DOWNLOAD HERE
__________________________________________________________
MULTI-RELIGIOUS PRAYERS FOR BURMA From Burma Digest
Muslim Doah Prayers by Maulana Hafiz Abdullah
In the name of Allah, Most Gracious, Most Merciful- – -
Praise be to Allah, The Lord of the Universe,
The Possessor of the Day of Judgment.
We worship only You and we seek Your help only.
Ya Allah, please kindly guide all of our Burmese citizens from this deep darkness into light, into the Straight safe Path. The Path of those on whom You have bestowed Your Mercy.
Oh Allah, we, Burmese citizens are weak and have no power to fight back or resist the cruel, unjust present military leaders. Give enlightenment, repentance and redemption to all of us including our enemy, the present rulers. Please kindly change and soften the heart of the present leaders to give way for the new and better government.
Ya Allah, please kindly remove the oppressors and relieve all of us from the inhumane present government. Please replace them with the kindhearted new government who would rule Burma with justice, fairness and according to the written laws without any bias or corruption.
Oh Allah, please kindly heal our diseases and our wounds. The whole Burma is now infested with physical diseases, mental deteriorations and we are facing the manmade and natural disasters one after another. Economy and business are going downwards steeply but our earning power is low, inflation is out of control and commodity prices are rising daily. Some of us have even loss our jobs. Please have Mercy on all of us, protect us from all the dangers, disasters including the long protracted civil war and restore unity and peace among all of us. Please soften our hardened hearts to love and respect each other to be able to live happily together.
Dear Allah, kindly release Daw Aung San Suu Kyi, all the political leaders and all the political prisoners of Burma. Kindly restore their mental and physical strength to lead our country into a new progressive era.
Please forgive all of us from all the major and small sins, the sins we knowingly committed and accidentally committed. .Yah Allah, give all of our citizens: peace, health, wealth, unity and loving kindness. Because of the incompetent and corrupt military rulers, all of us are poor, downtrodden and looked down by the whole world. Have mercy on all of us, give us hope and elevate the status of all of us. Please grant us success in each and every field we have tried and even we haven’t or could not try or imagine yet.
Amin
Maulana Hafiz Abdullah
On behalf of the expatriate Burmese Muslim Religious leaders.
၎အဆိုကို လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားက ေထာက္ခံေဆြးေႏြးခဲ့ၾကၿပီး အဆိုႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီး ဦးေအးၾကဴက ႏိုင္ငံတကာအဆင့္မီ သင္႐ိုးၫႊန္းတမ္းႏွင့္ သင္႐ိုးမာတိကာမ်ားအျဖစ္ အဆင့္ျမႇင့္တင္ျပဳစုရန္ႏွင့္ ေခတ္ႏွင့္အညီအသံုးခ်မႈ လက္ေတြ႔ သင္ၾကားပို႔ခ်မႈမ်ားျဖင့္ အသိဉာဏ္ႏွင့္ကၽြမ္းက်င္မႈကို ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ေပးရန္တို႔အတြက္ ႏွစ္စဥ္ဘာသာရပ္သင္ၾကားေရးအဖြဲ႕ အစည္းအေ၀းမ်ား က်င္းပျပဳလုပ္ၿပီး မြမ္းမံေရးဆြဲ အတည္ျပဳခ်က္ရယူ၍ သင္ၾကားပို႔ခ်လ်က္ရွိကာ တတ္ေျမာက္မႈကို ေဖာ္ထုတ္ေသာ စစ္ေဆးသည့္စနစ္ကို က်င့္သံုးလ်က္ရွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ တကၠသိုလ္တခ်ဳိ႕သည္ အာဆီယံတကၠသိုလ္မ်ား ကြန္ရက္အဖြဲ႕၀င္ တကၠသိုလ္မ်ားျဖစ္၍ အျခားအဖြဲ႕၀င္ ထိပ္တန္းတကၠသိုလ္မ်ား၏ ပညာေရးအဆင့္မီေစေရးအတြက္ ထိုတကၠသိုလ္မ်ား၏ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြရွိေသာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ျဖစ္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေၾကာင္း တကၠသိုလ္မ်ားကို ႏိုင္ငံတကာတကၠသုိလ္မ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ရန္အတြက္ မူ၀ါဒႏွင့္ကိုက္ညီမႈ ရွိမရွိကိုသာစိစစ္ၿပီး ကိုက္ညီပါက လြတ္လပ္စြာ ဆက္သြယ္ေဆာင္ရြက္ခြင့္ေပးထားေၾကာင္း ျပန္လည္ရွင္းလင္းေဆြးေႏြးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
Ph.D Thesis မ်ားႏွင့္ တျခားဘာသာရပ္ဆိုင္ရာအထူးျပဳ Level အလိုက္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေသာ သုေတသန လုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ရာ၍ လက္ေတြ႕နယ္ပယ္တြင္ တိုက္႐ိုက္အသံုးခ်ႏိုင္ေသာ အသံုးခ်သုေတသနမ်ား ပိုမိုေဆာင္ရြက္ျခင္းကို အားေပးလ်က္ရွိၿပီး ရရွိလာေသာ သုေတသန ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားကို သုေတသနစာတမ္းမ်ားအျဖစ္ျပဳစု၍ သုေတသန ရလဒ္မ်ားႏွင့္ ေတြ႕ရွိခ်က္မ်ားအား အသံုးခ်နယ္ပယ္တြင္ ေပါင္းစပ္ေဆာင္ရြက္ရန္ အသိေပးလ်က္ ရွိေၾကာင္း ႏုိင္ငံတကာ ပညာသင္ဆုမ်ားျဖင့္ ပါရဂူဘြဲ႕သင္တန္းသား (၁၀၈) ဦး၊ မဟာဘြဲ႕သင္တန္းသား (၉၆) ဦး၊ သုေတသန သင္တန္းသား (၁၄၈) ဦး၊ Training သင္တန္းသား (၈၀၆) ဦး၊ Study Tour (၅၀၃) ဦး၊ ေဆြးေႏြးပြဲတက္ေရာက္သူ (၈၉၈) ဦး စုစုေပါင္း (၂၅၈၆) ဦးတို႔အား ျပည္ပသို႔ေစလႊတ္ခ့ဲၿပီး ႏွစ္စဥ္တိုးခ်ဲ႕ေစလႊတ္လ်က္ရွိေၾကာင္း အေျခခံပညာက႑တြင္ ပညာေရး ရည္မွန္းခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ ဆရာအပါအ၀င္ ပညာေရး၀န္ထမ္းမ်ား၏ လူမႈဘ၀ႏွင့္ အရည္အေသြးျမင့္မားေရးတို႔ကို ေဆာင္ရြက္ေပးလ်က္ရွိၿပီး မိဘ၊ ဆရာပူးေပါင္း၍ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ပညာရည္တိုးတက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္လ်က္ရွိေၾကာင္းျဖင့္ ပညာေရး၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီး ဦးေအးၾကဴက ျပန္လည္ ရွင္းလင္းေဆြးေႏြးခဲ့ကာ ယင္းအဆိုကို လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ေရးသားသူ - ထြန္းထြန္း (အင္တာနက္ဂ်ာနယ္)
ဆုေတာင္းပြဲအတြက္ မႏၱေလးေဈးခ်ိဳဟုိတယ္ မဂၤလာခန္းမ ကုိငွားရမ္းခဲ့ရာမွာ ဟိုတယ္က သေဘာတျူပီး စရံ လက္ခံခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပြဲက်င္းပဖုိ႔ ရက္အနည္းငယ္ အလိုမွာ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ဝန္က လက္မခံဖို႕ ဟုိတယ္ တာဝန္ခံကုိ ဖုန္းဆက ေျပာဆုိလုိက္တဲ့ အတြက္ ဆုေတာင္းပြဲ ပ်က္သြားခဲ့ရတယ္လုိ႔ ပြဲစီစဥ္သူ ျမန္မာမူဆလင္ အသင္းက ကုိေမာင္ေမာင္က အာအက္ဖ္ေအကုိေျပာပါတယ္။
ဘာသာေပါင္းစုံညီညြတ္ေရးႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုေတာင္းပြဲ ကို ၁၂-၂-၂၀၀၁၂ ေန႔တြင္ က်င္းပရန္ စီစဥ္ထားၿပီး ခြင့္ျပဳမိန္႔ ေတာင္းခံခဲ့ပါတယ္ ၊ ခြင့္ျပဳမိန္႔ ရရိွသည့္အတြက္ က်င္းပျပဳလုပ္ရန္ စီစဥ္ထားၿပီးခါမွ ပ်က္ျပယ္သြားရသည့္ အေၾကာင္းကို က်င္းပရန္စီစဥ္ထားသည့္ မႏၱေလးေစ်းခ်ဳိေဟာ္တယ္ေအာက္တြင္ မက်င္းပျဖစ္သည့္အေၾကာင္းအား ဘဒၵႏၱ ဦး၀ိစိတၱဘိ၀ံသ(ရွင္၀ီရသူ) နာယကဆရာေတာ္ ၊ ဓမၼသဟာရတိုက္ ၊ မစိုးရိမ္တိုက္သစ္ ၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွ ရွင္းလင္းေျပာခဲ့သည္။
ဒီဆုေတာင္းပြဲကို မၾကာေသးခင္ကမွ သမၼတလြတ္ၿငိမ္းခႊင့္နဲ႔ အက်ဥ္းေထာင္က လြတ္ေျမာက္လာတဲ့ ဆရာေတာ္ ဦးဝိရသူ နဲ႔ တုိင္ပင္ၿပီး အခုလို ဘာသာေပါင္း စုံခ်စ္ၾကည္ေရး ဆုေတာင္းပြဲက်င္းပဖို႕ စီစဥ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဟုိတယ္ မန္ေနဂ်ာက တုိင္းအစုိးရ ဝန္ႀကီးရုံး က ခြင့္ျပဳအမိန္႔စာ ျပႏုိင္ရင္ ငွားရမ္းမယ္ ဆုိတဲ့အတြက္ ဌာနဆုိင္ရာ အဆင့္ဆင့္ရဲ့ ခြင့္ျပဳအမိန္႔ ရရွိခဲ့ၿပီး ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း ကိုေမာင္ေမာင္ က ေျပာပါတယ္။
သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေန႔ရက္မွာ ေဈးခ်ိဳဟုိတယ္ကုိ သြားတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ဟိုတယ္ ဝန္ထမ္းေတြက အဝင္တံခါးကုိ ေသာ့ခတ္လုိက္တဲ့အတြက္ ဆရာေတာ္ ဦးဝိရသူ ၾကြေရာက္လာတဲ့အခါ ေဈးခ်ိဳဟုိတယ္ေရွ႕က ပလက္ေဖါင္း ေပၚမွာပဲ ဝတ္ျပဳ ဆုေတာင္းပြဲကုိ အက်ဥ္းရုံး က်င္းပခဲ့ရတယ္လုိ႔ ေျပာပါတယ္။
အဲဒီ ဆုေတာင္းဝတ္ျပဳပြဲကို ဗုဒၶဘာသာ၊ ဟိႏၵဴ၊ အစၥလာမ္နဲ႔ ခရစ္ယာန္ ဘာသာဝင္စုစုေပါင္း လူဦးေရ ၁၀၀ နီးပါးနဲ႔ အက်ဥ္းရံုး က်င္းပခဲ့ပါတယ္။
ဖြင့္ပြဲ အခမ္းနားတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ေျပာၾကားခ်က္
(ဓာတ္ပံု-ဥကၠာကိုကို)
Source : 7 Days News Journal
Bogyoke Aung San, Daw Su (his mother), Daw Khin Kyi and their children
' ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းေမြးေန႔ ဂုဏ္ျပဳေဆာင္းပါး'
ေရးသူ-ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ -ျမန္မာျပန္ - ေဒါက္တာေအာင္ခင္
က်မ မွတ္မိႏုိင္ေသာ အ႐ြယ္မေရာက္မီကပင္ က်မ၏ဖခင္ ကြယ္လြန္သြားပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ “ ေဖေဖဟာ ဘယ္လိုလူစားမ်ဳိးပါလိမ့္ ” ဟူေသာ သိခ်င္စိတ္ျဖင့္ ဖခင္၏ဘ၀ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ စာေပအေထာက္အထားမ်ားကို က်မ စတင္ စုေဆာင္း ေလ့လာဖတ္႐ႈျခင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပပါ အတၳဳပၸတၱိစာတမ္းကို ေရးသားရာ၌ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ျခင္း အေထာက္အထားမ်ားကို အဓိကအေျခခံထားပါသည္။ အေၾကာင္းအရာႏွစ္ရပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍သာလွ်င္ က်မတို႔မိသားစုႏွင့္ ေဖေဖ့အား ေကာင္းစြာသိကြၽမ္းခဲ့သူမ်ားထံမွ သိရွိရေသာ အခ်က္အလက္မ်ား အေပၚတြင္ အေတာ္အသင့္ အေျခခံထားပါသည္။ ေသြးသားနီးကပ္စြာ ေတာ္စပ္သူတဦး၏ အတၳဳပၸတၱိကိုေရးရသည္မွာ မလြယ္ကူပါ။ ဓမၼဓိဌာန္က်က်ေရးႏုိင္မည္ မဟုတ္ဟု အစြပ္စဲြ ခံရႏိုင္ပါသည္။ တကယ္တမ္းတြင္လည္း အတၳဳပၸတၱိေရးသူတို႔သည္ မိမိတို႔ ရွာေဖြစုေဆာင္းရရွိေသာ အေထာက္အထားမ်ားျဖင့္ မိမိတို႔၏ ကိုယ္ပိုင္ဆံုးျဖတ္ဥာဏ္ကို ပံုစံသြင္းေပးခဲ့ေသာ အျဖစ္အပ်က္၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ား၏ ၾသဇာသက္ေရာက္မႈမွ ကင္းလြတ္ႏုိင္မည္မဟုတ္ပါ။ က်မအေနျဖင့္ က်မဖခင္၏ ႐ုပ္ပံုလႊာ ကို က်မျမင္သည့္အတုိင္း မွန္ကန္စြာ ေပၚလြင္ေစရန္ ႀကိဳးပမ္း ေရးသားထားပါသည္ဟုသာ ေျပာႏုိင္ပါသည္။
ေအာင္ဆန္းကို ျမန္မာႏုိင္ငံ အညာေဒသရွိ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ကေလး၌ ၁၉၁၅ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႔ တြင္ ဖြားျမင္ပါသည္။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ ျမန္မာဘုရင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို ပ်က္သုန္းေစၿပီး ျမန္မာတႏုိင္ငံလံုး ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္ေရးလက္ေအာက္သို႔ က်ဆင္းေစခဲ့ေသာ တတိယအဂၤလိပ္-ျမန္မာစစ္ပဲြအၿပီး ႏွစ္ေပါင္း(၃၀) အၾကာတြင္ ျဖစ္ပါသည္။
နတ္ေမာက္ နယ္သူနယ္သားမ်ားသည္ ျမန္မာဘုရင္မ်ား၏ အမႈကိုထမ္းေဆာင္သည့္ အစဥ္အလာရွိသူမ်ားျဖစ္၏။ ေအာင္ဆန္း၏ မိခင္မ်ဳိး႐ိုးထဲတြင္ ရာထူးႀကီး မင္းမႈထမ္းအခ်ဳိ႕ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူ ဦးဖာသည္ လယ္သမားမ်ဳိး႐ိုးမွျဖစ္ၿပီး ေလာကီေရးရာတြင္ လိမၼာေရးျခားမရွိ၊ စကားမေျပာ တံုဏွိဘာေ၀ ေနတတ္သူတဦး ျဖစ္ ပါသည္။ ဉာဏ္ရည္ေကာင္း၍ စာေပဖက္တြင္ ထူးခြၽန္ေသာ္လည္း စကားနည္းလြန္းသျဖင့္ ဦးဖာသည္ မိမိ၏ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအလုပ္ျဖစ္ေသာ ေရွ႕ေနအလုပ္၌ ေအာင္ျမင္ျခင္းမရွိခဲ့ပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ထက္ျမက္သြက္လက္လွေသာ မိခင္ေဒၚစုသာလွ်င္ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးကို အဓိကတာ၀န္ယူရပါသည္။
ေဒၚစု၏ ဦးေလးေတာ္သူသည္ ၿဗိတိသွ်တို႔ကို ေရွးဦးစြာ ေတာ္လွန္ဆန္႔က်င္ခဲ့ေသာ ျမန္မာအုပ္စုတစုကို ေခါင္းေဆာင္ခဲ့ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး၌ “ဗိုလ္လေရာင္” ေခၚ “ဦးမင္းေရာင္” အား ၿဗိတိသွ်တို႔က ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ လိုက္ပါသည္။ “ကုလားတို႔ ကြၽန္မခံ” ဟူေသာ စိတ္ထားရွိခဲ့သည့္ ထိုရဲရဲေတာက္ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢဳိလ္ႀကီးကား ေအာင္ဆန္းမိသားစုႏွင့္ နယ္သူနယ္သားမ်ား ဂုဏ္ယူစံထား အားက်ဖြယ္ရာ ျဖစ္လာပါသည္။
ညီအကိုေမာင္ႏွမ (၆) ဦး (ကေလးဘ၀ကပင္ ကြယ္လြန္ၾကသူမ်ားအပါအ၀င္ဆိုလွ်င္ ေမြးခ်င္း - ၉ ဦး) အနက္ အေထြးဆံုးျဖစ္သူ ေအာင္ဆန္းသည္ သူကိုယ္တုိင္ေရးခဲ့ေသာ မွတ္တမ္းအရ ညစ္ပတ္ခ်ဴခ်ာ အစားၾကဴး၍ လံုး၀ႏွစ္လိုဖြယ္မဟုတ္ေသာ ကေလးတဦးျဖစ္ပါသည္။ စကားေျပာလည္း ေနာက္က်လွသျဖင့္ မိသားစုက ‘ဆံြ႔အ’ ေနသလားဟူ၍ပင္ ပူပင္ခဲ့ရ၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းကေလးသည္ ပရိယာယ္မရွိျခင္း၊ အလြန္႐ိုးသား ေေျဖာင့္မတ္ျခင္း၊ ဆင္းရဲသူမ်ားအား သနားၾကင္နာတတ္ျခင္း စေသာ ခ်စ္စဖြယ္ စိတ္ဓာတ္မ်ားျဖင့္ ျပည့္စံုသည္ဟု သူ႔ အား ငယ္စဥ္က ေကာင္းစြာသိခဲ့သူမ်ားႏွင့္ သူ႔မိသားစု၀င္မ်ားက ေကာက္ခ်က္ခ်ၾကပါသည္။
ေအာင္ဆန္းမိသားစုမွာ ဥာဏ္ရည္ေကာင္းၿပီး ပညာဖက္တြင္ ထြန္းေပါက္သူမ်ားအျဖစ္ နာမည္ေကာင္းရထား ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ အကို (၃) ဦးမွာ အသက္ငယ္ငယ္ေလးတြင္ ေက်ာင္းစတက္ၾက၏။ သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းမွာမူ အေမပါတက္မွ ေက်ာင္းတက္မည္ဆိုကာ ကတ္ဖဲ့ေန၏။ စိတ္ဓာတ္ၾကံ႕ခိုင္လွပါသည္ဟု ဆိုရမည္ ျဖစ္ေသာ ေဒၚစုသည္ သားေထြးေလးကို အလြန္ညႇာတာေလ့ရွိၿပီး သူ႔စိတ္ပါမွသာ ေက်ာင္းတက္ပါေစေတာ့ဟု အလိုလိုက္ထားခဲ့၏။
သို႔ျဖင့္ (၈) ႏွစ္သား အ႐ြယ္ေရာက္ေသာအခါမွ ေအာင္ဆန္း ေက်ာင္းတက္ရန္ ဆံုးျဖတ္ပါေတာ့သည္။ အကိုျဖစ္သူ ေအာင္သန္း ရွင္သာမေဏေဘာင္သို႔ ၀င္ေသာအခါ၌ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေန သံဃာတို႔ဘ၀ကို သေဘာက်၍ေပလား၊ ရွင္ေလာင္းမ်ားစီးသည့္ ကႀကိဳးတန္ဆာ ဆင္ရင္ထားေသာ ျမင္းျဖဴေလးကို သေဘာက်၍လားမသိ၊ ေအာင္ဆန္းက သူလည္း ရွင္ျပဳခ်င္ပါသည္ဟု ဆိုလာပါေတာ့သည္။ လိမၼာပါးနပ္ေသာ အေမက အခြင့္ေကာင္းကို ခ်က္ခ်င္းယူ၍ ရွင္မျပဳမီ စာေရးစာဖတ္တတ္ရန္ လိုမည္ဟု ေထာက္ျပလိုက္ပါသည္။
ေက်ာင္းစတက္သည္ဆိုသည္ႏွင့္ ေအာင္ဆန္းသည္ ထူးခြၽန္ေသာ ေက်ာင္းသားတဦးျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္လာပါသည္။ စာႀကိဳးစား၍ စည္းကမ္း႐ိုေသၿပီး အတန္းထဲတြင္ အစဥ္ ထိပ္တန္းက ရွိေနခဲ့ပါသည္။ ေအာင္ဆန္း၏ ပထမေက်ာင္းမွာ နတ္ေမာက္ ဦးေသာဘိတ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းပင္ျဖစ္ပါသည္။ ေလာကုတၱရာပညာသာမက ေခတ္သစ္ပညာရပ္အခ်ဳိ႕ကိုပါ သင္ၾကားေပးေသာ ထိုစဥ္အေခၚ ေလာကဓာတ္ေက်ာင္းမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ နတ္ေမာက္ေက်ာင္းတြင္ အဂၤလိပ္စာ သင္ၾကားေပးျခင္းမရွိေပ။
ထိုအခ်ိန္က အထက္တန္းပညာသင္ၾကားရာ၌ လိုအပ္ခ်က္တခုျဖစ္ေသာ အဂၤလိပ္စာကို အကိုႀကီးမ်ားက သင္ထားၿပီးျဖစ္သည့္အတိုင္း ေအာင္ဆန္းကလည္း တတ္ေအာင္သင္မည္ဟု စိတ္ပိုင္းျဖတ္ထားလိုက္၏။ သို႔ျဖင့္ ေအာင္ဆန္းလည္း ေရနံေခ်ာင္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္းသို႔ အသက္ (၁၃) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ ေျပာင္းသြားပါသည္။ သားေထြးေလးကို အိမ္မွ ခဲြခြာမသြားေစလိုေသာ ေဒၚစုထံမွ ေရနံေခ်ာင္းေက်ာင္းတက္ခြင့္ရရန္ ေအာင္ဆန္း အစာငတ္ခံဆႏၵျပပဲြေလးတခုကို ဆင္ႏဲႊခဲ့ရပါေသးသည္။
ေရနံေခ်ာင္းေရာက္ေသာအခါ ေက်ာင္းတြင္ ဆရာတဦးအျဖစ္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ အကိုႀကီး ဦးဘ၀င္း၏ ထိန္းေက်ာင္း ေစာင့္ေရွာက္မႈေအာက္တြင္ ေနခဲ့ရသည္မွာ ေအာင္ဆန္းအတြက္ လြန္စြာမွ ကံေကာင္းပါသည္။ ဦးဘ၀င္းသည္ ညီငယ္ေလး၏ ပညာေရး၊ စား၀တ္ေနေရး၊ အေထြေထြေကာင္းမြန္တိုးတက္ေရးတို႔ကို စည္း ကမ္းရွိရွိ၊ ဆင္ဆင္ျခင္ျခင္ အထူးဂ႐ုစိုက္ခဲ့၏။ ညီျဖစ္သူကလည္း ပညာေရးဖက္တြင္ အားေကာင္းေၾကာင္း ဆက္လက္ျပသကာ အသက္ (၁၅) ႏွစ္အ႐ြယ္၌ သတၱမတန္း စာေမးပဲြတြင္ ဗုဒၶဘာသာစာသင္ေက်ာင္းမ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ား၌ ပထမစဲြသူမ်ားအား ခ်ီးျမႇင့္ေသာ ဦးေ႐ႊဘို ေ႐ႊတံဆိပ္ႏွင့္ ပညာသင္ေထာက္ပံ့ေၾကးဆုကို ရရွိခဲ့၏။
အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားမွာ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ အက္ဥပေဒဆန္႔က်င္သပိတ္မွ ထြက္ေပၚလာျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ထိုအက္ဥပေဒသည္ အခြင့္ထူးခံ လူနည္းစုေလးကိုသာ အထက္တန္းပညာ သင္ၾကားခြင့္ေပးရန္ ရည္႐ြယ္သည္ဟု ဆန္႔က်င္ သူမ်ားကယူဆခဲ့ပါသည္။ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမ်ားသည္ ျမန္မာလူငယ္တို႔အား သူတို႔၏ ကိုလိုနီလက္ေအာက္ခံ ဘ၀အေျခအေနကို ႏိုင္ငံေရးအသိတရားအရ ခံစားနားလည္ေစၿပီး၊ ထိုဘ၀မွ လြတ္ေျမာက္လိုစိတ္မ်ား အသည္းႏွလံုးအတြင္းမွ ျဖစ္ေပၚလာရန္ က်ဳိခ်က္ေပးလိုက္ေသာ ေနရာမ်ားသဖြယ္ ျဖစ္ပါသည္။
မိမိ၏ ႏုိင္ငံကို လူမ်ဳိးျခားတို႔အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္မွ လြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္႐ြက္လိုေသာဆႏၵသည္ ေရနံေခ်ာင္း အမ်ဳိးသားေက်ာင္း မတက္မီကာလကပင္ ေအာင္ဆန္း၏စိတ္တြင္ ကိန္းေအာင္းေနခဲ့ပံုရပါသည္။ ကေလးဘ၀က ၿဗိတိသွ်တုိ႔အား ပုန္ကန္ေမာင္းထုတ္ရန္ နည္းအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ၾကံစည္စဥ္းစားခဲ့ပံု၊ တခါတရံ ျပဒါးရွင္လံုးကဲ့သို႔ေသာ တန္ခိုးသိဒၶိရွင္ပစၥည္းမ်ား အကူအညီျဖင့္ ျမန္မာျပည္လြတ္ေျမာက္ေရးကိုရယူရန္ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့ပံုအေၾကာင္းကို သူ၏ ကိုယ္ေရးအတၳဳပၸတၱိေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသားထားပါသည္။
အမ်ဳိးသားေက်ာင္း၌ ေနစဥ္အတြင္း ႏုိင္ငံေရးေလာက၌ နာမည္ႀကီးေသာ ပုဂၢဳိလ္မ်ား၏ မိန္႔ခြန္းမ်ားကို စိတ္၀င္စားလာၿပီး စကားရည္လုပဲြမ်ားတြင္လည္း ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့၏။ သူ၏ ေဟာပံုေျပာပံုမွာ အားတက္စရာ မဟုတ္ေသာ္လည္း ကိုင္တြယ္ရမည့္ အေၾကာင္းအရာႏွင့္ပတ္သက္၍ ေသခ်ာေစ့စပ္စြာ ျပင္ဆင္ထားျခင္း၊ ယံုၾကည္ခ်က္ အျပည့္အ၀ရွိျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အေဟာေကာင္း၊ အေျပာေကာင္းဟူ၍ နာမည္ရခဲ့၏။
ေက်ာင္းဂ်ာနယ္ စာတည္းအျဖစ္လည္း ေဆာင္႐ြက္ခဲ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ စာသင္ခန္းျပင္ပလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပါ၀င္ေသာ္လည္း တေယာက္တည္း အေတြးနယ္ထဲ နစ္ျမဳပ္ေနတတ္ျခင္း၊ ေနပံုထုိင္ပံု ေထာင့္မက်ဳိးျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ေအာင္ဆန္းကို လူ႔ဂြစာ လူထူးလူဆန္းအျဖစ္ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ားက ျမင္ၾကပါသည္။ ၁၉၃၂ ခုႏွစ္တြင္ တကၠသိုလ္၀င္ စာေမးပဲြ၌ ျမန္မာစာ၊ ပါဠိဘာသာဂုဏ္ ထူးမ်ားျဖင့္ “ေအ” အဆင့္မွ ေအာင္ျမင္ကာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ပညာဆက္သင္ရန္ ေရာက္သြားပါသည္။
ေအာင္ဆန္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သို႔ ေရာက္လာသည့္ႏွစ္သည္ကား ဆရာစံသူပုန္ကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ေခ်မႈန္းကာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေသဒဏ္ေပးခဲ့ၿပီး တႏွစ္ၾကာကာလကပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား ခံစားေနရေသာ အတိဒုကၡမ်ားမွ ေပၚေပါက္လာရေသာ ပုန္ကန္မႈကို ၿဗိတိသ်အစိုးရက ရွင္ဘုရင္ျဖစ္လိုေသာ အယူသည္းသူတေယာက္ ဦးေဆာင္သည့္ ေတာသူေတာင္သား ပုန္ကန္မႈမွ်သာျဖစ္သည္ဟု ေသးသိမ္ေစရန္ ႏွိမ္၍ေဖာ္ျပခဲ့ပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ျမန္မာမ်ားအေနျဖင့္ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ပါ၀င္ဆင္ႏဲႊခဲ့သူ မမ်ားျပားေသာ္လည္း ထိုပုန္ကန္မႈအေပၚ အေတာ္ပင္ ဂ႐ုဏာထားၾကပါသည္။ ဆရာစံကို စဲြေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိသူတဦးအျဖစ္ မျမင္သူမ်ားကပင္ သူပုန္တို႔၏ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ႏွင့္ သတၱိေျပာင္ေျမာက္မႈေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားတက္ႂကြခဲ့ရၿပီး အစိုးရ၏ ရက္စက္ၾကမ္းတမ္း တုံ႔ျပန္မႈမ်ားေၾကာင့္ အေရးနိမ့္သြားရေသာ သူပုန္တို႔ကို မ်ားစြာသနား ၾကင္နာခဲ့ ၾက၏။
ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈ အေစာပိုင္းကာလတြင္ က်င့္သံုးေသာ ၿငိမ္၀ပ္ေအးခ်မ္းေရးလမ္းစဥ္မွာ အေတာ္အတန္ ေအာင္ျမင္မႈရွိခဲ့ ေသာ္လည္း လူမ်ဳိးျခားႀကီးစိုးမႈကုိ ျမန္မာမ်ားက ေက်နပ္စြာ လက္ခံျခင္းမရွိပါ။ ကိုလိုနီအစိုးရ ပိုမိုခိုင္ျမဲလာသည္ႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္သူလူမ်ဳိးျခားတို႔၏ ပလႊားေမာက္မာေသာ အမူအက်င့္မ်ားႏွင့္ တုိင္းျပည္အတြက္ စစ္မွန္ေသာ ေကာင္းက်ဳိးကိစၥရပ္တို႔ကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈမႈမ်ားသည္ တုိင္းသူျပည္သားတို႔၏ မႏွစ္သက္ မေက်နပ္စိတ္ မ်ားကို ဆြေပးသကဲ့သို႔ ျဖစ္လာပါသည္။
ပထမဦးစြာေပၚထြန္းခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားေရးရာ အဖဲြ႔အစည္းမ်ားသည္ ဗုဒၶဘာသာႏွင့္ ျမန္မာ့႐ိုးရာယဥ္ေက်းမႈ တည္တံ့ခုိင္ျမဲရန္ ႏွင့္ သန္႔ရွင္းစင္ၾကယ္ရန္ကိုသာ ေဆာင္ရြက္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ေခတ္ပညာတတ္ ျမန္မာလူငယ္ အေရအတြက္ မ်ားျပားလာသည္ႏွင့္အမွ် ႏုိင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္မ်ားပါ ေပၚေပါက္လာပါသည္။ ၁၉၀၆ ခုႏွစ္တြင္ တည္ေထာင္ေသာ ဗုဒၶဘာသာကလ်ာဏ ယု၀အသင္း(၀ိုင္အမ္ဘီေအ)သည္ ႏိုင္ငံေရးရာမ်ားကို စတင္ ကိုင္တြယ္ေသာ အဖဲြ႔အစည္းျဖစ္ၿပီး ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သပိတ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ စည္း႐ံုးလႈံ႔ေဆာ္ခဲ့ပါသည္။
အမ်ဳိးသားလႈပ္ရွားမႈ အရွိန္အဟုန္ရလာေသာအခါ ‘၀ိုင္အမ္ဘီေအ’ သည္ ၁၉၂၀ ခုႏွစ္၌ ‘ဂ်ီစီဘီေအ’ အသြင္ သို႔ ကူးေျပာင္းသြားပါသည္။ ပထမဦးဆံုး ေပၚေပါက္လာေသာ အမ်ဳိးသားမဟာမိတ္အဖဲြ႔ဟု ေခၚႏိုင္ပါသည္။ ျမန္မာ့အမ်ဳိးသားေရးရာလႈပ္ရွားမႈကို တုိက္ရည္ခိုက္ရည္သြင္းေပးလိုက္ေသာ ပုဂၢဳိလ္မွာ ဆရာေတာ္ဦးဥတၱမ ျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္၏ စိတ္အားထက္သန္ေသာ လြတ္လပ္ေရးေတာင္းဆိုမႈတို႔ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံတ၀ွမ္းတြင္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ျပင္းျပစြာ တက္ႂကြလာပါသည္။သို႔ေသာ္လည္း စုေပါင္းညီညာေသာ လြတ္လပ္ေရးလႈပ္ရွားမႈ ေပၚေပါက္ေစမည့္ အင္အားမ်ားမွာ ႏိုင္ငံေရး အကဲြအျပားမ်ားေၾကာင့္ လြင့္စင္သြားရ၏။
၁၉၂၂ ခုႏွစ္တြင္ (၂၁) ဦးပါတီသည္ ဂ်ီစီဘီေအမွ ခဲြထြက္သြားၿပီးေနာက္တြင္ ထပ္မံကဲြၾကျပန္သျဖင့္ ၁၉၂၀ ခု ႏွစ္မ်ား ကုန္ဆံုးခါနီးတြင္ အဖဲြ႔အစည္း (၃) ဖဲြ႔ ျဖစ္သြားပါေတာ့သည္။ ၁၉၃၀ ခုႏွစ္မ်ား၏ အစပိုင္းကာလတြင္မူ ၿဗိတိသွ်အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္ အိႏၵိယႏုိင္ငံတို႔ ပူးတဲြထားသင့္၊ မထားသင့္ ဟူေသာ “ခဲြေရး-တဲြေရး” ကိစၥအေပၚ ျမန္မာႏုိင္ငံေရးသမားမ်ား စိတ္၀င္စားစြာ အျငင္းပြားၾကသည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။
ထိုႏုိင္ငံေရးသမားမ်ားအနက္ အခ်ဳိ႕မွာ ဆရာစံသူပုန္တို႔အား ၿဗိတိသွ်အစိုးရက ခုံ႐ံုးတင္စစ္ေဆးရာ၌ သူပုန္မ်ားဘက္မွ ခုခံကာကြယ္ေပးခဲ့သျဖင့္ ထင္ေပၚေက်ာ္ၾကားလာသူမ်ားျဖစ္ပါသည္။ တခ်ိန္တည္းမွာပင္ ၿငိမ္၍ ေခါင္းငံု႔ခံသည့္ကာလမွာလည္း ဆံုးခန္းသို႔ ဦးတည္လာကာ ထုိးႏွက္တိုက္ခုိက္ျခင္း သေဘာေဆာင္ေသာ နည္းဗ်ဴဟာမ်ားသံုးစဲြရန္ တြန္႔ဆုတ္လိမ့္မည္ မဟုတ္ေသာ အမ်ဳိးသားေရး စိတ္ဓာတ္ရွိသည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္မ်ားလည္း ႏိုင္ငံေရးဇာတ္ခံုေပၚသို႔ ေရာက္ရွိလာပါသည္။
အသက္ (၁၈) ႏွစ္အ႐ြယ္ ေအာင္ဆန္းသည္ ခပ္႐ိုင္း႐ိုင္း အညာသားကေလးပင္ျဖစ္ပါသည္။ မိမိတို႔ကိုယ္မိမိတို႔ လူ႔မလိုင္ဟု အထင္ေရာက္ေနၾကၿပီး ေၾကာ့ရွင္း၀ံ့ႂကြားစြာ ၀တ္ဆင္ေနထုိင္ၾကေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား အသိုင္းအ၀ိုင္းတြင္ မ်က္ႏွာထား႐ႈသိုးသိုးႏွင့္ အ၀တ္အစား ပိုသီပတ္သီ၀တ္ဆင္ေသာ ေအာင္ဆန္းသည္ အံမ၀င္ဂြင္မက် ျဖစ္ေန၏။ ထို႔အျပင္ သူ႔ထက္သိမ္ေမြ႔ပါးနပ္ေသာ ေက်ာင္းေနဖက္မ်ား၏ ေ၀ဖန္ေနာက္ေျပာင္မႈကိုလည္း ဂ႐ုမစိုက္ေၾကာင္း ေစာစီးစြာေပၚလြင္ေစခဲ့၏။
ေအာင္ဆန္း တကၠသိုလ္ေရာက္စ ပထမႏွစ္ပတ္တြင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွ စကားရည္လုပဲြတရပ္ က်င္းပပါ သည္။ ထိုစကားရည္လုပဲြအၿပီး၌ ေအာင္ဆန္းသည္ ပရိသတ္အၾကားမွထကာ သူ႔အကို ေအာင္သန္း တင္သြင္းေသာ “ဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ႏုိင္ငံေရးမလုပ္သင့္” ဟူသည့္ အဆိုကို ေထာက္ခံလိုက္ပါသည္။ ဤသည္မွာ မိသားစုေသြးစည္းေရး သေဘာေဆာင္သည့္ အျပဳအမူမဟုတ္ပါ။ ယံုၾကည္ခ်က္အရ လုပ္ေဆာင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ေအာင္ဆန္း အဂၤလိပ္စကားေျပာရာတြင္ အသံထြက္ အမွားမွားအယြင္းယြင္း ကို႔ယို႔ကားရား ေခ်ာေမြ႔ေျပျပစ္ ျခင္း မရွိေသာေၾကာင့္ သူ႔စကားမ်ားမွာ နားမလည္ႏိုင္သေလာက္ပင္ျဖစ္၏။ ပရိသတ္က ေျပာင္ေလွာင္သေရာ္ ေအာ္ဟစ္ၾကသျဖင့္ အကိုျဖစ္သူ အေတာ္ပင္ အေနရခက္သြား၏။ ေအာင္ဆန္းကမူ ေၾကာက္႐ြံ႕၍ အသံေပ်ာက္ သြားျခင္းမရွိ။ ကဲ့ရဲ႕သံမ်ား၊ ျမန္မာစကားႏွင့္သာေျပာရန္ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္း ေအာ္ဟစ္သံမ်ားကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈကာ အဆင့္အတန္းမမီေသာ သူ႔အဂၤလိပ္စကားကို ပါဠိအသံုး အႏႈန္းမ်ားျဖင့္ ျဖည့္စြက္၍ သူေျပာလိုရာအားလံုးကို ၿပီးဆံုးေအာင္ ဆက္လက္ေျပာဆုိသြားပါသည္။
ထိုပထမစကားရည္လုပဲြ အျဖစ္အပ်က္သည္ ေနာင္အတြက္ အစဥ္အလာတရပ္ ခ်မွတ္ေပးလိုက္သကဲ့သို႔ ျဖစ္သြားပါသည္။ ပရိသတ္က ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ေနသည့္ၾကားကပင္ သူေျပာလိုရာကို အဂၤလိပ္စကားႏွင့္ေျပာျခင္း၊ သုန္သုန္မႈန္မႈန္ ေနတတ္ျခင္းတို႔ေၾကာင့္ သူသည္ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္ေသာ အ႐ူးတေယာက္ဟူ၍ပင္ နာမည္ရခဲ့၏။
သို႔ေသာ္ ေအာင္ဆန္းသည္ အေ၀ဖန္ခံရမည္ကို ေၾကာက္႐ြံ႕ၿပီး သူလုပ္ကိုင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ထားေသာကိစၥမ်ားကို မလုပ္ဘဲေနမည့္ လူမ်ဳိးမဟုတ္ပါ။ ေခတ္ၿပိဳင္ကမၻာတြင္ အဂၤလိပ္စကား အေရးပါပံုကို သိရွိနားလည္သျဖင့္ အဂၤလိပ္စကားကို ပိုင္ပိုင္ႏုိင္ႏုိင္ သံုးစဲြႏုိင္ရန္ သူ ႀကိဳးစား၏။ အဂၤလိပ္စာအုပ္မ်ားကို သဲႀကီးမဲႀကီးဖတ္ျခင္း၊ အျခားသူမ်ား ေျပာပံုဆိုပံုကို နားေထာင္ေလ့လာျခင္း၊ အဂၤလိပ္စာသင္ေက်ာင္းတြင္ ပညာဆည္းပူးခဲ့သူ မိတ္ေဆြရင္းတဦးထံမွ အကူအညီယူျခင္း စသည္တို႔ျဖင့္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းထြက္ အညာသားတဦးအတြက္ ထူးျခားေလာက္ေသာ အဂၤလိပ္စကားက်င္လည္မႈကို သူရရွိလာ၏။
ထိုပထမစကားရည္လုပဲြတြင္ ေအာင္ဆန္း ေထာက္ခံခဲ့ေသာအဆိုမွာ သူ၏ ေရရွည္ယံုၾကည္ခ်က္ တရပ္အား ေဖာ္ထုတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ကို သတိမူသင့္ပါသည္။ ထိုယံုၾကည္ခ်က္မွာ သံဃာေတာ္မ်ား ႏိုင္ငံေရးတြင္ ၀င္ေရာက္လုပ္ကိုင္ျခင္း မျပဳသင့္ေၾကာင္းပင္ ျဖစ္ပါသည္။ မကြယ္လြန္မီ တႏွစ္ေက်ာ္ခန္႔က ေျပာၾကား ခဲ့ေသာ ေ႐ႊတိဂံုေစတီေတာ္ အလယ္ပစၥယံညီလာခံမိန္႔ခြန္း၌ “ဘာသာေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးကို ေရာစပ္ပါမူ ဘာသာေရး၏ သေဘာတရားကို ဆန္႔က်င္ရာေရာက္ေပ၏”ဟု ေျပာခဲ့၏။ ရဟန္သံဃာမ်ားအား “အရွင္ဘုရားတို႔က သာသနာေတာ္ေရာင္ ထြန္းေျပာင္ေအာင္ အားထုတ္ေတာ္မူၾကပါ – ကမၻာသူကမၻာသားတို႔ ေမတၱာတရားပြားမ်ား၍ သမစိတၱႏွင့္ ညီရင္းအကို ေမာင္ရင္းႏွမကဲ့သို႔ ေနႏုိင္ၾကပါလိမ့္မည္ -- ဤကဲ့သို႔ေဆာင္႐ြက္မႈသည္ သာသနာ ဖက္ကသာၾကည့္၍ ျမင့္ျမတ္သည္မဟုတ္ပါ၊ တပည့္ေတာ္တို႔၏ ႏိုင္ငံႏွင့္ လူမ်ဳိးအတြက္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေသာ ႏုိင္ငံေရး ကို ေဆာင္႐ြက္ရာ ေရာက္ပါသည္ဘုရား” စသျဖင့္ ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါသည္။
အမ်ားက ႏုိင္ငံေရးသတၱ၀ါ ပကတိအျဖစ္ျဖင့္ျမင္ၾကေသာ ေအာင္ဆန္းမွာ စင္စစ္တြင္ ဘာသာေရး၌ ေလးနက္စြာ တသက္လံုး စိတ္၀င္စားသူပင္ ျဖစ္ပါသည္။ ေရနံေခ်ာင္း၌ ေက်ာင္းတက္ေနစဥ္ ဖခင္ကြယ္လြန္သြားသျဖင့္ ၀မ္းနည္းေၾကကဲြကာ ရဟန္းေဘာင္ ၀င္ရန္ပင္ စိတ္ကူးခဲ့ပါသည္။ တကၠသိုလ္ေရာက္စအခ်ိန္ကလည္း အီတလီလူမ်ဳိး ဗုဒၶဘာသာဘုန္းေတာ္ႀကီး ဦးေလာကနႏၵကို ၾကည္ၫိုေလးစားလွသျဖင့္ ဆရာေတာ္ႏွင့္ အတူလိုက္ၿပီး သာသနာျပဳလုပ္ငန္းမ်ား ေဆာင္႐ြက္ရန္ မိခင္ထံ အခြင့္ေတာင္းဖူး၏။ အခြင့္ကား မရခဲ့ေပ။ သို႔ေသာ္ ေလာကုတၱရာကိစၥမ်ားကို ေအာင္ဆန္း ဆက္လက္၍ ဂ႐ုတစိုက္ အေလးထားပါသည္။
ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲသို႔ ေျခစံုပစ္၀င္ၿပီးေနာက္ပိုင္း၌ပင္ သူႏွင့္ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြတဦးအား သူ၏ “သစၥာတရားႏွင့္ လံုး၀ အျပစ္ကင္းစင္မႈ ရွာပံုေတာ္ဘ၀ခရီး” အေၾကာင္းႏွင့္ ကာယကံ၊ ၀စီကံ၊ မေနာကံအရ ႐ိုးေျဖာင့္ႏုိင္ရန္ သတိျပဳႀကိဳးပမ္းေနေၾကာင္းတို႔ကို စာေရး၍ ရွင္းျပဖူးပါသည္။ ေခတ္လူငယ္မ်ား စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အသိတရား ေခါင္းပါးေနသည္ကို စိုးရိမ္မိေၾကာင္း၊ ေလာကဒဏ္လႈိင္းမ်ားကို ၾကံ႕ၾကံ႕ခိုင္ ရင္ဆုိင္တြန္းလွန္ႏုိင္စြမ္းမရွိပါက ထိုအသိတရားမ်ား လံုး၀ကြယ္ေပ်ာက္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ ဗလ မဲြျပာက်ေသာအျဖစ္သို႔ ေရာက္ရွိသြားမည္ကို စိုးရိမ္ပူပန္မိေၾကာင္း စသျဖင့္လည္း ေရးသားထားပါသည္။
ေအာင္ဆန္းစုၾကည္
Source : 88 New Generation Blog
Open letter to the International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia to help lobby for the Myanmar Muslims in Malaysia.
 |
| Former PM Tun Dr. Mahathir Mohamad With Dr. Ko Ko Gyi |
As a Minority Religious Group in Myanmar, Myanmar Muslims must try to made peace not only with the majority Bamas but with all the other Minority Ethnic Groups and Minority Religious Groups. We must not only engage with the people but with the government, military, opposition and all the democratic forces i.e. we must engage and try to work together with all the people on the both side of the political divide.
Some of the Muslims from Myanmar tried to migrate, temporarily or permanently: as refugees, asylum seekers, undocumented migrants and some with the Work Permits or Employment Passes.
But we are surprised that even in the Muslim Dominant countries like Malaysia, we are discriminated unfairly when compared to other migrants. We understand that most of the governments need to maintain a cordial diplomatic relations with Myanmar Government for the economic reasons. And also understand that they could not freely open the door to Myanmar Migrants only as there are other races and religious groups who would jump the bandwagon to migrate into your country.
But when they could welcome other Muslim Migrants like: Acehnese, Indonesians, Southern Thais, Southern Pilipinos, Bosnians etc but I am sad to see that they have the heart to neglect the Muslims from Myanmar.
I still remember the Former Deputy Home Minister late Tan Sri Megat Junid Megat Ayoub’s statement in the Malaysian newspapers, about 25 yrs ago, that Rohingyas were not recognized as refugees, must be arrested as the illegal immigrants, must be subject to work in the prisons to earn for their deportation fees. And one Former PM went to Thailand and spoke in the Bangkok Post’s interview to push back the Rohingya boat people into the deep Indian Sea and not to allow them to land on ASEAN shores.
So please kindly lobby with the Malaysian Government, ASEAN and OIC to kindly change their hostile attitude on the Muslim Migrants from Myanmar.
Dr. U Ko Ko Gyi
Malaysia
Source here
Topics and Speakers:
1) Islam in Myanmar: Past Decade and Historical Background
Dr Nay Aung Kyaw @ Mohammed Ali Hassan
2) Muslim Identity and Demography in Myanmar: Current Trend and Future Challenges
Su Nge Nge Kyaw@ Khairunisa Binti Mohd Ali
3) Islam and Muslim in Myanmar: Current Situations and Contemporary Issues
Ustaz Akbar Shah @ U Tun Aung
Moderator:
Emeritus Professor Dato’ Dr Osman Bakar
Deputy CEO, IAIS Malaysia
21.1.2012
source :International Institute of Advanced Islamic Studies (IAIS) Malaysia
ကုိျမေအး (၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္) ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး"
မႏၱေလးကုိ တက္လာတာဟာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ မစ္ရွင္အေနနဲ႔ က်ေနာ္ တက္လာတာပါ။ က်ေနာ္ကုိယ္တုိင္ ေျမာက္ပုိင္းကုိေရာက္ခဲ့ဖူးသူတေယာက္ အေနနဲ႔ ဒီပဲြကုိ တက္ေရာက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ ကုိထြန္းေအာင္ေက်ာ္ကုိ က်ေနာ့္ အေနနဲ႔ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိပါတယ္။ အလားတူပဲ ရန္ကုန္ကေနသြားတဲ့ ကုိေမာင္ေမာင္ၾကြယ္ကုိလဲ ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိပါတယ္။ က်ေနာ္ ရဲရဲတင္းတင္း ေျပာရဲပါတယ္။ သူတုိ႔ဟာ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ မဟုတ္ပါဘူး၊ ေက်ာင္းသားေတြပါ။ က်ေနာ့္အသက္နဲ႔ ပုံေလာင္းၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ ဒီကေန႔ ေျပာရဲပါတယ္"
ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔မွာ မႏၱေလးတိုင္းေဒသႀကီး မႏၱေလးၿမဳိ႕ ျမ၀တီေက်ာင္းတိုက္မွာ က်င္းပတဲ့ ေျမာက္ပုိင္းတြင္ ေၾကြလြင့္သြားေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား အမွတ္တရေန႔မွာ ပန္းခ်ီဆရာ ဆူးျမင့္သိန္းက Tomorrow Performance အမည္နဲ႔ ေျမာက္ပိုင္း ABSDF ေက်ာင္းသားတပ္မွာ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ အေျခအေနျဖစ္စဥ္ စိတ္ခံစားမႈေတြကုိ ေဖာ္က်ဴးျပသတဲ့ သရုပ္ေဖာ္ျပကြက္ကုိ ခင္းက်င္းျပသခဲ့ပါတယ္။ ဒီ သရုပ္ေဖာ္ အခမ္းအနားကို ေျမာက္ပိုင္းေဒသမွာ ပါ၀င္ ပတ္သတ္ခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ၊ စိတ္ပါ၀င္စားသူေတြနဲ႔ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းေတြ တက္ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။ သရုပ္ေဖာ္ ျပကြက္ကိုေတာ့ မနက္ ၉း၃၀ ကေန စတင္ခဲ့တာျဖစ္ၿပီး မနက္ (၁၀း၁၀) မိနစ္ခန္႔မွာ ၿပီးဆံုးခဲ႔ပါတယ္။ တစ္ဆက္တည္းမွာပဲ က်ဆံုးသြားတဲ့ ABSDF ေက်ာင္းသားရဲေဘာ္ေတြအတြက္ ရည္စူးၿပီး မနက္ (၁၀း၃၀) မွာေတာ့ သံဃာေတာ္ အရွင္သူျမတ္ေတြကုိ ေန႔ဆြမ္း ဆက္ကပ္ လွဴဒါန္းခဲ႔ပါတယ္။
Source : Burma VJ
၁၂-၂-၂၀၁၂ ေန႔ ညေန ၄း၀၀နာရီတြင္ M3 စားေသာက္ဆိုင္တြင္က်င္းပၿပဳလုပ္ေသာ ညီေနာင္တိုင္းရင္းသားပါတီမ်ား စုေပါင္းက်င္းပသည့္ (၆၅) ႏွစ္ေၿမာက္ၿပည္ေထာင္စုေန႔အခမ္းအနားသို႕ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တက္ေရာက္ခဲ့ပါတယ္
____________________________________________________________
ၿဗိတိသွ်အစိုးရအေနျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို သိမ္းပိုက္ခဲ့သည့္ အခ်ိန္မႇစ၍ လြတ္လပ္ေရးမရရႇိေစရန္အတြက္ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ဟန္႔တားခဲ့ၾကပါသည္။
ထိုသို႔ ဟန္႔တားမႈမ်ားတြင္ ျမန္မာျပည္မႏႇင့္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ား (တစ္နည္းအားျဖင့္ တိုင္းရင္းသားအခ်င္းခ်င္း)ကို ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္သည့္ နည္းျဖင့္လည္း အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ၾကသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကို သီးျခားစီမံကိန္းေဒသမ်ားအျဖစ္ ဘုရင္ခံက တိုက္႐ိုက္အုပ္ခ်ဳပ္ၿပီး ေဒသတစ္ခုႏႇင့္တစ္ခု ကူးသန္းမႈကို ၁၈၉၆ ခုႏႇစ္ ခ်င္းေတာင္တန္းဥပေဒ၊ ၁၈၉၈ ခုႏႇစ္ ကခ်င္ေတာင္တန္းလူမ်ဳိးစုဥပေဒ အစရႇိသည္တိုျဖင့္ ကန္႔သတ္ခဲ့သည္။ ထို႔အျပင္ အဂၤလိပ္လက္ေအာက္သို႔ မေရာက္ရႇိမီ အခ်ိန္မ်ားကလည္း ကိုယ့္ထီးကိုယ့္နန္း ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖင့္ ေနထိုင္ခဲ့သည့္ တိုင္းရင္းသားလူမ်ိဳးစုမ်ားကလည္း ရႇိထားခဲ့ျပီးျဖစ္ပါသည္။ ယင္းကဲ့သို႔ေသာ ေသြးခြဲအုပ္ခ်ဳပ္ထားမႈမ်ားက လြတ္လပ္ေရးၾကိဳးပမ္းမႈ အရႇိန္ျမင့္ခ်ိန္တြင္ပို၍ ႐ႈပ္ေထြးေစခဲ့ပါသည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ လန္ဒန္ခရီးစဥ္တြင္ ျပည္မႏႇင့္ေတာင္တန္းပူး ေပါင္းေရးကိစၥမႇာ အေရးပါလာေသာ ကိစၥျဖစ္လာခဲ့ပါသည္။ ျပည္မႏႇင့္ေတာင္တန္းပူးေပါင္းအေရးဆိုမႇသာ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အာမခံခ်က္ရရႇိမည့္ အေျခအေနျဖစ္လာခဲ့သည္။
အျခားတစ္ဖက္တြင္လည္း ျပည္မႏႇင့္ ေတာင္တန္းပူးေပါင္းမႈ မျပဳလုပ္ႏိုင္ရန္ ၿဗိတိသ်အစိုးရမႇ နည္းမ်ိဳးစံုသံုး ၾကိဳးပမ္းခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႔ေသာ အခက္အခဲမ်ားရႇိေနသည့္ၾကားကပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္ အဖြဲ႔သည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ ခိုင္မာေသာ ျပင္ဆင္မႈတစ္ရပ္ျဖစ္သည့္ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္ကို ၁၉၄၇ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၇ရက္ေန႔တြင္ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ပါသည္။
ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္တြင္ ပါ၀င္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားအရ ျပည္ပႏႇင့္ေတာင္တန္းေဒသ ေပါင္းစည္းေရးအတြက္ အေရးပါေသာ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ရန္အတြက္ ပင္လံုညီလာခံကို ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၃ရက္ေန႔တြင္ စတင္ခဲ့ပါသည္။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္အတူ ကခ်င္၊ ခ်င္း၊ ရႇမ္း အမ်ဳိးသား ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားအၾကား ျပည္မေတာင္တန္းေပါင္းစည္းေရးအတြက္ သေဘာတူညီမႈရရႇိခဲ့သည့္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ကို ပင္လံုၿမိဳ႕၌ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့သည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ျခင္းက ၿဗိတိသွ်တို႔ထံမႇ လြတ္လပ္ေရး အျပည့္အ၀ရရႇိရန္အတြက္ လက္နက္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့သည္။
ေဖာ္ျပပါအခ်က္အလက္မ်ားက လြန္ခဲ့ေသာ ၆၅ ႏႇစ္တာကာလ၌ စိုက္ထူခဲ့ေသာ သမိုင္းမႇတ္တိုင္မ်ား ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။ လြတ္လပ္ေရးရရႇိခဲ့ၿပီး ႏႇစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္လာခဲ့သည့္တိုင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္း၌ တိုင္းရင္းသားအ ေရးက အေရးပါေသာ ထိပ္တန္းေနရာတြင္ ရႇိေနဆဲျဖစ္ပါသည္။ ၂၀၁၁ ခုႏႇစ္တြင္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရအဖြဲ႔အေနျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုအတြင္း ထာ၀ရျငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ရန္အတြက္ ၾကိဳးပမ္းလာခဲ့ပါသည္။၂၀၁၂ခုႏႇစ္ဇန္န၀ါရီလ ၂၆ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ ပထမအႀကိမ္ လႊတ္ေတာ္ တတိယပံုမႇန္အစည္းအေ၀းမ်ားသို႔ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ေပးပို႔ခဲ့ေသာ သ၀ဏ္လႊာ၌-
”ႏိုင္ငံေတာ္တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးႏႇင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ ျပည္ေထာင္စု အတြင္းထာ၀ရ ျငိမ္းခ်မ္းေရးရရႇိေစရန္အတြက္ ႏိုင္ငံ၏ ပကတိအရႇိတရားႏႇင့္ အတိတ္သမိုင္းအေတြ႔အၾကံဳမ်ားအေပၚအေျခခံလ်က္ ယခင္ကႏႇင့္မတူသည့္ မူမ်ားကို က်င့္သံုးကာ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္လ်က္ရႇိပါသည္။ ယေန႔အထိ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရယူႏိုင္ျခင္းမရႇိေသးသည့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔(၁၁)ဖြဲ႔လံုးႏႇင့္ ထိေတြ႔ေဆြးေႏြးညႇိႏိႈင္းၿပီး အဖြဲ႔(၆)ဖြဲ႔ႏႇင့္ အေျခခံ သေဘာတူညီခ်က္မ်ားကို လက္မႇတ္ေရးထိုး ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ခဲ့ျပီး ျဖစ္ပါသည္။ က်န္အဖြဲ႔(၅) ဖြဲ႔ႏႇင့္လည္း ထိေတြ႔ညႇိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးေဆာင္ရြက္လ်က္ရႇိရာ ျခံဳငံုသံုးသပ္ရပါက ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္မလုပ္ငန္းစဥ္မ်ား တိုးတက္ေအာင္ျမင္ျပီး အေျခအေနေကာင္းမြန္သည္ကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ ဆက္လက္၍လည္း ထာ၀ရၿငိမ္းခ်မ္းေရးရရႇိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရြက္သြားမည္ျဖစ္ပါသည္” ဟု ေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။
ယင္းသို႔ လိုအပ္ခ်က္ႏႇင့္အညီ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ပင္လံုညီလာခံက်င္းပစဥ္က သမိုင္းအက်ဥ္းႏႇင့္ မ်က္ေမႇာက္ေခတ္ႏိုင္ငံေရး အခင္းအက်င္းတြင္ ပါ၀င္လႈပ္ရႇား ေဆာင္ရြက္ေနသည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ား၏ အျမင္ကို ၆၅ ႏႇစ္ျပည့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ အထိမ္း အမႇတ္အျဖစ္ ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။
”တစ္တိုင္းျပည္လံုး ၾကီးပြားေစခ်င္ရင္ လူအား၊ ေငြအား၊ ပစၥည္းအားနဲ႔ စုေပါင္းျပီး အင္တိုက္အားတိုက္လုပ္ႏိုင္မႇ အက်ိဳးခံစားခြင့္ ရႇိၾကမႇာပဲ။ ဗမာက တစ္မ်ိဳး၊ ကရင္က တစ္ဖံု၊ ရႇမ္း၊ ကခ်င္၊ ခ်င္းတို႔က တျခား အကြဲကြဲအျပားျပား လုပ္ေနၾကရင္ အက်ိဳးရႇိမႇာမဟုတ္ဘူး။ စုေပါင္းလုပ္ၾကမႇသာ အက်ဳိးရႇိႏိုင္မယ္။ အက်ဳိးရႇိေၾကာင္း သိႏိုင္တယ္”ဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ျပည္မႏႇင့္ေတာင္တန္းေဒသပူးေပါင္း၍ လြတ္လပ္ေရး သေဘာတူညီခ်က္ရရႇိသည့္ အထိမ္းအမႇတ္ ညစာစားပြဲတြင္ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
ေနထြန္းနိုင္
_____________________________________________________
၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီ ရက္စဲြမ်ား 
၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔တြင္ ပင္လုံစာခ်ဳပ္ႀကီးကို ေအာင္ျမင္စြာခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည့္ အထိမ္းအမႇတ္အျဖစ္စိုက္ထူခဲ့ေသာ ‘ေတာင္တန္း-ျပည္မ ပူးေပါင္းေရးစာခ်ဳပ္’ ေက်ာက္တုိင္
ELEVEN MEDIA GROUP — ၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ – ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္သည့္ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္အဖြဲ႔ ျပန္လည္ေရာက္ရႇိ။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၃ မႇ ၁၃- ဒုတိယ ပင္လံုအစည္းအေ၀း (ပင္လံုညီလာခံ)က်င္းပ၊ ပထမ ပင္လံုအစည္းအေ၀းကို ၁၉၄၆ခုႏႇစ္ မတ္လ ၁ မႇ ၁၂ အထိ က်င္းပခဲ့။
ပထမအႀကိမ္ပင္လံုအစည္းအေ၀းသို႔ သခင္ႏု၊ ဦးဘဂ်မ္းႏႇင့္ မန္းဘခိုင္တို႔က ဖဆပလကိုယ္စားလႇယ္အျဖစ္ တက္ေရာက္ထားခဲ့။၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ – ညပိုင္းတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမႇ ေအာင္ဆန္းအက္တလီ သေဘာတူညီခ်က္ကို ဖဆပလအမႈေဆာင္အစည္းအေ၀း၌ တင္ျပ။ အမႈေဆာင္အဖြဲ႔၀င္တို႔ေဆြးေႏြးျပီး သေဘာတူညီခ်က္ကိုလက္ခံေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၃ – ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမႇ ဖဆပလအဖြဲ႕ခ်ဳပ္သို႔ သတင္းစာဆရာမ်ားကိုဖိတ္ၾကားျပီး လန္ဒန္၌ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ လြတ္လပ္ေရး ေဆြးေႏြးပြဲအေၾကာင္းရႇင္းလင္း။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၄ – ေအာင္ဆန္း အက္တလီစာခ်ဳပ္ႏႇင့္ပတ္သက္ျပီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမႇ တိုင္းျပည္သို႔ အသံလႊင့္အစီရင္ခံ။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၅ – ကရင္ဗဟိုအဖြဲ႔ခ်ဳပ္မႇၾကီးမႇဴး၍ ကရင္ညီလာခံသဘင္ က်င္းပျပီး ေအာင္ဆန္း-အက္တလီစာခ်ဳပ္သည္ ကရင္အမ်ိဳးသားတို႔၏ အခြင့္အေရးကို ထိပါးနစ္နာေစသျဖင့္ ကန္႔ကြက္ေၾကာင္းဆံုးျဖတ္၊ ကန္႔ကြက္ခ်က္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံဘုရင္ခံမႇတစ္ဆင့္ ျဗိတိသွ်နန္းရင္း၀န္ထံေပးပို႔။ ညီလာခံတြင္လည္း ေစာဘဦးၾကီးအား ဘုရင္ခံ၏အမႈေဆာင္ေကာင္စီမႇ ႏႈတ္ထြက္ရန္ ဆံုးျဖတ္။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၅ – ေတာင္တန္းေဒသ သေဘာထားစံုစမ္းေရးႏႇင့္ပတ္သက္ျပီး ဘုရင္ခံေနအိမ္တြင္ သတင္းစာရႇင္းလင္းပြဲတစ္ရပ္ ျပဳလုပ္။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ – ပင္လံုညီ လာခံက်င္းပေနစဥ္အတြင္း ေတာင္ တန္းသားမ်ားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔(Supreme Council of United Hill People/SCOUHP)ကို ဖြဲ႔စည္း။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၇ – ရႇမ္းေစာ္ဘြားမ်ားႏႇင့္ ရႇမ္းျပည္သူ႔ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားပူးေပါင္း၍ ရႇမ္းျပည္ေကာင္စီအမႈေဆာင္အဖြဲ႔(Shan State Council) ဖြဲ႔စည္း။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၈ – ပင္လံုညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္ရန္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ပင္လံုသို႔ေရာက္ရႇိ။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၉ – ျဗိတိသွ် ဒိုမီနီယံေရးရာ လက္ေထာက္အတြင္း၀န္ ေဘာ္တြမ္မလီ၊ မစၥတာလက္၀ဒ္ခ်္၊ ဂြၽန္ေလဒင္တို႔ ပင္လံုသို႔ေရာက္ရႇိ။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၉ မႇ ၁၁- ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္ ေတာင္တန္းေဒသေခါင္းေဆာင္မ်ား အျပင္းအထန္ ေဆြးေႏြး။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၀- ဘုရင္ခံ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၀င္အဖြဲ႔မႇ သခင္ဗစိန္ႏႈတ္ထြက္။
၁၉၄၇၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂- ပင္လံုသေဘာတူစာခ်ဳပ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ ၂၂ ဦး လက္မႇတ္ေရးထိုးခဲ့။
ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ႏႇင့္ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္မူ၀ါဒအေပၚ အျမင္မ်ား
‘ဒီအဖြဲ႔နဲ႔ေတြ႔ရတဲ့အခါမႇာ တစ္ခါမႇမေတြ႔ရဖူးေသးတဲ့သူေတြဆိုေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေႏြးေႏြးေထြးေထြးနဲ႔ တရင္းတႏႇီးလည္း ရႇိပါတယ္။ မိသားစုေတြလိုပဲ ျဖစ္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကြၽန္မတို႔ျပည္ေထာင္စုဆိုတာ ဒီလိုပဲျဖစ္ရမယ္လို႔ စဥ္းစားမိပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာ အားလုံးကအတူတူပါပဲ။ တန္းတူညီတူနဲ႔ ေသြးရင္းညီအစ္ကိုေမာင္ႏႇမေတြလို ျဖစ္ရပါမယ္။ ေျပာတဲ့ဆိုတဲ့ေနရာမႇာလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရႇိတယ္။ အေတြးအျမင္ေတြကလည္း ေတာ္ေတာ္တူပါတယ္။ အဲဒီလိုတိုက္ဆိုင္မႈေတ သိပ္မ်ားတဲ့အခါက်ေတာ့ ကြၽန္မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ့အနာဂတ္အတြက္ အင္မတန္မႇေကာင္းတဲ့ လကၡဏာလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ ျပည္သူျပည္သားေတြအားလုံး ေနာင္လည္းဒီလုိလက္တြဲၿပီးေတာ့ အတူလမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ပါေစလို႔ ကြၽန္မအေနနဲ႔ ဆႏၵျပဳပါတယ္’။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ (ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔ KNU/KNLA ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီအဖြဲ႔ႏႇင့္ ေတြ႔ဆံုၿပီးေနာက္ ေျပာၾကားခ်က္)
‘ျပည္ေထာင္စုလို႔ေျပာၾကရင္ အဓိကကေတာ့ အားလံုးတန္းတူရည္တူရႇိမႈက အေရးႀကီးပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားအားလံုးတစ္ဦးခ်င္းစီမႇာ သူတို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္နယ္ေျမ၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊ ဘာသာစကားဆိုတာ ရႇိၾကတယ္။ ဒါေတြအားလံုး တစ္ေျပးညီ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႇသာ တန္းတူညီမွ်တဲ့ ျပည္ေထာင္စုျဖစ္ႏိုင္တယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ လူမ်ဳိး၊ လူဦးေရမ်ားတဲ့ ဗမာေတြက သူတို႔ကိုယ္သူတို႔ အစ္ကိုႀကီးေနရာကေနၿပီးေတာ့ က်န္တဲ့လူမ်ဳိးလူဦးေရနည္းတဲ့ တိုင္းရင္းသား ေတြအေပၚ ဦးစီးခ်ဳပ္ကိုင္လိုတဲ့ အဲလိုစိတ္ဓာတ္ေတြကို စြန္႔ပယ္ဖို႔လို အပ္တယ္။ လူမ်ဳိးႀကီးတဲ့လူက လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒက်င့္သံုးတာေတြ မလုပ္သင့္သလို လူမ်ိဳးငယ္တဲ့လူေတြကို လူမ်ဳိးငယ္၀ါဒ မထားသင့္ဘူး။ အားလံုး တန္းတူရည္မွ်ရႇိမႇသာလွ်င္ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒျဖစ္ႏိုင္မယ္’။
လူထုဦးစိန္၀င္း
ျပည္ေထာင္စုေန႔အထိမ္းအမႇတ္၊ ႏႇစ္ပတ္လည္ေန႔ ေရာက္တိုင္းေရာက္တိုင္းမႇာ အခမ္းအနားေတြ လုပ္ေနၾကတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္က ဘယ္ေလာက္အထိ အျမစ္တြယ္ေနၿပီလဲဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလံုးမႇာ ေမးခြန္းတစ္ခုျဖစ္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကိုတကယ့္ကို ႏႇစ္ေပါင္းေထာင္ခ်ီၿပီးေတာ့ သမိုင္းေၾကာင္းရႇိတဲ့ႏိုင္ငံအျဖစ္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဂုဏ္ယူခဲ့ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ျပန္ေလ့လာၾကည့္ေတာ့ ပထမျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၊ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၊ တတိယျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ဆိုတာေတြအားလံုး လက္႐ံုးရည္ကို အေျချပဳၿပီးေတာ့ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတာ။ အဲဒီေတာ့ ႏႇစ္ေပါင္းတစ္ေထာင္ေက်ာ္သက္တမ္းမႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ႏိုင္ငံေတာ္အျဖစ္နဲ႔ စုစည္းႏိုင္တဲ့ကာလေျပာပါဆိုရင္ ႏႇစ္တစ္ရာပတ္၀န္းက်င္ေလာက္ပဲ ရႇိတယ္။
အဲဒီေတာ့ ဒီပင္လံုစာခ်ဳပ္က စတုတၳျမန္မာႏိုင္ငံကို တည္ေဆာက္ဖို႔အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြအားလံုး ႏႇလံုးရည္နဲ႔ စုစည္းခဲ့ၾကတဲ့ တည္ေဆာက္ခဲ့ၾကတဲ့ ပင္လံုစာခ်ဳပ္။ ဒါေပမယ့္ ျပည္တြင္းစစ္လက္နက္ကိုင္ ပဋိပကၡေတြေၾကာင့္မို႔လို႔ အဲဒီတုန္းက ႏႇလံုးရည္နဲ႔ စုစည္းခဲ့ၾကတဲ့ ရည္မႇန္းခဲ့ၾကတဲ့ ႏိုင္ငံေတာ္ဟာ ႐ုပ္လံုးေပၚမလာခဲ့ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔မ်ဳိးဆက္မႇာေတာ့ ပဥၥမႏိုင္ငံေတာ္ကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လို႔ တည္ ေဆာက္ၾကေတာ့မယ္။ ရႇစ္ေလးလံုးလူထုအေရးေတာ္ပံုႀကီးကေန နိဒါန္းဖြင့္လိုက္တဲ့ ပဥၥမျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ တည္ေဆာက္ေနဆဲ အသြင္ကူးေျပာင္းေနဆဲ ကာလတစ္ခုကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က အတိတ္သမိုင္းေၾကာင္းကို သင္ခန္းစာယူၿပီးေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ လက္နက္ႏိုင္ငံေတာ္ေတြဟာ ကာလတိုအတြင္းမႇာပဲ ၿပိဳကြဲသြားခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာကို အေလးအနက္ သင္ခန္းစာယူဖို႔ လိုတယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔တိုင္းရင္းသားခ်င္း ေျဖရႇင္းတဲ့ကိစၥမႇာ အစဥ္အလာတေစၧေျခာက္ေနတဲ့ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာဟာ ႏိုင္ငံေတာ္ၿပိဳကြဲေတာ့မယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ၆၂ မႇာ စစ္တပ္ကေန အာဏာသိမ္းခဲ့တယ္။ အခုခ်ိန္အထိ ဖက္ဒရယ္တေစၧေျခာက္ေနတဲ့ကိစၥဟာ အခုလိုကမၻာနဲ႔ခ်ီၿပီးေတာ့ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရႇင္း အေျပာင္းအလဲထဲမႇာ ဒါႀကီးက မျဖစ္သင့္ေတာ့ဘူး။ ႏိုင္ငံတကာကို ၾကည့္ရင္လည္း ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတဲ့ႏိုင္ငံေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုပံုစံနဲ႔ ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ႏိုင္ငံေတြ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေနတယ္ဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေနရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေတာ္ကို၊ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ကို တည္ေဆာက္ၾကေတာ့မယ္ဆိုရင္ ႏႇလံုးရည္ကိုအေျခခံတဲ့ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ တိုင္းရင္းသားျပႆနာေတြကို ေျဖရႇင္းႏိုင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ နည္းလမ္းပဲလို႔ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ယံုၾကည္တယ္။
ကိုကိုႀကီး (၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္)
‘အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးဆိုတာ တိုင္းရင္းသားအေရးကိစၥလည္း ပါပါတယ္။ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ စစ္မႇန္တဲ့ အေျပာင္းအလဲဆိုတာ တိုင္းရင္းသားျပႆနာကို ၿပီးျပတ္ေအာင္ ေျဖရႇင္းႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရႇိအစိုးရအေနနဲ႔သူတို႔ရဲ႕ သက္တမ္းအတြင္းမႇာ ဘယ္အစိုးရကမႇ မရခဲ့ဘူးတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ စစ္မႇန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္မယ္ဆိုတဲ့ ကတိကိုႀကိဳဆိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုင္းရင္းသားေတြလိုလားတဲ့ ျပည္ေထာင္စု စစ္စစ္မူ၀ါဒနဲ႔ လက္ရႇိဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒၾကားက ကြာဟခ်က္၊ တပ္မေတာ္ရဲ႕ အခန္းက႑ေတြအားလံုးကို ေျပလည္ၿပီးျပတ္ေအာင္ အားလံုးညီညီညြတ္ညြတ္ ေျဖရႇင္းႏိုင္မယ္လို႔ ယုံၾကည္ပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္မူ၀ါဒဟာ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို မထိခိုက္ႏိုင္ဘူးဆိုတာကို တိုင္းရင္းသားေတြသာမက ျပည္သူသန္း ၆၀ပါ နားလည္ေအာင္လုပ္ဖို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔သတင္းမီဒီယာေတြမႇာ တာ၀န္ရႇိလာပါျပီ’။
ေဒါက္တာသန္းထြဋ္ေအာင္ (CEO, Eleven Media Group)
‘ေျပာၿပီးသားစကားေတြကိုပဲ ထပ္ၿပီးေတာ့ေျပာရမႇာပါပဲ။ ႐ိုးသားရမယ္၊ ျဖဴစင္ရမယ္။ မီးကပူတာကေတာ့ ပူမႇာပဲ။ ပူတာကိုေျပာေနတာနဲ႔ မရေတာ့ဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြ ရခ်င္တာက ဖက္ဒရယ္ပဲ။ ဖက္ဒရယ္ဆိုတာနဲ႔ ခြဲထြက္မယ္လို႔ထင္ေနတဲ့ အေတြးေဟာင္းၾကီးကို၊ mind-set ကို ဖယ္ထုတ္လိုက္ပါ။ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကေန ဘယ္သူမႇ ခြဲမထြက္ပါဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြအကုန္လံုး ခြဲထြက္ခ်င္တာ၊ ေတာ္လႇန္ခ်င္တာ ဘယ္သူ႔မႇာမႇ မရႇိဘူး။
quality မရႇိသေရြ႕ ၊ harmony မျဖစ္သေရြ႕ ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ေ၀းေနမယ္။ အဲဒါေလး ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တယ္။ ရက္ေျခာက္ဆယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ ရက္ကိုးဆယ္ျဖစ္ျဖစ္ အပစ္အခတ္ရပ္ၿပီး ကြန္ဖရင့္ပဲေျပာေျပာ အားလံုးအတူ ေတြ႔ၾကေပါ့ဗ်ာ။ လုပ္ရပ္အမႇန္ေတြအတြက္ အခုခ်ိန္ဟာ အခ်ိန္ေကာင္းပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေျပာေနခဲ့တာပါ။ အခုလည္း ဒီအစိုးရကအခြင့္အေရးရၿပီ။ သူလည္း ေရာဂါသိတယ္။ ေဆးလည္းသိတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ကိုယ့္ၾကမၼာကိုယ္ ဖန္တီးခြင့္ရခ်င္တာပဲ။ တန္းတူညီမွ်မႈ ရႇိခ်င္တာပဲ။ ခြဲထြက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီခြဲထြက္တယ္ဆိုတာႀကီးက ၁၉၆၀၊ ၁၉၆၁ေရာက္မႇ ေပၚလာၿပီး ၁၉၆၂ မႇာ ဦးေန၀င္းက အာဏာသိမ္းလိုက္တာ။ အဲဒီတည္းက အ႐ိုးစြဲလာတာက ဖက္ဒရယ္ဆို၊ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒဆို ခြဲထြက္တယ္ဆိုတာမ်ဳိး တရားေသမႇတ္ထားတယ္။ အဲဒါမဟုတ္ပါဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔အားလံုး စံုညီေတြ႔ပါ။ စကားေျပာပါ။ ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ ဒါပဲေျပာခ်င္ပါတယ္’။
ဦးခြန္ထြန္းဦး (ဥကၠ႒၊ ရႇမ္းတိုင္းရင္းသားမ်ား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္)
‘ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပါတီေထာင္တယ္ဆိုကတည္းက အခ်က္က သံုးခ်က္ပဲရႇိတယ္။ တိုင္းျပည္မႇာ တိုင္းရင္းသားေတြအပါအ၀င္ အားလံုးတန္တူညီမွ် ရႇိရမယ္။ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ ရႇိရမယ္။ ဖက္ဒရယ္စစ္စစ္ျဖစ္ရမယ္။ ဒီသံုးခ်က္ကိုပဲ ပါတီေထာင္ၿပီးကတည္းက ေျပာခဲ့တယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ေတြ ႏႇစ္ေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ခဲ့ပါၿပီ။ ျပည္ေထာင္စုလို႔ေျပာခဲ့ေပမယ့္ ေျခလႇမ္းတိုင္းမႇာ ျပည္ေထာင္စုမျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ၁၉၅၈ ခုႏႇစ္မႇာ ဖက္ဒရယ္လို႔ ေျပာေပမယ့္ ျပည္ေထာင္စုမျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဆိုရႇယ္လစ္လမ္းစဥ္ပါတီ ၁၉၇၄ ခုႏႇစ္မႇာ ျပည္ေထာင္စုလို႔ သံုးေပမယ့္ သံုးတာပဲရႇိခဲ့ၿပီး ျပည္ေထာင္စုရဲ႕အႏႇစ္သာရကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ မရရႇိခဲ့ျပန္ဘူး။ ၁၉၈၈ ခုႏႇစ္ေနာက္ပိုင္းမႇာေတာ့ ဘာမႇမရႇိေတာ့ျပန္ဘူး။ ေနာက္ ၁၃ ႏႇစ္တာကာလမႇာ အမ်ဳိးသားညီလာခံျဖစ္လာၿပီးေတာ့ အေျခအေနက အရင္ကထက္ ပိုဆိုးလာသလို ျဖစ္လာျပန္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြက ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္လို႔ဆိုရင္၊ ဖက္ဒရယ္လို႔ဆိုရင္ ခြဲထြက္မယ္ပဲ ထင္ခဲ့ၾကတယ္။ ခြဲထြက္ဖို႔ အေၾကာင္းမရႇိပါဘူး။ တန္းတူညီမွ်ရႇိေရးတို႔၊ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ ရေရးတို႔၊ ဖက္ဒရယ္ျဖစ္ေရးတို႔ဆိုတာ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ေတြပါပဲ။ ဒါကိုအားလံုးက လိုခ်င္ၾကတာပဲ။ ခြဲထြက္၊ မခြဲထြက္တာေတြက လုပ္စရာအေၾကာင္းမရႇိပါဘူး’။
ဦးႏိုင္ေငြသိန္း (ဥကၠ႒၊ မြန္ေဒသလံုးဆိုင္ရာ ဒီမိုကေရစီပါတီ)
‘ဒီႏႇစ္ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကို ျမန္မာျပည္သမိုင္းမႇာ တစ္စံုတစ္ရာသမိုင္းအရ ထူးျခားမႈရိႇတယ္လို႔ ျမင္တယ္။ အရင္တုန္းက ဒီမိုကေရစီ တိုင္းရင္းသားပါတီဆိုၿပီး မရႇိခဲ့ဘူး။ အခုျပည္ေထာင္စုေန႔ အခ်ိန္ကာလမႇာ တိုင္းရင္းသားေပါင္းစုေတြနဲ႔ တပ္မေတာ္ၾကား အပစ္အခတ္ရပ္စဲေရးေတြ ရႇိေနၿပီ။ ဒီႏႇစ္ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ အရင္ႏႇစ္ေတြထက္ပိုၿပီး သမိုင္းတန္ဖိုးျမင့္လာတယ္လို႔ ခံစားမိတယ္။ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ ျမန္မာျပည္သမိုင္းမႇာ တကယ့္အထင္ကရေန႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ရယ္၊ ျပည္ေထာင္စုႀကီး ျဖစ္ေပၚလာဖို႔အတြက္ ဒီျပည္ေထာင္စုေန႔ကပဲ အစျပဳခဲ့တယ္။ ျပည္တြင္းစစ္ထဲမႇာပဲ ေ၀့လည္လည္ျဖစ္ေနၿပီးေတာ့ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး၊ ပညာေရး အဖက္ဖက္မႇာ နိမ့္က်လာၿပီး ၾကည္ႏူးစရာ အျဖစ္အပ်က္ရယ္လို႔ မရႇိခဲ့ဘူးလို႔ ခံစားရတယ္။ အခုက်ေတာ့ တစ္စံုတစ္ရာ ေရာင္နီသန္းလာၿပီလို႔ ခံစားရတယ္။ အခုဒီအခမ္းအနားကစၿပီး ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကို အခိုင္အမာထားၿပီး တိုင္းရင္းသားေတြေရာ၊ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္မ်ား အကုန္လံုး ညီညီညြတ္ညြတ္ တည္ေဆာက္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဒီႏုိင္ငံႀကီးဟာ အင္မတန္ ဂုဏ္သိကၡာက်ဆင္းေနရာကေန တကယ္ကို ေကာင္းမြန္တဲ့ ႏုိင္ငံႀကီးျဖစ္လာမႇာပါ။ အဲလိုျဖစ္လာဖို႔အတြက္ ေရာင္နီေလးသန္းလာၿပီလို႔ ျမင္တယ္။
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပင္လံုစာခ်ဳပ္မႇာ တိုင္းရင္းသာေတြက လြတ္လပ္ေရးကို အတူတူရယူၾကမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ လုပ္ခဲ့တယ္။ တိုင္းရင္းသားေတြဟာ ဗမာေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ တစ္ေသြးတည္း တစ္သားတည္း ညီတယ္ဆိုတာ ကိုျပခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက်ဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္တို႔ အာမခံခဲ့တဲ့ တိုင္းရင္းသား တန္းတူအခြင့္အေရး ေပၚမလာခဲ့ဘူးလို႔လည္း တိုင္းရင္းသားေတြက ခံစားရတယ္။ ျပည္ေထာင္စုအတြက္ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာကေတာ့ တစ္ကယ္ကို ထာ၀ရေမြးျမဴထားသင့္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ တာ၀န္ခံမႈေတြၾကားမႇာ အားနည္းမႈေတြ ရႇိခဲ့တယ္ေပါ့ေလ။
ဒါေၾကာင့္လည္း တိုင္းရင္းသားေတြၾကားမႇာ အထင္အျမင္လြဲမႇားမႈေတြ ျဖစ္လာၿပီးေတာ့ အဲလိုအထင္အျမင္လြဲမႇားမႈေတြကို ဒီမိုကေရစီနည္းအရ မေျဖရႇင္းဘဲ လက္နက္စြဲကိုင္ခဲ့ၾကေတာ့ တိုင္းျပည္ေရာ ျပည္သူေတြအတြက္ပါ နစ္နာတယ္။ အမ်ားႀကီး ေသေက်ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ ဘယ္လိုမႇ ေကာင္းက်ိဳးေပးတဲ့အရာႀကီး မဟုတ္ပါဘူး။ အဲေတာ့ ျပည္ ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ကိုပဲ ကိုင္စြဲၿပီးေတာ့ ဒီျပႆနာေတြကို ေျဖရႇင္းသြားမယ္ဆိုရင္ တိုင္းျပည္အတြက္ အင္မတန္ေကာင္းမြန္တဲ့ အလားအလာပဲ၊ အဲဒီအလားအလာေတြကို အခုေရးေရးေလး ျမင္ေနရၿပီ’။
ဦးဦးလႇေစာ(အေထြေထြအတြင္းေရးမႇဴး၊ ရခိုင္တိုင္းရင္းသားမ်ားတိုးတက္ေရးပါတီ)
‘ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္မူ၀ါဒဆိုတာ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာကိုက ျပည္ေထာင္စုႀကီးကေန ဘယ္ေတာ့မႇ မခြဲထြက္ဘူးဆိုတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပင္လံုညီလာခံမႇာကတည္းက တိုင္းရင္းသားေတြဟာ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကေန ခြဲထြက္မေနဖို႔ သႏၷိ႒ာန္ခ်ထားခဲ့ၾကတာပါ။ တိုင္းရင္းသားေတြက တန္းတူညီမွ် ရခ်င္တယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္လိုတယ္။ ဒီလိုျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵက တိုင္းရင္းသားအားလံုးမႇာ ရႇိၾကပါတယ္။ ဖက္ဒရယ္ဆိုတဲ့သေဘာမႇာ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ဆိုတာ ရႇိပါတယ္။ဒီအခ်က္က ခြဲထြက္ဖို႔ ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက ျပည္နယ္ေတြ လုပ္မေပးႏိုင္တာေတြ ရႇိပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔အေနနဲ႔ေျပာရရင္ ကြၽန္မတို႔ျပည္နယ္အတြင္းက သယံဇာတေတြ၊ ယဥ္ေက်းမႈဓေလ့ထံုးစံေတြကို ကြၽန္မတို႔ဘာသာ ကြၽန္မတို႔ စီမံခန္႔ခြဲခ်င္တယ္၊ ကာကြယ္ခ်င္တယ္။ ထိန္းသိမ္းခ်င္တယ္။ ေနာက္ၿပီး တိုင္းရင္းသားေဒသက ျပႆနာေတြကို ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက မကိုင္တြယ္ေပးႏိုင္တာေတြ ရႇိပါတယ္။ အဲဒါေတြကို ကြၽန္မတို႔ဘာသာကြၽန္မတို႔ ကိုင္တြယ္ေျဖရႇင္းခ်င္တယ္။ တိုင္းရင္းသားေဒသက ျပႆနာ၊ တိုင္းရင္းသားေတြ ဘာလိုခ်င္လဲဆိုတာက အဲဒီေဒသမႇာရႇိတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြပဲ သိၾကပါတယ္။အခုခ်ိန္မႇာ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက ျပည္နယ္အစိုးရေတြဖြဲ႔ၿပီး တိုင္းရင္းသားေဒသေတြမႇာ ထားရႇိေပးေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားေတြလိုခ်င္တဲ့ အဆင့္ကိုေရာက္ရႇိဖို႔ အင္မတန္မႇ နည္းေနပါေသးတယ္။
ျပည္နယ္အစိုးရေတြက အလုပ္မရႇိသလိုေတာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္ျပ႒ာန္းခြင့္ဆိုတာ ခြဲထြက္တာမဟုတ္ဘဲ ကိုယ့္ေဒသမႇာရႇိေနတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြကို ကိုယ္တိုင္ထိန္းသိမ္းကာကြယ္ စီမံခန္႔ခြဲခ်င္တာပါ။ အခု တိုက္ပြဲျဖစ္ေနတဲ႕ တိုင္းရင္းသားေတြ လိုခ်င္တာလည္း အဲဒါပါပဲ။ ကြၽန္မတို႔ကေတာ့ လႊတ္ေတာ္ထဲကေန ေတာင္းဆိုေနပါတယ္။ ရပ္တည္ခ်က္ခ်င္းမတူေပမယ့္ ေတာင္းဆိုခ်က္ခ်င္းေတာ့ တူပါတယ္။ ကြၽန္မတို႔ကေတာ့ တိုင္းရင္းသားေဒသေတြကို သြားပါ၊ ေလ့လာပါ။ သူတို႔ဘာလိုခ်င္လဲဆိုတာကို ေဆြးေႏြးပါ။ ၿပီးသြားရင္ ဖြဲ႔စည္းပံုအေျခခံဥပေဒမႇာ တိုင္းရင္းသားေတြနဲ႔ပတ္သက္လို႔ မမွ်တတဲ့အခ်က္ေတြကို တိုင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ဆႏၵကိုေလ့လာၿပီး ျပင္ဆင္သြားပါ။ ဒီလိုသေဘာမ်ိဳးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အခုခ်ိန္မႇာ ျပည္ေထာင္စုအစိုးရက ေပးေတာ့ေပးေနတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ေပးေတာ့ေပးတယ္။ မရဆိုတာမ်ဳိးျဖစ္ေနတာေတြကို ျပင္ဆင္ေစခ်င္တယ္။
ေဒၚဒြဲဘူ(ကခ်င္ျပည္နယ္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလႇယ္)
‘ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာ ျပည္ေထာင္စုထဲမႇာရႇိေနတဲ့ တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုအခ်င္းခ်င္း ေအးအတူပူအမွ် ေနထိုင္လိုတဲ့ စိတ္၊ တရားမွ်တမႈရႇိစြာ ေနထိုင္လိုတဲ့စိတ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္လိုတဲ့စိတ္။ အဲဒီစိတ္ဓာတ္ေတြဟာ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ေတြပါပဲ။ ဒီစိတ္ေတြဟာ ပင္လံုရဲ႕ပံုရိပ္ေတြ၊ ပင္လံုရဲ႕ ဂုဏ္ျဒပ္ေတြပဲ ျဖစ္ၾကပါတယ္။ အမႇန္အတိုင္းေျပာရရင္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္မႇာပါတဲ့ အခ်က္ေတြရဲ႕ အက်ိဳးရလဒ္ကို အခုထိမရခဲ့ၾကပါဘူး။ ဒါကိုပဲ တာ၀န္ယူရဲတဲ့ အစိုးရကတာ၀န္ယူၿပီး ေဖာ္ေဆာင္ေပးမယ္ဆိုရင္၊ ေျဖရႇင္းေပးမယ္ဆိုရင္ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒဆိုတာ ျဖစ္လာမႇာပါပဲ။ ဒါကိုပဲ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ျဖစ္ဖို႔ကိုပဲ တိုင္းရင္းသားေတြက ေမွ်ာ္မႇန္းေနခဲ့ၾကတာပါ။ တစ္ေန႔ေန႔ေတာ့ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္ဆိုၿပီး ေမွ်ာ္ခဲ့ၾကတာပါ။
ဒီေန႔အခ်ိန္မႇာ တိုးတက္ေျပာင္းလဲတာေတြ ရႇိလာၿပီလို႔ေျပာႏိုင္ေပမယ္႕အားမရႏိုင္ေသးပါဘူး။ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ တိုင္းရင္းသားညီအစ္ကိုေတြေမွ်ာ္လင့္ေနၾကတာကလည္း ပင္လံုစိတ္ဓာတ္အေျခခံတဲ့ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒကိုပါပဲ။ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ မူ၀ါဒဟာခြဲထြက္ေရးမူမဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ့ စကားလံုးနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ့ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ေတြကို ဆိုလိုျခင္းပါပဲ။ကြၽန္ေတာ္ေျပာဖူးပါတယ္။
ျပည္ေထာင္စုဆိုတဲ႕ပန္းဥယ်ာဥ္ထဲမႇာပန္းအားလံုးစံုညီပြင္႕ႏိုင္မႇ ေရာင္စံုအလႇေတြနဲ႔ ျပည့္စံုတဲ့ ပန္းဥယ်ာဥ္ႀကီး ျဖစ္လာမႇာပါ။ ဒီလိုမ်ဳိး ပန္းေပါင္းစံုညီပြင့္ႏိုင္ဖို႔ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆက္ၿပီး ေမွ်ာ္လင့္လ်က္ရႇိေနပါတယ္’
ဦးဇိုဇမ္(ဥကၠ႒၊ ခ်င္းအမ်ဳိးသားပါတီ)
ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာကလည္း ဒီမ်ိဳးစုကိုမႇ ဒီလိုမ်ိဳး ဟုိလိုမ်ဳိး ခြဲျခားထားတာမရႇိဘူး၊ တန္းတူထားတယ္။ သူတို႔မို႔ ဒီအခြင့္အေရး ရေစရမယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြမပါဘူး။ ဒီမ်ဳိးႏြယ္စုအတြက္ကေတာ့ ပိုသာတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ ထားရမယ္ဆိုတာလည္း မပါဘူး။ ဒီပင္လံုစာခ်ဳပ္မႇာ အားလံုးဟာတန္းတူျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ဟာ အခရာအက်ဆံုးပဲ၊ ဒါဟာလူသားဆန္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္ပါတယ္။ အခု ၆၅ ႏႇစ္ေျမာက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ဟာ ျဖတ္သန္းလာခဲ့သမွ် ျပည္ေထာင္စုေန႔ေတြထဲမႇာ အထူးျခားဆံုးျဖစ္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြလဲ လြတ္ေျမာက္လာတယ္၊ ၈၈ ေက်ာင္းသားေတြလဲ လြတ္ေျမာက္လာတာ ရႇိတယ္။ ဒီမိုကေရစီလိုလားျခင္းကို ကူးေျပာင္းလာတဲ့ အသြင္သ႑ာန္ေတြ ရႇိတယ္။ ေရာင္နီသန္းလာတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ဒါဟာ မဂၤလာတစ္ပါးပါပဲ။ ဒါကိုႀကိဳဆိုတဲ့အတြက္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ကိုလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳဆိုတယ္။ ေနာက္မ်ားမႇာ လည္း ေျခလႇမ္းခိုင္ခိုင္မာမာနဲ႔ ဆက္သြားႏုိင္ၿပီး ခရီးေရာက္ႏုိုင္ဖို႔ လမ္းေလ်ာက္စက္ေပၚမႇာ လမ္းေလ်ာက္ၿပီး ဘယ္ခရီးမႇမေရာက္သလိုမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ တကယ့္ေျခလႇမ္းစစ္စစ္နဲ႔ ခရီးေရာက္ဖို႔ ခရီးသြားျခင္းျဖစ္ဖို႔ပဲ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္’။
ကိုငယ္ပီး (အတြင္းေရးမႇဴး၊ ခ်င္းအမ်ိဳးသားပါတီ)
‘အခုလိုကြၽန္ေတာ့္ အေနနဲ႔ ဒီကိုလာၿပီးေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ လာေတြ႔တယ္။ ေတြ႔ခ်င္တာလည္း ၾကာၿပီ။ အခုလိုလာတာကလည္း အားလုံးအတြက္ လာတာေနာ္။ အခုလိုလာၿပီးေတြ႔ရတာ အမ်ားႀကီး ေက်းဇူးတင္တယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ အားလုံးကလည္း ၀မ္းသာၾကမႇာပါ။ က်န္ခဲ့တဲ့လူေတြလည္း လာေစခ်င္တယ္။ ပထမဆုံး မလာခင္ကေတာ့ နည္းနည္းေတာ့ စိုးရိမ္တယ္၊ ေၾကာက္တာေပါ့ေနာ္။ အစိုးရနဲ႔ လာေတြ႔တုန္းကလည္း။ အခုေတာ့ အားလုံးကအဆင္ေျပတယ္။ အစိုးရကလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း။ ဒီမႇာလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ လာေတြ႔တယ္။ NLD နဲ႔အားလုံးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔လက္တြဲၿပီးေတာ့ ဗမာျပည္ရဲ႕ ေရႇ႕အနာဂတ္ေကာင္းစားေရး၊ လူထုေတြ တိုးတက္ေရးအတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတူတကြလက္တြဲၿပီး လုပ္ေဆာင္သြားမႇာျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္က အသက္အႀကီးဆုံးပါ။ စစ္ထဲ၀င္တုန္းကအသက္ ၁၇ ႏႇစ္ပဲ ရႇိေသးတယ္။ အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္အသက္ႀကီးၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔က မခြဲျခားပါဘူး။ ေနာက္ဗမာလူမ်ဳိးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္၊ တျခားတိုင္းရင္းသားေတြျဖစ္ျဖစ္ အားလုံးက ေက်ာသားရင္သားေတြပဲ။ ေရႇ႕ဆက္ၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ အတူတကြ လက္တြဲၿပီး လုပ္သြားရမႇာျဖစ္တယ္’။
KNU/KNLA ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီဥကၠ႒ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေစာေဌးေမာင္ (ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏႇင့္ ေတြ႔ဆံုၿပီးေနာက္ ေျပာဆိုခ်က္)
‘ျပည္ေထာင္စုေန႔ဆိုတာက ၁၉၄၇ မႇာ စတင္ျဖစ္ေပၚလာခဲ့တယ္။ အဓိကကေတာ့ တိုင္းရင္းသား စည္းလံုးညီညြတ္မႈကို ျပသလိုက္တဲ့ ပြဲပါ။ ဒါေပမယ့္ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈဟာ တကယ္က်ေတာ့ အေကာင္အထည္ေပၚမလာခဲ့ပါဘူး။ တိုင္းရင္းသားေတြ အခ်င္းခ်င္း ဒီ့ထက္ပိုၿပီး ညီညြတ္ဖို႔လိုအပ္ၿပီး ဒီ့ထက္ပိုၿပီး အသိအမႇတ္ျပဳ အျပန္အလႇန္ေလးစားမႈေတြ ရႇိဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ပင္လံုစိတ္ဓာတ္ဆိုတာကေတာ့ ျပည္ေထာင္စုႀကီး စည္းလံုးညီညြတ္မႈအေပၚ အေျခခံၿပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ျပည္ေထာင္စုစိတ္ဓာတ္ပါ။ ျပည္ေထာင္စုႀကီး စည္းလံုးညီညြတ္မႈအတြက္ ေတာင္တန္းေဒသေတြ ေျမျပန္႔ေဒသေတြ အားလံုးေပါင္းၿပီး အျပန္အလႇန္ ညီညြတ္မႈေတြနဲ႔ ျပည္ေထာင္စုႀကီးကို အျပန္အလႇန္တည္ေဆာက္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဒီႏႇစ္ျပည္ေထာင္စုေန႔က ထူးျခားပါတယ္။ ျပည္ေထာင္စုႀကီး စည္းလံုးညီညြတ္ဖို႔အတြက္ ေရာင္ျခည္သန္းလာၿပီလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဒီထက္ပိုၿပီး လင္းလာဖို႔အတြက္လည္း ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။ အထူးသတိထားရမႇာကေတာ့ တိုင္းရင္းသားေတြ စည္းလံုးညီညြတ္မႈမၿပိဳကြဲဖို႔ ပိုခိုင္မာလာေစဖို႔က တိုင္းရင္းသားေတြအေပၚပဲ မူတည္တာမဟုတ္ပါဘူး။ တစ္ႏုိင္ငံလံုးအတိုင္းအတာနဲ႔ ျပည္တြင္းျပည္ပမႇာရႇိေနတဲ့ ႏုိင္ငံေရးပါတီအားလံုးနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု တိုင္းရင္းသားအားလံုး ၀ိုင္း၀န္းလုပ္ေဆာင္မႇ ျပည္ေထာင္စုစစ္စစ္ႀကီး ျဖစ္ေပၚလာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့အတြက္ အဲလိုျဖစ္ေပၚလာေစဖို႔လည္း ဆုေတာင္းပါတယ္’။
ဦးေစာစိန္၀င္းေအာင္ (ျပန္ၾကားေရးတာ၀န္ခံ၊ ဖလံု-စေ၀ၚ ဒီမုိကရက္တစ္ပါတီ)
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုစဥ္က လက္မႇတ္ေရးထိုးခဲ့ေသာ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား
၁။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း(ျမန္မာျပည္ေခါင္းေဆာင္)၊
၂။ စ၀္ခြန္ပန္းစိန္ (ေတာင္ပိုင္းေစာ္ဘြား)၊
၃။ စ၀္ေရႊသိုက္(ေညာင္ေရႊေစာ္ ဘြား)၊
၄။ စ၀္ဟုန္ဖ (ေျမာက္ပိုင္းသိႏၷီေစာ္ဘြား)၊
၅။ စ၀္ႏြံ(လဲခ်ားေစာ္ဘြား)၊
၆။ စ၀္စံထြန္း(မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား)၊
၇။ ခြန္ဖုန္း(ေျမာက္ပိုင္းသိႏၷီ လူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊
၈။ စ၀္ထြန္းေအး(သာမိုင္းခမ္းေစာ္ဘြား)
၊ ၉။ ဦးတင္ေအး(ေတာင္ႀကီးလူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၀။ ဦးၾကာပု(သီေပါလူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၁။ စ၀္ယိင္ဖ(သီေပါလူထု ကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၂။ ဆမားဒူ၀ါဆင္၀ါေနာင္(ျမစ္ႀကီးနား ကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊ ၁၃။ ဒူ၀ါေဇာ္ရစ္(ျမစ္ႀကီးနားကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၄။ ဦးခြန္ထီး (ပင္လံုလူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၅။ဦးထြန္းျမင့္(ေမာက္မယ္ လူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၆။ဦးခြန္ေစာ(ပင္းတယလူထုကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၇။ဦးျဖဴ(ဆီဆိုင္ေစာ္ဘြား ကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၈။ဦးဒိန္ရတန္(ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊
၁၉။ဒူ၀ါး ေဇာ္လြန္း(ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)
၊၂၀။ဦးလဘန္းဂေရာင္(ဗန္းေမာ္ ကခ်င္ကိုယ္စားလႇယ္)၊
၂၁။ဦးလူမုန္း(ဖလမ္း ခ်င္းကိုယ္စားလႇယ္)၊
၂၂။ဦးေသာင္ဇာခုတ္ (တီးတိန္ ခ်င္းကိုယ္စားလႇယ္)၊
၂၃။ ဦးကီယိုမာန္(ဟားခါး ခ်င္းကိုယ္စားလႇယ္)
ပင္လံုစာခ်ဳပ္တြင္ ပါ၀င္ေသာအခ်က္ ကိုးခ်က္
(၁) ေတာင္တန္းသားမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔(တစညဖ)၏ ၾကိဳးကိုင္ အဖြဲ႔ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၏ ေထာက္ခံခ်က္အရ ေတာင္တန္းသားမ်ား၏ ကိုယ္စားလႇယ္တစ္ဦးကို ဘုရင္ခံကေရြးခ်ယ္၍ နယ္စပ္ေဒသမ်ားကိစၥႏႇင့္ပတ္သက္၍ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဘုရင္ခံ၏ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ခန္႔ထားရမည္။
(၂) ဤအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ကို ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ ဌာနလက္ကိုင္မရႇိ ေကာင္စီ၀င္တစ္ဦးအျဖစ္ ခန္႔ထား၍ ကာကြယ္ေရးႏႇင့္ ျပည္ပကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ထုံးနည္းဥပေဒအရ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၏ အာဏာလက္ေအာက္ သုိ႔ ေရာက္ရႇိသည့္နည္းတူ နယ္စပ္ေဒသကိစၥမ်ားကိုလည္း အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၏ အာဏာေအာက္သုိ႔ ေရာက္ရႇိေစရမည္။ ဤနည္းလမ္းမ်ားအတုိင္း နယ္စပ္ေဒသဆုိင္ရာ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္အား အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္အာဏာကုိ ေပးအပ္ရမည္။
(၃) အဆုိပါ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ကုိ ၎ႏႇင့္လူမ်ဳိးခ်င္းမတူေသာ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံႏႇစ္ဦးက ကူညီေစရမည္။ ေရႇးဦးစြာ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇစ္ဦးတုိ႔သည္ ၎တုိ႔အသီးသီး သက္ဆုိင္သည့္နယ္မ်ား၏ ကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ ရန္ျဖစ္၍ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္မႇာ အျခားနယ္စပ္ေဒသအားလုံးတုိ႔၏ ကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ေစရန္ျဖစ္သည္။ ၎တုိ႔သည္ ထုံးနည္းဥပေဒအရ တြဲဖက္တာ၀န္ ယူရသည့္မူအတုိင္း ရြက္ေဆာင္ေစရမည္။
(၄) အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္သည္ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ အဖြဲ႔၀င္လူႀကီးအေနျဖင့္ နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ တစ္ဦးတည္းေသာ ကုိယ္စားလႇယ္အျဖစ္ ပါ၀င္ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားႏႇင့္ သက္ဆုိင္ရာကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ တက္ေရာက္ႏုိင္ခြင့္ ရႇိေစရမည္။
(၅) အထက္တြင္ သေဘာတူညီသည့္အတုိင္း ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္ စီကုိတုိးခ်ဲ႕မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ နယ္တြင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ယခုခံစားေနရေသာ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မည္သည့္နည္းႏႇင့္မဆုိ တစ္စုံတစ္ရာ လက္လြတ္ေစရန္ အဆုိပါေကာင္စီက ျပဳလုပ္ျခင္းမရႇိေစရ။ နယ္စပ္ေဒသမ်ားအတြက္ နယ္တြင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရာခုိင္ႏႈန္းအျပည့္ ရႇိေစရမည္ဟူေသာမူကုိ သေဘာတူညီၾကသည္။
(၆) ပူးေပါင္းထားၿပီးသည့္ ျမန္မာျပည္အတြင္း သီးသန္႔ ကခ်င္ျပည္နယ္တစ္ခု နယ္နိမိတ္သတ္မႇတ္၍ တည္ေထာင္ရန္ ျပႆနာမႇာ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္က ဆုံးျဖတ္ရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဤကဲ့သုိ႔ သီးျခားျပည္နယ္တစ္ခု ထားရႇိသင့္ေၾကာင္းကို သေဘာတူညီၾကသည္။ ဤရည္ရြယ္ခ်က္ အထေျမာက္ရန္ အလုိ့ငႇာ ပထမေျခလႇမ္းအေနျဖင့္ ၁၉၃၅ ခုႏႇစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရအက္ဥပေဒအရ ေနာက္ဆက္တြဲစာရင္းပါ အပိုင္း(၂)ေဒသမ်ားကဲ့သုိ႔ ျမစ္ႀကီးနားႏႇင့္ဗန္းေမာ္ခ႐ုိင္တုိ႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ နယ္စပ္ေဒသ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇင့္ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္အား ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ရမည္။
(၇)နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ နယ္သူနယ္သားတုိ႔သည္ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံမ်ားတြင္ အေျခခံမ်ားအျဖစ္ အသိအမႇတ္ျပဳထားေသာ အခြင့္အေရးမ်ားတုိ႔ကုိ ခံစားႏုိင္ခြင့္ရႇိေစရမည္။
(၈) ဤစာခ်ဳပ္တြင္ သေဘာတူၾကသည့္ အစီအစဥ္မႇာ ပေဒသရာဇ္ ရႇမ္းျပည္နယ္ နယ္ေျမစုတြင္ ယခုအပ္ႏႇင္းထားၿပီးေသာ ဘ႑ာေရးႏႇင့္ပတ္သက္သည့္ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ထိခုိက္ျခင္းမရႇိေစရန္။
(၉) ဤစာခ်ဳပ္တြင္ သေဘာတူညီၾကသည့္အစီအစဥ္မႇာ ျမန္မာျပည္ အခြန္ေတာ္ေငြမ်ားမႇ ကခ်င္ေတာင္တန္းနယ္မ်ားႏႇင့္ ခ်င္းေတာင္တန္းနယ္မ်ားက ရသင့္ရထုိက္ေသာ ဘ႑ာေရးအကူအညီကို ထိခုိက္ျခင္းမရႇိေစရ၊ ျမန္မာျပည္ႏႇင့္ ပေဒသရာဇ္ ရႇမ္းျပည္နယ္ေျမစု၏ ဘ႑ာေရး အစီအစဥ္မ်ားကဲ့သုိ႔ ကခ်င္ေတာင္တန္းႏႇင့္ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ားအတြက္ အလားတူအစီအစဥ္မ်ားကို ထားရႇိက်င့္သုံးရန္ ျဖစ္ႏုိင္မည္၊ မျဖစ္ႏုိင္မည္ကို ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီက နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇင့္ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံ ပုဂၢဳိလ္တုိ႔ႏႇင့္အတူ စစ္ေဆးၾကည့္႐ႈရမည္။
ေနထြန္းနုိင္
ပင္လံုစာခ်ဳပ္တြင္ ပါ၀င္ေသာအခ်က္ ကိုးခ်က္
(၁) ေတာင္တန္းသားမ်ား စည္းလံုးညီညြတ္ေရးအဖြဲ႔(တစညဖ)၏ ၾကိဳးကိုင္ အဖြဲ႔ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၏ ေထာက္ခံခ်က္အရ ေတာင္တန္းသားမ်ား၏ ကိုယ္စားလႇယ္တစ္ဦးကို ဘုရင္ခံကေရြးခ်ယ္၍ နယ္စပ္ေဒသမ်ားကိစၥႏႇင့္ပတ္သက္၍ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ရန္အတြက္ ဘုရင္ခံ၏ အတိုင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္အျဖစ္ ခန္႔ထားရမည္။
(၂) ဤအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ကို ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ ဌာနလက္ကိုင္မရႇိ ေကာင္စီ၀င္တစ္ဦးအျဖစ္ ခန္႔ထား၍ ကာကြယ္ေရးႏႇင့္ ျပည္ပကိစၥရပ္မ်ားတြင္ ထုံးနည္းဥပေဒအရ အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၏ အာဏာလက္ေအာက္ သုိ႔ ေရာက္ရႇိသည့္နည္းတူ နယ္စပ္ေဒသကိစၥမ်ားကိုလည္း အမႈေဆာင္ေကာင္စီ၏ အာဏာေအာက္သုိ႔ ေရာက္ရႇိေစရမည္။ ဤနည္းလမ္းမ်ားအတုိင္း နယ္စပ္ေဒသဆုိင္ရာ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္အား အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္အာဏာကုိ ေပးအပ္ရမည္။
(၃) အဆုိပါ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ကုိ ၎ႏႇင့္လူမ်ဳိးခ်င္းမတူေသာ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံႏႇစ္ဦးက ကူညီေစရမည္။ ေရႇးဦးစြာ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇစ္ဦးတုိ႔သည္ ၎တုိ႔အသီးသီး သက္ဆုိင္သည့္နယ္မ်ား၏ ကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ ရန္ျဖစ္၍ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢိဳလ္မႇာ အျခားနယ္စပ္ေဒသအားလုံးတုိ႔၏ ကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ေစရန္ျဖစ္သည္။ ၎တုိ႔သည္ ထုံးနည္းဥပေဒအရ တြဲဖက္တာ၀န္ ယူရသည့္မူအတုိင္း ရြက္ေဆာင္ေစရမည္။
(၄) အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္သည္ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ အဖြဲ႔၀င္လူႀကီးအေနျဖင့္ နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ တစ္ဦးတည္းေသာ ကုိယ္စားလႇယ္အျဖစ္ ပါ၀င္ရမည္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္မ်ားသည္ နယ္စပ္ေဒသမ်ားႏႇင့္ သက္ဆုိင္ရာကိစၥရပ္မ်ားကုိ ေဆြးေႏြးၾကသည့္အခါ အမႈေဆာင္ေကာင္စီတြင္ တက္ေရာက္ႏုိင္ခြင့္ ရႇိေစရမည္။
(၅) အထက္တြင္ သေဘာတူညီသည့္အတုိင္း ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ေကာင္ စီကုိတုိးခ်ဲ႕မည္ျဖစ္ေသာ္လည္း နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ နယ္တြင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ယခုခံစားေနရေသာ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို မည္သည့္နည္းႏႇင့္မဆုိ တစ္စုံတစ္ရာ လက္လြတ္ေစရန္ အဆုိပါေကာင္စီက ျပဳလုပ္ျခင္းမရႇိေစရ။ နယ္စပ္ေဒသမ်ားအတြက္ နယ္တြင္းအုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ ကိုယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ရာခုိင္ႏႈန္းအျပည့္ ရႇိေစရမည္ဟူေသာမူကုိ သေဘာတူညီၾကသည္။
(၆) ပူးေပါင္းထားၿပီးသည့္ ျမန္မာျပည္အတြင္း သီးသန္႔ ကခ်င္ျပည္နယ္တစ္ခု နယ္နိမိတ္သတ္မႇတ္၍ တည္ေထာင္ရန္ ျပႆနာမႇာ တုိင္းျပဳျပည္ျပဳလႊတ္ေတာ္က ဆုံးျဖတ္ရန္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဤကဲ့သုိ႔ သီးျခားျပည္နယ္တစ္ခု ထားရႇိသင့္ေၾကာင္းကို သေဘာတူညီၾကသည္။ ဤရည္ရြယ္ခ်က္ အထေျမာက္ရန္ အလုိ့ငႇာ ပထမေျခလႇမ္းအေနျဖင့္ ၁၉၃၅ ခုႏႇစ္ ျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ အစုိးရအက္ဥပေဒအရ ေနာက္ဆက္တြဲစာရင္းပါ အပိုင္း(၂)ေဒသမ်ားကဲ့သုိ႔ ျမစ္ႀကီးနားႏႇင့္ဗန္းေမာ္ခ႐ုိင္တုိ႔၏ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတြင္ နယ္စပ္ေဒသ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇင့္ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္အား ေဆြးေႏြးတုိင္ပင္ရမည္။
(၇)နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ နယ္သူနယ္သားတုိ႔သည္ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံမ်ားတြင္ အေျခခံမ်ားအျဖစ္ အသိအမႇတ္ျပဳထားေသာ အခြင့္အေရးမ်ားတုိ႔ကုိ ခံစားႏုိင္ခြင့္ရႇိေစရမည္။
(၈) ဤစာခ်ဳပ္တြင္ သေဘာတူၾကသည့္ အစီအစဥ္မႇာ ပေဒသရာဇ္ ရႇမ္းျပည္နယ္ နယ္ေျမစုတြင္ ယခုအပ္ႏႇင္းထားၿပီးေသာ ဘ႑ာေရးႏႇင့္ပတ္သက္သည့္ ကုိယ္ပုိင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ထိခုိက္ျခင္းမရႇိေစရန္။
(၉) ဤစာခ်ဳပ္တြင္ သေဘာတူညီၾကသည့္အစီအစဥ္မႇာ ျမန္မာျပည္ အခြန္ေတာ္ေငြမ်ားမႇ ကခ်င္ေတာင္တန္းနယ္မ်ားႏႇင့္ ခ်င္းေတာင္တန္းနယ္မ်ားက ရသင့္ရထုိက္ေသာ ဘ႑ာေရးအကူအညီကို ထိခုိက္ျခင္းမရႇိေစရ၊ ျမန္မာျပည္ႏႇင့္ ပေဒသရာဇ္ ရႇမ္းျပည္နယ္ေျမစု၏ ဘ႑ာေရး အစီအစဥ္မ်ားကဲ့သုိ႔ ကခ်င္ေတာင္တန္းႏႇင့္ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ားအတြက္ အလားတူအစီအစဥ္မ်ားကို ထားရႇိက်င့္သုံးရန္ ျဖစ္ႏုိင္မည္၊ မျဖစ္ႏုိင္မည္ကို ဘုရင္ခံ၏ အမႈေဆာင္ ေကာင္စီက နယ္စပ္ေဒသမ်ား၏ အတုိင္ပင္ခံပုဂၢဳိလ္ႏႇင့္ ဒုတိယအတုိင္ပင္ခံ ပုဂၢဳိလ္တုိ႔ႏႇင့္အတူ စစ္ေဆးၾကည့္႐ႈရမည္။
ေနထြန္းနုိင္
ဥေရာပသမဂၢ(အီးယူ) အေနျဖင့္ ယူ႐ိုသန္း ၁၅၀ အေမရိကန္ ေဒၚလာသန္း ၂၂၀ တန္ဖိုးရိွ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားေသာ ကူညီေထာက္ပံ့မႈ အစီအစဥ္မ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ တိုးျမႇင့္လုပ္ေဆာင္ ေပးသြားမည္ျဖစ္ၿပီး အီးယူ၏ေထာက္ပံ့ ကူညီမႈ အစီအစဥ္မ်ားအတြက္ အီးယူဖြံ႔ၿဖိဳး တိုးတက္ေရး ေကာ္မရွင္အေနျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္ၿပီး ေနျပည္ေတာ္တြင္ အစိုးရအဖြဲ႔ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးကာ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္ သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အီးယူ မဟာမင္းႀကီး၏ ၿပီးခဲ့သည့္ ၾကာသပေတးေန႔က ေျပာဆိုမႈကို ေအအက္ဖ္ပီ သတင္းဌာနက ေဖာ္ျပခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ဥေရာပသမဂၢ(အီးယူ) အေနျဖင့္ ယူ႐ိုသန္း ၁၅၀ အေမရိကန္ ေဒၚလာသန္း ၂၂၀ တန္းဖိုးရိွ လူသားခ်င္း စာနာေထာက္ထားေသာ ကူညီေထာက္ပံ့မႈ အစီအစဥ္မ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ တိုးျမႇင့္လုပ္ေဆာင္ ေပးသြားမည္ျဖစ္ၿပီး အီးယူ ၏ေထာက္ပံ့ကူညီမႈ အစီအစဥ္မ်ားအတြက္ အီးယူဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး ေကာ္မရွင္အေနျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ လာေရာက္ၿပီး ေနျပည္ေတာ္တြင္ အစိုးရအဖြဲ႔ တာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ေဆြးေႏြးကာ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္မည္ ျဖစ္သည္။
“ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕အေျခအေနက အားရစရာ အေနအထားမွာ မရွိေသးေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ အေကာင္းဆံုး လုပ္ေဆာင္မႈနဲ႔တု႔ံျပန္မႈေတြ အတြက္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနပါတယ္”ဟု ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ မေရာက္မီ Andris Piedalgs က ေျပာၾကားခဲ့သည္။ ၎၏ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုမႈအရ အီးယူအေနျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံႏွင့္ ပူးေပါင္းၿပီး လူသားခ်င္းစာနာ ေထာက္ထားေသာ ကူညီေထာက္ပံ့မႈ အစီအစဥ္ အရ လာမည့္ ႏွစ္ႏွစ္တာကာလအတြင္း ယူ႐ိုသန္း ၁၅၀ ထပ္တိုး ကူညီေထာက္ပံ့မႈမ်ား ျပဳလုပ္သြားမည္ျဖစ္သည္။
“ႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ေနဆဲကာလ၊ အမွန္တကယ္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ဖို႔ လိုအပ္ေနဆဲ ကာလမွာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အခ်ဳိ႕ေသာ အေရးယူမႈေတြကို ဖယ္ရွားေပးခဲ့ပါတယ္။ အီးယူရဲ႕ေထာက္ပံ့ ကူညီမႈေတြအေပၚ တာ၀န္ရွိသူေတြအေနနဲ႔ ဘယ္လုိအသံုးခ်မယ္၊ ဘယ္လို အသံုးခ်သင့္သလဲ ဆိုတာေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္သြားမွာပါ။ အထူးသျဖင့္ အီးယူက ေထာက္ပ့ံတဲ့ ေငြေၾကးေတြဟာ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရးနဲ႔ဆိုင္တဲ့ အခန္းက႑ေတြအတြက္ ပိုၿပီးအသံုးျပဳ သြားရပါလိမ့္မယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သူေတြကို အေကာင္းဆံုး ကူညီသြားခ်င္ပါတယ္။ ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ေတြကိုလည္း ေရွ႕ဆက္ၿပီး လုပ္ေဆာင္သြားခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္ျပန္မလွည့္ခ်င္ပါဘူး”ဟု ဥေရာပ သမဂၢဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ေကာ္မရွင္နာမင္းႀကီး Andris Piedalgs က ေျပာဆိုခဲ့သည္။
Andris Piedalgs ၏ေဖေဖာ္ ၀ါရီ (၁၂)ရက္မွ (၁၄)ရက္ထိ ခရီး စဥ္အတြင္း အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္လည္း ေတြ႔ဆံုသြား မည္ျဖစ္ၿပီး အီးယူ၏ ေငြေၾကး အကူအညီျဖင့္ ဖြင့္လွစ္ထားေသာ ေဆးေပးခန္းမ်ားကိုလည္း လည္ပတ္ ၾကည့္ရႈမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အီးယူ ေကာ္မရွင္မွ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည္။
အီးယူအေနျဖင့္ ၿပီခဲ့သည့္လက ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရသူမ်ားကို ျပန္လည္လႊတ္ေပးခဲ့သည့္ လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ျမန္မာအစိုးရ အဖြဲ႕အႀကီးအကဲမ်ား အေပၚ ခ်မွတ္ထားသည့္ အေရးယူမႈ တစ္ခုျဖစ္ေသာ ခရီးသြားလာခြင့္ဆိုင္ရာ အေရးယူမႈ ကိုလည္း ျပန္လည္ဖယ္ရွားေပးခဲ့သည္။
၁၉၉၆ ခုႏွစ္မွ စတင္ကာ အီးယူမွ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသတြင္း ႏုိင္ငံမ်ားအေပၚ ကူညီေထာက္ပံ့မႈမ်ားကို စတင္ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး အထူးသျဖင့္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါ တိုက္ဖ်က္ေရးႏွင့္တီဘီေရာဂါ တိုက္ဖ်က္ ေရးဆိုင္ရာ က႑မ်ားအတြက္ အဓိက ကူညီပံ့ပိုးမႈမ်ားကို ျပဳလုပ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
Source :EMG
ဗမာ၊ ျမန္မာဆုိတဲ့အေခၚဟာ နုိင္ငံေရး ပေယာဂေၾကာင့္ ကေျပာင္းကျပန္ ျဖစ္ခဲ့ရၿပီး လူမ်ဳိးေရး ခြဲၿခားရာတြင္လည္းေကာင္း၊ နုိင္ငံေရးအရ ပုတ္ခတ္ ေျပာဆုိရာတြင္လည္းေကာင္း ရည္ရြည္ခ်က္ရွိရွိ ဖန္တီးခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုိ႔ဗမာ အသင္းႀကီးရဲ႕ နာမည္ ေပးခဲ့မႈအေပၚမွာ ယေန႔ေခတ္ တုိင္းရင္းသားေတြ၊ ျမန္မာေတြအၾကား အျငင္းပြား၊ အမုန္းထားၿပီး လူမ်ဳိးေရး ခြဲျခားမႈပုံစံေတြ ျဖစ္လာေအာင္ မဆလဦးေန၀င္းနဲ႔ သူ႔တပည့္ေက်ာ္ ဦးခင္ညြန္႔တုိ႔ ဖန္တီးခဲ့ၾကပါတယ္။
ျမန္မာနုိင္ငံရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးေတြဟာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ကေန စတင္ခဲ့ၾကတာမ်ားၿပီး အဆုံးသတ္ေအာင္ပြဲေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရယူကာ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ားလည္း တင္နုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိ ေတာ္လွန္ေရးေတြ စတင္ရာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေၿမရဲ့ အဓိက ဇာတ္ေကာင္မ်ားကုိ ေမြးထုတ္ေပးရာ အဖြဲ.အစည္းကေတာ့ ဗကသ လုိ႔ အမ်ားသိတဲ့ ဗမာၿပည္လုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ ပါပဲ။ ၿမန္မာ့ သမုိင္းစဥ္တေလွ်ာက္လုံး နယ္ခ်ဲ႔ကုိ ေတာ္လွန္၊ တပါတီစနစ္ကို ၿဖဳတ္ခ်၊ စစ္အာဏာရွင္ကုိ အၿမဲၿခိိမ္းေျခာက္နုိင္ခဲ့တာ ဗကသပါပဲ။ ကုိႀကီးနု၊ ကုိေအာင္ဆန္းမွသည္ မင္းကုိနုိင္၊ မိုးသီးဇြန္အတြဲထိ ဗကသ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေအာင္ပြဲမ်ား အလီလီ ႏႊဲခဲ့ႀကပါတယ္။ ဒီလုိ သမုိင္းအစဥ္ အဆက္ႀကီးမားသလုိ ၊ ေတာ္လွန္ေရး သူရဲေကာင္းမ်ား ေမြးထုတ္ေပးရာ ဗကသ ဆုိေသာ အဖြဲ႔သည္ စစ္အာဏာရွင္မ်ားအတြက္ေတာ့ ေစတန္ နတ္ဆုိးတပါးလုိပါပဲ။ စစ္အာဏာၿမဲေရးအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္ေစေသာ ဗကသမ်ားဟာ ရွင္းထုတ္ရ မဲ့ အမႈိက္တစ ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကုိ ဦးေန၀င္း လက္ထက္ ၁၉၆၂ မွာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦကို ဒုိင္းနမိုက္နဲ႔ ခြဲၿပီး ေၿခရာလက္ရာ အစ မက်န္ရေလေအာင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ့ပါတယ္။
ေက်ာင္းသားအေျမာက္အျမား အေဆာက္အဦထဲမွာ ေသဆုံးခဲ့ၾကရၿပီး၊ အသက္ရွင္ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ဗကသေတြဟာလည္း ေျမေအာက္အေနအထား ေရာက္ခဲ့ရၿပီး ဦးေန၀င္းေခတ္ တေလွ်ာက္လုံး ဗကသရဲ႕အခန္းက႑ဟာ ေပ်ာက္ကြယ္လု ၿဖစ္ခဲ့ရေပမဲ့ ၁၉၈၇၊ ၈၈မွာေတာ့ ဗကသေတြဟာ ေၿမေအာက္သင္တန္းေတြေပးရင္း တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား ကိုဖုန္းေမာ္ေသဆုံးမႈနဲ႔အတူ ၿပန္လည္ နုိးထလာခဲ့ႀကပါတယ္။ တပါတီစနစ္နဲ႔ အာဏာရွင္ ဦးေန၀င္းကုိ ျပတ္ျပတ္သားသား အျမစ္ျဖတ္နုိင္ခဲ့ႀကပါတယ္။ စစ္အာဏာ ၿပန္သိမ္းခံၿပီးတဲ့ေနာက္ ဗကသေတြအားလုံး ေထာင္ထဲထည့္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္ၿပီး ၿပည္ပ တုိင္းၿပည္ေတြကုိ ေရာက္ကုန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗကသ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းေတြကုိသာ သုတ္သင္ရွင္းလင္းနုိင္ေပမဲ့ ဗကသရဲ႕ သမို္င္းနဲ႔ ဗကသ မ်ဳိးဆက္သစ္ကုိေတာ့ ဘယ္လုိမွ မရွင္းနုိင္ခဲ့ႀကပါဘူး။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခါင္းေထာင္ အသက္ၿပန္၀င္ေလ့ရွိတဲ့ ဗကသကုိ စစ္အာဏာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ အၿပီးသတ္ ေျခမႈန္းခ်င္ႀကပါတယ္။ အေသးစိတ္ အစီအစဥ္မ်ားနဲ႔ ၿဖဳိခြဲပါေတာ့တယ္။
၁။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ကုိပိတ္ၿပီး တကၠသုိလ္မ်ားအား ျမိဳ႔ျပင္ ထုတ္ပစ္ေရး
၂။ ေက်ာင္းသား အမ်ားအၿပား မစုစည္းနုိင္ရန္ တကၠသုိလ္ အေရအတြက္ မ်ားမ်ား ဖြင့္လွစ္ေရး
၃။ ေက်ာင္းသားမ်ား တကၠသုိလ္၌ ၾကာၾကာ မေနနုိင္ရန္ စာသင္ႏွစ္ ေလွ်ာ့ခ်ေရး
ဗကသ သမုိင္းေႀကာင္းကုိ ဦးေန၀င္းလက္ထက္က ဗကသ အေဆာက္အဦးကုိ ဒုိင္နမုိက္ခြဲ ၿဖဳိခြင္း လက္စ ေဖ်ာက္ခဲ့ေပမဲ့ ၁၉၈၈ မွာ တဖန္ ေခါင္းေထာင္ထလာခဲ့တာေႀကာင့္ ဗကသသမို္င္း စတင္ရာ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ကုိပါ ပိတ္ပစ္သည္အထိ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔ ဗကသကုိ လက္စေဖ်ာက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗကသဆုိတဲ့ အေခၚအေ၀ၚကုိ လူေတြ မုန္းတီးလာေအာင္ ဗမာ၊ ၿမန္မာ ဆုိတဲ့ ရႈပ္ေထြး ေစမဲ့ အေခၚအေ၀ၚေတြကုိ ဖန္တီးၿပီး လူမ်ဳိးေရး ခြဲၿခားမႈ မုန္းတီးမႈမ်ား ၿဖစ္ေပၚလာေအာင္ ဖန္တီးလုိက္ပါတယ္။ ဗကသ ဆုိတဲ့ အေခၚကုိ ေသးသိမ္သြားေအာင္ ဗမာဆုိတာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးထဲကုိသာ ကုိယ္စားၿပဳတဲ့ပုံစံ ၿဖစ္သြားေအာင္ ဖန္တီးလုိက္ႀကပါတယ္။
ဒီေတာ့ ဗမာ၊ ၿမန္မာဆုိတဲ့ အေခၚအေ၀ၚကုိ ရွင္းလင္းေအာင္ လုပ္ဖုိ႔လုိလာပါၿပီ။
ဒုိဗမာအစည္းအရုံးသမုိင္း စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာ ----- ဒုိ႔ၿမန္မာ အစည္းအရုံးလုိ႔ မေခၚပဲ ဘာေႀကာင့္ ဒုိ႔ဗမာ အစည္းအရုံးလုိ႔ ေခၚသလည္းဆုိတာ ဖြင့္ဆုိထားပါတယ္ ။
"ျမန္မာဆုိတာဟာ ျပည္မ ေျမျပန္႔မွာ ေနထုိင္တဲ့သူေတြကုိ ေခၚတာသာၿဖစ္တယ္၊ ၿမန္မာ ပေဒသရာဇ္ေတြ ေပးထားတဲ့ နာမည္ သာၿဖစ္တယ္ ။ လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ သေဘာပါ၀င္တယ္။ ဒါေႀကာင့္လူမ်ဳိးအားလုံး၊ တုိင္းရင္းသားအားလုံး ပါ၀င္တဲ့ နုိင္ငံကုိ ျမန္မာတမ်ဳိးတည္း အပုိင္အၿဖစ္ သုံးနႈန္းတာဟာ မမွန္ကန္ဘူး။ လူမ်ဳိးအားလုံး အက်ဳံး၀င္တဲ့နုိင္ငံကုိ ဗမာနုိင္ငံလုိ႔ ေခၚမွသာ ညီညြတ္မွန္ကန္မယ္" လုိ႔ အတိအလင္း ဖြင့္ဆုိထားခဲ့ပါတယ္။
ဘာသာေဗဒ ပညာရွင္ ဆရာေမာင္သာနုိးရဲ့ အၿမင္ကေတာ့ ------ ဗမာက မူလဗ်၊ ဗမာဆုိတာ ၿဗဟမာ (ဗရမာ) က လာတာကုိး။ ဗရမာက ေန ဗမာၿဖစ္သြားတာ အဲ့ဒီကမွ တဆင့္ ဗရမာကုိ 'ဗ' နဲ႔ 'မ' နဲ႔ ေၿပာင္းၿပီး ၿမန္မာၿဖစ္သြားတာ။ ဗရမာလုိ႔ ေခၚတဲ့ ဗမာ စကားလုံးက ပထမ၊ ၿမန္မာဆုိတဲ့ စကားလုံးက ဒုတိယလုိ႔ ပညာရွိေတြက ယူဆႀကပါတယ္။ အိႏၵိယမွာ အခုအခ်ိန္ထိ ၿမန္မာနုိင္ငံကုိ ဗရမာ ေခၚေနဆဲပါ ။ ၿမန္မာစာကုိ ဗာရမီလုိ႔ေခၚတယ္။ ဗမာကသာလွ်င္ တၿပည္လုံးကုိ ၿခဳံတဲ့ အမည္ၿဖစ္တယ္။ ၿမန္မာဆုိတာက တုိင္းရင္းသားေတြမပါတဲ့ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးက လူေတြကိုေခၚတာ။
အီလီႏြိဳက္ တကၠသုိလ္က အၿငိမ္းစား ၿမန္မာစာ ပါေမာကၡ ဦးေစာထြန္းက------ပါလိအဘိဓာန္ထဲမွာ ဗရမ ေဒသ၊ ဗရမ လုိ႔ပဲ ျပထားတာရွိတယ္၊ ေနာက္ ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးေတြက ဗရမာလုိ႔ ေရးႀကတာရွိတယ္။ အဲ့ဒီကေန အသံေျပာင္းၿပီးေတာ့ ဗရမာကေန ဗမာၿဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ ၿဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ပုဂံေခတ္ က်န္စစ္သားလက္ထက္ ေက်ာက္စာေတြမွာ လူေတြအေၾကာင္း ေၿပာေတာ့ ေၿမၿပန္႔ေနသူေတြကုိ မရမာ လုိ႔သုံးခဲ့ပါတယ္။ သမုိင္းေႀကာင္းအရကေတာ့ ဗမာ=ျမန္မာ ေျမျပန္႔ေနသူေတြကုိ ေခၚႀကေပမဲ့ တုိင္းရင္းသားအားလုံးကုိ ၿခဳံၿပီး ၿမန္မာလုိ႔ေခၚတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ထုိင္းလူမ်ဳိးေတြ ယေန႔ထိ ေခၚေနဆဲၿဖစ္တဲ့ ဖမ (ဗမာ) ဆုိတဲ့ အေခၚဟာလည္း နုိင္ငံတခုလုံး တုိင္းရင္းသားအားလုံးကုိ ေခၚတာၿဖစ္တယ္။
ေရနံေခ်ာင္း သခင္ခင္ညြန္႔ ------ အဂၤလိပ္ေခတ္က (Burma ၊ Burman) ဗမာဆုိတာကုိ တုိင္းရင္းသား အားလုံးကုိ သတ္မွတ္ၿပီး ၿမန္မာကုိေတာ့ အလည္ပုိင္းေန ၿမန္မာလူမ်ဳိး တမ်ဳိးတည္းကုိပဲ ေခၚခဲ့တယ္။ ဒီေခတ္ေရာက္မွ ၀ံသာနုေခတ္က အသုံးေတြကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္တယ္လုိ႔ ေၿပာပါတယ္။
ဒီလုိ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ခဲ့သူကေတာ့ မဆလ ဦးေန၀င္းပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာစာေပကုိ ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ မုိက္မဲစြာ ရႈပ္ေထြးေအာင္ လုပ္ပစ္ခဲ့တာပါ။ ထုိစဥ္က ေက်ာင္းသုံး စာအုပ္ေတြမွာ ဥပမာ (တေကာင္ = တစ္ေကာင္) (ဗမာ၊ ၿမန္မာ) စသၿဖင့္ ျပင္ဆင္ေစခဲ့တာဟာ ဗမာနဲ႔ ၿမန္မာ ရႈပ္ေထြးမႈရဲ႕ အစပါပဲ။ ဦးေန၀င္းရဲ႕ အေမြကုိသူရဲ႕ လက္ရင္းတပည့္ၿဖစ္တဲ့ ဦးခင္ညြန္႔က နုိင္ငံေရး ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ၁၉၈၉ မွာ ဗကသကုိ ေဖ်ာက္ဖ်က္လုိၿခင္း၊ ေတာ္လွန္ေရး စိတ္ဓာတ္ ေမြးဖြားရာ ကုိလုိနီ အေမြအႏွစ္ၿဖစ္တဲ့ အမည္မ်ားအား ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။
ဥပမာ
Burma=Myanmar
Irrawaddy = Ayeyarwady
Akyab = Sittwe
Amherst = Kyaikkami
Bassein = Pathein
Henzada = Hinthada
Maymyo = Pyin U Lwin
Moulmein = Mawlamyaing
Myohaung=Mrauk U
Pagan=Bagan
Pegu=Bago
Prome=Pyae
Dagon or Ragoon=Yangon
Sandoway=Thandwe
Syriam=Thanlyin
Tavoy=Dawei
Yaunghwe=Nyaung Shwe
ဒီလုိ ေၿပာင္းလဲခဲ့တာေတြဟာ ဘာသာေဗဒတခုကုိ အဆင့္ၿမွင့္လုိၿခင္းထက္၊ နုိင္ငံေရး ရည္ရြယ္ခ်က္သက္သက္သာ ၿဖစ္ပါတယ္။ နုိင္ငံကုိ ၿမန္မာလုိ႔ေခၚရန္ႏွင့္ လူမ်ဳိးကုိ ဗမာလုိ႔ ေခၚဆုိရန္ အမိန္႔ ထုတ္ခဲ့ၿခင္းဟာ ဗကသ (ဗမာၿပည္လုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ) ဟာ တုိင္းရင္းသားအားလုံးကုိ ကုိယ္စားမၿပဳဘဲ၊ လူမ်ဳိးစုတစုထဲကုိ ကုိယ္စားၿပဳတဲ့ အဖြဲ႔အၿဖစ္ ေသးသိမ္ေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တဲ့ ေသြးခြဲတဲ့လုပ္ရပ္အၿဖစ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္က လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။
ေရွးေဟာင္းက်မ္းမ်ား၊ ေက်ာက္စာအေထာက္အထားမ်ားအရ အမည္မွန္ ေခၚဆုိမႈသည္ ေအာက္ပါအတုိင္းၿဖစ္ပါတယ္။
ဗမာျပည္ (ဗမာနုိင္ငံ)
ျမန္မာလူမ်ဳီး
ရဲသူရိန္မင္း
Ref: BBC, Wikipedia
Credit :Maukkha Education Magazine
ျမန္မာနုိင္ငံရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးေတြဟာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ကေန စတင္ခဲ့ၾကတာမ်ားၿပီး အဆုံးသတ္ေအာင္ပြဲေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ရယူကာ သမုိင္းမွတ္တမ္းမ်ားလည္း တင္နုိင္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီလုိ ေတာ္လွန္ေရးေတြ စတင္ရာ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ ေၿမရဲ့ အဓိက ဇာတ္ေကာင္မ်ားကုိ ေမြးထုတ္ေပးရာ အဖြဲ.အစည္းကေတာ့ ဗကသ လုိ႔ အမ်ားသိတဲ့ ဗမာၿပည္လုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ ပါပဲ။ ၿမန္မာ့ သမုိင္းစဥ္တေလွ်ာက္လုံး နယ္ခ်ဲ႔ကုိ ေတာ္လွန္၊ တပါတီစနစ္ကို ၿဖဳတ္ခ်၊ စစ္အာဏာရွင္ကုိ အၿမဲၿခိိမ္းေျခာက္နုိင္ခဲ့တာ ဗကသပါပဲ။ ကုိႀကီးနု၊ ကုိေအာင္ဆန္းမွသည္ မင္းကုိနုိင္၊ မိုးသီးဇြန္အတြဲထိ ဗကသ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ေအာင္ပြဲမ်ား အလီလီ ႏႊဲခဲ့ႀကပါတယ္။ ဒီလုိ သမုိင္းအစဥ္ အဆက္ႀကီးမားသလုိ ၊ ေတာ္လွန္ေရး သူရဲေကာင္းမ်ား ေမြးထုတ္ေပးရာ ဗကသ ဆုိေသာ အဖြဲ႔သည္ စစ္အာဏာရွင္မ်ားအတြက္ေတာ့ ေစတန္ နတ္ဆုိးတပါးလုိပါပဲ။ စစ္အာဏာၿမဲေရးအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ၿဖစ္ေစေသာ ဗကသမ်ားဟာ ရွင္းထုတ္ရ မဲ့ အမႈိက္တစ ၿဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါကုိ ဦးေန၀င္း လက္ထက္ ၁၉၆၂ မွာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦကို ဒုိင္းနမိုက္နဲ႔ ခြဲၿပီး ေၿခရာလက္ရာ အစ မက်န္ရေလေအာင္ ေဖ်ာက္ဖ်က္ခဲ့ပါတယ္။
ေက်ာင္းသားအေျမာက္အျမား အေဆာက္အဦထဲမွာ ေသဆုံးခဲ့ၾကရၿပီး၊ အသက္ရွင္ က်န္ရွိေနေသးတဲ့ ဗကသေတြဟာလည္း ေျမေအာက္အေနအထား ေရာက္ခဲ့ရၿပီး ဦးေန၀င္းေခတ္ တေလွ်ာက္လုံး ဗကသရဲ႕အခန္းက႑ဟာ ေပ်ာက္ကြယ္လု ၿဖစ္ခဲ့ရေပမဲ့ ၁၉၈၇၊ ၈၈မွာေတာ့ ဗကသေတြဟာ ေၿမေအာက္သင္တန္းေတြေပးရင္း တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား ကိုဖုန္းေမာ္ေသဆုံးမႈနဲ႔အတူ ၿပန္လည္ နုိးထလာခဲ့ႀကပါတယ္။ တပါတီစနစ္နဲ႔ အာဏာရွင္ ဦးေန၀င္းကုိ ျပတ္ျပတ္သားသား အျမစ္ျဖတ္နုိင္ခဲ့ႀကပါတယ္။ စစ္အာဏာ ၿပန္သိမ္းခံၿပီးတဲ့ေနာက္ ဗကသေတြအားလုံး ေထာင္ထဲထည့္၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ထြက္ေၿပးလြတ္ေၿမာက္ၿပီး ၿပည္ပ တုိင္းၿပည္ေတြကုိ ေရာက္ကုန္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဗကသ မ်ဳိးဆက္ေဟာင္းေတြကုိသာ သုတ္သင္ရွင္းလင္းနုိင္ေပမဲ့ ဗကသရဲ႕ သမို္င္းနဲ႔ ဗကသ မ်ဳိးဆက္သစ္ကုိေတာ့ ဘယ္လုိမွ မရွင္းနုိင္ခဲ့ႀကပါဘူး။ အႀကိမ္ႀကိမ္ ေခါင္းေထာင္ အသက္ၿပန္၀င္ေလ့ရွိတဲ့ ဗကသကုိ စစ္အာဏာရွင္မ်ားအေနနဲ႔ အၿပီးသတ္ ေျခမႈန္းခ်င္ႀကပါတယ္။ အေသးစိတ္ အစီအစဥ္မ်ားနဲ႔ ၿဖဳိခြဲပါေတာ့တယ္။
၁။ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ကုိပိတ္ၿပီး တကၠသုိလ္မ်ားအား ျမိဳ႔ျပင္ ထုတ္ပစ္ေရး
၂။ ေက်ာင္းသား အမ်ားအၿပား မစုစည္းနုိင္ရန္ တကၠသုိလ္ အေရအတြက္ မ်ားမ်ား ဖြင့္လွစ္ေရး
၃။ ေက်ာင္းသားမ်ား တကၠသုိလ္၌ ၾကာၾကာ မေနနုိင္ရန္ စာသင္ႏွစ္ ေလွ်ာ့ခ်ေရး
ဗကသ သမုိင္းေႀကာင္းကုိ ဦးေန၀င္းလက္ထက္က ဗကသ အေဆာက္အဦးကုိ ဒုိင္နမုိက္ခြဲ ၿဖဳိခြင္း လက္စ ေဖ်ာက္ခဲ့ေပမဲ့ ၁၉၈၈ မွာ တဖန္ ေခါင္းေထာင္ထလာခဲ့တာေႀကာင့္ ဗကသသမို္င္း စတင္ရာ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ကုိပါ ပိတ္ပစ္သည္အထိ စစ္အာဏာရွင္တုိ႔ ဗကသကုိ လက္စေဖ်ာက္ပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဗကသဆုိတဲ့ အေခၚအေ၀ၚကုိ လူေတြ မုန္းတီးလာေအာင္ ဗမာ၊ ၿမန္မာ ဆုိတဲ့ ရႈပ္ေထြး ေစမဲ့ အေခၚအေ၀ၚေတြကုိ ဖန္တီးၿပီး လူမ်ဳိးေရး ခြဲၿခားမႈ မုန္းတီးမႈမ်ား ၿဖစ္ေပၚလာေအာင္ ဖန္တီးလုိက္ပါတယ္။ ဗကသ ဆုိတဲ့ အေခၚကုိ ေသးသိမ္သြားေအာင္ ဗမာဆုိတာ လူမ်ဳိးတမ်ဳိးထဲကုိသာ ကုိယ္စားၿပဳတဲ့ပုံစံ ၿဖစ္သြားေအာင္ ဖန္တီးလုိက္ႀကပါတယ္။
ဒီေတာ့ ဗမာ၊ ၿမန္မာဆုိတဲ့ အေခၚအေ၀ၚကုိ ရွင္းလင္းေအာင္ လုပ္ဖုိ႔လုိလာပါၿပီ။
ဒုိဗမာအစည္းအရုံးသမုိင္း စာမ်က္ႏွာ ၂၁၅ မွာ ----- ဒုိ႔ၿမန္မာ အစည္းအရုံးလုိ႔ မေခၚပဲ ဘာေႀကာင့္ ဒုိ႔ဗမာ အစည္းအရုံးလုိ႔ ေခၚသလည္းဆုိတာ ဖြင့္ဆုိထားပါတယ္ ။
"ျမန္မာဆုိတာဟာ ျပည္မ ေျမျပန္႔မွာ ေနထုိင္တဲ့သူေတြကုိ ေခၚတာသာၿဖစ္တယ္၊ ၿမန္မာ ပေဒသရာဇ္ေတြ ေပးထားတဲ့ နာမည္ သာၿဖစ္တယ္ ။ လူမ်ဳိးႀကီး၀ါဒ သေဘာပါ၀င္တယ္။ ဒါေႀကာင့္လူမ်ဳိးအားလုံး၊ တုိင္းရင္းသားအားလုံး ပါ၀င္တဲ့ နုိင္ငံကုိ ျမန္မာတမ်ဳိးတည္း အပုိင္အၿဖစ္ သုံးနႈန္းတာဟာ မမွန္ကန္ဘူး။ လူမ်ဳိးအားလုံး အက်ဳံး၀င္တဲ့နုိင္ငံကုိ ဗမာနုိင္ငံလုိ႔ ေခၚမွသာ ညီညြတ္မွန္ကန္မယ္" လုိ႔ အတိအလင္း ဖြင့္ဆုိထားခဲ့ပါတယ္။
ဘာသာေဗဒ ပညာရွင္ ဆရာေမာင္သာနုိးရဲ့ အၿမင္ကေတာ့ ------ ဗမာက မူလဗ်၊ ဗမာဆုိတာ ၿဗဟမာ (ဗရမာ) က လာတာကုိး။ ဗရမာက ေန ဗမာၿဖစ္သြားတာ အဲ့ဒီကမွ တဆင့္ ဗရမာကုိ 'ဗ' နဲ႔ 'မ' နဲ႔ ေၿပာင္းၿပီး ၿမန္မာၿဖစ္သြားတာ။ ဗရမာလုိ႔ ေခၚတဲ့ ဗမာ စကားလုံးက ပထမ၊ ၿမန္မာဆုိတဲ့ စကားလုံးက ဒုတိယလုိ႔ ပညာရွိေတြက ယူဆႀကပါတယ္။ အိႏၵိယမွာ အခုအခ်ိန္ထိ ၿမန္မာနုိင္ငံကုိ ဗရမာ ေခၚေနဆဲပါ ။ ၿမန္မာစာကုိ ဗာရမီလုိ႔ေခၚတယ္။ ဗမာကသာလွ်င္ တၿပည္လုံးကုိ ၿခဳံတဲ့ အမည္ၿဖစ္တယ္။ ၿမန္မာဆုိတာက တုိင္းရင္းသားေတြမပါတဲ့ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးက လူေတြကိုေခၚတာ။
အီလီႏြိဳက္ တကၠသုိလ္က အၿငိမ္းစား ၿမန္မာစာ ပါေမာကၡ ဦးေစာထြန္းက------ပါလိအဘိဓာန္ထဲမွာ ဗရမ ေဒသ၊ ဗရမ လုိ႔ပဲ ျပထားတာရွိတယ္၊ ေနာက္ ေရွးဆရာေတာ္ႀကီးေတြက ဗရမာလုိ႔ ေရးႀကတာရွိတယ္။ အဲ့ဒီကေန အသံေျပာင္းၿပီးေတာ့ ဗရမာကေန ဗမာၿဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ အယူအဆဟာ ၿဖစ္နုိင္ပါတယ္။ ပုဂံေခတ္ က်န္စစ္သားလက္ထက္ ေက်ာက္စာေတြမွာ လူေတြအေၾကာင္း ေၿပာေတာ့ ေၿမၿပန္႔ေနသူေတြကုိ မရမာ လုိ႔သုံးခဲ့ပါတယ္။ သမုိင္းေႀကာင္းအရကေတာ့ ဗမာ=ျမန္မာ ေျမျပန္႔ေနသူေတြကုိ ေခၚႀကေပမဲ့ တုိင္းရင္းသားအားလုံးကုိ ၿခဳံၿပီး ၿမန္မာလုိ႔ေခၚတာ မရွိခဲ့ပါဘူး။ ထုိင္းလူမ်ဳိးေတြ ယေန႔ထိ ေခၚေနဆဲၿဖစ္တဲ့ ဖမ (ဗမာ) ဆုိတဲ့ အေခၚဟာလည္း နုိင္ငံတခုလုံး တုိင္းရင္းသားအားလုံးကုိ ေခၚတာၿဖစ္တယ္။
ေရနံေခ်ာင္း သခင္ခင္ညြန္႔ ------ အဂၤလိပ္ေခတ္က (Burma ၊ Burman) ဗမာဆုိတာကုိ တုိင္းရင္းသား အားလုံးကုိ သတ္မွတ္ၿပီး ၿမန္မာကုိေတာ့ အလည္ပုိင္းေန ၿမန္မာလူမ်ဳိး တမ်ဳိးတည္းကုိပဲ ေခၚခဲ့တယ္။ ဒီေခတ္ေရာက္မွ ၀ံသာနုေခတ္က အသုံးေတြကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္တယ္လုိ႔ ေၿပာပါတယ္။
ဒီလုိ ဗမာနဲ႔ ျမန္မာကုိ ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္ခဲ့သူကေတာ့ မဆလ ဦးေန၀င္းပဲ ၿဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာစာေပကုိ ၀င္ေရာက္ စြက္ဖက္ခဲ့တဲ့ သူ႔ရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ မုိက္မဲစြာ ရႈပ္ေထြးေအာင္ လုပ္ပစ္ခဲ့တာပါ။ ထုိစဥ္က ေက်ာင္းသုံး စာအုပ္ေတြမွာ ဥပမာ (တေကာင္ = တစ္ေကာင္) (ဗမာ၊ ၿမန္မာ) စသၿဖင့္ ျပင္ဆင္ေစခဲ့တာဟာ ဗမာနဲ႔ ၿမန္မာ ရႈပ္ေထြးမႈရဲ႕ အစပါပဲ။ ဦးေန၀င္းရဲ႕ အေမြကုိသူရဲ႕ လက္ရင္းတပည့္ၿဖစ္တဲ့ ဦးခင္ညြန္႔က နုိင္ငံေရး ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ ၁၉၈၉ မွာ ဗကသကုိ ေဖ်ာက္ဖ်က္လုိၿခင္း၊ ေတာ္လွန္ေရး စိတ္ဓာတ္ ေမြးဖြားရာ ကုိလုိနီ အေမြအႏွစ္ၿဖစ္တဲ့ အမည္မ်ားအား ေျပာင္းလဲျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။
ဥပမာ
Burma=Myanmar
Irrawaddy = Ayeyarwady
Akyab = Sittwe
Amherst = Kyaikkami
Bassein = Pathein
Henzada = Hinthada
Maymyo = Pyin U Lwin
Moulmein = Mawlamyaing
Myohaung=Mrauk U
Pagan=Bagan
Pegu=Bago
Prome=Pyae
Dagon or Ragoon=Yangon
Sandoway=Thandwe
Syriam=Thanlyin
Tavoy=Dawei
Yaunghwe=Nyaung Shwe
ဒီလုိ ေၿပာင္းလဲခဲ့တာေတြဟာ ဘာသာေဗဒတခုကုိ အဆင့္ၿမွင့္လုိၿခင္းထက္၊ နုိင္ငံေရး ရည္ရြယ္ခ်က္သက္သက္သာ ၿဖစ္ပါတယ္။ နုိင္ငံကုိ ၿမန္မာလုိ႔ေခၚရန္ႏွင့္ လူမ်ဳိးကုိ ဗမာလုိ႔ ေခၚဆုိရန္ အမိန္႔ ထုတ္ခဲ့ၿခင္းဟာ ဗကသ (ဗမာၿပည္လုံးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ) ဟာ တုိင္းရင္းသားအားလုံးကုိ ကုိယ္စားမၿပဳဘဲ၊ လူမ်ဳိးစုတစုထဲကုိ ကုိယ္စားၿပဳတဲ့ အဖြဲ႔အၿဖစ္ ေသးသိမ္ေအာင္ ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ႏွိပ္ကြပ္ခဲ့တဲ့ ေသြးခြဲတဲ့လုပ္ရပ္အၿဖစ္ အဲ့ဒီအခ်ိန္က လူသိမ်ားခဲ့ပါတယ္။
ေရွးေဟာင္းက်မ္းမ်ား၊ ေက်ာက္စာအေထာက္အထားမ်ားအရ အမည္မွန္ ေခၚဆုိမႈသည္ ေအာက္ပါအတုိင္းၿဖစ္ပါတယ္။
ဗမာျပည္ (ဗမာနုိင္ငံ)
ျမန္မာလူမ်ဳီး
ရဲသူရိန္မင္း
Ref: BBC, Wikipedia
Credit :Maukkha Education Magazine
ARAKAN ROHINGYA NATIONAL ORGANISATION
ARAKAN
(12 February 2012)
On the occasion of the 65th anniversary of Union Day Arakan Rohingya National Organisation (ARNO) states as follows: ARAKAN
(12 February 2012)
65 years ago, on February 12, 1947, the Panglong Agreement was signed between Gen. Aung San and leaders of the several ethnic groups in Panglong, Shan State. It was an epoch-making event in the history of Burma. The national leaders of both the Burman majority and ethnic nationalities of Burma committed themselves, for the first time, to achieve the country’s national sovereignty through the pure spirit of national unity, equality and fraternity. The history of Burma would have developed differently if there was no Panglong Agreement.
Although this Agreement or Union Treaty was based on the agreed upon principles of unity in diversity, the true spirit of the Panglong or Union Day has never been realized since independence on January 4, 1948.
The Constitution of 1947 failed to guarantee federal democracy, equal rights, autonomy and self-determination of the ethnic nationalities, causing resentment and civil war continuing till today.
To add salt to the injury, Gen. Ne Win seized the power in 1962 and ended the Union Treaty and destroyed all vestiges of democratic structures while promoting the assimilation policy and military supremacy.
We cautiously welcome the recent changes made by the civilianized military government of U Thein Sein, such as release of substantial number of political prisoners, cease fires, and Daw Aung San Suu Kyi’s participation in next April bye-elections. But it is yet to be seen how far the government is sincere.
However, the attitude of the U Thei Sein government towards Rohingyas is not changed yet. Persecution against them is callous and greater than before. The so-called Nasaka border security forces are licensed to tyrannise the Rohingya people round the clock.
It is high time to revitalize and translate the true spirit of Panglong, through all-inclusive genuine political tripartite dialogue for an acceptable national accord in order to establish a blissful and well-built Union of Burma.
The Rohingya who rank among the world’s most persecuted and forgotten people must be allowed to be a part of the country’s democratic and political process; and their citizenship rights and ethnic rights have to be guaranteed in the family of the Union of Burma.
For more information, please contact:
Nurul Islam +44-7947854652
Aman Ullah +880-1558486910
ဓါတ္ပုံ(MRTV-4)
"ဘာပညာမဆုိေကာင္းတဲ့ ဘက္ရွိသလုိ ဆုိးတဲ့ဘက္ရွိပါတယ္ အခု
နည္းပညာလူငယ္ရွင္မ်ားဟာ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို သံုးသြားၾကပါ။ကၽႊန္မတုိ႔ရဲ႕ ကမၻာႀကီးေကာင္းမြန္ဖုိ႔ ကၽႊန္မတုိ႔ရဲ႕ လူသားေတြေကာင္းမြန္ဖို႔ ကၽႊန္မတုိ႔ရဲ႕ႏုိင္ငံသားေတြေကာင္းမြန္ဖုိ႔ ကၽႊန္မတုိ႔ရဲ႕ ျပည္သူျပည္သားေတြေကာင္းမြန္ဖုိ႔ အတြက္ ဘယ္လုိ နည္းပညာေတြသံုးမလဲဆုိတာစဥ္းစားေစခ်င္တယ္။အခုကၽႊန္မဒီေခါင္းစဥ္ကုိဘာျဖစ္လုိ႔ သေဘာ က်လဲဆုိတာ barcamp ရဲ႕ အေျခခံသေဘာတရားကိုကအမ်ားပါ၀င္ျခင္း၊အမ်ားကေနၿပီးေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေဆြး ေႏြးျခင္း၊ မွ်ေ၀ျခင္း၊ေနာက္ဆံုးမွာဒီမွ်ေ၀ျခင္း ဆုိတာ ဆုိစကားရွိတယ္မဟုတ္လားဆရာစားခ်န္ျခင္းဆုိတာ ဒီစိတ္ဟာ ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး ကၽႊန္မတုိ႔ အေရွ႕တုိင္းရဲ႕အဆုိအမိန္႔ဆိုတာ တခုရွိတယ္ စကားပံုတခုေပါ့ ဖေဖာင္းတုိင္ တတုိင္ကေန ဖေယာင္းတုိင္ အမ်ားႀကီးကိုညွိလုိက္ရင္ မူလဖေဖာင္းတုိင္ကလည္းအလင္းေရာင္ မေလ်ာ့သြားဘူး အားလံုးကလည္းအလင္ေရာင္ပိုလာတယ္ ၊အဲဒီေတာ့ ပညာနဲ႔ပတ္သတ္လုိ႔ မွ်ေ၀ျခင္းဟာပညာ ေတြေလ်ာ့သြားမွာ မဟုတ္ဘူး အမ်ားအတြက္ပညာေတြတုိးပြားေစတယ္။ ကၽႊန္မတုိ႔ေလာကႀကီးအ တြက္ အလင္းေရာင္ဆုိတာ ပိုမ်ားလာပါတယ္ ။ပညာဆုိတာ အလင္းေရာင္ပါဒါေပမဲ့ပညာဆုိတာ မမွန္မကန္တဲ့နည္းနဲ႔ သံုးလုိက္ ရင္ အေမွာင္ထုလည္းျဖစ္သြားႏုိင္တယ္ ။ဒီနည္းပညာကုိ အလင္းေရာင္လုိသံုးၿပီးေတာ့ ေလာက ကိုပိုၿပီး အက်ိဳးျပဳပါ"
ကၽႊန္မတုိ႔ႏုိင္ငံဟာ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ယွဥ္ရင္ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွျငင္းလုိ႔ မရပါဘူး ဒီေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တာကေန ေရွ႕တန္းကိုေရာက္ဖုိ႔ ဆုိတာ အခုနည္းပညာကၽႊမ္းက်င္တဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီးလုိတယ္အားလံုး၀ိုင္းလုပ္ရမဲ့အထဲမွာ ဒီေခတ္မွီနည္းပညာေတြနဲ႔ သာျမန္ျမန္ဆန္ဆန္တုိး တက္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြရွိတယ္။အရင္တုနု္းက ဒီနည္းပညာေခတ္မေရာက္ခင္က မရွိတဲ့အခြင့္အေရးေတြကို ကၽႊန္မတုိ႔ အခုရထားၿပီး ကိုယ္ရတဲ့အခြင့္အေရးေတြကိုမွန္မွန္ကန္ကန္သံုးပါ တန္းဖိုးရွိေအာင္သံုးပါ အမ်ားအတြက္သံုးပါ အဲလုိသံုးလုိ႔ရွိရင္ အင္မတန္ေက်နပ္မႈရရွိႏုိင္တယ္ဆုိတာ ေခတ္ေရွ႕ေျပးေနတဲ့နည္းပညာကိုသင္ေနတဲ့လူေတြဟာ အတိတ္ကိုလည္းေမ့လို႔မရပါဘူးအတိတ္ကို လည္းသိထားရမယ္ သမုိင္းကိုလည္းသိဖုိ႔လုိတယ္ သမိုင္းေနာက္ခံသိမွ ေနာင္လာမည့္အနာဂတ္အ တြက္မွန္ကန္တဲ့လုပ္ငန္းေတြကိုလုပ္ႏုိင္မွာပါ။ဒါေၾကာင့္လူငယ္ေတြဟာ အတိတ္နဲ႔အနာဂတ္ကိုဆက္ေပးတဲ့ တက္ႀကြတဲ့ ပစၥဳပၸန္ ေတြ ျဖစ္ပါေစလုိ႔"
နည္းပညာလူငယ္ရွင္မ်ားဟာ ေကာင္းတဲ့ဘက္ကို သံုးသြားၾကပါ။ကၽႊန္မတုိ႔ရဲ႕ ကမၻာႀကီးေကာင္းမြန္ဖုိ႔ ကၽႊန္မတုိ႔ရဲ႕ လူသားေတြေကာင္းမြန္ဖို႔ ကၽႊန္မတုိ႔ရဲ႕ႏုိင္ငံသားေတြေကာင္းမြန္ဖုိ႔ ကၽႊန္မတုိ႔ရဲ႕ ျပည္သူျပည္သားေတြေကာင္းမြန္ဖုိ႔ အတြက္ ဘယ္လုိ နည္းပညာေတြသံုးမလဲဆုိတာစဥ္းစားေစခ်င္တယ္။အခုကၽႊန္မဒီေခါင္းစဥ္ကုိဘာျဖစ္လုိ႔ သေဘာ က်လဲဆုိတာ barcamp ရဲ႕ အေျခခံသေဘာတရားကိုကအမ်ားပါ၀င္ျခင္း၊အမ်ားကေနၿပီးေတာ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေဆြး ေႏြးျခင္း၊ မွ်ေ၀ျခင္း၊ေနာက္ဆံုးမွာဒီမွ်ေ၀ျခင္း ဆုိတာ ဆုိစကားရွိတယ္မဟုတ္လားဆရာစားခ်န္ျခင္းဆုိတာ ဒီစိတ္ဟာ ေကာင္းတာမဟုတ္ဘူး ကၽႊန္မတုိ႔ အေရွ႕တုိင္းရဲ႕အဆုိအမိန္႔ဆိုတာ တခုရွိတယ္ စကားပံုတခုေပါ့ ဖေဖာင္းတုိင္ တတုိင္ကေန ဖေယာင္းတုိင္ အမ်ားႀကီးကိုညွိလုိက္ရင္ မူလဖေဖာင္းတုိင္ကလည္းအလင္းေရာင္ မေလ်ာ့သြားဘူး အားလံုးကလည္းအလင္ေရာင္ပိုလာတယ္ ၊အဲဒီေတာ့ ပညာနဲ႔ပတ္သတ္လုိ႔ မွ်ေ၀ျခင္းဟာပညာ ေတြေလ်ာ့သြားမွာ မဟုတ္ဘူး အမ်ားအတြက္ပညာေတြတုိးပြားေစတယ္။ ကၽႊန္မတုိ႔ေလာကႀကီးအ တြက္ အလင္းေရာင္ဆုိတာ ပိုမ်ားလာပါတယ္ ။ပညာဆုိတာ အလင္းေရာင္ပါဒါေပမဲ့ပညာဆုိတာ မမွန္မကန္တဲ့နည္းနဲ႔ သံုးလုိက္ ရင္ အေမွာင္ထုလည္းျဖစ္သြားႏုိင္တယ္ ။ဒီနည္းပညာကုိ အလင္းေရာင္လုိသံုးၿပီးေတာ့ ေလာက ကိုပိုၿပီး အက်ိဳးျပဳပါ"
ကၽႊန္မတုိ႔ႏုိင္ငံဟာ ျပင္ပကမၻာနဲ႔ယွဥ္ရင္ ေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တယ္ဆုိတာ ဘယ္သူမွျငင္းလုိ႔ မရပါဘူး ဒီေနာက္မွာက်န္ရစ္ခဲ့တာကေန ေရွ႕တန္းကိုေရာက္ဖုိ႔ ဆုိတာ အခုနည္းပညာကၽႊမ္းက်င္တဲ့ လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီးလုိတယ္အားလံုး၀ိုင္းလုပ္ရမဲ့အထဲမွာ ဒီေခတ္မွီနည္းပညာေတြနဲ႔ သာျမန္ျမန္ဆန္ဆန္တုိး တက္ေအာင္လုပ္ႏုိင္ဖို႔ အခြင့္အေရးေတြရွိတယ္။အရင္တုနု္းက ဒီနည္းပညာေခတ္မေရာက္ခင္က မရွိတဲ့အခြင့္အေရးေတြကို ကၽႊန္မတုိ႔ အခုရထားၿပီး ကိုယ္ရတဲ့အခြင့္အေရးေတြကိုမွန္မွန္ကန္ကန္သံုးပါ တန္းဖိုးရွိေအာင္သံုးပါ အမ်ားအတြက္သံုးပါ အဲလုိသံုးလုိ႔ရွိရင္ အင္မတန္ေက်နပ္မႈရရွိႏုိင္တယ္ဆုိတာ ေခတ္ေရွ႕ေျပးေနတဲ့နည္းပညာကိုသင္ေနတဲ့လူေတြဟာ အတိတ္ကိုလည္းေမ့လို႔မရပါဘူးအတိတ္ကို လည္းသိထားရမယ္ သမုိင္းကိုလည္းသိဖုိ႔လုိတယ္ သမိုင္းေနာက္ခံသိမွ ေနာင္လာမည့္အနာဂတ္အ တြက္မွန္ကန္တဲ့လုပ္ငန္းေတြကိုလုပ္ႏုိင္မွာပါ။ဒါေၾကာင့္လူငယ္ေတြဟာ အတိတ္နဲ႔အနာဂတ္ကိုဆက္ေပးတဲ့ တက္ႀကြတဲ့ ပစၥဳပၸန္ ေတြ ျဖစ္ပါေစလုိ႔"
Source : YPI
By Eric Paulsen
'The thought that Rohingyas will suddenly be accepted as a national ethnic group cannot be taken seriously'
In the midst of the euphoria accompanying Burma’s seeming democratic transition, one of the key human rights issues that international leaders and Burma pro-democracy and ethnic group activists have failed to address is the continuing statelessness and marginalization of the Rohingyas, a Muslim ethnic minority concentrated in northern Rakhine State in western Burma, bordering Bangladesh.
The state, one of the poorest and most isolated in Burma, is home to some 800,000 Rohingyas, surely ranked among the world’s most persecuted and forgotten people, on a par with the Romas in Europe and the Hmongs in Laos. They have been condemned to remain stateless, with neither home nor citizenship, popping up on the world’s consciousness only when a humanitarian crisis or tragedy strikes.
The most recent occurred in January 2011 when yet another boatload of Rohingyas was detained in Thai waters and subsequently towed away by the Thai Navy, and without engine, food, or water, left to die in the open sea.
Statelessness affecting Rohingyas is especially serious, one of the worst cases in the world. They are denied access to Burma citizenship even though they have lived in Burma for generations. They are accorded only permanent resident status, with the majority holding a Temporary Registration Certificate as an identity document instead of the Citizenship Scrutiny Card that full citizens hold. Rohingyas are related to the Bengalis in Chittagong, Bangladesh, leading the Burma government to claim they are ethnic Bengalis from India who arrived unchecked during British rule and more recently from Bangladesh, thus forfeiting any legitimate claim to Burma citizenship.
The Rohingyas suffer from serious state discrimination and degrading practices including arbitrary arrest and detention, forced labor and portering, arbitrary taxation, extortion, requiring permission for travel even between villages, requiring state authorization to marry, expropriation of property and poor access to higher education. Not surprisingly, many Rohingyas try to flee, making the desperate and dangerous journey in overcrowded and rickety boats to seek asylum and a better life in Thailand, Malaysia and Australia.
It is difficult to understand the origin of Burma’s animosity toward the Rohingyas other than undercurrents of racism and Islamophobia based on their darker skin and Muslim identity in an overwhelmingly Buddhist-centric state. While the Rohingyas’ general isolation from the mainstream ethnic Rakhine or Bamar population is a contributing factor, it is not substantially different from the fractious ethnic relations and isolation of other minorities.
Reasons of national security and illegal immigration are poor excuses for such treatment as Rakhine State, like other Burma border regions, is populated on both sides of the state line by members of the same ethnic group with the accompanying cross-border population movement and trade and family ties. Further, Muslim armed resistance has been insignificant since the 1950s and never did compare with the well-established ethnic armed groups in Kachin, Kayin, and Shan states.
Although citizenship laws, mainly the 1982 Burma Citizenship Law, do not exclude Rohingyas from acquiring naturalized citizenship, in practice, the overwhelming majority hold only temporary documents or are without any documents. Those who manage to acquire naturalized or full citizenship rely on individual connections. Though technically legally obtained, they risk being accused of falsely acquiring identity documents as the policy is that all “Bengalis” in Rakhine State are entitled only to the temporary documents.
One of the main reasons why some Rohingyas have demanded they be recognized as a national ethnic group and be granted citizenship by birth is that anything less opens the possibility of revocation. However, Rohingyas, who do not have the means or connections to acquire better documentation but need it to ease travel and work still welcome the possibility of naturalized citizenship.
In order to break the statelessness impasse, the most realistic way forward is through naturalized citizenship. If given the opportunity, Rohingyas should take advantage of the ongoing democratic transition in Burma to solidify their citizenship status rather than wait for national ethnic group recognition, which is highly improbable, if not impossible.
There are murmurings that the Burma government may be considering naturalized citizenship or some status other than permanent residency for the Rohingyas. Such a move would be consistent with current citizenship practices as the immigration authorities have, over the last few years, made commendable efforts to provide citizenship documents, primarily naturalized citizenship to people of Indian origin in Burma who also have indeterminate citizenship status. Further, it does not make good policy to exclude only the Rohingyas as Indian origin Hindus in Rakhine State with similar eligibility are granted naturalized citizenship.
Naturalized citizenship would go some way toward reducing the arbitrary and discriminatory practices affecting the Rohingyas. Unless restrictive caveats remain, it would improve their ability to travel, to acquire a passport and to have better access to higher education. Indian origin Hindus in Rakhine State who recently obtained naturalized citizenship have said they are now able to travel more freely.
More significantly, the citizenship laws provide that after three generations, all descendants of naturalized citizens shall be granted full citizenship.
'The thought that Rohingyas will suddenly be accepted as a national ethnic group cannot be taken seriously'
In the midst of the euphoria accompanying Burma’s seeming democratic transition, one of the key human rights issues that international leaders and Burma pro-democracy and ethnic group activists have failed to address is the continuing statelessness and marginalization of the Rohingyas, a Muslim ethnic minority concentrated in northern Rakhine State in western Burma, bordering Bangladesh.
The state, one of the poorest and most isolated in Burma, is home to some 800,000 Rohingyas, surely ranked among the world’s most persecuted and forgotten people, on a par with the Romas in Europe and the Hmongs in Laos. They have been condemned to remain stateless, with neither home nor citizenship, popping up on the world’s consciousness only when a humanitarian crisis or tragedy strikes.
The most recent occurred in January 2011 when yet another boatload of Rohingyas was detained in Thai waters and subsequently towed away by the Thai Navy, and without engine, food, or water, left to die in the open sea.
Statelessness affecting Rohingyas is especially serious, one of the worst cases in the world. They are denied access to Burma citizenship even though they have lived in Burma for generations. They are accorded only permanent resident status, with the majority holding a Temporary Registration Certificate as an identity document instead of the Citizenship Scrutiny Card that full citizens hold. Rohingyas are related to the Bengalis in Chittagong, Bangladesh, leading the Burma government to claim they are ethnic Bengalis from India who arrived unchecked during British rule and more recently from Bangladesh, thus forfeiting any legitimate claim to Burma citizenship.
The Rohingyas suffer from serious state discrimination and degrading practices including arbitrary arrest and detention, forced labor and portering, arbitrary taxation, extortion, requiring permission for travel even between villages, requiring state authorization to marry, expropriation of property and poor access to higher education. Not surprisingly, many Rohingyas try to flee, making the desperate and dangerous journey in overcrowded and rickety boats to seek asylum and a better life in Thailand, Malaysia and Australia.
It is difficult to understand the origin of Burma’s animosity toward the Rohingyas other than undercurrents of racism and Islamophobia based on their darker skin and Muslim identity in an overwhelmingly Buddhist-centric state. While the Rohingyas’ general isolation from the mainstream ethnic Rakhine or Bamar population is a contributing factor, it is not substantially different from the fractious ethnic relations and isolation of other minorities.
Reasons of national security and illegal immigration are poor excuses for such treatment as Rakhine State, like other Burma border regions, is populated on both sides of the state line by members of the same ethnic group with the accompanying cross-border population movement and trade and family ties. Further, Muslim armed resistance has been insignificant since the 1950s and never did compare with the well-established ethnic armed groups in Kachin, Kayin, and Shan states.
Although citizenship laws, mainly the 1982 Burma Citizenship Law, do not exclude Rohingyas from acquiring naturalized citizenship, in practice, the overwhelming majority hold only temporary documents or are without any documents. Those who manage to acquire naturalized or full citizenship rely on individual connections. Though technically legally obtained, they risk being accused of falsely acquiring identity documents as the policy is that all “Bengalis” in Rakhine State are entitled only to the temporary documents.
One of the main reasons why some Rohingyas have demanded they be recognized as a national ethnic group and be granted citizenship by birth is that anything less opens the possibility of revocation. However, Rohingyas, who do not have the means or connections to acquire better documentation but need it to ease travel and work still welcome the possibility of naturalized citizenship.
In order to break the statelessness impasse, the most realistic way forward is through naturalized citizenship. If given the opportunity, Rohingyas should take advantage of the ongoing democratic transition in Burma to solidify their citizenship status rather than wait for national ethnic group recognition, which is highly improbable, if not impossible.
There are murmurings that the Burma government may be considering naturalized citizenship or some status other than permanent residency for the Rohingyas. Such a move would be consistent with current citizenship practices as the immigration authorities have, over the last few years, made commendable efforts to provide citizenship documents, primarily naturalized citizenship to people of Indian origin in Burma who also have indeterminate citizenship status. Further, it does not make good policy to exclude only the Rohingyas as Indian origin Hindus in Rakhine State with similar eligibility are granted naturalized citizenship.
Naturalized citizenship would go some way toward reducing the arbitrary and discriminatory practices affecting the Rohingyas. Unless restrictive caveats remain, it would improve their ability to travel, to acquire a passport and to have better access to higher education. Indian origin Hindus in Rakhine State who recently obtained naturalized citizenship have said they are now able to travel more freely.
More significantly, the citizenship laws provide that after three generations, all descendants of naturalized citizens shall be granted full citizenship.
Despite decades of international criticism, the Burma government has consistently refused to accept that Rohingyas are anything more than permanent residents, and even that view is grudgingly held.
The thought that Rohingyas will suddenly be accepted as a national ethnic group cannot be taken seriously. There is no public or political support from any ethnic group or from national stakeholders including opposition and exile groups, and certainly not from the majority ethnic Rakhine in Rakhine State where deep suspicion and hostility remain. Further, Rohingya groups are usually isolated and excluded from multilateral discussions within Burma and even among exile movements.
The thought that Rohingyas will suddenly be accepted as a national ethnic group cannot be taken seriously. There is no public or political support from any ethnic group or from national stakeholders including opposition and exile groups, and certainly not from the majority ethnic Rakhine in Rakhine State where deep suspicion and hostility remain. Further, Rohingya groups are usually isolated and excluded from multilateral discussions within Burma and even among exile movements.
The Rohingyas should seize the current opportunity and ride the ongoing democratic wave, failing which they will once again be left behind. Of course naturalized citizenship is not on a par with national ethnic group recognition, but at present it remains the most realistic and workable solution to their statelessness.
Eric Paulsen is co-founder and adviser to Lawyers for Liberty, a human rights and law reform organization based in Malaysia. He has researched statelessness in Bangladesh, Nepal, and most recently in Burma.
Source here
Eric Paulsen is co-founder and adviser to Lawyers for Liberty, a human rights and law reform organization based in Malaysia. He has researched statelessness in Bangladesh, Nepal, and most recently in Burma.
Source here
ျပည္ပက ျပန္၀င္လာတဲ့ျမန္မာေတြအေနနဲ႔ နုိင္ငံသားခံယူခြင့္ ျပန္လည္ေလွ်ာက္ထားတဲ့အခါမွာ ဟုိဘက္နုိင္ငံသားခံယူျပီးသားျဖစ္ေနရင္ေတာ့ စြန္႔လႊတ္ျပီးမွ ေလ်ွာက္ခြင့္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားအျဖစ္ ျပန္လည္ခံယူဖုိ႔အတြက္ ျပည္ပရွိျမန္မာသံရုံးေတြမွာ ေလ်ွာက္ရမွာျဖစ္တယ္။ ျပည္ ပေရာက္ျမန္ မာေတြ အေနနဲ႔ တရား၀င္ႏုိင္ငံသားျပန္လည္ခံယူခြင့္ရွိတယ္ဆုိတာကုိ အသိေပးထားတယ္လုိ႔ ျပည္ေထာင္စု၀န္ၾကီး ဦးခင္ရီ က ေတြ႔ဆုံပဲြမွာ ေျပာပါတယ္။
ႏုိင္ငံသားခံယူခြင္ေလွ်ာက္တဲ့သူေတြရဲ့ ကုိယ္ေရးအခ်က္အလက္ေတြကုိ စိစစ္ျပီး ျမန္မာသံရုံးက လူ၀င္မႈ ၾကီးၾက္ပေရးဌာနရဲ့ သေဘာထား မွတ္ခ်က္ေတာင္းမွာျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံသားခံယူခြင့္ေလွ်ာက္သူဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားျဖစ္ေနတယ္ဆုိရင္ ျပန္လက္ခံေပးမွာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ဆုိပါတယ္။
တုိင္းရင္းသားမိဘႏွစ္ပါးက ေမြးတဲ့ နုိင္ငံသားေတြက ေမြးရာပါနုိင္ငံသားေတြျဖစ္လုိ႔ ႏုိင္ငံသားစိစစ္ေရးကတ္ရမွာျဖစ္တယ္။ ဥပေဒအရျဖစ္ တဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြက ဧည့္ႏုိင္ငံသားနဲ႔ျပဳနုိင္ငံသားကတ္ေတြ ရမွာျဖစ္တယ္။
ျပည္တြင္းမ်ာ အခြန္ေဆာင္ေနတဲ့ နုိင္ငံျခားသားေတြကုိေတာ့ အက္ဖ္အာရ္စီနဲ႔ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေနာက္ေၾကာင္းမျပည့္စုံေသးသူေတြကုိယာယီနုိင္ငံသားကတ္ေတြ ထုတ္ေပးေနပါတယ္။
ႏုိင္ငံသားခံယူခြင့္အတြက္ ဗဟုိအဖဲြ႔ေတြဆီ ေလွ်ာက္ထားနုိင္ျပီး အေထာက္အထားျပည့္စုံ၊ ဥပေဒနဲ႔ ညီရင္ ႏုိင္ငံသားခံယူခြင့္ျပဳတယ္လုိ႔ေတြ႔ဆုံပဲြက သိရပါတယ္။
Source : ဇင္ေသာ္ (ေမာ္ဒန္ သတင္း ဂ်ာနယ္)
Today Burmese Rohingya Organisation UK (BROUK) President Maung Tun Khin(aka) Ziaul Gaffar highlighted untold suffering Rohingya people’s situation in Norwegian Parliament, Norwegian Ministry of Foreign affairs and Human Rights and Human Wrongs Documentary Film Festival in Oslo some NGOs .BROUK’s Oslo trpi was facilitated and hosted by Norwegian Burma Committee.
Maung Tun Khin also met Norwegian former prime minister Mr. Kjell Magne Bondevik who is also director of Oslo Centre for Peace and Human Rights. Maung Tun Khin Said “I had an extremely valuable discussion with the Former Prime Minister of Norway. I express our gratitude for his long time efforts for human rights and democracy for Burma. I urged him to continue to put pressure on the Thein Sein Regime to stop human rights violations in ethnic areas particularly in Arakan State where Rohingyas are facing serious persecution.”
The Norwegian government is engaging with the Thein Sein Regime and recently cancelled its earlier calls for Norwegian Companies not to do business or invest in Burma. In the meetings, with officials we called on them to urge the regime to restore Rohingya citizenship rights, ethnic rights, to lift restrictions on marriage, movement, education, and to find a permanent solution for Rohingya refugees who are living in Bangladesh, Kingdom of Saudi Arabia, Thailand and Malaysia.
Maung Tun Khin said: “I am extremely satisfied with the meeting with various officials from Norwegian government, parliamentary members and NGOs in which we were able to raise awareness about the suffering of all the people of Burma, and particularly the plight of the Rohingyas who are not receiving much international attention. I delivered the message that if Thein Sein regime wants to do genuine reform they have to stop human rights violations against ethnic areas including Rohingya’s areas. The regime is not showing even little sign of change on the Rohingya, instead tagging Rohingyas as foreigners, ignoring their glorious past and establishments in our own homeland. Recent changes might be just to ease sanctions from western governments and I must say it is too early to lift the sanctions on Burma.”
In the evening Maung Tun Khin participated the Panel discussion “The Exodus of Rohingyas” at the Human Rights Human Wrongs documentary film festival in Oslo.
Source : BROUK
-
က်မ မွာ ရိုဟင္ဂ်ာ အသိ တေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ရိုဟင္ဂ်ာ ေတြ ေန တဲ့ ေဒသ လည္း တခါ မွ မေရာက္ဖူးပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္..ရိုဟင္ဂ်ာ ေတြ အေၾကာင္း လည္း ေကာ...
-
လူသားတိုင္း ရသင့္ရထိုက္ေသာ ရပိုင္ခြင့္၊ ခံစားခြင့္ မ်ားကို လူမ်ိဳးဘာသာမေရြး ရရွိသင့္ပါသည္။ သို႔မွသာ Human Rights – (လူ႔အခြင့္အေရး) ကိုတန္ဖို... -
Please see the rest of the video by clicking below>>>
-
By AFP September 26, 2017 ISTANBUL : Turkish President Recep Tayyip Erdogan has accused the security forces in Myanmar of w... -
Atapoom Ongkulna & Narong Nuansakul The Nation February 7, 2013 House Standing Committee on State Security chairman Weng Toji... -
By Mahmut Aytekin Daily Sabah July 21, 2014 Wirathu, a 45-year-old extremist Buddhist monk who labels himself as the ... -
RB News April 17, 2014 Buthidaung, Arakan – Four Rohingyas from Ka Gyat Bat Kan Pyin village in Buthidaung Township of Arak... -
Nyo Tun RB Article August 14, 2013 Identity and Violence was one of many books of Amartya Sen, a professor at Harvard University a... -
By Erric Permana Anadolu Agency August 30, 2017 Myanmar must 'avoid civilian casualties amid the violence', says Ret... -
Buddhist Nationalism in Burma Institutionalized racism against the Rohingya Muslims led Burma to genocide By Maung Z...
Popular Posts
Threatwiki
Amartya Sen: Burma's "slow genocide" of Rohingyas
Watch Professor Amartya Sen speak on what he calls Burma's 'slow genocide' of Rohingya, Harvard, 4 Nov 2014
