲ႔အျခား တန္ဖုိးရွိတဲ့အရင္း အျမစ္ေတြ မရွိဘူးဆုိရင္၊ လူေတြရဲ႕ဘ၀၊ မိသားစုေတြ၊ လူေတြရဲ႕ယဥ္ေက်းမႈ၊ အေမြအႏွစ္ေတြက လုံး၀တန္ဖုိးမရွိ ဘူးဆုိတာျပေနတယ္။
ေနာက္တစ္ခုကအေလးထားစရာက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာျမန္မာႏုိင္ငံမွာလူထုအခြင့္အေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရး စတာေတြကုိေဖာ္ေဆာင္ဖုိ႔ႀကဳိးစားေနတာ လြန္ခဲ့တဲ့ဆယ္စုမ်ားကတည္းက ဆူဆူညံညံျဖစ္လာတယ္။ သူမရဲ့စြမ္းေဆာင္မႈေတြကုိႏုိဗယ္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုနဲ႔အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ တယ္။ မၾကာေသးခင္ကအဲဒီဆုကုိလက္ခံရခဲ့တယ္သူမအေလးအနက္ထားၿပီးႀကဳိးပမ္းေနတဲ့တူညီတဲ့လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ သူမရဲ့လူထုကုိ မေျပာဆုိႏုိင္ဘူး။ သူမရဲ့အေနအထားကုိ ထိခုိက္မခံႏုိင္တဲ့အတြက္ မေျပာ ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
အဓိကကၽြန္ေတာ္တုိ႔မြတ္စလင္ေတြျပခဲ့တာကေတာ့ အီရန္နဲ႔တူရကီႏိုင္ငံတုိ႔ရဲ့ရပ္တည္ခ်က္ေတြအတြက္ပါပဲ။ ဂုဏ္ယူရမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မြတ္ စလင္ေတြအေနနဲ႔တစ္ကမာၻလုံးမွာရွိ တဲ့မြတ္စလင္ေတြ အတြက္ရပ္တည္ရမွာပါ။ အာဖဂန္နစၥတန္ႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ Hazards, ပါကစၥတန္ႏုိင္ငံနဲ႔ ေဆာ္ဒီအာေရဗ်မွာ ရွိတဲ့ရွီအာမြတ္စလင္အားလုံးအတြက္ရပ္တည္ၿပီးေျပာရမွာပါ။
Press TV: Mr. Alim Musa, ခင္ဗ်ားရည္ညြန္းခဲ့တဲ့ထဲမွာ အေနာက္ႏုိင္ငံေတြက အဲဒီကိစၥကုိမသက္ဆုိင္သလုိေနတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကုိ ကၽြန္ေတာ္ဒုတိယေမးခြန္း အေနနဲ႔ေမးခ်င္တယ္ တစ္သန္းခန္႔ရွိတဲ့လူေတြကုိႏုိင္ငံတကာသတင္းဌာနေတြသြားဖုိ႔ပ်က္ကြက္ေနတယ္။ လူ႔အခြင့္ အေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အခါအေနာက္ႏုိင္ငံကသတင္းဌာနေတြနဲ႔အစုိးရေတြက ျမန္မာႏုိင္ငံက မြတ္စလင္ေတြ ကုိ ဘယ္လုိခြဲျခားေနတယ္လုိ႔ျမင္ သလဲ?
Musa: ေကာင္းၿပီ၊ ဘာကုိခြဲျခားေနသလဲဆုိေတာ့လူ႔အခြင့္အေရးခြဲျခားေနတာပါ။ သူတုိ႔ရဲ့ လူေတြကုိေတာင္လူ႔အခြင့္အေရးမေပးေသးပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ဘယ္လုိခြဲျခားေနသလဲဆုိေတာ့ ဒီလူေတြပဲ တစ္ခ်ိန္လုံးသူတုိ႔လူေတြရဲ့လူ႔အခြင့္အေရးအတြက္ေျပာဆုိေနၾကတာ။ စစ္အာဏာရွင္ အစုိးရကေနအခု ပါလီမန္ေနရာရေနၾကၿပီ၊ ႏုိင္ငံတကာကလည္းအသိအမွတ္ျပဳေနၿပီ၊ သူတုိ႔တူညီတဲ့ အရာကုိ အျခားလူေတြကုိေပးဖုိ႔ျငင္းေန ၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လဲဆုိေတာ့ အဲဒီလူေတြကုိ တရား မ၀င္ေရာက္ လာတဲ့ႏုိင္ငံျခားသားလုိ႔သတ္မွတ္ၾကတယ္။ နယ္စပ္ျဖတ္ၿပီးေရာက္လာတဲ့ မက္စီကန္ေတြ ကုိ အေမရိကန္ကႏုိင္ငံသားအျဖစ္လက္မခံသလုိမ်ဳိးပါ။
ဒါေၾကာင့္ဒီလူေတြကတန္ဖုိးမရွိသလုိျဖစ္ေနတယ္ဘာေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ကတန္ဖုိးမထားလုိ႔။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိယ္တုိင္ ကတန္ဖုိးထားမွ အျခားေသာက်န္တဲ့ကမာၻက လူေတြအားလုံး ကတန္ဖုိးထားလိမ့္မယ္ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကကုိယ့္လူကုိကုိယ္တန္ဖုိးထားၾကမယ္ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မြတ္စလင္ေတြကကမာၻႀကီးမွာရွိတဲ့လူသားေတြအားလုံးကုိတန္ဖုိးထားၿပီး တရားမွ်တေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးစတာေတြအတြက္ ခုိင္ခုိင္မာမာရပ္တည္ေပးရမယ္။ အထူးသျဖင့္အားနည္းတဲ့သူေတြ၊ ခံစားခြင့္ပိတ္ပင္ထားခံရတဲ့သူေတြ၊ ေရႊ႕ေျပာင္းေန ထုိင္သူေတြ အတြက္ရပ္ တည္ေပးရမယ္။
Press TV ႏွင့္ Mr. Abdul Alim Musa တုိ႔၏အင္တာဗ်ဴးကုိဆီေလ်ာ္ေအာင္ဘာသာျပန္သည္။ အဓိပၸာယ္ လြဲမွားမႈရွိပါက ဘာသာျပန္သူ၏အား နည္းခ်က္သာျဖစ္ၿပီး RB ႏွင့္မသက္ဆုိင္ပါ။
ေမယုနဒီ
၅၈ ခုေသာအရပ္ဘက္ဆုိင္ရာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားပူးေပါင္း၍အဂၤါေန႔တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးမ်ားအေပၚမတရားဖိႏွိပ္ရန္အစုိးရအဖြဲ႔ အစည္းမ်ားစတင္၍အစပ်ဳိးေပးခဲ့ေၾကာင္းေၾကညာခ်က္တစ္ရပ္ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။
အဆုိပါေၾကညာခ်က္တြင္ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံသည္ႏုိင္ငံတကာဥပေဒကုိဆန္႔က်င္၍ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားထြက္ေျပး
တိမ္းေရွာင္လာသည္ကုိခုိလႈံခြင့္ မေပးခဲ့ေၾကာင္းေရးသားထားသည္။ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားပူးေပါင္းထားသည့္အဆုိပါအဖြဲ႔ကုိ Refugees International, The Arakan Project, The Equal Rights Trust တုိ႔မွဦးေဆာင္ၿပီး ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံအစုိးရမ်ားထံလုိအပ္သည့္ေဆာင္ရြက္ရမည့္အခ်က္အလက္ မ်ားကုိအဖြဲ႔မွေပးပုိ႔ခဲ့ၿပီးျဖစ္သည္။
ေၾကညာခ်က္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ႏုိင္ငံမဲ့ျဖစ္ေနေသာရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္မတရားဖိႏွိပ္မႈႏွင့္ခြဲျခားဆက္ဆံမႈမ်ားကုိဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာခံေနရ ေၾကာင္း၊ ယခုလည္းအျခားေသာအက်ပ္အတည္းရင္ဆုိင္ေနရေၾကာင္း၊ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားအတြက္ကာကြယ္ေပးရန္အျမန္ဆုံးစဥ္းစားေပးရန္လုိ အပ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာပဋိပကၡ၏ေနာက္ကြယ္တြင္ႏုိင္ငံေတာ္အစုိးရမွပါ၀င္ပတ္သက္ေနေၾကာင္းတုိ႔ပါ၀င္သည္။
အၾကမ္းဖက္မႈႀကီးသည္ဇြန္လ (၃) ရက္ေန႔မွစတင္ခဲ့ၿပီး၊ စစ္ေတြႏွင့္ေမာင္းေတာၿမဳိ႕မ်ားတြင္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ရုိဟင္ဂ်ာအမ်ားအျပားသည္ အၾကမ္းဖက္မႈႀကီး၏ဒုကၡသည္မ်ားျဖစ္ေနလ်က္ရွိၿပီး၊ မတရားဖိႏွိပ္ခံရမည္ကုိေၾကာက္ရႊံ႕၍ေနအိမ္မွထြက္၍မရေၾကာင္း၊ ေနရာထုိင္ေရး အတြက္အေျခခံလုိအပ္ခ်က္မ်ားရရွိရန္ပိတ္ပင္ခံထားရေၾကာင္း၊ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္သြားသူမ်ားႏွင့္ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္မေနထုိင္သူမ်ားမွာ အျမန္ဆုံးလူမႈေရးအေထာက္အကူမ်ားရရွိရန္လုိအပ္ေနေၾကာင္း၊ အေျခအေနတည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းလွ်င္လည္းအုိးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္သြားသူမ်ားကုိ မိမိတုိ႔၏ေနအိမ္မ်ားတြင္ျပန္လည္ေနထုိင္ခြင့္ေပးမည့္အစီအစဥ္ကုိမေတြ႕ျမင္ရေၾကာင္း၊ အေျခအေနမွာထုိသူမ်ားကုိအုိးမဲ့အိမ္မဲ့ဘ၀သုိ႔ တြန္းပုိ႔ေနသည္ဟုထင္ျမင္ရေၾကာင္း - အဆုိပါေၾကညာခ်က္တြင္ေရးသားထားသည္။
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံသည္ႏုိင္ငံတကာဥပေဒမ်ားကုိဆန္႔က်င္၍ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ျဖစ္ေပၚေနေသာအၾကမ္းဖက္မႈႀကီးႏွင့္မတရားဖိႏွိပ္မႈမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားရန္ထြက္ေျပးလာသူမ်ားကုိ နယ္စပ္ဂိတ္မ်ားကုိပိတ္၍လက္မခံသည့္အျပင္ျပန္လည္၍တြန္းပုိ႔ခဲ့ေၾကာင္း၊ ထုိကဲ့သုိ႔ျပန္လည္တြန္းပုိ႔ ခဲ့ရေသာရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္မိမိတုိ႔၏လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္အသက္အႏၱရာယ္ကုိၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရေသာျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ျပန္လည္တြန္းပုိ႔ခံရျခင္း ျဖစ္သည့္အျပင္အသက္အႏၱရာယ္စုိးရိမ္ရေသာေရနက္ပုိင္သုိ႔လုံၿခဳံမႈမရွိေသာစက္ေလွမ်ားျဖင့္တြန္းပုိ႔ခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံႏွစ္ႏုိင္ငံတုိ႔သည္ ႏုိင္ငံသား၊ ႏုိင္ငံမဲ့၊ ဒုကၡသည္ခြဲျခားျခင္းမရွိပဲ ဥပေဒအရအကာအကြယ္ေပးရန္လုိအပ္ေၾကာင္း၊ ထည့္သြင္း ေရးသားထားသည္။
ထုိအဖြဲ႔မွ ျမန္မာအစုိးႏွင့္ရခုိင္ျပည္နယ္အစုိးရသုိ႔ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားကုိအစုလုိက္အျပဳံလုိက္ဖမ္းဆီး၍ လုံၿခဳံေရးတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားမွမတရားဖိႏွိပ္ရက္စက္ ေနျခင္းမ်ားရပ္တန္႔ရန္၊ ဒုကၡသည္မ်ားကုိလူမႈေရးအကူအညီေပးေနသည္မ်ားကုိမတားဆီးပဲခြင့္ျပဳေပးရန္၊ အေျခအေနတည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းလွ်င္ ဒုကၡသည္မ်ားကုိမိမိတုိ႔၏ေနရပ္သုိ႔ျပန္လည္ေနထုိင္ခြင့္ျပဳရန္၊ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့အေျခအေနမ်ားဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနရန္တြန္းပုိ႔သည္အေျခအေန မ်ားကုိေရွာင္ရွားရန္တုိ႔ကုိေတာင္းဆုိလုိက္သည္။ ႏုိင္ငံတကာမွစုံစမ္းေရးေကာ္မရွင္မ်ားမွလည္းျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ပဋိပကၡႏွင့္အၾကမ္းဖက္မႈႀကီးကုိ စုံစမ္းေလ့လာရန္ေတာင္းဆုိသည္။
ယခုျဖစ္ေပၚေနေသာအက်ပ္အတည္းကုိအသုံးျပဳ၍ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ျဖစ္ပြားလ်က္ရွိေသာအသုိင္းအ၀ုိင္းမ်ားအတြင္းျပႆနာမ်ားကုိေျဖရွင္း ရန္လုိအပ္ေၾကာင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကုိဦးတည္၍ေဆြးေႏြးမႈမ်ားစတင္ရန္လုိအပ္ေၾကာင္းႏွင့္ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ လက္ရွိခ်မွတ္ထားေသာမူ၀ါဒမ်ားကုိေဖာ္ျပရန္လုိအပ္ေၾကာင္းတုိ႔ကုိျမန္မာအစုိးရအားတုိက္တြန္းလုိက္ေၾကာင္းသိရွိရပါသည္။
ေၾကညာခ်က္ကုိေအာက္ပါအဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွလက္မွတ္ေရးထုိးထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။
1. Act for Peace (Australia)
2. Actions Birmanie Belgium
3. Altsean-Burma
4. Asia Pacific Refugee Rights Network
5. Burma Campaign UK
6. Burmese Rohingya Association in Japan
7. Burmese Rohingya Community in Denmark
8. Burmese Rohingya Organisation UK
9. Catholic Tokyo International Center
10. Christian Coalition for Refugee and Migrant Workers, Japan
11. Christian Solidarity Worldwide
12. Church World Service - Immigration and Refugee Program
13. Civil Development Organization, Iraq
14. Dalit NGO Federation (DNF)
15. Equal Rights Trust
16. ESCR-Asia Pakistan
17. Euro-Burma Office
18. Fahamu Refugee Programme
19. Health Equity Initiatives, Kuala Lumpur
20. Human Rights and Genocide Clinic, Cardozo School of Law
21. Imparsial (Indonesia)
22. Info Birmanie
23. INFORM Documentation Centre, Sri Lanka
24. International Detention Coalition
25. International Observatory on Statelessness
26. Japan Association for Refugees
27. Japan Evangelical Lutheran Association
28. Jesuit Refugee Service
29. Jesuit Refugee Service Asia Pacific
30. Jesuit Social Center, Japan
31. Lawyers for Human Rights (South Africa)
32. Migrant Forum in Asia
33. Minority Rights Group International
34. Organization for Defending Victims of Violence
35. Partnership for Pastoralists Development Association(PAPDA)
36. People's Forum on Burma(Japan)
37. Philippine Alliance of Human Rights Advocates
38. Physicians for Human Rights
39. Praxis
40. Project Maje
41. Rafiq Japan
42. Rebirth Society
43. Refugee Council USA
44. Refugees International
45. RefugePoint
46. Restless Beings
47. Rohingya Society in Malaysia (RSM)
48. Society for Threatened Peoples / Germany
49. South East Asian Committee for Advocacy (SEACA)
50. Stateless Network
51. Sudan Peace Humanitarian Organisation
52. Swedish Burma Committee
53. Tenaganita
54. The Arakan Project
55. The May 18 Memorial Foundation
56. The Refuge Pnan
57. United to End Genocide
58. WOREC Nepal
ယေန႔ထုတ္ Mizzima သတင္းဌာနမွ 58 civil groups issue statement on Arakan State violence သတင္းကုိကုိးကား၍ေရးသားတင္ျပ ပါသည္။
RB News Desk
ေၾကညာခ်က္တြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ႏုိင္ငံမဲ့ျဖစ္ေနေသာရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္မတရားဖိႏွိပ္မႈႏွင့္ခြဲျခားဆက္ဆံမႈမ်ားကုိဆယ္စုႏွစ္မ်ားစြာခံေနရ ေၾကာင္း၊ ယခုလည္းအျခားေသာအက်ပ္အတည္းရင္ဆုိင္ေနရေၾကာင္း၊ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားအတြက္ကာကြယ္ေပးရန္အျမန္ဆုံးစဥ္းစားေပးရန္လုိ အပ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာပဋိပကၡ၏ေနာက္ကြယ္တြင္ႏုိင္ငံေတာ္အစုိးရမွပါ၀င္ပတ္သက္ေနေၾကာင္းတုိ႔ပါ၀င္သည္။
အၾကမ္းဖက္မႈႀကီးသည္ဇြန္လ (၃) ရက္ေန႔မွစတင္ခဲ့ၿပီး၊ စစ္ေတြႏွင့္ေမာင္းေတာၿမဳိ႕မ်ားတြင္ျဖစ္ပြားခဲ့သည္။ ရုိဟင္ဂ်ာအမ်ားအျပားသည္ အၾကမ္းဖက္မႈႀကီး၏ဒုကၡသည္မ်ားျဖစ္ေနလ်က္ရွိၿပီး၊ မတရားဖိႏွိပ္ခံရမည္ကုိေၾကာက္ရႊံ႕၍ေနအိမ္မွထြက္၍မရေၾကာင္း၊ ေနရာထုိင္ေရး အတြက္အေျခခံလုိအပ္ခ်က္မ်ားရရွိရန္ပိတ္ပင္ခံထားရေၾကာင္း၊ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္သြားသူမ်ားႏွင့္ဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္မေနထုိင္သူမ်ားမွာ အျမန္ဆုံးလူမႈေရးအေထာက္အကူမ်ားရရွိရန္လုိအပ္ေနေၾကာင္း၊ အေျခအေနတည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းလွ်င္လည္းအုိးမဲ့အိမ္မဲ့ျဖစ္သြားသူမ်ားကုိ မိမိတုိ႔၏ေနအိမ္မ်ားတြင္ျပန္လည္ေနထုိင္ခြင့္ေပးမည့္အစီအစဥ္ကုိမေတြ႕ျမင္ရေၾကာင္း၊ အေျခအေနမွာထုိသူမ်ားကုိအုိးမဲ့အိမ္မဲ့ဘ၀သုိ႔ တြန္းပုိ႔ေနသည္ဟုထင္ျမင္ရေၾကာင္း - အဆုိပါေၾကညာခ်က္တြင္ေရးသားထားသည္။
ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံသည္ႏုိင္ငံတကာဥပေဒမ်ားကုိဆန္႔က်င္၍ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ျဖစ္ေပၚေနေသာအၾကမ္းဖက္မႈႀကီးႏွင့္မတရားဖိႏွိပ္မႈမ်ားကုိ ေရွာင္ရွားရန္ထြက္ေျပးလာသူမ်ားကုိ နယ္စပ္ဂိတ္မ်ားကုိပိတ္၍လက္မခံသည့္အျပင္ျပန္လည္၍တြန္းပုိ႔ခဲ့ေၾကာင္း၊ ထုိကဲ့သုိ႔ျပန္လည္တြန္းပုိ႔ ခဲ့ရေသာရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္မိမိတုိ႔၏လြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္အသက္အႏၱရာယ္ကုိၿခိမ္းေျခာက္ခံေနရေသာျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ျပန္လည္တြန္းပုိ႔ခံရျခင္း ျဖစ္သည့္အျပင္အသက္အႏၱရာယ္စုိးရိမ္ရေသာေရနက္ပုိင္သုိ႔လုံၿခဳံမႈမရွိေသာစက္ေလွမ်ားျဖင့္တြန္းပုိ႔ခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံႏွစ္ႏုိင္ငံတုိ႔သည္ ႏုိင္ငံသား၊ ႏုိင္ငံမဲ့၊ ဒုကၡသည္ခြဲျခားျခင္းမရွိပဲ ဥပေဒအရအကာအကြယ္ေပးရန္လုိအပ္ေၾကာင္း၊ ထည့္သြင္း ေရးသားထားသည္။
ထုိအဖြဲ႔မွ ျမန္မာအစုိးႏွင့္ရခုိင္ျပည္နယ္အစုိးရသုိ႔ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားကုိအစုလုိက္အျပဳံလုိက္ဖမ္းဆီး၍ လုံၿခဳံေရးတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားမွမတရားဖိႏွိပ္ရက္စက္ ေနျခင္းမ်ားရပ္တန္႔ရန္၊ ဒုကၡသည္မ်ားကုိလူမႈေရးအကူအညီေပးေနသည္မ်ားကုိမတားဆီးပဲခြင့္ျပဳေပးရန္၊ အေျခအေနတည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းလွ်င္ ဒုကၡသည္မ်ားကုိမိမိတုိ႔၏ေနရပ္သုိ႔ျပန္လည္ေနထုိင္ခြင့္ျပဳရန္၊ အုိးမဲ့အိမ္မဲ့အေျခအေနမ်ားဆက္လက္ျဖစ္ပြားေနရန္တြန္းပုိ႔သည္အေျခအေန မ်ားကုိေရွာင္ရွားရန္တုိ႔ကုိေတာင္းဆုိလုိက္သည္။ ႏုိင္ငံတကာမွစုံစမ္းေရးေကာ္မရွင္မ်ားမွလည္းျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ပဋိပကၡႏွင့္အၾကမ္းဖက္မႈႀကီးကုိ စုံစမ္းေလ့လာရန္ေတာင္းဆုိသည္။
ယခုျဖစ္ေပၚေနေသာအက်ပ္အတည္းကုိအသုံးျပဳ၍ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ျဖစ္ပြားလ်က္ရွိေသာအသုိင္းအ၀ုိင္းမ်ားအတြင္းျပႆနာမ်ားကုိေျဖရွင္း ရန္လုိအပ္ေၾကာင္း၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကုိဦးတည္၍ေဆြးေႏြးမႈမ်ားစတင္ရန္လုိအပ္ေၾကာင္းႏွင့္ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ လက္ရွိခ်မွတ္ထားေသာမူ၀ါဒမ်ားကုိေဖာ္ျပရန္လုိအပ္ေၾကာင္းတုိ႔ကုိျမန္မာအစုိးရအားတုိက္တြန္းလုိက္ေၾကာင္းသိရွိရပါသည္။
ေၾကညာခ်က္ကုိေအာက္ပါအဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွလက္မွတ္ေရးထုိးထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။
1. Act for Peace (Australia)
2. Actions Birmanie Belgium
3. Altsean-Burma
4. Asia Pacific Refugee Rights Network
5. Burma Campaign UK
6. Burmese Rohingya Association in Japan
7. Burmese Rohingya Community in Denmark
8. Burmese Rohingya Organisation UK
9. Catholic Tokyo International Center
10. Christian Coalition for Refugee and Migrant Workers, Japan
11. Christian Solidarity Worldwide
12. Church World Service - Immigration and Refugee Program
13. Civil Development Organization, Iraq
14. Dalit NGO Federation (DNF)
15. Equal Rights Trust
16. ESCR-Asia Pakistan
17. Euro-Burma Office
18. Fahamu Refugee Programme
19. Health Equity Initiatives, Kuala Lumpur
20. Human Rights and Genocide Clinic, Cardozo School of Law
21. Imparsial (Indonesia)
22. Info Birmanie
23. INFORM Documentation Centre, Sri Lanka
24. International Detention Coalition
25. International Observatory on Statelessness
26. Japan Association for Refugees
27. Japan Evangelical Lutheran Association
28. Jesuit Refugee Service
29. Jesuit Refugee Service Asia Pacific
30. Jesuit Social Center, Japan
31. Lawyers for Human Rights (South Africa)
32. Migrant Forum in Asia
33. Minority Rights Group International
34. Organization for Defending Victims of Violence
35. Partnership for Pastoralists Development Association(PAPDA)
36. People's Forum on Burma(Japan)
37. Philippine Alliance of Human Rights Advocates
38. Physicians for Human Rights
39. Praxis
40. Project Maje
41. Rafiq Japan
42. Rebirth Society
43. Refugee Council USA
44. Refugees International
45. RefugePoint
46. Restless Beings
47. Rohingya Society in Malaysia (RSM)
48. Society for Threatened Peoples / Germany
49. South East Asian Committee for Advocacy (SEACA)
50. Stateless Network
51. Sudan Peace Humanitarian Organisation
52. Swedish Burma Committee
53. Tenaganita
54. The Arakan Project
55. The May 18 Memorial Foundation
56. The Refuge Pnan
57. United to End Genocide
58. WOREC Nepal
ယေန႔ထုတ္ Mizzima သတင္းဌာနမွ 58 civil groups issue statement on Arakan State violence သတင္းကုိကုိးကား၍ေရးသားတင္ျပ ပါသည္။
RB News Desk
ျမန္မာႏုိင္ငံ၏အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္အႀကီးမားဆုံးအဖြဲ႔အစည္းျဖစ္ေနသည့္ ျပည္ေထာင္စုၾကံ့ခုိင္ေရးႏွင့္ဖြံ႔ၿဖဳိးေရးပါတီမွ လြန္ခဲ့သည့္ၾကာသပေတးေန႔ ဇြန္လ (၇) ရက္ တြင္ျမန္မာႏုိင္ငံအေနာက္ပုိင္းတြင္ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ လတ္တေလာအၾကမ္းဖက္မႈႏွင့္ပတ္သက္၍ေျပာၾကားသြားေၾကာင္းဧရာ၀တီသတင္ဌာနမွေရးသားေဖာ္ျပခဲ့သည္။
ျပည္ခုိင္ၿဖဳိးပါတီအေထြေထြေရးမွဴးဦးေဌးဦးမွေျပာဆုိရာတြင္ - ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့အၾကမ္းဖက္မႈေတြကုိ လူမႈေရးအရ၊ ဥပေဒအရလုံး၀လက္မခံႏုိင္ဘူး၊ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္သူေတြအားလုံးကုိမြတ္စလင္၊ ဗမာမခြဲျခားပဲအေရးယူမယ္၊ ဒီျပႆနာပုိၿပီးမႀကီးေစရဘူး - ဟုေျပာၾကားခဲ့သည္။
ဦးေဌးဦးမွဧရာ၀တီသတင္းဌာနအယ္ဒီတာဦးေအာင္ေဇာ္သုိ႔လြန္ခဲ့ေသာၾကာသပေတးေန႔တြင္ေနျပည္ေတာ္ ျပည္ခုိင္ၿဖဳိးပါတီရုံးခ်ဳပ္တြင္က်င္းပခဲ့ေသာအစည္းအေ၀း၌ သက္ဆုိင္ရာမွထုိအေရးအခင္းတြင္ပါ၀င္ခဲ့သူမ်ားအားလုံးကုိ အျမန္ဆုံးတရားဥေပဒျဖင့္အေရးယူရန္လုိအပ္ေၾကာင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။
ေမလ (၂၈) ရက္ေန႔တြင္ရခုိင္ျပည္နယ္၊ ရမ္းျဗဲၿမဳိ႕ေက်ာက္နီေမာ္ေက်းရြာတြင္ ရခုိင္အမ်ဳိးသမီးတေယာက္အား မြတ္စလင္သုံးဦးမွမုဒိန္းက်င့္၍သတ္ျဖတ္ခဲ့ေၾကာင္းစြပ္စြဲခ်က္ထြက္ဆုိၿပီးေနာက္ ဇြန္လ (၃) ရက္ေန႔တြင္အၾကမ္းဖက္သမား တစ္စုမွ မြတ္စလင္ (၁၀) ဦးကုိအၾကမ္းဖက္သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္။ ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ရန္ကုန္ၿမဳိ႕တြင္မြတ္စလင္မ်ားမွ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀း၍အျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခုလုံးအားတရားဥပေဒအရျပင္းထန္စြာအေရးယူေပးပါရန္ေတာင္းဆုိ
ေမလ (၂၈) ရက္ေန႔တြင္ရခုိင္ျပည္နယ္၊ ရမ္းျဗဲၿမဳိ႕ေက်ာက္နီေမာ္ေက်းရြာတြင္ ရခုိင္အမ်ဳိးသမီးတေယာက္အား မြတ္စလင္သုံးဦးမွမုဒိန္းက်င့္၍သတ္ျဖတ္ခဲ့ေၾကာင္းစြပ္စြဲခ်က္ထြက္ဆုိၿပီးေနာက္ ဇြန္လ (၃) ရက္ေန႔တြင္အၾကမ္းဖက္သမား တစ္စုမွ မြတ္စလင္ (၁၀) ဦးကုိအၾကမ္းဖက္သတ္ျဖတ္ခဲ့သည္။ ႏွစ္ရက္အၾကာတြင္ရန္ကုန္ၿမဳိ႕တြင္မြတ္စလင္မ်ားမွ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာစုေ၀း၍အျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ခုလုံးအားတရားဥပေဒအရျပင္းထန္စြာအေရးယူေပးပါရန္ေတာင္းဆုိ
ခဲ့ၾကသည္။
ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍တုိင္းျပည္တြင္ကြဲျပားျခားနားေသာဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္အတူမြတ္စလင္ႏွင့္တရုတ္ပါရွိေနသည့္အတြက္လြတ္လပ္စြာယုံၾကည္ရာကုိကုိးကြယ္ႏုိင္ေၾကာင္းဦးေဌးဦးမွေျပာၾကားခဲ့ သည္။
ရုိဟင္ဂ်ာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ၎ကေျပာၾကားရာတြင္ႏုိင္ငံမဲ့သူမ်ားမည္သည့္ႏုိင္ငံတြင္မွမရွိသင့္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနထုိင္လာသူမ်ားကုိဂရုစုိက္စြာစီစစ္၍ႏုိင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳသင့္ေၾကာင္းေျပာဆုိသည္။
ဘာသာေရးလြတ္လပ္ခြင့္ႏွင့္ပတ္သက္၍တုိင္းျပည္တြင္ကြဲျပားျခားနားေသာဘာသာ၀င္မ်ားႏွင့္တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္အတူမြတ္စလင္ႏွင့္တရုတ္ပါရွိေနသည့္အတြက္လြတ္လပ္စြာယုံၾကည္ရာကုိကုိးကြယ္ႏုိင္ေၾကာင္းဦးေဌးဦးမွေျပာၾကားခဲ့ သည္။
ရုိဟင္ဂ်ာကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ ၎ကေျပာၾကားရာတြင္ႏုိင္ငံမဲ့သူမ်ားမည္သည့္ႏုိင္ငံတြင္မွမရွိသင့္ေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနထုိင္လာသူမ်ားကုိဂရုစုိက္စြာစီစစ္၍ႏုိင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳသင့္ေၾကာင္းေျပာဆုိသည္။
ႏုိင္ငံသားရသင့္သူအေနနဲ႔ႏုိင္ငံသားရပုိင္ခြင့္ဆုံးရွဳံးတာမေကာင္းဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔ဂရုတစုိက္နဲ႔စီစစ္ၿပီးျမန္မာႏုိင္ငံ သားျဖစ္ပုိင္ခြင့္ရွိတဲ့သူေတြကုိရဲရဲ၀ံ့၀ံ့နဲ႔ႏုိင္ငံသားအျဖစ္လက္ခံရမွာပါ -ဦးေဌးဦးေျပာၾကားေၾကာင္းေရးသားထားသည္။
ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ျမန္မာႏုိင္ငံရခုိင္ျပည္နယ္တြင္အမ်ားဆုံးေနထုိင္ၾကၿပီး၊ ႏုိင္ငံသားအျဖစ္မွျငင္းပယ္ခံထားရသည့္အျပင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာခြဲျခားဆက္ဆံမႈမ်ားကုိပါခံေနရသူမ်ားျဖစ္သည္။
ဇြန္လ (၆) ရက္ေန႔တြင္ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာအၾကမ္းဖက္မႈမ်ားကုိစုံစမ္းစစ္ေဆးရန္ ၁၂ ဦးပါ၀င္ေသာေကာ္မီတီ ကုိဖြဲ႔စည္းေပးခဲ့ေၾကာင္း ႏုိင္ငံပုိင္သတင္းစာမ်ားတြင္ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး၊ ဇြန္လ (၃၀) ရက္ေန႔ေနာက္ဆုံးထား၍ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ ထံသုိ႔အစီရင္ခံစာတင္သြင္းရန္ရက္သတ္မွတ္ခဲ့ေၾကာင္းေဖာ္ျပခဲ့သည္။
ဧရာ၀တီသတင္းဌာနတြင္ YAN PAI ဇြန္လ (၈) ရက္ေန႔တြင္ေရးသားခဲ့ေသာ Arakan Violence is Unacceptable: USDP ကုိကုိးကား၍ေရးသားတင္ျပပါသည္။
RB News Desk
ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ျမန္မာႏုိင္ငံရခုိင္ျပည္နယ္တြင္အမ်ားဆုံးေနထုိင္ၾကၿပီး၊ ႏုိင္ငံသားအျဖစ္မွျငင္းပယ္ခံထားရသည့္အျပင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာခြဲျခားဆက္ဆံမႈမ်ားကုိပါခံေနရသူမ်ားျဖစ္သည္။
ဇြန္လ (၆) ရက္ေန႔တြင္ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာအၾကမ္းဖက္မႈမ်ားကုိစုံစမ္းစစ္ေဆးရန္ ၁၂ ဦးပါ၀င္ေသာေကာ္မီတီ ကုိဖြဲ႔စည္းေပးခဲ့ေၾကာင္း ႏုိင္ငံပုိင္သတင္းစာမ်ားတြင္ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး၊ ဇြန္လ (၃၀) ရက္ေန႔ေနာက္ဆုံးထား၍ႏုိင္ငံေတာ္သမၼတ ထံသုိ႔အစီရင္ခံစာတင္သြင္းရန္ရက္သတ္မွတ္ခဲ့ေၾကာင္းေဖာ္ျပခဲ့သည္။
ဧရာ၀တီသတင္းဌာနတြင္ YAN PAI ဇြန္လ (၈) ရက္ေန႔တြင္ေရးသားခဲ့ေသာ Arakan Violence is Unacceptable: USDP ကုိကုိးကား၍ေရးသားတင္ျပပါသည္။
RB News Desk
Civil Society Organisations Deeply Concerned by Ongoing Violence Against Stateless Rohingya in Myanmar and Their Refoulement From Bangladesh
The stateless Rohingya of Myanmar have suffered from extreme persecution and discrimination for decades. They are now facing another crisis. On 3 June inter-communal violence erupted, and this has evolved into large-scale state sponsored violence against the Rohingya. Despite this, neighbouring Bangladesh is not allowing them to enter to seek refuge. The Rohingya population needs urgent measures to be taken for their protection.
In Myanmar, what began as inter-communal violence has evolved into large-scale state sponsored violence against the Rohingya. The violence began on 3 June 2012 and has mainly occurred in Sittwe and Maungdaw. On 10 June, a state of military emergency was declared, after which the military became more actively involved in committing acts of violence and other human rights abuses against the Rohingya including killings and mass scale arrests of Rohingya men and boys in North Rakhine State. Many Rohingya continue to be victims of violence and cannot leave their homes for fear of persecution, and are thus deprived of their livelihood and most basic needs. The urgent humanitarian needs of those displaced (IDPs) - including those not in IDP camps - are not being adequately met and there is concern that those displaced will not be allowed to return to their homes as soon as it is safe to do so, thus creating a situation of protracted displacement.
Bangladesh, in contravention of its international legal obligations, closed its border and pushed back many Rohingya fleeing the violence and persecution in Myanmar. The refoulement of these refugees by Bangladesh to Myanmar where they face a very immediate threat to life and freedom, and a danger of irreparable harm; and the manner of refoulement, by push backs into dangerous waters, including in unsafe vessels are matters of serious concern.
The legal obligations of both Myanmar and Bangladesh require them to protect all persons within their territories or subject to their jurisdictions, regardless of whether they are citizens, stateless persons or refugees. In their treatment of the Rohingya, both countries have violated the right to life, the right to be free from torture or cruel, inhuman or degrading treatment or punishment, the right to liberty and freedom from arbitrary detention, the right to food and shelter including the fundamental right to be free from hunger and the right to the highest attainable standard of health. Bangladesh has also acted in violation of the rights to seek and to enjoy asylum and not to be subjected to refoulement.
We therefore recommend that both states immediately uphold their human rights obligations in this situation.
In particular, we recommend that the Government of Myanmar and the Rakhine State authorities take immediate steps to:
- Stop the violence.
- Stop the arbitrary arrests of Rohingya and abuses by security forces against them.
- Allow unhindered humanitarian access to assist all those in need as a result of the crisis, including internally-displaced people staying outside camps and those hosting them.
- Allow the displaced to return to their homes once it is safe and they feel safe to return, and ensure that a situation of protracted displacement is avoided.
- Allow an international inquiry into the abuses committed since June 2012 in Rakhine State.We recommend the Government of Bangladesh take immediate steps to:
- Open its borders to refugees and to stop refoulement of refugees.Further, we call on the international community to:
- Provide financial support for the humanitarian operation needed to assist people affected by the crisis in Rakhine State.
- Support the government of Bangladesh in providing protection to Rohingya refugees.
- Engage with the Governments of Myanmar and Bangladesh in relation to the above recommendations.
- We also recommend that the reform process in Myanmar address existing policies of discrimination against the Rohingya; and that this current crisis be used as an opportunity to address the longstanding problems between the communities in Rakhine State, and to promote a constructive dialogue aiming at peace and reconciliation.
The following groups endorsed the statement:
1. Act for Peace (Australia)
2. Actions Birmanie Belgium
3. Altsean-Burma
4. Asia Pacific Refugee Rights Network
5. Burma Campaign UK
6. Burmese Rohingya Association in Japan
7. Burmese Rohingya Community in Denmark
8. Burmese Rohingya Organisation UK
9. Catholic Tokyo International Center
10. Christian Coalition for Refugee and Migrant Workers, Japan
11. Christian Solidarity Worldwide
12. Church World Service - Immigration and Refugee Program
13. Civil Development Organization, Iraq
14. Dalit NGO Federation (DNF)
15. Equal Rights Trust
16. ESCR-Asia Pakistan
17. Euro-Burma Office
18. Fahamu Refugee Programme
19. Health Equity Initiatives, Kuala Lumpur
20. Human Rights and Genocide Clinic, Cardozo School of Law
21. Imparsial (Indonesia)
22. Info Birmanie
23. INFORM Documentation Centre, Sri Lanka
24. International Detention Coalition
25. International Observatory on Statelessness
26. Japan Association for Refugees
27. Japan Evangelical Lutheran Association
28. Jesuit Refugee Service
29. Jesuit Refugee Service Asia Pacific
30. Jesuit Social Center, Japan
31. Lawyers for Human Rights (South Africa)
32. Migrant Forum in Asia
33. Minority Rights Group International
34. Organization for Defending Victims of Violence
35. Partnership for Pastoralists Development Association(PAPDA)
36. People's Forum on Burma(Japan)
37. Philippine Alliance of Human Rights Advocates
38. Physicians for Human Rights
39. Praxis
40. Project Maje
41. Rafiq Japan
42. Rebirth Society
43. Refugee Council USA
44. Refugees International
45. RefugePoint
46. Restless Beings
47. Rohingya Society in Malaysia (RSM)
48. Society for Threatened Peoples / Germany
49. South East Asian Committee for Advocacy (SEACA)
50. Stateless Network
51. Sudan Peace Humanitarian Organisation
52. Swedish Burma Committee
53. Tenaganita
54. The Arakan Project
55. The May 18 Memorial Foundation
56. The Refuge Pnan
57. United to End Genocide
58. WOREC Nepal
Source : Refugee International
Download here
THE IRRAWADDY
 |
| A picture from the book, “Exiled to Nowhere: Burma’s Rohingya” (PHOTO: Greg Constantine) |
The London School of Economics (LSE) hosted a panel discussion on Monday evening to debate the crisis in western Arakan State and to express support for the Rohingya community.
Many members of the Burmese community crowded into the packed theater alongside London-based activists and members of NGOs. On the panel were Chris Lewa, the director of the Arakan Project and a leading voice on behalf of the Rohingya, and US photographer Greg Constantine who recently released a book of black and white photography titled “Exiled to Nowhere: Burma’s Rohingya.”
Constantine has specialized in documenting the plight of stateless people around the world, and since 2006 has made eight trips to Bangladesh to document the conditions in which the Rohingya communities live.
“One of the things that is lost in the discussions of the issues of statelessness—particularly with the Rohingya—are human stories,” he said.
He recounted to the audience the story of 20-year-old Kashida who had to flee to Bangladesh with her husband. The Burmese authorities had denied her permission to get married, but when they discovered she had married in secret and was pregnant they took away all her family’s money and cows and goats. They forced Kashida to have an abortion, telling her: “This is not your country; you don’t have the right to reproduce here.”
Constantine said that some Rohingya families had lived in Burma for centuries, but were “denied by successive governments the right to belong to the country of their birth.”
He explained to the audience how the Rohingya people—whom many Burmese consider to be illegal immigrants from Bangladesh—are denied the rights to get married, to travel freely and to practice their religion. They are also subjected, he said, to arbitrary land seizure for military use or to make model Burmese villages for Buddhist communities.
Since the 1982 Citizenship Act, the Rohingya have been denied citizenship in Burma, but are also denied the opportunity to seek entry into any other country.
“They are denied the right to an identity, the right to belong, the right to have their language, heritage and culture respected and included in the larger fabric of society,” said the American photojournalist.
He urged NGOs and governmental organisations such as Britain’s Department for International Development (DFID) and USAID not to forget the Rohingya as Burma opens up and development pours in.
Chris Lewa then addressed the issue of violence in Arakan State.
“What started as communal violence between Rakhine [Arakanese] and Rohingya has now turned into state-sponsored violence targeting the Rohingya,” she said.
This was illustrated by President Thein Sein’s statement last week to the UNHCR rejecting the Rohingya as a minority group in Burma and suggesting that they be relocated to camps run by the UNHCR and sent away to third countries, she told the audience.
“Official policies of discrimination and denial of citizenship to the Rohingya create an environment in which ethnic clashes are virtually inevitable,” she said.
Lewa pointed at instances of anti-Rohingya campaigns in Burma that stoked the violence which erupted following the rape and murder of an Arakanese Buddhist woman on May 28, allegedly by three Muslim men.
Lewa then laid out a chronology of events throughout June, including the murder of 10 Muslim pilgrims, riots in Maungdaw, and the burning of Arakanese Buddhist shops and homes by mobs of Rohingya men followed by reciprocal acts by Arakanese on Rohingya communities.
Many of the incidents in northwestern Arakan State are disputed by one or other side during the seven weeks of sectarian violence. Many Arakanese sources claim, in fact, that it is primarily Rohingya gangs who are responsible for the violence.
Lewa said state-sponsored abuse of the Rohingya started on June 25, and she accused the army, thenasaka (border security forces), police officers and riot police of conducting mass arrests of Rohingyas, and raids that involved looting, robbery, rapes, beatings, torture and killings.
Lewa also criticized the Burmese government’s figures, which said only 80 people have died and 55,000 have been internally displaced. She said that in reality hundreds have died, many more have been injured, thousands of properties have been destroyed and an estimated 100,000 people have been displaced.
There have been many attempts to block aid from UN agencies and international NGOs, said Lewa, even by Buddhist monks who are playing a leading role in rejecting aid and exhorting their communities not to do business with the Rohingya.
Despite the claims by the UN, she said the Arakan Project has no evidence of any Rohingya in Maungdaw receiving any assistance, and said they are receiving increasing reports of children dying of malnutrition.
She said that the Burmese leadership, from Thein Sein to the NLD, must work to find solutions.
Finally, she said, the 1982 Citizenship Law has to be repealed and “nationality in Burma should not be based on race, but rather on descent and birthplace.”
Meanwhile, a representative of DFID said the situation in Arakan State “is very concerning.
“The British ambassador has repeatedly raised concerns with ministers and directly with the president about the humanitarian and political situation in Arakan and called on all sides to allow unrestricted humanitarian and political situation in Arakan and called on all sides to allow unrestricted humanitarian access for international and local aid agencies to the affected communities,” he said.
He said DFID is providing aid to Arakan State through the UNHCR, UNICEF and the World Food Programme.
Many members of the Burmese community crowded into the packed theater alongside London-based activists and members of NGOs. On the panel were Chris Lewa, the director of the Arakan Project and a leading voice on behalf of the Rohingya, and US photographer Greg Constantine who recently released a book of black and white photography titled “Exiled to Nowhere: Burma’s Rohingya.”
Constantine has specialized in documenting the plight of stateless people around the world, and since 2006 has made eight trips to Bangladesh to document the conditions in which the Rohingya communities live.
“One of the things that is lost in the discussions of the issues of statelessness—particularly with the Rohingya—are human stories,” he said.
He recounted to the audience the story of 20-year-old Kashida who had to flee to Bangladesh with her husband. The Burmese authorities had denied her permission to get married, but when they discovered she had married in secret and was pregnant they took away all her family’s money and cows and goats. They forced Kashida to have an abortion, telling her: “This is not your country; you don’t have the right to reproduce here.”
Constantine said that some Rohingya families had lived in Burma for centuries, but were “denied by successive governments the right to belong to the country of their birth.”
He explained to the audience how the Rohingya people—whom many Burmese consider to be illegal immigrants from Bangladesh—are denied the rights to get married, to travel freely and to practice their religion. They are also subjected, he said, to arbitrary land seizure for military use or to make model Burmese villages for Buddhist communities.
Since the 1982 Citizenship Act, the Rohingya have been denied citizenship in Burma, but are also denied the opportunity to seek entry into any other country.
“They are denied the right to an identity, the right to belong, the right to have their language, heritage and culture respected and included in the larger fabric of society,” said the American photojournalist.
He urged NGOs and governmental organisations such as Britain’s Department for International Development (DFID) and USAID not to forget the Rohingya as Burma opens up and development pours in.
Chris Lewa then addressed the issue of violence in Arakan State.
“What started as communal violence between Rakhine [Arakanese] and Rohingya has now turned into state-sponsored violence targeting the Rohingya,” she said.
This was illustrated by President Thein Sein’s statement last week to the UNHCR rejecting the Rohingya as a minority group in Burma and suggesting that they be relocated to camps run by the UNHCR and sent away to third countries, she told the audience.
“Official policies of discrimination and denial of citizenship to the Rohingya create an environment in which ethnic clashes are virtually inevitable,” she said.
Lewa pointed at instances of anti-Rohingya campaigns in Burma that stoked the violence which erupted following the rape and murder of an Arakanese Buddhist woman on May 28, allegedly by three Muslim men.
Lewa then laid out a chronology of events throughout June, including the murder of 10 Muslim pilgrims, riots in Maungdaw, and the burning of Arakanese Buddhist shops and homes by mobs of Rohingya men followed by reciprocal acts by Arakanese on Rohingya communities.
Many of the incidents in northwestern Arakan State are disputed by one or other side during the seven weeks of sectarian violence. Many Arakanese sources claim, in fact, that it is primarily Rohingya gangs who are responsible for the violence.
Lewa said state-sponsored abuse of the Rohingya started on June 25, and she accused the army, thenasaka (border security forces), police officers and riot police of conducting mass arrests of Rohingyas, and raids that involved looting, robbery, rapes, beatings, torture and killings.
Lewa also criticized the Burmese government’s figures, which said only 80 people have died and 55,000 have been internally displaced. She said that in reality hundreds have died, many more have been injured, thousands of properties have been destroyed and an estimated 100,000 people have been displaced.
There have been many attempts to block aid from UN agencies and international NGOs, said Lewa, even by Buddhist monks who are playing a leading role in rejecting aid and exhorting their communities not to do business with the Rohingya.
Despite the claims by the UN, she said the Arakan Project has no evidence of any Rohingya in Maungdaw receiving any assistance, and said they are receiving increasing reports of children dying of malnutrition.
She said that the Burmese leadership, from Thein Sein to the NLD, must work to find solutions.
Finally, she said, the 1982 Citizenship Law has to be repealed and “nationality in Burma should not be based on race, but rather on descent and birthplace.”
Meanwhile, a representative of DFID said the situation in Arakan State “is very concerning.
“The British ambassador has repeatedly raised concerns with ministers and directly with the president about the humanitarian and political situation in Arakan and called on all sides to allow unrestricted humanitarian and political situation in Arakan and called on all sides to allow unrestricted humanitarian access for international and local aid agencies to the affected communities,” he said.
He said DFID is providing aid to Arakan State through the UNHCR, UNICEF and the World Food Programme.
source here
အေရွ့ေတာင္အာရွအာဆီယံေဒသတြင္း၌ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွ အရပ္သားအုပ္ခ်ဳပ္ေရးသို့ အေအာင္ျမင္ဆံုးအသြင္ကူးေျပာင္းနိုင္ခဲ့ေသာ ျမန္မာနိုင္ငံသည္ အပယ္ခံဘဝမွ ေျပာင္းလဲခဲ့ျပီး ၂၀၁၄ ခုနွစ္တြင္ ေဒသတြင္း၌ ဥကၠဌရာထူးကို ရယူနိုင္သည္အထိ အာဆီယံအလယ္တြင္ ယခုနွစ္အတြင္းမွစတင္၍ တင့္တယ္လာခဲ့သည္။ သို့ေသာ္ လြန္ခဲ့ေသာရက္သတၱေလးပတ္က ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ရိုဟင္ဂ်ာပဋိပကၡသည္ ျမန္မာနိုင္ငံကိုထပ္မံ၍ အာဆီယံအလယ္တြင္ စိုးရိမ္ေသာကဗ်ာပါရမ်ားေပြရန္ အေျကာင္းဖန္လာခဲ့ရျပန္သည္။ ျမန္မာသမၼတ၏ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္နိုင္ငံ ခရီးစဉ္ကိုပင္လွ်င္ ျမန္မာနိုင္ငံ အေနာက္ပိုင္းေဒသအခိ်ဳ့တြင္ ၄င္းတို့နွင့္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ ပဋိပကၡေၿကာင့္ ေရွြ့ဆိုင္းခဲ့ရသည္။ ေဒသတြင္းလံုျခံုေရးနွင့္ စီးပြားေရးကိစၥမ်ားေဆြးေနြးျကမည့္ အေမရိက၊ အီးယူ၊ ျပင္သစ္၊ ရုရွား၊ ကိုရီးယား၊ အိနၵိယ၊ တရုတ္စသည့္ မဟာအင္အားျကီးမ်ားတက္ေရာက္ျကသည့္ (၁၉) ျကိမ္ေျမာက္အာဆီယံေဒသတြင္း အစည္းအေဝးမင္းပရိတ္သတ္ဗိုလ္ပံုအလယ္တြင္ ယင္းျပႆနာကို အထုပ္ေျဖကာေျပာရဆိုရ ရွင္းျပရမည့္ ေဆြးေနြးစရာအထိပင္ ျဖစ္လာရန္ရိွေနသည္။ ထိုျပႆနာမွာ ျမန္မာနိုင္ငံရိွတိုင္းရင္းသားအားလံုးက ဘဂၤါလီဟုသတ္မွတ္ျကျပီး နိုင္ငံတကာတြင္ ရိုဟင္ဂ်ာဟု အမည္ထြက္ေနသည့္ အေနာက္ဘက္မွ ကူးလာသူတို့ေျကာင့္ပင္ျဖစ္သည္။ွSources Here:
အစၥလာမစ္ပူးေပါင္းေရးအဖြဲ႔ကုိအေရးေပၚအစည္းအေ၀းေခၚရန္အီရန္ႏုိင္ငံမွတုိက္တြန္း
မဂ်္လီစ္ႏုိင္ငံလုံၿခဳံေရးႏွင့္ႏုိင္ငံျခားေရးမူ၀ါဒေကာ္မီတီမွေျပာေရးဆုိခြင့္ရွိသူ Hossein Naqavi Hosseini မွအီရန္ႏုိင္ငံမွအစၥလာမစ္ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရးအဖြဲ႔ကုိျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ပတ္သက္၍အေရးေပၚအစည္းအေ၀းေခၚရန္တုိက္တြန္းလုိက္ ေၾကာင္းယေန႔ေျပာၾကားသည္။
၎ကဆက္လက္ေျပာၾကားရာတြင္ျမန္မာႏုိင္ငံ၌မြတ္စလင္လူနည္းစုအေပၚျဖစ္ေပၚလ်က္ရွိေသာအၾကမ္းဖက္မႈႀကီးအဆုံးသတ္ရန္အတြက္အီရန္ႏုိင္ငံမွအစျပဳ၍ႏုိင္ငံတကာမွပါပါ၀င္ေျဖရွင္းေပးၾကရန္ႏွင့္ျမန္မာႏုိင္ငံ
မွႏုိင္ငံတကာဥပေဒမ်ား၊ ေၾကညာစာတမ္းမ်ားခ်ဳိးေဖာက္လ်က္ရွိေၾကာင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။
ကုလသမဂၢလုံၿခဳံေရးေကာင္စီနဲ႔လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြကတုန္႔ျပန္မႈေတြမေတြ႕ရတာတကယ္ကုိ
ကုလသမဂၢလုံၿခဳံေရးေကာင္စီနဲ႔လူ႔အခြင့္အေရးအဖြဲ႔အစည္းေတြကတုန္႔ျပန္မႈေတြမေတြ႕ရတာတကယ္ကုိ
အံ့ၾသေနမိတယ္ဟုMr.Hosseiniမွဆက္လက္ေျပာၾကားသည္။ႏုိင္ငံတကာအဖြဲ႔အစည္းမ်ားကုိအၾကမ္းဖက္
မႈႀကီးကုိရႈံ႕ခ်ရန္ေတာင္းဆုိလုိက္ၿပီးၿငိမ္သက္၍မေျပာဆုိေသာမြတ္စလင္ႏုိင္ငံမ်ားအားလုံးကုိ၎ကေ၀ဖန္
အျပစ္တင္လုိက္သည္။
အစီရင္ခံစာမ်ားအရရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ျမန္မာႏုိင္ငံရွိမြတ္စလင္မ်ားသည္လြန္စြာအတိဒုကၡေရာက္လ်က္ရွိၿပီး၊ ဇြန္လ (၂၈) ရက္ေန႔ထိအၾကမ္း ဖက္မႈႀကီးအတြင္းတစ္သန္းခန္႔ရွိေသာရုိဟင္ဂ်ာမ်ားမွ ၆၅၀ ဦးခန္႔ေသဆုံးခဲ့ၿပီး ၁၂၀၀ ေက်ာ္ေပ်ာက္ဆုံးေနသည့္အျပင္ ၈၀၀၀၀ ေက်ာ္အုိးမဲ့ အိမ္မဲ့ျဖစ္သြားေၾကာင္းသိရွိရသည္။
စစ္တပ္အသုိင္းအ၀ုိင္းမွအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာျမန္မာအစုိးရသည္ ကုလသမဂၢမွအဖိႏွိပ္ခံရဆုံးဟုသတ္မွတ္ထားသူမ်ားအေပၚ ပုိမုိ၍ဖိႏွိပ္ျခင္း၊ ရုိဟင္ဂ်ာမြတ္စလင္မ်ားကုိႏုိင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳျခင္းမ်ားျငင္းပယ္ျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရးမ်ားခ်ဳိးေဖာက္ျခင္း၊ အတင္းအဓမၼခုိင္းေစျခင္း၊ ပညာသင္ၾကားခြင့္ကန္႔သတ္ျခင္းႏွင့္ မတရားႏွိပ္စက္၍လုယက္ျခင္းရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာအစုိးရမွ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွမဟုတ္ေၾကာင္း၊ မ်ဳိးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာေနထုိင္လ်က္ရွိေသာ္လည္း တရားမ၀င္၀င္ေရာက္ေနထုိင္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းေျပာဆုိခဲ့သည္။
RB News Desk
Source here
စစ္တပ္အသုိင္းအ၀ုိင္းမွအုပ္ခ်ဳပ္ေနေသာျမန္မာအစုိးရသည္ ကုလသမဂၢမွအဖိႏွိပ္ခံရဆုံးဟုသတ္မွတ္ထားသူမ်ားအေပၚ ပုိမုိ၍ဖိႏွိပ္ျခင္း၊ ရုိဟင္ဂ်ာမြတ္စလင္မ်ားကုိႏုိင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳျခင္းမ်ားျငင္းပယ္ျခင္းမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ အေျခခံလူ႔အခြင့္အေရးမ်ားခ်ဳိးေဖာက္ျခင္း၊ အတင္းအဓမၼခုိင္းေစျခင္း၊ ပညာသင္ၾကားခြင့္ကန္႔သတ္ျခင္းႏွင့္ မတရားႏွိပ္စက္၍လုယက္ျခင္းရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာအစုိးရမွ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံမွမဟုတ္ေၾကာင္း၊ မ်ဳိးဆက္ေပါင္းမ်ားစြာေနထုိင္လ်က္ရွိေသာ္လည္း တရားမ၀င္၀င္ေရာက္ေနထုိင္သူမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းေျပာဆုိခဲ့သည္။
 |
| RAMZY BAROUD Editor of PalestineChronicle.com. |
Tuesday 17 July 2012
The widespread killings of Rohingya Muslims in Burma — or Myanmar — have received only passing and dispassionate coverage in most media. What they actually warrant is widespread outrage and decisive efforts to bring further human rights abuses to an immediate halt.
“Burmese helicopter set fire to three boats carrying nearly 50 Muslim Rohingyas fleeing sectarian violence in western Burma in an attack that is believed to have killed everyone on board,” reported Radio Free Europe on July 12.
Why would anyone take such fatal risks? Refugees are attempting to escape imminent death, torture or arrest at the hands of the Ethnic Buddhist Rakhine majority, which has the full support of the Burmese government.
The relatively little media interest in Burma’s "ethnic clashes" is by no means an indication of the significance of the story. The recent flaring of violence followed the raping and killing of a Rhakine woman on May 28, allegedly by three Rohingya men. The incident ushered a rare movement of unity between many sectors of Burmese society, including the government, security forces and so-called pro-democracy activists and groups. The first order of business was the beating to death of ten innocent Muslims. The victims, who were dragged out of a bus and attacked by a mob of 300 strong Buddhist Rhakine, were not even Rohingyas, according to the Bangkok Post (June 22). Not all Muslims in Burma are from the Rohingya ethnic group. Some are descendants of Indian immigrants, some have Chinese ancestry, and some even have early Arab and Persian origins. Burma is a country with a population of an estimated 60 million, only 4 percent of whom are Muslim.
Regardless of numbers, the abuses are widespread and rioters are facing little or no repercussions for their actions. “The Rohingyas…face some of the worst discrimination in the world,” reported Reuters on July 4, citing rights groups. UK-based Equal Rights Trust indicated that the recent violence is not merely due to ethnic clashes, but actually involves active government participation. “From June 16 onward, the military became more actively involved in committing acts of violence and other human rights abuses against the Rohingya including killings and mass-scale arrests of Rohingya men and boys in North Rakhine State.”
The ‘pro-democracy’ Burmese groups and individuals celebrated by Western governments for objecting to the country’s military junta are also taking part in the war against minorities.
Politically, Burma has a poor reputation. A protracted civil war has ravaged the country shortly after its independence from Britain in 1948. The colonial era was exceptionally destructive as the country was used as a battleground for great powers. Many Burmese were slaughtered in a situation that was not of their making. As foreign powers divided the country according to their own purposes, an ensuing civil war was almost predictable. It supposedly ended when a military junta took over from 1962 to 2011, but many of the underlying problems remained unresolved.
Since an election last year brought a civilian government to power, we have been led to believe that a happy ending is now in the making. “Burma's opposition leader Aung San Suu Kyi made her historic parliamentary debut on Monday (July 9), marking a new phase in her near quarter century struggle to bring democracy to her army-dominated homeland,” reported the British Telegraph.
But aside from mere ‘concerns’ over the ethnic violence, Aung San Suu Kyi is staying on the fence — as if the slaughter of the country’s ‘dark-skinned Indians’ is not as urgent as having a parliamentary representation for her party, the National League for Democracy in Burma. Secretary-General of the Organization of Islamic Cooperation (OIC), Ekmeleddin Ihsanoglu called on "The Lady" to do something, anything. “As a Nobel Peace Laureate, we are confident that the first step of your journey toward ensuring peace in the world would start from your own doorstep and that you would play a positive role in bringing an end to the violence that has afflicted Arakan State,” he wrote. However, “Aung San Suu Kyi's National League for Democracy continues to carefully sidestep the hot-button issue,” according to Foreign Policy.
The violent targeting of Burmese minorities came at an interesting time for the US and Britain. Their pro-democracy campaign was largely called off when the junta agreed to provide semi-democratic reforms. Eager to offset the near exclusive Chinese influence over the Burmese economy, Western companies jumped into Burma as if one of the most oppressive regimes in the world was suddenly resurrected into an oasis for democracy.
“The gold rush for Burma has begun,” wrote Alex Spillius in The Telegraph. It was ushered in by US President Barak Obama’s recent lifting of the ban on American investment in the country. Britain immediately followed suit, as a UK trade office was hurriedly opened in Rangoon on July 11. “Its aim is to forge links with one of the last unexploited markets in Asia, a country blessed by ample resources of hydro-carbons, minerals, gems and timber, not to mention a cheap labor force, which thanks to years of isolation and sanctions is near virgin territory for foreign investors.” Since US Secretary of State Hillary Clinton made her "historic" visit to Burma in December 2011, a recurring media theme has been ‘Burma riches’ and the ‘race for Burma’. Little else is being discussed, and certainly not minority rights.
Recently, Clinton held a meeting with Burma’s President Thein Sein, who is now being branded as another success story for US diplomacy.
On the agenda are US concerns regarding the “lack of transparency in Burma's investment environment and the military's role in the economy” (CNN, July 12). Thein Sein, however, is guilty of much greater sins, for he is providing a dangerous political discourse that could possibly lead to more killings, or even genocide. The ‘reformist’ president told the UN that “refugee camps or deportation is the solution for nearly a million Rohingya Muslims,” according to ABC Australia. He offered to send the Rohingyas away “if any third country would accept them.”
The Rohingyas are currently undergoing one of the most violent episodes of their history, and their suffering is one of the most pressing issues anywhere in the world. Yet their plight is suspiciously absent from regional and international priorities, or is undercut by giddiness over the country’s “ample resources of hydro-carbons, minerals, gems and timber.”
Meanwhile, the stateless and defenseless Rohingyas continue to suffer and die. Those lucky to make it to Bangladesh are being turned back. Aside from few courageous journalists — indifferent to the country’s promise for ‘democracy’ and other fables — most are simply looking the other way. This tragic attitude must immediately change if human rights matter in the least.
— Ramzy Baroud is an internationally-syndicated columnist and the editor of PalestineChronicle.com.
Source : Arab News
Source : Arab News
 |
| Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu (Photo: Cihan) |
Turkey, which is concerned about continuing violence against the Rohingya Muslims in Myanmar, seeks to bring the plight of this community onto the international agenda, calling on the international community to end its silence on the situation affecting the Southeast Asian country.
Turkish Prime Minister Recep Tayyip Erdoğan said last Wednesday that Turkey was concerned over the brutality towards the Rohingya Muslims in the province of Arakan, the location of recently escalating violence in Myanmar, near Bangladesh. “We expect more sensibility from the international community for the Rohingya Muslims, who left their homes, belongings and land due to the religious fanaticism they faced,” said Erdoğan.
The first glimmer of violence in Myanmar appeared in June after claims that three Rohingya Muslims raped a Buddhist woman. After the event, fanatical Buddhists started killing Muslims living in the Arakan province and burned houses and workplaces belonging to the minority group.
Rohingya Muslims are not seen as citizens of Myanmar by nationalist Myanmar leaders, officials and fanatic Buddhists, and in turn are exposed to discrimination.
Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoğlu spoke with the secretary-general of the Organization of Islamic Cooperation (OIC), Ekmeleddin İhsanoğlu, on Sunday about the continued violence against Rohingya Muslims in Myanmar.
According to information obtained from diplomatic sources, Davutoğlu and İhsanoğlu discussed the situation in Myanmar and possible ways of dealing with it. It was also said that İhsanoğlu briefed Davutoğlu on the steps that should be taken in Myanmar in order to normalize the situation in the country soon.
Also, the Turkish Directorate of Religious Affairs has called on international organizations, especially the UN, not to remain silent about the violence against Rohingya Muslims in Myanmar. A statement made by the directorate said that more than 1,000 Rohingya Muslims living in Myanmar had been killed and more than 90,000 were left homeless since the violence started.
There are contradictory figures regarding the death toll of the Muslims in Arakan province. An aid team from the United Nations, which is the only foreign team that was allowed to enter the region, has said the death toll was neither as low as Myanmar’s government had declared nor as high as activists have claimed.
The UN team also said there are a large number of residential areas in the region, which makes it difficult to accurately calculate the total number of deaths.
But local sources claimed on Monday that the conflict had somewhat eased.
Myanmar’s government is currently not allowing any media organization to enter the country.
Myanmar President Thein Sein has declared a state of emergency in the country and deployed army troops to restore stability.
While tens of thousands of Muslims fled Myanmar due to the violence, Bangladeshi authorities did not allow the Rohingyans waiting at the border gates to seek refuge in their country.
Source here
Boats carrying Rohingya Muslims from Myanmar, trying to cross the Naf river into Bangladesh to escape sectarian violence, are intercepted by Bangladeshi Coast Guard officials in Teknaf on June 18. — AFP photo
The current Rohingya crisis has once again underscored the need for the country to frame a national law for refugees. Such a law would lay down basic principles of refugee treatment and set up necessary administrative structures to deal with situations such as the Rohingya inflow. If proper procedures were in place the government’s reaction would not have been as reactive as it has been, writes CR Abrar
OVER the last couple of weeks Bangladesh is experiencing yet another round of inflow of Rohingyas through its land and sea borders. Media reports have documented harrowing tales of suffering that the members of the community have endured in Arakan that eventually contributed to their decision to flee and seek refuge in neighbouring Bangladesh. The news media was replete with narratives of the desperate people who were lucky enough to set foot in this country. The accompanying photographs of families in boats, pleading for compassion and empathy, only confirmed genuineness of their claims that their life was stake in the Arakan state. The gravity of the situation was only confirmed by the fact that international agencies working in that region had to pull out its personnel for safety reason.
As the Rohingyas began to reach the Bangladesh border, the law enforcement agencies reported that they had intercepted many and chased away scores of boatloads of people into the sea. Some were made to float in the sea for as many as four days while making repeated attempts to enter Bangladesh. The law enforcers arrested a number of them on charges of illegal entry, a few with bullet injuries from the Cox’s Bazar hospital where they went for treatment.
The law enforcement agencies also claimed in no uncertain terms that they were successful in deporting a good number of Rohingyas back to Myanmar. Only in some instances due to insistence of local people were they forced to provide some food, water and fuel to the wretched Rohingyas before they were pushed back to the uncertainty of the Bay of Bengal. One newspaper reported that ‘the air was heavy with the screams of unwilling deportees.’ Another reported that a newborn was found abandoned in the melee as the boat carrying his family of Rohingya asylum seekers fell prey to the robbers.
The Bangladesh government’s response has been prompt and decisive. It closed the border, suspended the maritime trade and communication arrangements between St. Martin and Monkhali islands of Ukhia for several days, deployed additional platoons of guards at the border outposts and increased surveillance through beefing up security apparatus that included mobilising the Border Guards Bangladesh, Coast Guards and the Navy.
Senior functionaries of the state, including the foreign minister, the state minister for home affairs and the foreign secretary, made statements justifying the sealing of the border on grounds of state sovereignty and national security. Both electronic and print media carried commentaries and comments of academics, diplomats and experts of various hues, a vast majority of whom applauded the government measures and opined that the country was very much within its remit to reject ‘Rohingya intruders’. One also found that a leading Bangla daily, known for its liberal stance on other issues, subtitling its editorial ‘Rohingya intrusion must be stopped’.
The government of Bangladesh and those in agreement with the government’s position argued their case on the premise that it is the sovereign prerogative of the state to allow or not to allow anyone into its territory. In order to justify their position the foreign minister and the foreign secretary were at pains to contend that since Bangladesh is not a party to the 1951 UN Refugee Convention and or its 1967 Protocol, it is not obligated to accept the Rohingyas.
However, a critical point being missed out in presenting this case is that though Bangladesh is not a state party to the international refugee instruments the country is obliged under international law to open its door to those who are fleeing persecution and whose life and liberty are at stake in their places of origin. That is because Bangladesh is bound to uphold the principle of non-refoulement as incorporated in the Universal Declaration of Human Rights and the several international human rights treaties that that country is party to such as the International Covenant on Civil and Political Rights, the International Convention against Torture, Inhuman and Degrading Treatment and Punishment and the Convention on the Rights of the Child.
Article 14 of the Universal Declaration of Human Rights clearly stipulates, ‘Everyone has the right to seek asylum and to enjoy in other countries asylum from persecution.’ The UDHR is a common standard of achievement for all peoples and all nations. Like other civilised states Bangladesh is obliged to secure the universal and effective recognition and observance of the UDHR principles including that of non-refoulement. This principle reflects the commitment of the international community to ensure to all persons the enjoyment of human rights, including the rights to life, to freedom from torture or cruel, inhuman or degrading treatment or punishment, and to liberty and security of person. These and other rights are threatened when a refugee is returned to persecution or danger.
At the universal level one also needs to take into account Article 3 (1) of the UN Declaration on Territorial Asylum unanimously adopted by the General Assembly in 1967. It states that: ‘No person … shall be subjected to measures such as rejection at the frontier or, if he has already entered the territory in which he seeks asylum, expulsion or compulsory return to any State where he may be subjected to persecution.’
Because of its wide acceptance, it is UNHCR’s considered view, supported by jurisprudence and the work of jurists, that the principle of non-refoulement has become a norm of customary international law, became part of state practice and gained a normative character.
The principle has been incorporated in international treaties adopted at the universal and regional levels and being ratified by more and more States including Bangladesh. Moreover, the principle has also been systematically reaffirmed in the Conclusions of the Executive Committee of UNHCR of which Bangladesh has been an active member and in resolutions adopted by the General Assembly of the United Nations.
Para 1 Article 3 of the Convention against Torture, 1984, contends ‘No State Party shall expel, return (“refouler”) or extradite a person to another State where there are substantial grounds for believing that he would be in danger of being subjected to torture.’ The subsequent paragraph obliges states to take note of ‘patterns of gross, flagrant and mass violations of human rights.’ Needless to say the Rohingya situation merits all the above conditions. Similarly, Article 7 of the International Covenant on Civil and Political Rights has been interpreted as prohibiting the return of persons to places where torture or persecution is feared.
Article 22 on the Convention of the Rights of the Child, an instrument that Bangladesh ratified soon after it was framed, stipulates, ‘State Parties shall take appropriate measures to ensure that a child who is seeking refugee status … receives appropriate protection and humanitarian assistance.’ Needless to say children constitute a large segment of the Rohingyas who have been knocking on Bangladesh’s door.
The above discussion leads to the conclusion that as the nation, which experienced one of the largest refugee flows of the 20th century, Bangladesh not only has a moral responsibility but is also under legal obligation under international law to allow Rohingyas to enter into its territory and provide protection. By denying access to the Rohingyas and refusing them protection by invoking notions of state sovereignty and national security Bangladesh has tarnished its image as a responsible member of the comity of nations. Bangladesh needs to re-consider its policy in the light of international legal obligations and allow entry and temporary protection to the Rohingyas. The international community also has to play its part by sharing the costs.
The current Rohingya crisis has once again underscored the need for the country to frame a national law for refugees. Such a law would lay down basic principles of refugee treatment and set up necessary administrative structures to deal with situations such as the Rohingya inflow. If proper procedures were in place the government’s reaction would not have been as reactive as it has been. The policymakers need to bear in mind that Article 31 of Bangladesh constitution stipulates: ‘To enjoy protection of the law and to be treated in accordance with law, and only in accordance with law, is the inalienable right of every citizen, wherever he may be, or every other person for the time being within Bangladesh, and in particular no action detrimental to the life, liberty, body, reputation or property of any person shall be taken except in accordance with the law’ (emphasis added). It is therefore imperative that concerned authorities take appropriate steps to develop a national law for refugees in right earnest. Let the unfortunate Rohingya experience be the catalyst in fulfilling such a constitutional obligation.
CR Abrar teaches international relations and coordinates the Refugee and Migratory Movements Research Unit at the University of Dhaka.
Source here
Burma Campaign UK (BCUK) အဖြဲ႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ား၏ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥအေပၚ ေထာက္ခံ ပါသည္။ Burma Campaign UK အဖြဲ႔က ဤသေဘာကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုျခင္းသည္ အံ့ၾသဖြယ္ မဟုတ္သလို၊ အျငင္းပြားဖြယ္ ကိစၥတခုလည္း မဟုတ္ပါ။
မိတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥ လႈပ္ရွားေဆာင္ ရြက္ေနၾကသည့္ အဖြဲ႔အစည္းတခု ျဖစ္ပါသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ား လူ႔အခြင့္အေရး ခံစားရရွိခြင့္ ရွိရမည္မိ ဆိုသည့္အခ်က္ႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ ဥပေဒမ်ားအရ ပံုမွန္ အခြင့္အေရးႏွင့္ ကာကြယ္ေပးမႈမ်ား ခံစားရ ရွိပိုင္ ခြင့္ ရွိရမည္ဆိုသည္ကို မည္သူတဦးက သေဘာကြဲလြဲ အျငင္းပြားပါအံ့နည္း။
သို႔ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားက ဤသို႔သေဘာထား ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခ်က္အေပၚ ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ထြက္ၾကသည္။ Burma Campaign UK အဖြဲ႔၏ ဝန္ထမ္းမ်ားကို မုဒိမ္းက်င့္သင့္သည္၊ သတ္ပစ္ သင့္သည္ဟုပင္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာ ဆိုသည္မ်ားၾကံဳၾကရသည္။ မိမိတို႔ခံယူသည္မွာ မိမိတို႔ "အျပစ္မသင့္"၊ "သင္ခန္းစာ ေပးရမည့္သူမ်ား" လည္းမဟုတ္ပါ။ "ၾကိဳးစင္တင္ အျပစ္ေပးရမည့္သူမ်ား" လည္း မဟုတ္ပါ။ ဤသုိ႔ေသာ အျမင္မ်ားႏွင့္ မ်ားစြာေသာ ႐ိုင္းျပေအာက္တန္းက်သည့္ တိုက္ခိုက္မႈစာမ်ား မိမိတို႔ထံ အီးေမးလ္ ေပးပို႔ခဲ့ၾကသလို၊ YouTube/ Facebook စသည့္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာ မ်ားတြင္လည္း တင္ပို႔ေဖာ္ျပသည္ကို ေတြ႔ခဲ့ၾကရပါသည္။
႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ား လူ႔အခြင့္အေရး ရရွိသင့္သည္၊ သူတို႔၏ လူ႔အခြင့္အေရးကို ခုခံကာကြယ္ေပးႏိုင္ရန္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ မ်ားႏွင့္ အလုပ္ပူးတြဲ ေဆာင္ရြက္သင့္သည္၊ စသည္ျဖင့္ ေဖာ္ျပေျပာဆိုခဲ့ၾကသည့္ Burma Campaign UK ႏွင့္ အျခားေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကေသာ တိုက္ခိုက္ေစာ္ကားမႈမ်ား၊ မုန္းတီးမႈမ်ား၊ ေဒါသ အမ်က္မ်ား မည္မွ်ျပင္းထန္ စြာ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ ရသည္ကေတာ့ အံ့အားသင့္ဖြယ္ပင္ ျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္တြင္ ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပမႈမ်ားပင္ ရွိခဲ့သည္။ ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုးေရွ႕တြင္ ျပည္ပရွိ သတင္းမီဒီယာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပခဲ့ၾကၿပီး၊ ယခင္ စစ္အစိုးရက ဝါဒျဖန္႔ခ်ိထားသည့္အတိုင္း အလားတူ Burma Campaign UK အဖြဲ႔ကို တိုက္ခိုက္ စြပ္စြဲခဲ့ၾကသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ဝါဒျဖန္႔ေပးသည္ဟူသည့္ စြပ္စြဲခ်က္ျဖင့္ ဆန္႔က်င္ၾကျခင္းျဖစ္ သည္။ ၎ကဲ့သို႔ ဆႏၵျပသူမ်ားအနက္မွ မိမိတို႔က "ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေပးေနသည္" (ဝါဒျဖန္႔ သည္ကို မည္သည့္ သေဘာျဖင့္ေျပာဆိုသံုးႏႈန္းျခင္း မသိပါ) ဟု စြပ္စြဲခဲ့ၾကသူမ်ားအေပၚ သံသယျဖစ္မိပါသည္။ လက္ရွိ စိတ္ခံစားမႈ အထြဋ္အထိပ္ေရာက္ေနခ်ိန္၊ မစဥ္းစားမ ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္ ျဖစ္ေနခ်ိန္၌၊ ၾကားရသမွ် ႐ိုဟင္ဂ်ာ ဆန္႔က်င္ေရး ေျပာဆိုခ်က္မ်ားကို အားလံုး ယံုၾကည္ ၿမိဳခ်ေနၾကပံုရပါသည္။
မည္သို႔ျဖစ္ေစ ဤသို႔ဆႏၵျပခြင့္ ျပဳသည္ဆိုသည္မွာ ေကာင္းသည့္လကၡဏာတခုဟု ယူဆ၍ရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔ရရွိလာသည့္ အသစ္ေသာ လြတ္လပ္ခြင့္၊ ဆႏၵျပခြင့္ကို အသံုးျပဳၾကသူမ်ားအေနျဖင့္ ေထာင္မ်ားထဲတြင္ က်န္ရွိေနေသးသည့္ ရာႏွင့္ခ်ီေသာႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ အသံုးျပဳၾကပါ၏ေလာ။ သို႔မဟုတ္ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ မုဒိမ္းျပဳက်င့္ခံေနရစည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအတြက္ ဆႏၵျပၾကပါ၏ေလာဟု ေမးခြန္းထုတ္စရာ ရွိေနပါသည္။
လူတို႔၏ စိတ္ခံစားမႈက မဆင္ခ်င္ႏိုင္ဘဲ အျမင့္ဆံုးေရာက္ေနရာ၊ Burma Campaign UK အဖြဲ႔က တနည္းတဖံုအားျဖင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားကို မီးေလာင္ရာေလပင့္ ေပးေနသည္ဟု စြပ္စြဲေျပာဆို ေနၾကသူမ်ား ရွိသလို၊ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ယံုၾကည္ေနၾကသူ အမ်ားလည္း ရွိေနပါသည္။ သူတို႔က ယခုျဖစ္ပြားေနသည့္ အၾကမ္းဖက္မ်ား အတြက္ မိမိတို႔ တာဝန္ရွိသည္ဟု စြပ္စြဲေနၾကပါသည္။
Burma Campaign UK အဖြဲ႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ား၏ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥ ေထာက္ ခံေျပာ ဆိုေနသည့္အေပၚ ကာလၾကာရွည္ကပင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေဝဖန္ေျပာဆို ခံေနခဲ့ရပါသည္။ ၎ကိစၥမွာ အမွန္ တကယ္ နားလည္မႈ လြဲမွားေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ဘေလာ့မ်ား၊ အီးေမးလ္မ်ား၊ ေဖ့စ္ဘုတ္ (Facebook) ကဲ့သို႔ေသာ အင္တာနက္ ဝက္ဘ္ဆိုက္ဒ္မ်ားတြင္ လိမ္ညာေျပာဆုိမႈမ်ား၊ ေကာလာဟလမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနပါသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားအတြက္ အက်ဳိးေဆာင္ေပး မႈေၾကာင့္ ေငြရေနသည္ဟု ဆိုေနၾကသည္။ Burma Campaign UK အဖြဲ႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာကိစၥ ေဆာင္ရြက္ေနမႈေၾကာင့္ မည္သည့္ေထာက္ပံ့မႈမွ် ရရွိခဲ့ျခင္းမရွိပါ။
ကိစၥအမ်ားစုတြင္ Burma Campaign UK အဖြဲ႔၏ ဝင္ေငြမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ အေပၚ သံုးစြဲခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ မိမိတို႔သည္ အက်ဳိးအျမတ္မယူသည့္ အဖြဲ႔အစည္းတခုျဖစ္ပါသည္။
မိတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥ လႈပ္ရွားေဆာင္ ရြက္ေနၾကသည့္ အဖြဲ႔အစည္းတခု ျဖစ္ပါသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ား လူ႔အခြင့္အေရး ခံစားရရွိခြင့္ ရွိရမည္မိ ဆိုသည့္အခ်က္ႏွင့္ ႏိုင္ငံတကာ ဥပေဒမ်ားအရ ပံုမွန္ အခြင့္အေရးႏွင့္ ကာကြယ္ေပးမႈမ်ား ခံစားရ ရွိပိုင္ ခြင့္ ရွိရမည္ဆိုသည္ကို မည္သူတဦးက သေဘာကြဲလြဲ အျငင္းပြားပါအံ့နည္း။
သို႔ေသာ္လည္း အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားက ဤသို႔သေဘာထား ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုခ်က္အေပၚ ေဒါသအမ်က္ ေခ်ာင္းေခ်ာင္း ထြက္ၾကသည္။ Burma Campaign UK အဖြဲ႔၏ ဝန္ထမ္းမ်ားကို မုဒိမ္းက်င့္သင့္သည္၊ သတ္ပစ္ သင့္သည္ဟုပင္ ထုတ္ေဖာ္ေျပာ ဆိုသည္မ်ားၾကံဳၾကရသည္။ မိမိတို႔ခံယူသည္မွာ မိမိတို႔ "အျပစ္မသင့္"၊ "သင္ခန္းစာ ေပးရမည့္သူမ်ား" လည္းမဟုတ္ပါ။ "ၾကိဳးစင္တင္ အျပစ္ေပးရမည့္သူမ်ား" လည္း မဟုတ္ပါ။ ဤသုိ႔ေသာ အျမင္မ်ားႏွင့္ မ်ားစြာေသာ ႐ိုင္းျပေအာက္တန္းက်သည့္ တိုက္ခိုက္မႈစာမ်ား မိမိတို႔ထံ အီးေမးလ္ ေပးပို႔ခဲ့ၾကသလို၊ YouTube/ Facebook စသည့္ လူမႈကြန္ရက္စာမ်က္ႏွာ မ်ားတြင္လည္း တင္ပို႔ေဖာ္ျပသည္ကို ေတြ႔ခဲ့ၾကရပါသည္။
႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ား လူ႔အခြင့္အေရး ရရွိသင့္သည္၊ သူတို႔၏ လူ႔အခြင့္အေရးကို ခုခံကာကြယ္ေပးႏိုင္ရန္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ မ်ားႏွင့္ အလုပ္ပူးတြဲ ေဆာင္ရြက္သင့္သည္၊ စသည္ျဖင့္ ေဖာ္ျပေျပာဆိုခဲ့ၾကသည့္ Burma Campaign UK ႏွင့္ အျခားေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚ ဆန္႔က်င္ခဲ့ၾကေသာ တိုက္ခိုက္ေစာ္ကားမႈမ်ား၊ မုန္းတီးမႈမ်ား၊ ေဒါသ အမ်က္မ်ား မည္မွ်ျပင္းထန္ စြာ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ ရသည္ကေတာ့ အံ့အားသင့္ဖြယ္ပင္ ျဖစ္သည္။
ရန္ကုန္တြင္ ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပမႈမ်ားပင္ ရွိခဲ့သည္။ ၿဗိတိသွ်သံ႐ံုးေရွ႕တြင္ ျပည္ပရွိ သတင္းမီဒီယာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားကို ဆန္႔က်င္ဆႏၵျပခဲ့ၾကၿပီး၊ ယခင္ စစ္အစိုးရက ဝါဒျဖန္႔ခ်ိထားသည့္အတိုင္း အလားတူ Burma Campaign UK အဖြဲ႔ကို တိုက္ခိုက္ စြပ္စြဲခဲ့ၾကသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ျပည္သူမ်ားအတြက္ ဝါဒျဖန္႔ေပးသည္ဟူသည့္ စြပ္စြဲခ်က္ျဖင့္ ဆန္႔က်င္ၾကျခင္းျဖစ္ သည္။ ၎ကဲ့သို႔ ဆႏၵျပသူမ်ားအနက္မွ မိမိတို႔က "ဝါဒျဖန္႔ခ်ိေပးေနသည္" (ဝါဒျဖန္႔ သည္ကို မည္သည့္ သေဘာျဖင့္ေျပာဆိုသံုးႏႈန္းျခင္း မသိပါ) ဟု စြပ္စြဲခဲ့ၾကသူမ်ားအေပၚ သံသယျဖစ္မိပါသည္။ လက္ရွိ စိတ္ခံစားမႈ အထြဋ္အထိပ္ေရာက္ေနခ်ိန္၊ မစဥ္းစားမ ခ်င့္ခ်ိန္ႏိုင္ ျဖစ္ေနခ်ိန္၌၊ ၾကားရသမွ် ႐ိုဟင္ဂ်ာ ဆန္႔က်င္ေရး ေျပာဆိုခ်က္မ်ားကို အားလံုး ယံုၾကည္ ၿမိဳခ်ေနၾကပံုရပါသည္။
မည္သို႔ျဖစ္ေစ ဤသို႔ဆႏၵျပခြင့္ ျပဳသည္ဆိုသည္မွာ ေကာင္းသည့္လကၡဏာတခုဟု ယူဆ၍ရပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူတို႔ရရွိလာသည့္ အသစ္ေသာ လြတ္လပ္ခြင့္၊ ဆႏၵျပခြင့္ကို အသံုးျပဳၾကသူမ်ားအေနျဖင့္ ေထာင္မ်ားထဲတြင္ က်န္ရွိေနေသးသည့္ ရာႏွင့္ခ်ီေသာႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား လြတ္လပ္ခြင့္အတြက္ အသံုးျပဳၾကပါ၏ေလာ။ သို႔မဟုတ္ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ မုဒိမ္းျပဳက်င့္ခံေနရစည့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ားအတြက္ ဆႏၵျပၾကပါ၏ေလာဟု ေမးခြန္းထုတ္စရာ ရွိေနပါသည္။
လူတို႔၏ စိတ္ခံစားမႈက မဆင္ခ်င္ႏိုင္ဘဲ အျမင့္ဆံုးေရာက္ေနရာ၊ Burma Campaign UK အဖြဲ႔က တနည္းတဖံုအားျဖင့္ ရခိုင္ျပည္နယ္အတြင္းရွိ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားကို မီးေလာင္ရာေလပင့္ ေပးေနသည္ဟု စြပ္စြဲေျပာဆို ေနၾကသူမ်ား ရွိသလို၊ လြန္လြန္က်ဴးက်ဴး ယံုၾကည္ေနၾကသူ အမ်ားလည္း ရွိေနပါသည္။ သူတို႔က ယခုျဖစ္ပြားေနသည့္ အၾကမ္းဖက္မ်ား အတြက္ မိမိတို႔ တာဝန္ရွိသည္ဟု စြပ္စြဲေနၾကပါသည္။
Burma Campaign UK အဖြဲ႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ား၏ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥ ေထာက္ ခံေျပာ ဆိုေနသည့္အေပၚ ကာလၾကာရွည္ကပင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ေဝဖန္ေျပာဆို ခံေနခဲ့ရပါသည္။ ၎ကိစၥမွာ အမွန္ တကယ္ နားလည္မႈ လြဲမွားေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
ဘေလာ့မ်ား၊ အီးေမးလ္မ်ား၊ ေဖ့စ္ဘုတ္ (Facebook) ကဲ့သို႔ေသာ အင္တာနက္ ဝက္ဘ္ဆိုက္ဒ္မ်ားတြင္ လိမ္ညာေျပာဆုိမႈမ်ား၊ ေကာလာဟလမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနပါသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားအတြက္ အက်ဳိးေဆာင္ေပး မႈေၾကာင့္ ေငြရေနသည္ဟု ဆိုေနၾကသည္။ Burma Campaign UK အဖြဲ႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာကိစၥ ေဆာင္ရြက္ေနမႈေၾကာင့္ မည္သည့္ေထာက္ပံ့မႈမွ် ရရွိခဲ့ျခင္းမရွိပါ။
ကိစၥအမ်ားစုတြင္ Burma Campaign UK အဖြဲ႔၏ ဝင္ေငြမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္မႈ အေပၚ သံုးစြဲခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အျပင္ မိမိတို႔သည္ အက်ဳိးအျမတ္မယူသည့္ အဖြဲ႔အစည္းတခုျဖစ္ပါသည္။
အလားတူ အျခားလိမ္ညာေဖာ္ျပမႈတခုမွာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ားက မိမိတို႔ကို ရန္ပံုေငြေထာက္ပံ့ေနသည္ဟုေျပာဆိုေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ တခါတရံ ေဖာ္ျပေနမႈမ်ားတြင္ အေရွ႕အလယ္ပိုင္း ႏိုင္ငံမ်ားက ျမန္မာႏိုင္ငံကို သိမ္းပိုက္၍ မူစလင္ႏိုင္ငံအျဖစ္ ေျပာင္းလဲရန္ ၾကိဳးပမ္းေနမႈ အၾကံအစည္တြင္ မိမိတို႔က တစိတ္တပိုင္း ပါဝင္ပတ္သက္ေနသည္ဟုေျပာဆိုေနၾကပါသည္။ ၎ကိစၥအတြက္ အေထာက္အထားမ်ား ရွိေနသည္ဟုပင္ စြပ္စြဲေျပာဆိုေနၾကသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အေရး လႈပ္ရွားေနသူမ်ားက အစၥလမ္မစ္ အဖြဲ႔အစည္း ညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္လာၾကသည့္အခါ၊ မိမိဓာတ္ပံုဟုဆိုၿပီး၊ တက္ေရာက္လာသည့္ အာရကန္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ သမဂၢ (Arakan Rohingya Union) ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ၎တို႔၏ ဘေလာ့တြင္ တင္ျပထားခဲ့ရာ၊ ဤပံုကို ေဖာ္ျပ၍ မိမိတို႔က အေရွ႕အလယ္ပိုင္းႏိုင္ငံမ်ားမွ ေငြယူထားသည့္သက္ေသဟု စြပ္စြဲေျပာဆိုေနၾကပါသည္။
ျပႆနာမွာ ၎ဓာတ္ပံုထဲတြင္ မိမိ မပါဝင္ပါ။ ၎အစည္းအေဝး ျဖစ္ေပၚခဲ့ေၾကာင္းပင္ မိမိမသိရွိပါ။ ၎ဓာတ္ပံုတြင္ ပါဝင္ ေဖာ္ျပထားသည္မွာ ျမန္မာ့အေရးဆိုင္ရာ ဥေရာပ႐ံုး (Euro Burma Office) မွ ဦးဟန္ေညာင္ေဝ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က မိမိတို႔က စြပ္စြဲခ်က္မ်ားကိုၾကည့္၍ ရယ္ေမာေနခဲ့ၾကပါသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္မွ မင္းသားတဦးႏွင့္ မိမိဓာတ္ပံု ကိုမွ မခြဲျခားႏုိင္ေလျခင္းဟု ရယ္ေမာေနခဲ့ၾကသည္။
မိမိတို႔က အေလးအနက္ မထားမိခဲ့ၾကပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ဤသို႔လိမ္လည္ေဖာ္ျပမႈအေပၚ ယံုၾကည္ေနခဲ့ ၾကေၾကာင္း သတိမမူမိခဲ့ၾကပါ။ ဤသတင္းက အီး-ေမးလ္မ်ား၊ ဘေလာ့မ်ား၊ Facebook မ်ားတြင္ ပ်ံံ႕ႏွံ႔ေနခဲ့ ၾကၿပီး၊ လူအမ်ားက လည္း ယံုၾကည္ ေနခဲ့ၾကပါသည္။ မၾကာေသးမီက မိမိျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ခဲ့သည့္ ခရီးစဥ္တြင္ ရန္ကုန္ရွိ အဆင့္ျမင့္ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္မ်ားကပင္ ဤအေရးေဆြးေႏြး ေျပာဆိုခဲ့ၾကပါသည္။
လိမ္ညာေျပာဆိုေနၾကသည့္ အခ်က္တခုမွာ မိမိတို႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္နယ္ ရရွိေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးေနၾကသည္ ဟု ေျပာဆိုေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ၎ကိစၥ မိမိတို႔က မည္သည့္အခ်ိန္ကမွ် ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းမရွိပါ။ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အဖြဲ႔အစည္း အခ်ဳိ႕က လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားက ၎ကဲ့သို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကေသာ္လည္း၊ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားထံမွ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္ျပည္နယ္ လိုခ်င္သည္ဟု ေျပာဆိုသည္ကို မိမိတို႔တခါမွ် ၾကားခဲ့ရျခင္း မရွိပါ။
အကယ္၍ ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ားကို တိုင္းရင္းသားဟု သတ္မွတ္လိုက္ပါက၊ သူတို႔ကို နယ္ေျမ/ျပည္နယ္ ေပးရေတာ့မည္ ဟူသည္မွာလည္း နားလည္မႈလြဲမွားေနသည့္ကိစၥ သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဤကိစၥမွာ မမွန္ကန္သလို၊ Burma Campaign UK အဖြဲ႔ကလည္း ၎ကိစၥကို ေထာက္ခံေျပာဆိုခဲ့ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိပါ။
႐ိုဟင္ဂ်ာအေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေနာက္ထပ္မိမိတို႔ တိုက္ခံခံေနရသည့္ အေၾကာင္းအခ်က္တခုမွာ မိမိတို႔တြင္ မူစလင္ ဘာသာဝင္ ဝန္ထမ္းတဦး ရွိေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္က Burma Campaign UK အဖြဲ႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းလႈပ္ရွားလာခ်ိန္မွစ၍ ျမန္မာလူထုအခ်ဳိ႕၏ ေဖ့စ္ဘုတ္စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ဤသို႔ တိုက္ခုိက္မႈမ်ား စတင္လာခဲ့ပါ သည္။ အေၾကာင္းမွာ သူက မူစလင္ဘာသာဝင္တဦး ျဖစ္ေနပါသည္။
႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ားအေပၚ ဖိႏွိပ္ခံရမႈမ်ားအေပၚ ဆႏၵျပပြဲမ်ားတြင္ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္ ပါဝင္ခဲ့သည့္ ဓာတ္ပံု ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ မၾကာေသးခင္ႏွစ္မ်ားအထိ၊ မိမိတို႔၏ စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ခံရ မႈမ်ားကို ေဖာ္ျပေနသည္အထိ ယခုတိုက္ခိုက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ျခင္းမရွိေသးပါ။ ယခုအခါ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္မွာ ေစာ္ကား တိုက္ခိုက္မႈမ်ားအတြက္ ပစ္မွတ္တခုသဖြယ္ ျဖစ္ေနပါသည္။ မူစလင္ ဘာသာဝင္ မဟုတ္သူ မိမိတို႔ အျခားဝန္ထမ္း မ်ားကလည္း အလားတူဆႏၵျပပြဲမ်ားတြင္ ပါဝင္ခဲ့ၾကပါသည္။
လိမ္ညာေဖာ္ျပမႈမ်ားတြင္ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္က တိတ္တဆိတ္ ႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတဦး ျဖစ္သည္ဟု ဆိုေနၾကသည္။ မမွန္ပါ။ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးအဖြဲ႔ (Rohingya Solidarity Organization) တြင္ လုပ္ကိုင္ ေနသည္ဟု စြပ္စြဲၾက သည္။ မမွန္ပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ Caliphate ကို ဖန္တီးေနသည္ဟု စြပ္စြဲေဖာ္ျပေနသည္။
သူက ဤသို႔လုပ္ေဆာင္ေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားထံမွ ေငြယူထားသည္ဟု ဆိုၾကျပန္သည္။ ဤကိစၥလည္း မမွန္ပါ။ ထို႔အျပင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ေယာက္်ားအမ်ားႏွင့္ ကေလးရထားသည္ဟု ဆိုၾကျပန္သည္။ မွန္ကန္ျခင္း မရွိပါ။ သူ႔အေပၚ ဤသို႔လိမ္ညာတိုက္ခိုက္ ေနျခင္းမွ်သာမဟုတ္၊ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေစာ္ကားမႈ အမ်ားအျပားလည္း ၾကံဳေနရပါသည္။
အလိမ္အညာ သတင္းမ်ား၊ ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုၾကား၍ ယံုၾကည္ေနၾကသူ အမ်ားစုက ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔၏ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆက္ႏြယ္ေထာက္ခံသည္ဟုဆိုလွ်င္ ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္ရန္၊ ေစာ္ကားရန္၊ ၿခိမ္းေျခာက္ရန္ အေၾကာင္း အခ်က္ လံုေလာက္သည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆေနၾကပါသည္။ သူတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဤသို႔ျပဳမူေနၾကသည့္ အတြက္ လည္း၊ အံ့ၾသဖြယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။
ၿပီးခဲ့သည့္ တႏွစ္ခန္႔က ေဒါက္တာေအးခ်မ္းႏွင့္ သူ၏ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားႏွင့္ စကားစျမည္ ေျပာဆိုရန္ မိမိ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးပါသည္။ သူတို႔က အာဏာရွင္မ်ားထက္၊ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားကို ျပစ္တင္ေဝဖန္ရန္ ပို၍အခ်ိန္ေပးေနၾကပါသည္။
ေဒါက္တာေအးခ်မ္းက ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး၊ ဤသို႔မပါဘဲႏွင့္ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုရန္ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ ပါ။ အီးေမးလ္ျဖင့္ စာပို႔ေဆြးေႏြးမႈကိုလည္း အျခားေသာ အီးေမးလ္အုပ္စုမ်ားထံ ျဖန္႔ေဝခဲ့ပါသည္။
မိမိ၏ အီးေမးလ္ စာတိုက္ပံုးထဲသို႔လည္း ေစာ္ကားတိုက္ခိုက္သည့္ အီးေမးလ္မ်ား ျပည့္လွ်ံ ေနခဲ့ပါသည္။ သူ၏ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားက ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈ၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား မျပဳပါရန္ မိမိက ေဒါက္တာေအးခ်မ္းကိုေတာင္းဆိုခဲ့သည့္အခါ၊ ဤသို႔ေဆာင္ရြက္သူမ်ားကို ႐ႈံ႕ခ်ပါရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည့္အခါ သူက လုပ္ေဆာင္ရန္ ျငင္းဆို ခဲ့ပါသည္။ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈ၊ ေစာ္ကားမႈမ်ားကို ႐ႈံ႕ခ်ျငင္းပယ္ရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၿပီး၊ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္က ဤသို႔ေဆာင္ရြက္ေနသည့္အခါ၊ ေနာက္လိုက္မ်ားကလည္း ၎ အမူအက်င့္ကို လိုက္လံ အတုခိုးၾကမည္ သာ ျဖစ္ပါသည္။
မၾကာေသးမီကာလက မိမိတို႔ကို ႐ိုဟင္ဂ်ာ လိုလားေထာက္ခံသူမ်ားအျဖစ္ စြပ္စြဲခဲ့ၾကပါသည္။ ဤသို႔ေျပာဆို သည္မွာ မည္သည့္ အဓိပၸါယ္ေဆာင္သည္ကို မိမိကိုယ္တိုင္ မရွင္းလင္းေသးပါ။ ေသခ်ာသည္မွာ မိမိတို႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔၏ လူ႔အခြင့္အေရး ကိစၥအတြက္ လိုလားေထာက္ခံသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ အျခားေသာ ဒီမိုကေရစီ/ လူ႔အခြင့္ အေရး ယံုၾကည္သူ မ်ားကလည္း ဤသို႔မျဖစ္ႏိုင္ရပါမည္နည္းဟု ေမးစရာ ရွိပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း အက်ဳိးဆက္မွာ မိမိတို႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာ လိုလားေထာက္ခံသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ တနည္းတဖံု အားျဖင့္ မိမိတို႔က ရခိုင္ဆန္႔က်င္သူမ်ား ျဖစ္ေနၾကရသည္။ လူအမ်ားက ဤသို႔အျမင္ႏွစ္ခု ယွဥ္တြဲ၍ ရွိေနၾကပံုမွာ အထူး စိုးရိမ္ဖြယ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ Burma Campaign UK က ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူထုအားလံုး၏ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥကိုေထာက္ခံပါသည္။ ၎လူထုမ်ားတြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာႏွင့္ ရခိုင္တို႔လည္း အပါအဝင္ ျဖစ္ပါသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားတြင္ လူ႔အခြင့္အေရးရွိသည္ဟု ေျပာဆိုျခင္းေၾကာင့္၊ မိမိတို႔ကို ရခိုင္ဆန္႔က်င္ေရးဟု အမည္တပ္၍ မရႏိုင္ပါ။ မိမိတို႔က ရခိုင္ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အေရးကိစၥမ်ားစြာကို လႈံ႔ေဆာ္ကမ္ပိန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကဖူးပါသည္။ ေရႊသဘာဝ ဓာတ္ေငြ႔ စီမံကိန္း၊ ရခိုင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ကိစၥအပါအဝင္ ျဖစ္ပါသည္။ အိႏၵိယတြင္ ေထာင္က်ခံေနရသည့္ ရခိုင္ႏွင့္ ကရင္တိုင္းရင္းသား ၃၄ ဦးကိစၥအေပၚ တက္ႂကြစြာ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေနၾကသည့္ ကမ္ပိန္းအုပ္စု အနည္းငယ္အနက္ မိမိတို႔က တဖြဲ႔အပါအဝင္ ျဖစ္ပါသည္။
Burma Campaign UK အဖြဲ႔အေပၚ ရခိုင္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ လံုေလာက္စြာ မေဆာင္ရြက္ခဲ့မႈေၾကာင့္လည္း ျပစ္တင္ေဝဖန္ ခံရပါသည္။ ဤသည္ကိုေထာက္ျပ၍ ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔ကို လိုလားေထာက္ခံ ဘက္လိုက္ရပ္တည္ သည္ဟုလည္း စြပ္စြဲၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ရခိုင္တို႔ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ျပႆနာမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ရခိုင္လူမႈအဖြဲ႔အစည္း မ်ား၊ လူ႔အခြင့္အေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ေတာင္းခံလာပါက မိမိတို႔က မည္သည့္အခ်ိန္မွ် ျငင္းပယ္ခဲ့သည္ဟူ၍မရွိပါ။
ရခိုင္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိမိတို႔က ပို၍လုပ္ေဆာင္ေပးဖြယ္ပင္ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အဂၤလန္ရွိ အခ်ဳိ႕ေသာ ရခိုင္ လူမႈအဖြဲ႔ဝင္မ်ားက မိမိတို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း မရွိၾကပါ။ အေၾကာင္းမွာ မိမိတို႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ား၏ လူ႔အခြင့္အေရးကို ေထာက္ခံေပးခဲ့ၾကသည့္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔က ရခိုင္လူမႈ အသိုက္အဝန္း ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ဆံုေတြ႔ရန္ စီစဥ္ခဲ့ၾကသည့္အခါ၊ တလခန္႔ ၾကာျမင့္ၿပီးမွ လူတဦးထံမွသာ အေၾကာင္းျပန္ခဲ့ပါသည္။ အတိတ္ကာလ တြင္လည္း မိမိတို႔က အဂၤလန္ရွိ ရခိုင္လူမႈ အသိုက္အဝန္း အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ ျပည္ပေရာက္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚေထာက္ခံပံ့ပိုးႏိုင္ရန္ သင္တန္းမ်ဳိးစံု စီစဥ္ေပးေရး ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါသည္။ မည္သူကမွ် လက္ခံခဲ့ျခင္း မရွိပါ။
Burmese Rohingya Organisation UK ထံမွ ယခု အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ သတင္းမ်ားကို Burma Campaign UK အဖြဲ႔က ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့သည့္ အတြက္ေၾကာင့္လည္း မိမိတို႔ကို ျပင္းထန္စြာ ေဝဖန္ျပစ္တင္ ခံရပါသည္။ သတင္းမ်ားကို ျဖန္႔ေဝေပးျခင္းမွာ လူ႔အခြင့္အေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ အဓိကလုပ္ငန္းတခု ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္စဥ္ဆိုသလို ပင္ မိမိတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာ အဲန္ဂ်ီအိုမ်ားမွ သတင္း မီဒီယာ ထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ား၊ အစီရင္ခံစာမ်ား၊ အက်ဥ္းခ်ဳပ္တင္ ျပခ်က္မ်ားကို ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့ၾကပါသည္။
ရခိုင္ျပည္သူမ်ား၏ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္အဖြဲ႔အစည္း တခုခုက သတင္းမ်ား ေပးပို႔လာ ပါက၊ မေဖာ္ျပခံရဘဲ ရွိေနပါက၊ မိမိတို႔က ဆက္လက္ျဖန္႔ေဝေပးမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤသို႔ေပးပို႔လာ ခဲ့ျခင္း မရွိပါ။
မိမိႏွင့္ Burma Campaign UK ကို ဘက္လိုက္သည္ဟု ေဝဖန္ေျပာဆိုေနသည့္သူ အခ်ဳိ႕ႏွင့္လည္း စကားစျမည္ေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါသည္။ ဘက္လိုက္သည္ဟု ေျပာရေလာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား ဥပမာေပးပါဟု ေတာင္းခံခဲ့ဖူးသည္။ မည္သူတဦးကမွ် မည္သည့္အခ်က္တခုကိုမွ် ေထာက္ျပခဲ့ျခင္း မရွိပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ၎ကဲ့သို႔ အထင္ျမင္က ဆက္လက္တည္ရွိေနဆဲသာ ျဖစ္ပါသည္။
႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားအတြက္ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းသည္ ရခိုင္လူမ်ဳိးမ်ားကို ဆန္႔က်င္သည္ဟူသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္အျမင္ကို ပယ္ဖ်က္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သို႔ ရွိေနပါသည္။ မိမိတို႔ အျမင္တြင္မူ၊ ယခုကိစၥသည္ အစြန္းေရာက္အင္အားစုတို႔က တမင္တကာ ဖန္တီးေနၾကသည့္ နည္းပရိယာယ္ သာျဖစ္ၿပီး၊ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္ မႈမ်ား ကို ပို၍ သေဘာထားကြဲလြဲေအာင္၊ အမုန္းတရားႏွင့္ သည္းညည္းမခံႏိုင္မႈကို ပို၍ ျဖစ္လာေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
႐ိုဟင္ဂ်ာကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမႈမ်ားႏွင့္ ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ားသည္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား ပိုမိုျဖစ္ေပၚလာေစရန္ မီးေမႊးေပးမည့္ လွ်ပ္စစ္မိုးၾကိဳးသြားႏွယ္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ယခု ေဆာင္းပါး အေပၚတြင္လည္း အလားတူ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ၾကံဳၾကရပါလိမ့္ဦးမည္။
သို႔ေသာ္လည္း အမွန္တရားအတိုင္း ျဖစ္ေစရန္ အခ်ိန္ယူရဦးမည္ဟု မိမိတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါသည္။ Burma Campaign UK အေနျဖင့္ ဤသို႔ဘက္လိုက္သည္ဟု အထင္ခံရေစရန္ မည္သည့္အေၾကာင္းအခ်က္၊ မည္သည့္အက်ဳိးစီးပြားမ်ား ရွိေနပါ သနည္း။
မိမိတို႔ အဓိကေဆာင္ရြက္ေနၾကသည့္ ေခါင္းစဥ္မွာ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီကိစၥသာ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုကိစၥ အေပၚ ႏွစ္ ၂ဝ ေက်ာ္ မဆုတ္မနစ္ ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသူမ်ားလည္း ျဖစ္ပါသည္။ မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ လူမ်ားက လိမ္လည္စြပ္စြဲမႈမ်ားကို အလြယ္တကူ ယံုၾကည္ေနၾကပါသနည္း။ သူတို႔အေရး တက္ႂကြစြာ အားက်ဳိးမာန္ တက္ ေထာက္ခံ ေဆာင္ရြက္ေနၾကသူမ်ားအေပၚ မေကာင္းေျပာဆိုခ်က္မ်ားကို လူအမ်ားက မည္သည့္အတြက္ အလြယ္တကူ လက္ခံေန ၾကပါသနည္း။ လိမ္ညာေျပာဆိုမႈမ်ားကို အတင္းစကားမဆိုမီ၊ အျခားသူမ်ားထံ မျဖန္႔ေဝမီ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ အမွန္တရားကို မေမးျမန္းဘဲ ေနၾကပါသနည္း။
Burma Campaign UK အဖြဲ႔ႏွင့္ သေဘာထား မတူညီသူမ်ားသည္ပင္၊ သေဘာထားကြဲလြဲ႐ံုမွ်ႏွင့္ ၿခိမ္းေျခာက္ေစာ္ကားမႈမ်ား လက္ခံရရွိသင့္ပါသေလာ၊ ဤသို႔ လက္ခံရရွိသည္မွာ မွန္ကန္ပါ၏ေလာဟု ျပန္၍ ေမးခြန္းထုတ္လို ပါသည္။ ဤသည္မွာ အာဏာရွင္စနစ္တြင္ ထားရွိၾကသည့္ ခ်ည္းကပ္ပံုမ်ဳိး၊ စိတ္ေနစိတ္ထား မ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္တြင္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည့္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ မဟုတ္ပါ။ လူအမ်ားက လိမ္ညာမႈမ်ားကို အလြယ္တကူ လက္ခံယံုၾကည္ေနၾကသည့္အခ်ိန္၌ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ျပန္၍ ေမးခြန္းထုတ္ၾကည့္ၾကရန္ အထူးလိုအပ္ေနပါသည္။
ၿပီးခဲ့သည့္လက ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ေၾကကြဲဖြယ္အျဖစ္ဆိုးမ်ားႏွင့္ ၎ကိစၥအေပၚ လူတို႔၏ တုံ႔ျပန္ ခံစားေနရ မႈမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ အရိပ္မဲလႊမ္းမိုးေနပါသည္။ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားႏွင့္ သည္းညည္းခံလိုစိတ္ မရွိသည့္အေျခ အေနက ခိုင္မာေျခကုတ္ရလာပါသည္။ ျမန္မာျပည္သူမ်ားက သူတို႔၏ အနာဂတ္ကို ဤသို႔ျမင္လိုၾက ပါ၏ေလာ။ ေမးခြန္း ထုတ္ဖြယ္ ရွိပါသည္။
ဒီမိုကေရစီရရွိေရးကိစၥ၏ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားအနက္ တခုမွာ မတူကြဲျပားမႈ အျငင္းပြားမႈမ်ားကို ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး၊ျငင္းခုန္ေျဖရွင္းျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးအရ ေျဖရွင္းၾကရန္ မဟုတ္ပါေလာ။ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားျဖင့္ေျဖရွင္းၾကရန္ မဟုတ္ပါ။
ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားမႈသည္ အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အတူ လူ႔အခြင့္အေရး၊ သည္းညည္းခံမႈ ရွိေစေရးႏွင့္ တန္းတူညီမွ်မႈအတြက္ လႈပ္ရွားမႈလည္း ျဖစ္ေစသင့္ပါေၾကာင္း။
မာ့ခ္ ဖာမနာ (Mark Farmaner) သည္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံတြင္ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားေနသည့္ Burma Campaign UK အဖြဲ႔၏ ဒါ႐ိုက္တာ ျဖစ္ပါသည္။
Mark Farmaner ေရးသားသည့္ Supporting Rohingya human rights draws ugly attacks ေဆာင္းပါးကို ဆီေလ်ာ္ ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။
ျပႆနာမွာ ၎ဓာတ္ပံုထဲတြင္ မိမိ မပါဝင္ပါ။ ၎အစည္းအေဝး ျဖစ္ေပၚခဲ့ေၾကာင္းပင္ မိမိမသိရွိပါ။ ၎ဓာတ္ပံုတြင္ ပါဝင္ ေဖာ္ျပထားသည္မွာ ျမန္မာ့အေရးဆိုင္ရာ ဥေရာပ႐ံုး (Euro Burma Office) မွ ဦးဟန္ေညာင္ေဝ ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအခ်ိန္က မိမိတို႔က စြပ္စြဲခ်က္မ်ားကိုၾကည့္၍ ရယ္ေမာေနခဲ့ၾကပါသည္။ ရွမ္းျပည္နယ္မွ မင္းသားတဦးႏွင့္ မိမိဓာတ္ပံု ကိုမွ မခြဲျခားႏုိင္ေလျခင္းဟု ရယ္ေမာေနခဲ့ၾကသည္။
မိမိတို႔က အေလးအနက္ မထားမိခဲ့ၾကပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ဤသို႔လိမ္လည္ေဖာ္ျပမႈအေပၚ ယံုၾကည္ေနခဲ့ ၾကေၾကာင္း သတိမမူမိခဲ့ၾကပါ။ ဤသတင္းက အီး-ေမးလ္မ်ား၊ ဘေလာ့မ်ား၊ Facebook မ်ားတြင္ ပ်ံံ႕ႏွံ႔ေနခဲ့ ၾကၿပီး၊ လူအမ်ားက လည္း ယံုၾကည္ ေနခဲ့ၾကပါသည္။ မၾကာေသးမီက မိမိျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ခဲ့သည့္ ခရီးစဥ္တြင္ ရန္ကုန္ရွိ အဆင့္ျမင့္ ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္မ်ားကပင္ ဤအေရးေဆြးေႏြး ေျပာဆိုခဲ့ၾကပါသည္။
လိမ္ညာေျပာဆိုေနၾကသည့္ အခ်က္တခုမွာ မိမိတို႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္နယ္ ရရွိေရးအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေပးေနၾကသည္ ဟု ေျပာဆိုေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ၎ကိစၥ မိမိတို႔က မည္သည့္အခ်ိန္ကမွ် ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းမရွိပါ။ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အဖြဲ႔အစည္း အခ်ဳိ႕က လြန္ခဲ့သည့္ ဆယ္စုႏွစ္မ်ားက ၎ကဲ့သို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကေသာ္လည္း၊ ႐ိုဟင္ဂ်ာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားထံမွ သူတို႔ ကိုယ္ပိုင္ျပည္နယ္ လိုခ်င္သည္ဟု ေျပာဆိုသည္ကို မိမိတို႔တခါမွ် ၾကားခဲ့ရျခင္း မရွိပါ။
အကယ္၍ ႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ားကို တိုင္းရင္းသားဟု သတ္မွတ္လိုက္ပါက၊ သူတို႔ကို နယ္ေျမ/ျပည္နယ္ ေပးရေတာ့မည္ ဟူသည္မွာလည္း နားလည္မႈလြဲမွားေနသည့္ကိစၥ သာ ျဖစ္ပါသည္။ ဤကိစၥမွာ မမွန္ကန္သလို၊ Burma Campaign UK အဖြဲ႔ကလည္း ၎ကိစၥကို ေထာက္ခံေျပာဆိုခဲ့ျခင္း အလ်ဥ္းမရွိပါ။
႐ိုဟင္ဂ်ာအေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေနာက္ထပ္မိမိတို႔ တိုက္ခံခံေနရသည့္ အေၾကာင္းအခ်က္တခုမွာ မိမိတို႔တြင္ မူစလင္ ဘာသာဝင္ ဝန္ထမ္းတဦး ရွိေနသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္။ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္က Burma Campaign UK အဖြဲ႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းလႈပ္ရွားလာခ်ိန္မွစ၍ ျမန္မာလူထုအခ်ဳိ႕၏ ေဖ့စ္ဘုတ္စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ဤသို႔ တိုက္ခုိက္မႈမ်ား စတင္လာခဲ့ပါ သည္။ အေၾကာင္းမွာ သူက မူစလင္ဘာသာဝင္တဦး ျဖစ္ေနပါသည္။
႐ိုဟင္ဂ်ာျပည္သူမ်ားအေပၚ ဖိႏွိပ္ခံရမႈမ်ားအေပၚ ဆႏၵျပပြဲမ်ားတြင္ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္ ပါဝင္ခဲ့သည့္ ဓာတ္ပံု ေဖာ္ျပခဲ့သည့္ မၾကာေသးခင္ႏွစ္မ်ားအထိ၊ မိမိတို႔၏ စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္ခံရ မႈမ်ားကို ေဖာ္ျပေနသည္အထိ ယခုတိုက္ခိုက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့ျခင္းမရွိေသးပါ။ ယခုအခါ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္မွာ ေစာ္ကား တိုက္ခိုက္မႈမ်ားအတြက္ ပစ္မွတ္တခုသဖြယ္ ျဖစ္ေနပါသည္။ မူစလင္ ဘာသာဝင္ မဟုတ္သူ မိမိတို႔ အျခားဝန္ထမ္း မ်ားကလည္း အလားတူဆႏၵျပပြဲမ်ားတြင္ ပါဝင္ခဲ့ၾကပါသည္။
လိမ္ညာေဖာ္ျပမႈမ်ားတြင္ မေဝႏွင္းပြင့္သုန္က တိတ္တဆိတ္ ႐ိုဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတဦး ျဖစ္သည္ဟု ဆိုေနၾကသည္။ မမွန္ပါ။ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေရးအဖြဲ႔ (Rohingya Solidarity Organization) တြင္ လုပ္ကိုင္ ေနသည္ဟု စြပ္စြဲၾက သည္။ မမွန္ပါ။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ Caliphate ကို ဖန္တီးေနသည္ဟု စြပ္စြဲေဖာ္ျပေနသည္။
သူက ဤသို႔လုပ္ေဆာင္ေနျခင္း မဟုတ္ပါ။ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားထံမွ ေငြယူထားသည္ဟု ဆိုၾကျပန္သည္။ ဤကိစၥလည္း မမွန္ပါ။ ထို႔အျပင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာ ေယာက္်ားအမ်ားႏွင့္ ကေလးရထားသည္ဟု ဆိုၾကျပန္သည္။ မွန္ကန္ျခင္း မရွိပါ။ သူ႔အေပၚ ဤသို႔လိမ္ညာတိုက္ခိုက္ ေနျခင္းမွ်သာမဟုတ္၊ လိင္ပိုင္းဆိုင္ရာ ေစာ္ကားမႈ အမ်ားအျပားလည္း ၾကံဳေနရပါသည္။
အလိမ္အညာ သတင္းမ်ား၊ ဇာတ္လမ္းမ်ားကိုၾကား၍ ယံုၾကည္ေနၾကသူ အမ်ားစုက ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔၏ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ဆက္ႏြယ္ေထာက္ခံသည္ဟုဆိုလွ်င္ ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္ရန္၊ ေစာ္ကားရန္၊ ၿခိမ္းေျခာက္ရန္ အေၾကာင္း အခ်က္ လံုေလာက္သည္ဟု ထင္ျမင္ယူဆေနၾကပါသည္။ သူတို႔၏ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ဤသို႔ျပဳမူေနၾကသည့္ အတြက္ လည္း၊ အံ့ၾသဖြယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါ။
ၿပီးခဲ့သည့္ တႏွစ္ခန္႔က ေဒါက္တာေအးခ်မ္းႏွင့္ သူ၏ ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားႏွင့္ စကားစျမည္ ေျပာဆိုရန္ မိမိ ႀကိဳးပမ္းခဲ့ဖူးပါသည္။ သူတို႔က အာဏာရွင္မ်ားထက္၊ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားကို ျပစ္တင္ေဝဖန္ရန္ ပို၍အခ်ိန္ေပးေနၾကပါသည္။
ေဒါက္တာေအးခ်မ္းက ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈ အၾကိမ္ၾကိမ္ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး၊ ဤသို႔မပါဘဲႏွင့္ ေဆြးေႏြးေျပာဆိုရန္ မျဖစ္ႏိုင္ခဲ့ ပါ။ အီးေမးလ္ျဖင့္ စာပို႔ေဆြးေႏြးမႈကိုလည္း အျခားေသာ အီးေမးလ္အုပ္စုမ်ားထံ ျဖန္႔ေဝခဲ့ပါသည္။
မိမိ၏ အီးေမးလ္ စာတိုက္ပံုးထဲသို႔လည္း ေစာ္ကားတိုက္ခိုက္သည့္ အီးေမးလ္မ်ား ျပည့္လွ်ံ ေနခဲ့ပါသည္။ သူ၏ေနာက္လိုက္ေနာက္ပါမ်ားက ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈ၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား မျပဳပါရန္ မိမိက ေဒါက္တာေအးခ်မ္းကိုေတာင္းဆိုခဲ့သည့္အခါ၊ ဤသို႔ေဆာင္ရြက္သူမ်ားကို ႐ႈံ႕ခ်ပါရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည့္အခါ သူက လုပ္ေဆာင္ရန္ ျငင္းဆို ခဲ့ပါသည္။ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ပုဂၢိဳလ္ေရးတိုက္ခိုက္မႈ၊ ေစာ္ကားမႈမ်ားကို ႐ႈံ႕ခ်ျငင္းပယ္ရန္ ပ်က္ကြက္ခဲ့ၿပီး၊ သူတို႔ ကိုယ္တိုင္က ဤသို႔ေဆာင္ရြက္ေနသည့္အခါ၊ ေနာက္လိုက္မ်ားကလည္း ၎ အမူအက်င့္ကို လိုက္လံ အတုခိုးၾကမည္ သာ ျဖစ္ပါသည္။
မၾကာေသးမီကာလက မိမိတို႔ကို ႐ိုဟင္ဂ်ာ လိုလားေထာက္ခံသူမ်ားအျဖစ္ စြပ္စြဲခဲ့ၾကပါသည္။ ဤသို႔ေျပာဆို သည္မွာ မည္သည့္ အဓိပၸါယ္ေဆာင္သည္ကို မိမိကိုယ္တိုင္ မရွင္းလင္းေသးပါ။ ေသခ်ာသည္မွာ မိမိတို႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔၏ လူ႔အခြင့္အေရး ကိစၥအတြက္ လိုလားေထာက္ခံသူမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ အျခားေသာ ဒီမိုကေရစီ/ လူ႔အခြင့္ အေရး ယံုၾကည္သူ မ်ားကလည္း ဤသို႔မျဖစ္ႏိုင္ရပါမည္နည္းဟု ေမးစရာ ရွိပါသည္။
သို႔ေသာ္လည္း အက်ဳိးဆက္မွာ မိမိတို႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာ လိုလားေထာက္ခံသူမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္၊ တနည္းတဖံု အားျဖင့္ မိမိတို႔က ရခိုင္ဆန္႔က်င္သူမ်ား ျဖစ္ေနၾကရသည္။ လူအမ်ားက ဤသို႔အျမင္ႏွစ္ခု ယွဥ္တြဲ၍ ရွိေနၾကပံုမွာ အထူး စိုးရိမ္ဖြယ္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။ Burma Campaign UK က ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ လူထုအားလံုး၏ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥကိုေထာက္ခံပါသည္။ ၎လူထုမ်ားတြင္ ႐ိုဟင္ဂ်ာႏွင့္ ရခိုင္တို႔လည္း အပါအဝင္ ျဖစ္ပါသည္။ ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားတြင္ လူ႔အခြင့္အေရးရွိသည္ဟု ေျပာဆိုျခင္းေၾကာင့္၊ မိမိတို႔ကို ရခိုင္ဆန္႔က်င္ေရးဟု အမည္တပ္၍ မရႏိုင္ပါ။ မိမိတို႔က ရခိုင္ကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အေရးကိစၥမ်ားစြာကို လႈံ႔ေဆာ္ကမ္ပိန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကဖူးပါသည္။ ေရႊသဘာဝ ဓာတ္ေငြ႔ စီမံကိန္း၊ ရခိုင္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ကိစၥအပါအဝင္ ျဖစ္ပါသည္။ အိႏၵိယတြင္ ေထာင္က်ခံေနရသည့္ ရခိုင္ႏွင့္ ကရင္တိုင္းရင္းသား ၃၄ ဦးကိစၥအေပၚ တက္ႂကြစြာ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေနၾကသည့္ ကမ္ပိန္းအုပ္စု အနည္းငယ္အနက္ မိမိတို႔က တဖြဲ႔အပါအဝင္ ျဖစ္ပါသည္။
Burma Campaign UK အဖြဲ႔အေပၚ ရခိုင္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ လံုေလာက္စြာ မေဆာင္ရြက္ခဲ့မႈေၾကာင့္လည္း ျပစ္တင္ေဝဖန္ ခံရပါသည္။ ဤသည္ကိုေထာက္ျပ၍ ႐ိုဟင္ဂ်ာတို႔ကို လိုလားေထာက္ခံ ဘက္လိုက္ရပ္တည္ သည္ဟုလည္း စြပ္စြဲၾကပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ရခိုင္တို႔ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ျပႆနာမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ေပးရန္ ရခိုင္လူမႈအဖြဲ႔အစည္း မ်ား၊ လူ႔အခြင့္အေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား ေတာင္းခံလာပါက မိမိတို႔က မည္သည့္အခ်ိန္မွ် ျငင္းပယ္ခဲ့သည္ဟူ၍မရွိပါ။
ရခိုင္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိမိတို႔က ပို၍လုပ္ေဆာင္ေပးဖြယ္ပင္ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း အဂၤလန္ရွိ အခ်ဳိ႕ေသာ ရခိုင္ လူမႈအဖြဲ႔ဝင္မ်ားက မိမိတို႔ႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း မရွိၾကပါ။ အေၾကာင္းမွာ မိမိတို႔က ႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ား၏ လူ႔အခြင့္အေရးကို ေထာက္ခံေပးခဲ့ၾကသည့္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔က ရခိုင္လူမႈ အသိုက္အဝန္း ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ဆံုေတြ႔ရန္ စီစဥ္ခဲ့ၾကသည့္အခါ၊ တလခန္႔ ၾကာျမင့္ၿပီးမွ လူတဦးထံမွသာ အေၾကာင္းျပန္ခဲ့ပါသည္။ အတိတ္ကာလ တြင္လည္း မိမိတို႔က အဂၤလန္ရွိ ရခိုင္လူမႈ အသိုက္အဝန္း အဖြဲ႔အစည္းမ်ားႏွင့္ ျပည္ပေရာက္ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားအေပၚေထာက္ခံပံ့ပိုးႏိုင္ရန္ သင္တန္းမ်ဳိးစံု စီစဥ္ေပးေရး ကမ္းလွမ္းခဲ့ပါသည္။ မည္သူကမွ် လက္ခံခဲ့ျခင္း မရွိပါ။
Burmese Rohingya Organisation UK ထံမွ ယခု အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ သတင္းမ်ားကို Burma Campaign UK အဖြဲ႔က ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့သည့္ အတြက္ေၾကာင့္လည္း မိမိတို႔ကို ျပင္းထန္စြာ ေဝဖန္ျပစ္တင္ ခံရပါသည္။ သတင္းမ်ားကို ျဖန္႔ေဝေပးျခင္းမွာ လူ႔အခြင့္အေရး အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၏ အဓိကလုပ္ငန္းတခု ျဖစ္ပါသည္။ ႏွစ္စဥ္ဆိုသလို ပင္ မိမိတို႔က ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား၊ ႏိုင္ငံတကာ အဲန္ဂ်ီအိုမ်ားမွ သတင္း မီဒီယာ ထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ား၊ အစီရင္ခံစာမ်ား၊ အက်ဥ္းခ်ဳပ္တင္ ျပခ်က္မ်ားကို ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့ၾကပါသည္။
ရခိုင္ျပည္သူမ်ား၏ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍ လုပ္ေဆာင္ေနသည့္အဖြဲ႔အစည္း တခုခုက သတင္းမ်ား ေပးပို႔လာ ပါက၊ မေဖာ္ျပခံရဘဲ ရွိေနပါက၊ မိမိတို႔က ဆက္လက္ျဖန္႔ေဝေပးမည္သာ ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဤသို႔ေပးပို႔လာ ခဲ့ျခင္း မရွိပါ။
မိမိႏွင့္ Burma Campaign UK ကို ဘက္လိုက္သည္ဟု ေဝဖန္ေျပာဆိုေနသည့္သူ အခ်ဳိ႕ႏွင့္လည္း စကားစျမည္ေျပာဆိုခဲ့ဖူးပါသည္။ ဘက္လိုက္သည္ဟု ေျပာရေလာက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္မႈမ်ား ဥပမာေပးပါဟု ေတာင္းခံခဲ့ဖူးသည္။ မည္သူတဦးကမွ် မည္သည့္အခ်က္တခုကိုမွ် ေထာက္ျပခဲ့ျခင္း မရွိပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ၎ကဲ့သို႔ အထင္ျမင္က ဆက္လက္တည္ရွိေနဆဲသာ ျဖစ္ပါသည္။
႐ိုဟင္ဂ်ာမ်ားအတြက္ လူ႔အခြင့္အေရးကိစၥ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းသည္ ရခိုင္လူမ်ဳိးမ်ားကို ဆန္႔က်င္သည္ဟူသည့္ ယံုၾကည္ခ်က္အျမင္ကို ပယ္ဖ်က္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ရသည္မွာ မျဖစ္ႏိုင္သကဲ့သို႔ ရွိေနပါသည္။ မိမိတို႔ အျမင္တြင္မူ၊ ယခုကိစၥသည္ အစြန္းေရာက္အင္အားစုတို႔က တမင္တကာ ဖန္တီးေနၾကသည့္ နည္းပရိယာယ္ သာျဖစ္ၿပီး၊ ေဆြးေႏြး ျငင္းခုန္ မႈမ်ား ကို ပို၍ သေဘာထားကြဲလြဲေအာင္၊ အမုန္းတရားႏွင့္ သည္းညည္းမခံႏိုင္မႈကို ပို၍ ျဖစ္လာေအာင္ လႈံ႔ေဆာ္ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။
႐ိုဟင္ဂ်ာကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္၍ လူသိရွင္ၾကား ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမႈမ်ားႏွင့္ ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္းမ်ားသည္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ား၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ား ပိုမိုျဖစ္ေပၚလာေစရန္ မီးေမႊးေပးမည့္ လွ်ပ္စစ္မိုးၾကိဳးသြားႏွယ္ ျဖစ္ေနပါသည္။ ယခု ေဆာင္းပါး အေပၚတြင္လည္း အလားတူ တုံ႔ျပန္တိုက္ခိုက္မႈမ်ား ၾကံဳၾကရပါလိမ့္ဦးမည္။
သို႔ေသာ္လည္း အမွန္တရားအတိုင္း ျဖစ္ေစရန္ အခ်ိန္ယူရဦးမည္ဟု မိမိတို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားပါသည္။ Burma Campaign UK အေနျဖင့္ ဤသို႔ဘက္လိုက္သည္ဟု အထင္ခံရေစရန္ မည္သည့္အေၾကာင္းအခ်က္၊ မည္သည့္အက်ဳိးစီးပြားမ်ား ရွိေနပါ သနည္း။
မိမိတို႔ အဓိကေဆာင္ရြက္ေနၾကသည့္ ေခါင္းစဥ္မွာ လူ႔အခြင့္အေရးႏွင့္ ဒီမိုကေရစီကိစၥသာ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုကိစၥ အေပၚ ႏွစ္ ၂ဝ ေက်ာ္ မဆုတ္မနစ္ ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသူမ်ားလည္း ျဖစ္ပါသည္။ မည္သည့္ အတြက္ေၾကာင့္ လူမ်ားက လိမ္လည္စြပ္စြဲမႈမ်ားကို အလြယ္တကူ ယံုၾကည္ေနၾကပါသနည္း။ သူတို႔အေရး တက္ႂကြစြာ အားက်ဳိးမာန္ တက္ ေထာက္ခံ ေဆာင္ရြက္ေနၾကသူမ်ားအေပၚ မေကာင္းေျပာဆိုခ်က္မ်ားကို လူအမ်ားက မည္သည့္အတြက္ အလြယ္တကူ လက္ခံေန ၾကပါသနည္း။ လိမ္ညာေျပာဆိုမႈမ်ားကို အတင္းစကားမဆိုမီ၊ အျခားသူမ်ားထံ မျဖန္႔ေဝမီ မည္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ အမွန္တရားကို မေမးျမန္းဘဲ ေနၾကပါသနည္း။
Burma Campaign UK အဖြဲ႔ႏွင့္ သေဘာထား မတူညီသူမ်ားသည္ပင္၊ သေဘာထားကြဲလြဲ႐ံုမွ်ႏွင့္ ၿခိမ္းေျခာက္ေစာ္ကားမႈမ်ား လက္ခံရရွိသင့္ပါသေလာ၊ ဤသို႔ လက္ခံရရွိသည္မွာ မွန္ကန္ပါ၏ေလာဟု ျပန္၍ ေမးခြန္းထုတ္လို ပါသည္။ ဤသည္မွာ အာဏာရွင္စနစ္တြင္ ထားရွိၾကသည့္ ခ်ည္းကပ္ပံုမ်ဳိး၊ စိတ္ေနစိတ္ထား မ်ဳိးသာ ျဖစ္ပါသည္။ ဒီမိုကေရစီစနစ္တြင္ ေဆာင္ရြက္ၾကသည့္ နည္းမွန္လမ္းမွန္ မဟုတ္ပါ။ လူအမ်ားက လိမ္ညာမႈမ်ားကို အလြယ္တကူ လက္ခံယံုၾကည္ေနၾကသည့္အခ်ိန္၌ သူတို႔ကိုယ္တိုင္လည္း ျပန္၍ ေမးခြန္းထုတ္ၾကည့္ၾကရန္ အထူးလိုအပ္ေနပါသည္။
ၿပီးခဲ့သည့္လက ရခိုင္ျပည္နယ္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္ ေၾကကြဲဖြယ္အျဖစ္ဆိုးမ်ားႏွင့္ ၎ကိစၥအေပၚ လူတို႔၏ တုံ႔ျပန္ ခံစားေနရ မႈမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ အရိပ္မဲလႊမ္းမိုးေနပါသည္။ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ားႏွင့္ သည္းညည္းခံလိုစိတ္ မရွိသည့္အေျခ အေနက ခိုင္မာေျခကုတ္ရလာပါသည္။ ျမန္မာျပည္သူမ်ားက သူတို႔၏ အနာဂတ္ကို ဤသို႔ျမင္လိုၾက ပါ၏ေလာ။ ေမးခြန္း ထုတ္ဖြယ္ ရွိပါသည္။
ဒီမိုကေရစီရရွိေရးကိစၥ၏ အေၾကာင္းအခ်က္မ်ားအနက္ တခုမွာ မတူကြဲျပားမႈ အျငင္းပြားမႈမ်ားကို ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး၊ျငင္းခုန္ေျဖရွင္းျခင္းျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးအရ ေျဖရွင္းၾကရန္ မဟုတ္ပါေလာ။ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား၊ ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားျဖင့္ေျဖရွင္းၾကရန္ မဟုတ္ပါ။
ျမန္မာ့ဒီမိုကေရစီေရး လႈပ္ရွားမႈသည္ အာဏာရွင္ ဆန္႔က်င္ေရးလႈပ္ရွားမႈသာ ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔အတူ လူ႔အခြင့္အေရး၊ သည္းညည္းခံမႈ ရွိေစေရးႏွင့္ တန္းတူညီမွ်မႈအတြက္ လႈပ္ရွားမႈလည္း ျဖစ္ေစသင့္ပါေၾကာင္း။
မာ့ခ္ ဖာမနာ (Mark Farmaner) သည္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံတြင္ ျမန္မာ့အေရးလႈပ္ရွားေနသည့္ Burma Campaign UK အဖြဲ႔၏ ဒါ႐ိုက္တာ ျဖစ္ပါသည္။
Mark Farmaner ေရးသားသည့္ Supporting Rohingya human rights draws ugly attacks ေဆာင္းပါးကို ဆီေလ်ာ္ ေအာင္ ျပန္ဆိုေဖာ္ျပပါသည္။
 |
| Jack Healey (Fonder,Human Rights Action Center) |
How can Burma be supported to embrace a future of harmony? How can real reconciliation allow progress with the current climate of contempt, particularly against the Rohingya - who the United Nations and others have called some of the world's most persecuted peoples. It has entwined the Burmese military and former democracy activists into a sinister alliance. In the absence of credible observers (international aid workers have been removed and journalists have been forbidden access), we can still comfortably call for a cessation of violence on all sides. More importantly, we can look at the environment that this communal violence has erupted in so that we might solve this problem in the short and long-term.
The facts of the matter show that the anti-Rohingya campaign has been vastly heavier-handed in both the number of insults thrown and at the quality of hatred and violence called for. Even a cursory search of social media sites such as Facebook and Twitter, or of the comments sections of any number of online articles will show that the extremist racist and religious bigots use terms like "dog" or "terrorist" to attack the Rohingya. Among the hate sites online, there is even a Facebook group dedicated to "beheading kalars," with 'kalar' being a pejorative term to refer to the Rohingya. The inverse attacks, where there are calls for violence to be committed by the Rohingya against Rakhine Buddhists or against even the Burmese military or any form of violence called for at all? As of this writing I could find none. If such calls exist at all, then it is a much smaller proportion. Instead, the anti-Rohingya campaign wraps itself in calls for ethnic purity, defense of sovereignty, and protection of Buddhism. There are about 800,000 Rohingya in a Burma with nearly sixty million: hardly a threat to Burmese sovereignty any more than the Burmese (refugees and undocumented migrants) in Thailand are a threat to that nation's sovereignty. And even a cursory review of Buddhist (and Muslim) religious texts shows the calls to peace, so wrapping this violence in religion is an insult to faith itself.
There are disturbing (and increasingly credible) reports that the violence has been disproportionately abetted by state security forces. And there is an unquestionable campaign of hatred and vitriol that has been poured out by the very people who have been calling for freedom in Burma over the last decades. There have been calls to expel the entire Rohingya population or to engage in genocide or to institute an apartheid system against the Rohingya. There have been explicit calls for violence against the Rohingya. And there have been attempts to smear these benighted people with the moniker of "terrorist" and "dog" among others, terms that have an especially repellent resonance with Muslims. Where do these attacks come from? Not just the usual suspects in the military, but so-called freedom campaigners-turned-bigots like 88 Generation leader Ko Ko Gyi, the UK-based Burma Democratic Concern [sic], and mass-market film director Cho Tu Zaw (who is, ironically, seeking asylum in the United States but who feels comfortable engaging in ethnonationalism that might have made Slobodan Milosevic proud). Even the organization that I helped to found, the US Campaign for Burma, was slow to get behind the ball on this one (though they notably haven't joined the chorus of hatred, silence can imply assent and they seem to be doing better now).
The debate of when the Rohingya arrived in Burma is, in many ways, irrelevant to this crisis. There is solid scholarly evidence of their presence in Rakhine State for centuries. They were citizens of Burma until Ne Win, grim dictator from 1962 to 1988, deprived them of citizenship in 1982. They have maintained themselves under the bleakest of circumstances and still desire one thing: to be treated as equals and human beings. Though there has been some very good on reporting on this and there have been organizations that have had a strong voice for speaking about what is right on this issue (Human Rights Watch, Burma Campaign UK, Amnesty International, Christian Solidarity Worldwide, and DVB all come to mind), it has not been enough. We need to add more voices of individuals and more organizations to defend these human rights.
Reconciliation is imperative, but real reconciliation is possible only when those who care for Burma's future make a commitment to tolerance and human rights protection. Real reconciliation is possible only when truth is seen. The campaign to call death threats onto the Rohingya themselves and to those who would speak out on their behalf? It is unconscionable. That such behavior might be engaged in by the former military regime itself is unsurprising, but that it should be endorsed by previously laudable members of the democratic opposition or that it should find fertile ground in an ugly populist hatred should make us remember the disintegration of Yugoslavia, the mass violence that once convulsed Indonesia's encounter with democracy, or even Burma's past violence against not only the Rohingya but against citizens of Indian and Chinese descent. Burma's national sovereignty and brightly diverse cultural and religious heritage are not under threat by 1.3% of the population living in some of the most abject poverty, but that heritage may be stained in the violence that is getting dangerously frenzied with the idea of ethnic cleansing.
The future of Burma could be bright if reforms deepen and continue, but nothing will be so great of a blot on the potential of this nation as the attempt by some to baptize the meager newfound hope in the blood of a racist pogrom and attempt at excluding a people who are trying to merely live. Aren't we all? If Burma is to succeed and meet potential, it must learn, as America still is learning, that we all must get along. Can't we all just get along? We must support a reconciliation process, one that recognizes clearly the consequences of hate campaigns are violence. Such was the case in Bosnia, in Kosovo, and elsewhere. We must not allow these things to come to pass in Rakhine State.
If you care about the fate of over 800,000 people who are being reviled and hunted by the Burmese military in a strange alliance with former democracy activists, please register this concern. Take a moment and please make the following four contacts:
1. The Tom Lantos Human Rights Commission:
Tom Lantos Human Rights Commission
House Committee on Foreign Affairs
2170 Rayburn House Office Building
Washington, DC 20515
#202-225-3599
TLHRC@mail.house.gov
2. Your Congressional Representatives: If you're not sure who to contact, look up your senators and representatives at www.contactingthecongress.org and take a minute to call (better than email) or to carbon copy the letter you wrote to the Tom Lantos Human Rights Commission
3. Your media: Contact any or all papers, radio stations, blogs and television bureaus and ask them to cover this issue.
4. The Burmese Embassy:
2300 S St NW
Washington, DC 20008
#202-332-3344, 202-332-4350, 202-332-4352
info@mewashingtondc.com
Contact these organizations and ask them to: Report with integrity and honesty the full facts of what has been happening in Burma's Arakan State by respecting the human rights of all residents, including the Rohingya minority. Hold people and organizations accountable for their complicity and silence with regard to funding. Ask the media to report fully on this issue.
Sources Here:
-
"Although mass killings and exterminations of human races were some sort of things that the world experienced during Nazi German p... -
More than 400,000 Rohingya have fled from Myanmar to neighbouring Bangladesh By BBC News September 17, 2017 Myanmar's de ... -
ပါလီမန္အမတ္ဦးေရႊေမာင္ၿပည္သူ႔လြတ္ေတာ္တြင္ရခိုင္ၿပည္နယ္၌ၿဖစ္ပြါးခဲ့ေသာအေရးအခင္းနဲ့ ပတ္သက္၍ေဆြးေနြးတင္ၿပၿခင္း။ (14th day of regular ses... -
RB News March 31, 2018 Minbya, Arakan State : On March 30 morning, a Prayer Leader or Imam was brutally beaten and injured by a Rakh... -
ဇြန္လ ၁၇ ရက္ ၊ ၂၀၁၂ Source: guardian.co.uk ျမန္မာျပည္သစ္အတြက္ အနာဂတ္မွာ ေအာင္ျမင္မွာလား၊ က်ရွဳံးမွာလားဆိုသည္ကို ညႊန္ျပေသာ စမ္းသပ္မွဳ တစ... -
Read letter here Read history of Rohingya here Download letter PDF here Download History of Rohingya PDF here credi... -
At Baggona, a village three miles far from and lies to the South of Maung Daw of Arakan state, more than 80 Rohingya women and girls have be... -
RB News May 17, 2013 Maung Daw, Arakan - After the warnings on Mahasen cyclone had been issued, the displaced Rohingyas from the ... -
12/07/2012 Joint press release HUMANITY GONE ... -
The custodian of Two Holy Mosques King Abdullah bin Abdul Aziz Al Saud Aug 11 The custodian of Two Holy M...
Popular Posts
Threatwiki
Amartya Sen: Burma's "slow genocide" of Rohingyas
Watch Professor Amartya Sen speak on what he calls Burma's 'slow genocide' of Rohingya, Harvard, 4 Nov 2014
