 |
| Rohingya Refugee Camp in Bangladesh |
SHUDEEPTO ARIQUZZAMAN traces the 'slow burning genocide' of the Rohingya community.
One fateful night two decades ago, in Burma, the military kidnapped her husband, an elderly scholar in the community. The military then lined him up, along with 17 others, buried them to the neck and summarily executed them. A heartbroken Begum along with her two little boys went to beg the military officer to return the body of her beloved husband for a decent funeral. Instead, the military killed the two boys and shot her in the leg. Their only fault -- their religious identity.
Two decades later, Begum lies on the floor of her meagre hut in a refugee camp of Teknaf, Bangladesh, groaning in pain. She has just been struck on the head with an axe by a local politician. Her only fault -- her ethnic identity. Gruesome as her life story is, it is hardly an isolated incident in her community.
Meet the Rohingyas, a religious and ethnic minority inhabiting the Arakan region of Myanmar. They are a people driven from their homeland, and unwanted anywhere else. In Bangladesh, they are mostly known as unwanted refugees from Myanmar. Little is known of the injustice and persecution they face in their homeland owing to their cultural and religious identity.
Existence denied
How does the government of Myanmar justify the oppression directed against this community? The very word 'Rohingya' is unmentionable in the government circles of Myanmar. Before detailing on the status of the Rohingyas in Myanmar, it should be mentioned that all of Myanmar's population is colour coded, i.e. they have been issued with identity cards by the authorities, and respective colours are used to describe their status in Myanmar. Pink is used to describe those who are full citizens, blue for associate citizens, green for naturalised citizens and white for foreigners. As the identity cards were issued, the Rohingyas were informed that they do not fall under any of these categories; they are not even 'white' but 'Myanmar residents', an illegal status. Mostly, they have been described as 'illegal immigrants from Bangladesh'.
So how did the Rohingyas become illegal immigrants in their home country? While there is some truth to the opinion of the authorities that Rohingyas are Bengali Muslims who have migrated to the Arakan during the British colonial era, the fact that the forefathers of present day Rohingyas have existed long before the arrival of even the Burmese invaders is indisputable.
It was at least since the advent of the Mrauk U period in 1430 that a sizable Muslim community from East Bengal had settled in Arakan. They arrived as soldiers in the services of King Min Saw Mon, the founder of Mrauk U dynasty. Another factor that led to the presence of Arakanese Muslims during this time was that the Chittagong region would be conquered by this dynasty in 1459 and would remain so until 1666.
In short, it can be said that the northern part of Arakan, today called the 'North Arakan', was the point of contact with East Bengal. These geographical factors significantly account for the distinct historical development of that area -- both generally and in terms of its Muslim population until the Burmese king Bodaw Paya conquered it on December 28, 1784.
However, the mass migration of Muslims to Arakan from the Chittagong region, and the subsequent economic development of Arakan that accompanied this inflow of labour would take place during the British era. The British colonial rulers were quick to realise that vast opportunities existed in the rich and fertile lands of the Arakan. The flow of labourers and farmers from the Chittagong region, many of them who would later settle in these lands, provided an impetus for development in the region and huge profits for the British colonial administration. The migrants, mostly destitute peasants looking for opportunities to provide for their families first went in as seasonal labourers and many would make Arakan their permanent abode. It is this mass migration that is singled out by the Myanmar authorities to cite Rohingyas as 'illegal immigrants from Bangladesh'. Their struggle that led to the development of Arakan has been conveniently ignored, as has been the existence of the Muslim community of Arakan predating this bloody invasion.
The Burmese conquest of Arakan that resulted in the massacre of more than 200,000 men, women and children in 1784 and destroyed the cultural heritage is totally ignored in this chronicle of history. Neither community, i.e. the Arakanese Buddhists or the Muslims escaped the wrath of the Burmese invaders. Hundreds of thousands of people, irrespective of their cultural or religious identity, fled into present day Bangladesh. Even to this day, there is a Rakhine Marma community inhabiting parts of the Chittagong Hill Tracts region of Bangladesh who had fled the terrible Burmese invasion, a community different from the Jhumia Marma who has inhabited the region from a much earlier time.
When the British took over Arakan from the Burmese, many Arakanese Muslims, along with Arakan Buddhists went back to their ancestral homes. The fate of the Arakanese Muslims would become more closely tied to the British colonial forces, when the Japanese seized Arakan during the Second World War. The Japanese considered the Muslim community of Arakan as pro-British and many of them escaped into British India, never to return again.
However, there were those who did not want to abandon Arakan, a land that they considered their motherland. They allied with the British and fought against the Japanese for their survival in Arakan. The Arakan Buddhist community on the other hand was more favourably disposed towards the Japanese. It was a time of vulnerability, dejection and despair for the Muslims of Arakan. It was during these hard times that they sought their identity in a new word 'Rohingya' in an attempt to unite in their ranks for the bloody struggle. The Arakanese Buddhists came to be known simply as Rakhines, a term hitherto used to describe all the inhabitants of Arakan, irrespective of Buddhists or Muslims.
A Japanese defeat would allow many Rohingyas to return again, but their fate would be less certain. The term 'Rohingya' as a separate ethnic identity was recognised in the history of independent Burma only by the democratically elected government of U Nu that ruled from 1948-58. But this was denied by later governments and as the military ascended to power in 1962, the situation began to take a dangerous turn for the Rohingyas. The gruesome persecution of this community that would lead to the present day refugee crisis and the dismal state of the Rohingyas was about to start.
The military junta once in power began to follow a policy of 'divide and rule', trying to drive a wedge between the Rohingyas and Rakhines, so as to ensure that the century old Arakan freedom movement does not turn into a threatening force. The military junta has been fighting ethnic insurgencies on almost all its frontiers. Naturally they are wary of a united front represented by the Rohingyas and Rakhines that can threaten the status quo of Arakan, a region separated from the rest of the country by unfriendly terrain. As Rohingya settlements are concentrated on the border region, there has always been a sense of unease among the authorities that it will be easier for this community to smuggle in arms and ammunition in the event of a conflict in the Arakan. This is another reason why the military has been consistent in denying the Rohingyas any chance of a decent existence in Myanmar.
Persecution of Rohingyas in their homeland
The primary factor that has led the Rohingyas to suffer is their religion, Islam. The military junta relies heavily on Theravada Buddhism for their acceptability and has devised and implemented policy aimed at persecuting religious minorities, especially the Muslims. All Muslim communities in Myanmar have been subjected to gross violation of human rights without exception.
Burma's large and much feared military intelligence service, the Directorate of Defense Security Intelligence, is commonly believed to have agents working within networks of Burmese monks. These so-called Buddhist Monks have involved themselves in deadly riots against the country's Muslim population. It is worth mentioning that most Buddhist monks, a people known for their commitment to peace and tolerance, have opposed the bloody pogrom perpetuated by the regime's monks.
The Rohingyas, with their distinct South Asian physical appearance, have been more vulnerable than the other Muslim communities of Myanmar.
Arbitrary killings, rape, property confiscation, theft and so on, perpetuated by the authorities in cohort with local miscreants, are widespread. The phenomenon, very common since the military junta took over in 1962, can be described as 'slow burning genocide', devised to escape international attention but quietly and gradually achieving the ultimate intention -- complete ethnic cleansing and/or driving the Rohingyas into Bangladesh.
This process of 'slow burning genocide' has not always been the norm. In 1978, the Burmese military devised and implemented operation 'Nagamin' (Dragon King). Officially, this campaign aimed at 'scrutinising each individual living in the state, designating citizens and foreigners in accordance with the law and taking actions against foreigners who have filtered into the country illegally'. In practice, this meant mass killings of Rohingya civilians, rape, tortures, religious persecution and more. More than 200,000 Rohingyas fled the country into Bangladesh during this time.
Rohingyas are totally prohibited from practising their religion publicly. Even private practice of Islam is frowned upon. Those who have tried to practise their religion publicly have been executed, tortured or maimed.
Movement from one village to another is restricted. They are prohibited to marry without permission from the local authorities, and permission is only granted after the payment of a hefty bribe, which is beyond the means of most Rohingyas.
From the Bangladesh side of the border, one can notice labourers are hard at work building a fence on Myanmar's side, supposedly to stop smuggling. These labourers, used by Myanmar's paramilitary border force, consist entirely of Rohingya 'forced labour' who do not get paid. This is only one glaring example of 'forced labour', a routine practice of the Myanmar authorities.
A bleak future
In the last year, Myanmar government has made unexpected political reforms and have won praise from many quarters expecting, perhaps a bit too optimistically, a gradual transformation to democracy. Not so the Rohingyas. The legendary icon of Burma's democratic movement, Aung San Suu Kyi has been surprisingly silent on the issue of the Rohingyas. This is in spite of the fact that most refugees in the camps of Bangladesh will confirm their support for Suu Kyi almost unanimously. Many Rohingya refugees say that they will go to their country once Burma has gained freedom and for them freedom means the day when Suu Kyi and the NLD will be in power. However, recent comments made by vice president of the NLD U Tin Oo describe Rohingyas as illegal immigrants from Bangladesh. Different Rohingya organisations have requested their beloved leader Suu Kyi to explain her position. The Lady did not respond to any of their appeals.
Having counted on the democracy movement spearheaded by NLD to rescue them from their plight, the reality is gradually descending on the desperate Rohingyas. They can expect little from neighbouring Bangladesh, where the vast majority of refugees spend their lives in squalid huts, deprived of any opportunity for a decent survival. Western nations are apprehensive of advocating for the rights of a Muslim minority and in any case, the last year has witnessed a change in the attitudes on their part as they seek to counter balance China's influence in the country and seek to tap into Myanmar's vast natural resources. Unlike the Palestinians, the Rohingya plight has not received attention in the Muslim world, and the two powerful Islamic countries of South East Asia -- Indonesia and Malaysia -- have chosen to ignore the plight of the Rohingyas in the interest of economic development. For the time being, the Rohingyas -- and the other Muslim communities of Myanmar -- are on their own.
Shudeepto Ariquzzaman is a Bangladeshi sympathiser of the Rohingya cause.
Source here
ရွစ္ေလးလံုး လူထုဆႏၵျပပြဲႀကီးျဖစ္တုန္းက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္တဦးအျဖစ္ ထင္ရွားခဲ့တဲ့ ကိုမိုးသီးဇြန္ဟာ ျမန္မာအ စိုးရရဲ႕ ျပည္ေထာင္စု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရးအဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္တဲ့ ရထားပို႔ေဆာင္ေရး ဝန္ၾကီး ဦးေအာင္ မင္းနဲ႔ ဘန္ေကာက္မွာ ေတြ႔ဆံုခဲ့တယ္။အေမရိကန္မွာ ေနထိုင္ေနတဲ့ ကိုမိုးသီးဇြန္တို႔ ျမန္မာျပည္ ျပန္မယ္ဆိုရင္ ဘယ္လိုအေနအထားေတြ ရွိမလဲဆိုတာကို ေဆြးေႏြးေမးျမန္းခဲ့တယ္လုိ႔ ကိုမိုးသီးဇြန္က ဘီဘီစီကို ေျပာပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ကိုမုိးသီးဇြန္တို႔ကို အစိုးရအေနနဲ႔ တရားဝင္ေခၚတာမ်ဳိးေတာ့ မရွိေသးဘူးလို႔ သူက ဆိုပါတယ္။
အစိုးရက ဖြင့္ေပးတယ္ဆိုရင္ က်ေနာ္တို႔က ျပန္သြားမွာပါ။ ျပန္လုပ္မွာပါ” လို႔ ကိုမိုးသီးဇြန္က ေျပာပါတယ္။
အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးနဲ႔ လက္ရွိ ႏုိင္ငံေရးအေျခအေနေတြကို မဏာမအေနနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ေဆြးေႏြးတဲ့ သေဘာ ျဖစ္တယ္လို႔ သူက ေျပာပါတယ္။
ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာ အတုိက္အခံေတြက အစိုးရကို အယံုအၾကည္မွရိေသးဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း ဦးေအာင္မင္း ကို ေျပာၾကားခဲ့တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
ကိုမိုးသီးဇြန္ေျပာတဲ့အေျခအေနေတြကို ဦးေအာင္မင္းက သမၼတႀကီးဆီကို တင္ျပေပးမယ္လုိ႔ ေျပာခဲ့ေၾကာင္း ကိုမုိးသီးဇြန္ က ျပန္ေျပာျပပါတယ္။
Source :(ဘီဘီစီ)
__________________________________________________________________
Moe Thee Zun Interview with DVB News
_______________________________________________________________
ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာခ်င္ရင္ ျပန္လာႏုိင္တယ္ ေျပာဆိုခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ကိုမိုးသီးဇြန္ ႏွင့္ ေမးျမန္းခ်က္
ကိုမိုးသီးဇြန္ 88
ကိုမိုးသီးဇြန္ ခင္ဗ်ား ဇန္န၀ါရီလ ၁၄ ရက္ေန႔က ဒုတိယ ျပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး ဦးကိုကိုက ခင္ဗ်ားနဲ႔ ေဒါက္တာစိန္၀င္း ကို ျမန္မာျပည္ကို ျပန္လာခ်င္ရင္ လာႏိုင္တယ္လို႔ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမွာ ေျပာသြားပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေျပာ ခ်င္ပါသလဲ။
ဟုတ္ကဲ့။ က်ေနာ္ကို ျပန္လာႏိုင္ပါတယ္လို႔ ဖိတ္ေခၚသြားတဲ့ ဦးကိုကို ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ က်ေနာ္အပါအ၀င္ ျပည္ပ ေရာက္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္မ်ား၊ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာ ႏိုင္ငံသား ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ ျပန္ လည္ထြန္းကားေရး၊ လူအခြင့္အေရးနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး တိုင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး တို႔အ တြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးပန္းေဆာင္ရြက္ေနသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔အားလံုး ကိုယ္ႏိုင္ငံကိုကိုယ္ျပန္ၿပီး တိုင္းက်ဳိးျပဳ ျပည္က်ဳိးျပဳ ေဆာင္ရြက္လိုသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုး လူ႔ဂုဏ္သိကာရိွရိွ ျပန္လာႏိုင္ဖို႔ အတြက္ လက္ရိွအစိုးရက တ ရား၀င္ဖိတ္ေခၚမႈေတြ စီမံေဆာင္ရြက္မႈေတြကို ျပဳလုပ္ေပးဖို႔ က်ေနာ္ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။
ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ တရားမ၀င္ေနထိုင္ေနသူေတြ၊ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ တသိန္းေက်ာ္ရိွေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ၊မေလးရွားမွာ ဒုကၡသည္ေလ်ာက္ထားသူ ၅ သိန္းရိွတယ္။ တသိန္းေက်ာ္က ကုလသမဂ မဟာမင္းႀကီး႐ံုးက တရား၀င္ အသိမွတ္ျပဳၿပီး သားေတြလို႔သိရတယ္။ ဂ်ပန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေထာင္နဲ႔ခ်ီရိွေနတယ္။ ဒီလူေတြဟာ သူတို႔ ေမြးရာႏိုင္ငံကို ဘယ္ေတာ့ ျပန္ႏိုင္မလဲ။ သူတို႔ဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြလုပ္မွ တိုင္းျပည္ဟာ တိုးတက္မယ္၊ ႀကီးပြားမယ္ ဆိုတာကို ေျပာခဲ့သူေတြ၊ လုပ္ခဲ့သူေတြ ယံုၾကည္ခဲ့သူေတြပါ။ ဒီလိုေျပာခဲ့သူေတြကို အစိုးရက ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ သူတို႔ ရဲ႕ႀကိဳးပန္းမႈ၊ စြန္႔လြတ္မႈေတြကို အသိမွတ္ျပဳရမွာပါ။ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးနဲ႔ တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရးကို သူတို႔တတ္အားသေရြ႕ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သူေတြပါ။ သူတို႔နဲ႔ ေစ့စပ္ဖို႔ ျပန္လာႏိုင္ဖို႔ သူတို႔ဘ၀ေတြ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ ႏိုင္ဖို႔ စီမံေဆာင္ရြက္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္လို႔အစိုးရက ဖိတ္ေခၚမႈ ကမ္းလွမ္းမႈေတြလုပ္လာရင္ ကိုမိုးသီးက ျပန္မွာလား။
ျမန္မာျပည္က တကယ္ပဲေျပာင္းလဲၿပီလား၊ ေျပာင္းလဲမႈလမ္းစေပၚေရာက္ၿပီလား။ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈဖက္ကို ဦးတည္ ေနၿပီလားဆိုတာ က်ေနာ္ သိခ်င္ပါတယ္။ေရာမၿမိဳ႕ႀကီးကို တေန႔တည္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ သိပါတယ္။ က်ေနာ္မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ခ်င္တယ္။
ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေနခ်ိန္မွာ လုိအပ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ လြတ္လပ္မႈရိွေရး၊ လူတိုင္း ပါ၀င္ႏိုင္ခြင့္ရိွေရး၊ တရားဥပေဒဆိုးမိုးေရး၊ အခြင့္အလမ္းတန္းတူညီမွ်ရိွေရး၊ ႏိုင္ငံသားတိုင္း ေမြးရာပါ အခြင့္အ ေရးေတြရိွေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္မႈ တည္တန္႔ေရးေတြဟာ အေျခခံ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္တဲ့အခါမွာ လုိအပ္ ေနတဲ့ အုပ္သဲေက်ာက္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အုပ္သဲေက်ာက္ေတြကို က်ေနာ္ သယ္ေဆာင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ သယ္ ေဆာင္ခြင့္ရိွရင္ ျပန္ခ်င္တယ္။
အခု ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္နဲ႔ေရာ၊ အက္ဖ္ဒီပီနဲ႔ေရာ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ ကမ္းလွမ္းတာေတြ ဖိတ္ေခၚ တာေတြရိွတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေျပာခ်င္သလဲ။
ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးတာဟာ လက္နက္ခ်တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပဋိပကၡကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္တာမဟုတ္ဘဲ ေဆြးေႏြးမႈနဲ႔ ေျဖ ရွင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပဋိပကၡျဖစ္ေနတဲ့ အင္အားစုေတြဟာ ကိုယ့္မူေတြအေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးရလဒ္ကို ရွာၾကတာပါပဲ။
က်ေနာ္ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္မွာ တာ၀န္ယူစဥ္ကလဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ တာ၀န္ေပးလို႔ သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရ န၀တ၊ နအဖ အ ဆက္ဆက္နဲ႔ မၾကာခဏ ေစ့စပ္တာ၊ စကားေျပာတာေတြ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔အဖြဲ ့ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖို႔အတြက္ အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ဖို႔ ခ်င္းမိုင္မွာ သံုးေလးႀကိမ္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကရပါတယ္။ ၁၉၉၁ ေလာက္မွာ
ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေကအင္ယူ ဒုဥကၠ႒၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္၊ ေကအန္ပီပီက ဥကၠ႒ ထဲဖူးဖဲလ္၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီက ဥကၠ႒ ႏိုင္ေရႊက်င္ရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးဆိုင္ရာ မူတခ်ဳိ႕ကို သေဘာတူထားခဲ့ၾကပါတယ္။
အႏွစ္သာရကေတာ့ ကိုယ့္ပါတီအဖြဲ႔စည္းေတြရဲ႕ ရပ္တည္ခြင့္၊ နယ္ေျမအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေတြအေပၚမွာ အာဏာပိုင္နဲ႔ ေဒသဖြံ႔ ၿဖိဳးေရးနဲ႔ လူထုအက်ဳိးကို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုလက္ေတြ က်င့္သံုးႏိုင္ရင္ ယံုၾကည္မႈရၿပီး အနာဂတ္ မွာ တည္ၿငိမ္ေရးနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈရရိွေစမွာ ျဖစ္တယ္။
ဦးသိန္းစိန္ အစိုးအရအေနနဲ႔ ဘယ္လို ဖိတ္ေခၚမႈေတြ၊ ေဆာင္ရြက္မႈေတြကို ဆိုလိုတာလဲ။ ရွင္းျပႏိုင္မလား
ႏိုင္ငံသားေတြအားလံုးဟာ ကန္႔သတ္မႈမရိွဘဲ အခ်ိန္မေရြး ျပန္လာခြင့္၊ သူတို႔အလုပ္ကိုင္ေတြ ႏိုင္ငံျခားမွာ သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္လည္း အခ်ိန္မေရြးျပန္လည္ သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ခြင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
လူ၀န္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက အက်င့္ပ်က္ျခစား၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ မသမာမႈေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္အေရးယူေဆာင္ရြက္ေပး ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရကို နာမည္ပ်က္ေစတဲ့ အထဲမွာလဲ လူ၀န္မႈႀကီးၾကပ္ေရး၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ မသမာမႈကလဲ အႀကီးမား ဆံုးအခ်က္ႀကီးတခု ျဖစ္ေနတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕အခြန္ေငြေတြ ဆံုး႐ံႈးၿပီး တိုင္းျပည္ကို နစ္နာေနပါတယ္။
တခ်ဳိ႕ေသာ က်ေနာ္တို႔ မိတ္ေဆြေတြ ျမန္မာသံ႐ံုးေတြမွာ ဗီဇာသြားေလ်ာက္တာေတြ ရိွတယ္။
ဒါက သူတို႔မဖိတ္ေခၚခင္ ကာလကတည္းကပါ။ တခ်ဳိ႕ေတြက ႏိုင္ငံသားမျဖစ္ဘဲ၊ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံေတြက ထုတ္ေပး ထားတဲ့ ခရီးသြားလက္မွတ္ေတြ ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့သူေတြ ရိွတယ္။သူတို႔ဟာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးအမ်ဳိးေၾကာင့္ ေရာက္ရာ ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏိုင္ငံေရးခိုလံႈခဲ့ရသူေတြ၊ ႏိုင္ငံသားျဖစ္လာသူေတြ ရိွတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလဲ နယ္စပ္ေတြမွာ တရားမ၀င္ ေနထိုင္ ေနရသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
အစိုးရက အေပၚပိုင္းမွာ ေျပာင္းလဲလိုတဲ့ ဆႏၵေတြရိွေပမဲ့ ေအာက္ေျခအထိ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ ေရာက္ေသးပံုမရဘူး။ ဒီ ေတာ့ သံ႐ံုးေတြက အခြန္ေဆာင္ခိုင္းတာေတြ လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ ဥပမာ ဂ်ပန္မွာရိွတဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ တေယာက္က ယာ ယီခရီးသြားလက္မွတ္ ကိုင္ထားရသူ ျဖစ္တယ္။ သူ႔ကိုအခြန္ ေငြေဒၚလာ ႏွစ္ေသာင္းခြဲေက်ာ္ ေဆာင္ခိုင္းပါတယ္။ သိတဲ့ အတိုင္းပဲ ႏိုင္ငံတကာေရာက္ေနတဲ့ သူေတြဟာ ဒီေလာက္ မခ်မ္းသာၾကပါဘူး။ အစိုးရက အခြန္ ေငြ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္းပဲ ေဆာင္ရမယ္လို႔ အမိန္႔ထုတ္ျပန္ေပးေပမဲ့ ေအာက္ေျခက ဗီဇာသြားေလ်ာက္ကို နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ၾကန္႔ၾကာေအာင္ လုပ္ေနၾက တံုး ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္မိတ္ေဆြတေယာက္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားပါ ဗီဇာသြားေလ်ာက္ေတာ့ ေဒၚလာ ၃၀၀ ထပ္ ေတာင္းတာ ခံရတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ကို တင္ထားဆိုၿပီး အခ်ိန္ဆြဲထားတယ္။
ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြက ခြင့္ရခိုက္ေလးလုၿပီး ျမန္မာျပည္ကိုျပန္ၾကဖို႔ ႀကိဳးစားရသူေတြပါ။ အခ်ိန္ဆြဲေနတဲ့ အခါမွာ အခက္ၾကံဳၿပီး ဘန္ေကာက္တင္ပဲ လွည့္ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ဒီေတာ့ တိုင္းျပည္က သူဆီကေငြကို မရလိုက္ဘူးေပါ့။ သူျမန္မာျပည္ေရာက္ရင္ သူသံုးမယ္စဲြမယ္။ ဒါဆို စီးပြားေရးကိုတဖက္တလမ္းက တိုးတက္ေစႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။
သူက ထိုင္းမွာပဲ သံုးစြဲသြားေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ၀င္ေငြပဲ တိုးတက္သြားတာေပါ့။
၀န္ထမ္းတို္င္း ဆိုးေနတယ္လို႔ က်ေနာ္ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစုဟာ ျခစားမႈေတြနဲ႔ ပ်က္စီးေနၾကပါတယ္။ ဒါေတြကို ျပဳျပင္ဖို႔ အေရးယူဖို႔ လိုပါတယ္။
ေနာက္တခုက က်ေနာ္ မိတ္ေဆြျမန္မာႏွစ္ဦးကို ေမးၾကည့္တယ္။ ျပန္မလားေပါ့။ သူတို႔ေျပာတာက ျမန္မာျပည္မွာ ၾကက္ သားဟင္းနဲ႔ ထမင္းစားႏိုင္ဖို႔၊ နက္စ္ေကာ္ဖီ ေသာက္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ဘူးတဲ့။ မျပန္ရဲေသးဘူးတဲ့။
သူတို႔ ဒီမွာအထိုက္အေလ်ာက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္လို႔ ရေနေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ထဲ ျပန္သြားတဲ့အခါမွာ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ အခြင့္အလမ္းေတြ ဒီမွာလို ရႏိုင္မလားဆိုတာ ေမးခြန္းရိွပါတယ္။ သူတို႔က ဒီလိုအေျခအေနေတြကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ျပန္ခ်င္ ၾကေပမဲ့ အခြန္ေဆာင္ခိုင္းတာမ်ဳိးေတြလုိ ရိွေနေတာ့ ျပန္ႏိုင္ဖို႔ခက္တယ္။
ေနာက္တခုက ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ တရားမ၀င္ေနထိုင္ေနရတဲ့ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။သူတို႔မွာ ဘာမွအေထာက္ ထားေတြ မရိွေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္တခုက ေခတ္မမီေတာ့တဲ့ သံ႐ံုးက ဗီဇာေဖါင္ကိစၥ။
သံ႐ံုးက ဗီဇာေဖါင္မွာ ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ အကုန္လံုးရဲ႕အခ်က္အလက္ေတြကို ျဖည့္ခိုင္းတာေတြ ရိွေနတယ္။ အလြန္ရယ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အခ်က္အလက္ေတြအကုန္လံုး ေရးေပးလိုက္လို႔လဲ သြားေရာက္စစ္ေဆးႏိုင္တဲ့ ယႏၲယားမရိွဘူးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ သိေနပါတယ္။ ဒါက ဘယ္ႏိုင္ငံကို ဗီဇာေလ်ာက္ေလ်ာက္ ဒါမ်ဳိးမေတြ႔ဖူးဘူး။ ျမန္မာျပည္သားအခ်င္းအခ်င္းပဲ ဒီလိုအခ်က္အလက္ေတြ ျဖည့္ေနတာက တကယ္လိုအပ္သလား။ ေခတ္မီေသးလားဆိုတာ ျပန္သံုးသပ္ၾကဖို႔ လိုမယ္။
ႏိုင္ငံတကာကေတာ့ နာမည္၊ လိပ္စာနဲ႔ လက္ေဗြပဲ ယူပါတယ္။ လူေတြက အသက္ေတြႀကီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္႐ႈပ္ဆိုေတာ့ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ဳိးခုနစ္ဆက္ စာရင္းႀကီးကို ဘယ္သူကမွ ေခါင္းထဲမွာ မွတ္မထားႏိုင္ဘူး။
ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြသိထားလို႔ ႏိုင္ငံေတာ္လံုျခံဳေရးကို တကယ္မကာကြယ္ႏိုင္ပါဘူး။
ဥပမာဆိုပါစို႔ က်ေနာ္ဆိုရင္ က်ေနာ္အေဖမွာ ညီမတေယာက္၊ အကိုတေယာက္ရိွတယ္။ က်ေနာ္ အေဖက ဖ်ာပံု ကပါ။ အေဒၚနာမည္ကလြဲလို႔ ဦးေလးနာမည္ကိုေတာင္ က်ေနာ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူတို႔သားသမီးေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ ဘယ္သူေတြလဲ က်ေနာ္ မသိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္ မိဘေတြအိမ္ဟာ ဖ်က္သိမ္းတဲ့ထဲ ပါသြားတယ္။ ဒီအိမ္မွာ က်ေနာ္ ႀကီး ျပင္းခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ျပန္သြားရင္ အိမ္မရိွေတာ့ဘူး။ အဖ်က္ခံရတဲ့ေနရာက ေျမကြက္လပ္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလ က်ေနာ္ ဂူဂဲလ္ကေန က်ေနာ္တို႔အိမ္ ေျမကြက္လပ္ႀကီးကို ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ့္ အေမပဲ ရိွေတာ့တယ္။ အေမ့လိပ္စာကို က်ေနာ္မသိဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရးကို ျပန္ေမးရမလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာ ျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ တူေလးတေယာက္ရိွတယ္။ က်ေနာ့္လုိပဲ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္မွာ အမႈထမ္းခဲ့တယ္။ ေတာ ထဲမွာ သူငွက္ဖ်ားပို ေခါင္းထဲ၀င္ၿပီး သူဟာ ႐ူးသြားတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ ေဆးကုေနတံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ေထာက္လွမ္း ေရးေတြရဲ႕အဖမ္းကိုခံရတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ပို႔တယ္။ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းၿပီး ေသခါနီးမွာ အေမ ေနေနတဲ့ အိမ္ေရွ႕မွာ လာခ်သြားတယ္။ တလေလာက္အၾကာမွာ သူဆံုးသြားတယ္။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေလာက္ကပါ။
ဒီေတာ့ က်ေနာ့္ အေမလိပ္စာသစ္ကို သူတို႔ သိမယ္။
Credit :naytthit
ဟုတ္ကဲ့။ က်ေနာ္ကို ျပန္လာႏိုင္ပါတယ္လို႔ ဖိတ္ေခၚသြားတဲ့ ဦးကိုကို ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ က်ေနာ္အပါအ၀င္ ျပည္ပ ေရာက္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္မ်ား၊ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာ ႏိုင္ငံသား ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ားဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီ ျပန္ လည္ထြန္းကားေရး၊ လူအခြင့္အေရးနဲ႔ ျပည္တြင္းစစ္ရပ္စဲေရး ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရး တိုင္းျပည္ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး တို႔အ တြက္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးပန္းေဆာင္ရြက္ေနသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔အားလံုး ကိုယ္ႏိုင္ငံကိုကိုယ္ျပန္ၿပီး တိုင္းက်ဳိးျပဳ ျပည္က်ဳိးျပဳ ေဆာင္ရြက္လိုသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုး လူ႔ဂုဏ္သိကာရိွရိွ ျပန္လာႏိုင္ဖို႔ အတြက္ လက္ရိွအစိုးရက တ ရား၀င္ဖိတ္ေခၚမႈေတြ စီမံေဆာင္ရြက္မႈေတြကို ျပဳလုပ္ေပးဖို႔ က်ေနာ္ တိုက္တြန္းလိုပါတယ္။
ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ တရားမ၀င္ေနထိုင္ေနသူေတြ၊ ဒုကၡသည္စခန္းမွာ တသိန္းေက်ာ္ရိွေနတဲ့ ျမန္မာျပည္သားေတြ၊မေလးရွားမွာ ဒုကၡသည္ေလ်ာက္ထားသူ ၅ သိန္းရိွတယ္။ တသိန္းေက်ာ္က ကုလသမဂ မဟာမင္းႀကီး႐ံုးက တရား၀င္ အသိမွတ္ျပဳၿပီး သားေတြလို႔သိရတယ္။ ဂ်ပန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသား ေထာင္နဲ႔ခ်ီရိွေနတယ္။ ဒီလူေတြဟာ သူတို႔ ေမြးရာႏိုင္ငံကို ဘယ္ေတာ့ ျပန္ႏိုင္မလဲ။ သူတို႔ဟာ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြလုပ္မွ တိုင္းျပည္ဟာ တိုးတက္မယ္၊ ႀကီးပြားမယ္ ဆိုတာကို ေျပာခဲ့သူေတြ၊ လုပ္ခဲ့သူေတြ ယံုၾကည္ခဲ့သူေတြပါ။ ဒီလိုေျပာခဲ့သူေတြကို အစိုးရက ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။ သူတို႔ ရဲ႕ႀကိဳးပန္းမႈ၊ စြန္႔လြတ္မႈေတြကို အသိမွတ္ျပဳရမွာပါ။ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးနဲ႔ တိုင္းျပည္တည္ေဆာက္ေရးကို သူတို႔တတ္အားသေရြ႕ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္သူေတြပါ။ သူတို႔နဲ႔ ေစ့စပ္ဖို႔ ျပန္လာႏိုင္ဖို႔ သူတို႔ဘ၀ေတြ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ ႏိုင္ဖို႔ စီမံေဆာင္ရြက္ေပးရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
တကယ္လို႔အစိုးရက ဖိတ္ေခၚမႈ ကမ္းလွမ္းမႈေတြလုပ္လာရင္ ကိုမိုးသီးက ျပန္မွာလား။
ျမန္မာျပည္က တကယ္ပဲေျပာင္းလဲၿပီလား၊ ေျပာင္းလဲမႈလမ္းစေပၚေရာက္ၿပီလား။ တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈဖက္ကို ဦးတည္ ေနၿပီလားဆိုတာ က်ေနာ္ သိခ်င္ပါတယ္။ေရာမၿမိဳ႕ႀကီးကို တေန႔တည္းနဲ႔ တည္ေဆာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ က်ေနာ္ သိပါတယ္။ က်ေနာ္မ်က္စိနဲ႔ ျမင္ခ်င္တယ္။
ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေနခ်ိန္မွာ လုိအပ္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး၊ လြတ္လပ္မႈရိွေရး၊ လူတိုင္း ပါ၀င္ႏိုင္ခြင့္ရိွေရး၊ တရားဥပေဒဆိုးမိုးေရး၊ အခြင့္အလမ္းတန္းတူညီမွ်ရိွေရး၊ ႏိုင္ငံသားတိုင္း ေမြးရာပါ အခြင့္အ ေရးေတြရိွေရး၊ ၿငိမ္းခ်မ္မႈ တည္တန္႔ေရးေတြဟာ အေျခခံ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို ျပန္လည္တည္ေဆာက္တဲ့အခါမွာ လုိအပ္ ေနတဲ့ အုပ္သဲေက်ာက္ေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီ အုပ္သဲေက်ာက္ေတြကို က်ေနာ္ သယ္ေဆာင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ က်ေနာ္ သယ္ ေဆာင္ခြင့္ရိွရင္ ျပန္ခ်င္တယ္။
အခု ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္နဲ႔ေရာ၊ အက္ဖ္ဒီပီနဲ႔ေရာ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရက ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးဖို႔ ကမ္းလွမ္းတာေတြ ဖိတ္ေခၚ တာေတြရိွတယ္။ ဒါနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေျပာခ်င္သလဲ။
ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးတာဟာ လက္နက္ခ်တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပဋိပကၡကို ထိပ္တိုက္ရင္ဆိုင္တာမဟုတ္ဘဲ ေဆြးေႏြးမႈနဲ႔ ေျဖ ရွင္းတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ပဋိပကၡျဖစ္ေနတဲ့ အင္အားစုေတြဟာ ကိုယ့္မူေတြအေပၚမွာ အေကာင္းဆံုးရလဒ္ကို ရွာၾကတာပါပဲ။
က်ေနာ္ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္မွာ တာ၀န္ယူစဥ္ကလဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမ တာ၀န္ေပးလို႔ သက္ဆိုင္ရာ အစိုးရ န၀တ၊ နအဖ အ ဆက္ဆက္နဲ႔ မၾကာခဏ ေစ့စပ္တာ၊ စကားေျပာတာေတြ လုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔အဖြဲ ့ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးဖို႔အတြက္ အပစ္ခတ္ရပ္စဲေရးလုပ္ဖို႔ ခ်င္းမိုင္မွာ သံုးေလးႀကိမ္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကရပါတယ္။ ၁၉၉၁ ေလာက္မွာ
ပထမဆံုးအႀကိမ္ ေကအင္ယူ ဒုဥကၠ႒၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေမာင္ေမာင္၊ ေကအန္ပီပီက ဥကၠ႒ ထဲဖူးဖဲလ္၊ မြန္ျပည္သစ္ပါတီက ဥကၠ႒ ႏိုင္ေရႊက်င္ရယ္၊ က်ေနာ္ရယ္ ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြးေရးဆိုင္ရာ မူတခ်ဳိ႕ကို သေဘာတူထားခဲ့ၾကပါတယ္။
အႏွစ္သာရကေတာ့ ကိုယ့္ပါတီအဖြဲ႔စည္းေတြရဲ႕ ရပ္တည္ခြင့္၊ နယ္ေျမအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေတြအေပၚမွာ အာဏာပိုင္နဲ႔ ေဒသဖြံ႔ ၿဖိဳးေရးနဲ႔ လူထုအက်ဳိးကို ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကိုလက္ေတြ က်င့္သံုးႏိုင္ရင္ ယံုၾကည္မႈရၿပီး အနာဂတ္ မွာ တည္ၿငိမ္ေရးနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈရရိွေစမွာ ျဖစ္တယ္။
ဦးသိန္းစိန္ အစိုးအရအေနနဲ႔ ဘယ္လို ဖိတ္ေခၚမႈေတြ၊ ေဆာင္ရြက္မႈေတြကို ဆိုလိုတာလဲ။ ရွင္းျပႏိုင္မလား
ႏိုင္ငံသားေတြအားလံုးဟာ ကန္႔သတ္မႈမရိွဘဲ အခ်ိန္မေရြး ျပန္လာခြင့္၊ သူတို႔အလုပ္ကိုင္ေတြ ႏိုင္ငံျခားမွာ သြားေရာက္ လုပ္ကိုင္ၾကမယ္ဆိုရင္လည္း အခ်ိန္မေရြးျပန္လည္ သြားေရာက္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ခြင့္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
လူ၀န္မႈႀကီးၾကပ္ေရးက အက်င့္ပ်က္ျခစား၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ မသမာမႈေတြကို ထိထိေရာက္ေရာက္အေရးယူေဆာင္ရြက္ေပး ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အစိုးရကို နာမည္ပ်က္ေစတဲ့ အထဲမွာလဲ လူ၀န္မႈႀကီးၾကပ္ေရး၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ မသမာမႈကလဲ အႀကီးမား ဆံုးအခ်က္ႀကီးတခု ျဖစ္ေနတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ရဲ႕အခြန္ေငြေတြ ဆံုး႐ံႈးၿပီး တိုင္းျပည္ကို နစ္နာေနပါတယ္။
တခ်ဳိ႕ေသာ က်ေနာ္တို႔ မိတ္ေဆြေတြ ျမန္မာသံ႐ံုးေတြမွာ ဗီဇာသြားေလ်ာက္တာေတြ ရိွတယ္။
ဒါက သူတို႔မဖိတ္ေခၚခင္ ကာလကတည္းကပါ။ တခ်ဳိ႕ေတြက ႏိုင္ငံသားမျဖစ္ဘဲ၊ သက္ဆိုင္ရာႏိုင္ငံေတြက ထုတ္ေပး ထားတဲ့ ခရီးသြားလက္မွတ္ေတြ ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့သူေတြ ရိွတယ္။သူတို႔ဟာ အေၾကာင္းအမ်ဳိးအမ်ဳိးေၾကာင့္ ေရာက္ရာ ႏိုင္ငံေတြမွာ ႏိုင္ငံေရးခိုလံႈခဲ့ရသူေတြ၊ ႏိုင္ငံသားျဖစ္လာသူေတြ ရိွတယ္။ တခ်ဳိ႕ကလဲ နယ္စပ္ေတြမွာ တရားမ၀င္ ေနထိုင္ ေနရသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
အစိုးရက အေပၚပိုင္းမွာ ေျပာင္းလဲလိုတဲ့ ဆႏၵေတြရိွေပမဲ့ ေအာက္ေျခအထိ ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြ ေရာက္ေသးပံုမရဘူး။ ဒီ ေတာ့ သံ႐ံုးေတြက အခြန္ေဆာင္ခိုင္းတာေတြ လုပ္ခိုင္းပါတယ္။ ဥပမာ ဂ်ပန္မွာရိွတဲ့ က်ေနာ့္မိတ္ေဆြ တေယာက္က ယာ ယီခရီးသြားလက္မွတ္ ကိုင္ထားရသူ ျဖစ္တယ္။ သူ႔ကိုအခြန္ ေငြေဒၚလာ ႏွစ္ေသာင္းခြဲေက်ာ္ ေဆာင္ခိုင္းပါတယ္။ သိတဲ့ အတိုင္းပဲ ႏိုင္ငံတကာေရာက္ေနတဲ့ သူေတြဟာ ဒီေလာက္ မခ်မ္းသာၾကပါဘူး။ အစိုးရက အခြန္ ေငြ ၂ ရာခိုင္ႏႈန္းပဲ ေဆာင္ရမယ္လို႔ အမိန္႔ထုတ္ျပန္ေပးေပမဲ့ ေအာက္ေျခက ဗီဇာသြားေလ်ာက္ကို နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ၾကန္႔ၾကာေအာင္ လုပ္ေနၾက တံုး ျဖစ္ပါတယ္။ က်ေနာ္မိတ္ေဆြတေယာက္က အေမရိကန္ႏိုင္ငံသားပါ ဗီဇာသြားေလ်ာက္ေတာ့ ေဒၚလာ ၃၀၀ ထပ္ ေတာင္းတာ ခံရတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ကို တင္ထားဆိုၿပီး အခ်ိန္ဆြဲထားတယ္။
ႏိုင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနသူေတြက ခြင့္ရခိုက္ေလးလုၿပီး ျမန္မာျပည္ကိုျပန္ၾကဖို႔ ႀကိဳးစားရသူေတြပါ။ အခ်ိန္ဆြဲေနတဲ့ အခါမွာ အခက္ၾကံဳၿပီး ဘန္ေကာက္တင္ပဲ လွည့္ျပန္လာခဲ့ရတယ္။ ဒီေတာ့ တိုင္းျပည္က သူဆီကေငြကို မရလိုက္ဘူးေပါ့။ သူျမန္မာျပည္ေရာက္ရင္ သူသံုးမယ္စဲြမယ္။ ဒါဆို စီးပြားေရးကိုတဖက္တလမ္းက တိုးတက္ေစႏိုင္တာပဲ မဟုတ္လား။
သူက ထိုင္းမွာပဲ သံုးစြဲသြားေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ ၀င္ေငြပဲ တိုးတက္သြားတာေပါ့။
၀န္ထမ္းတို္င္း ဆိုးေနတယ္လို႔ က်ေနာ္ မဆိုလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ အမ်ားစုဟာ ျခစားမႈေတြနဲ႔ ပ်က္စီးေနၾကပါတယ္။ ဒါေတြကို ျပဳျပင္ဖို႔ အေရးယူဖို႔ လိုပါတယ္။
ေနာက္တခုက က်ေနာ္ မိတ္ေဆြျမန္မာႏွစ္ဦးကို ေမးၾကည့္တယ္။ ျပန္မလားေပါ့။ သူတို႔ေျပာတာက ျမန္မာျပည္မွာ ၾကက္ သားဟင္းနဲ႔ ထမင္းစားႏိုင္ဖို႔၊ နက္စ္ေကာ္ဖီ ေသာက္ႏိုင္ဖို႔ မလြယ္ဘူးတဲ့။ မျပန္ရဲေသးဘူးတဲ့။
သူတို႔ ဒီမွာအထိုက္အေလ်ာက္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္လို႔ ရေနေပမဲ့ ျမန္မာျပည္ထဲ ျပန္သြားတဲ့အခါမွာ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ အခြင့္အလမ္းေတြ ဒီမွာလို ရႏိုင္မလားဆိုတာ ေမးခြန္းရိွပါတယ္။ သူတို႔က ဒီလိုအေျခအေနေတြကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး ျပန္ခ်င္ ၾကေပမဲ့ အခြန္ေဆာင္ခိုင္းတာမ်ဳိးေတြလုိ ရိွေနေတာ့ ျပန္ႏိုင္ဖို႔ခက္တယ္။
ေနာက္တခုက ထိုင္းႏိုင္ငံမွာ တရားမ၀င္ေနထိုင္ေနရတဲ့ ဒီမိုကေရစီအင္အားစုမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။သူတို႔မွာ ဘာမွအေထာက္ ထားေတြ မရိွေတာ့ပါဘူး။
ေနာက္တခုက ေခတ္မမီေတာ့တဲ့ သံ႐ံုးက ဗီဇာေဖါင္ကိစၥ။
သံ႐ံုးက ဗီဇာေဖါင္မွာ ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္ အကုန္လံုးရဲ႕အခ်က္အလက္ေတြကို ျဖည့္ခိုင္းတာေတြ ရိွေနတယ္။ အလြန္ရယ္ဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ အခ်က္အလက္ေတြအကုန္လံုး ေရးေပးလိုက္လို႔လဲ သြားေရာက္စစ္ေဆးႏိုင္တဲ့ ယႏၲယားမရိွဘူးဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ သိေနပါတယ္။ ဒါက ဘယ္ႏိုင္ငံကို ဗီဇာေလ်ာက္ေလ်ာက္ ဒါမ်ဳိးမေတြ႔ဖူးဘူး။ ျမန္မာျပည္သားအခ်င္းအခ်င္းပဲ ဒီလိုအခ်က္အလက္ေတြ ျဖည့္ေနတာက တကယ္လိုအပ္သလား။ ေခတ္မီေသးလားဆိုတာ ျပန္သံုးသပ္ၾကဖို႔ လိုမယ္။
ႏိုင္ငံတကာကေတာ့ နာမည္၊ လိပ္စာနဲ႔ လက္ေဗြပဲ ယူပါတယ္။ လူေတြက အသက္ေတြႀကီး ႏိုင္ငံျခားမွာ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္႐ႈပ္ဆိုေတာ့ ေဆြခုနစ္ဆက္ မ်ဳိးခုနစ္ဆက္ စာရင္းႀကီးကို ဘယ္သူကမွ ေခါင္းထဲမွာ မွတ္မထားႏိုင္ဘူး။
ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အခ်က္အလက္ေတြသိထားလို႔ ႏိုင္ငံေတာ္လံုျခံဳေရးကို တကယ္မကာကြယ္ႏိုင္ပါဘူး။
ဥပမာဆိုပါစို႔ က်ေနာ္ဆိုရင္ က်ေနာ္အေဖမွာ ညီမတေယာက္၊ အကိုတေယာက္ရိွတယ္။ က်ေနာ္ အေဖက ဖ်ာပံု ကပါ။ အေဒၚနာမည္ကလြဲလို႔ ဦးေလးနာမည္ကိုေတာင္ က်ေနာ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ သူတို႔သားသမီးေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္လဲ ဘယ္သူေတြလဲ က်ေနာ္ မသိေတာ့ဘူး။ က်ေနာ့္ မိဘေတြအိမ္ဟာ ဖ်က္သိမ္းတဲ့ထဲ ပါသြားတယ္။ ဒီအိမ္မွာ က်ေနာ္ ႀကီး ျပင္းခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ျပန္သြားရင္ အိမ္မရိွေတာ့ဘူး။ အဖ်က္ခံရတဲ့ေနရာက ေျမကြက္လပ္ႀကီး ျဖစ္ေနတယ္။ တခါတေလ က်ေနာ္ ဂူဂဲလ္ကေန က်ေနာ္တို႔အိမ္ ေျမကြက္လပ္ႀကီးကို ၾကည့္ျဖစ္ပါတယ္။
က်ေနာ့္ အေမပဲ ရိွေတာ့တယ္။ အေမ့လိပ္စာကို က်ေနာ္မသိဘူး။ ေထာက္လွမ္းေရးကို ျပန္ေမးရမလို ျဖစ္ေနတယ္။ ဘာ ျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ တူေလးတေယာက္ရိွတယ္။ က်ေနာ့္လုိပဲ ေအဘီအက္စ္ဒီအက္ဖ္မွာ အမႈထမ္းခဲ့တယ္။ ေတာ ထဲမွာ သူငွက္ဖ်ားပို ေခါင္းထဲ၀င္ၿပီး သူဟာ ႐ူးသြားတယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ ေဆးကုေနတံုး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔ ေထာက္လွမ္း ေရးေတြရဲ႕အဖမ္းကိုခံရတယ္။ ျမန္မာျပည္ကို ျပန္ပို႔တယ္။ ႏွိပ္စက္ညႇဥ္းပန္းၿပီး ေသခါနီးမွာ အေမ ေနေနတဲ့ အိမ္ေရွ႕မွာ လာခ်သြားတယ္။ တလေလာက္အၾကာမွာ သူဆံုးသြားတယ္။ ၂၀၀၂ ခုႏွစ္ေလာက္ကပါ။
ဒီေတာ့ က်ေနာ့္ အေမလိပ္စာသစ္ကို သူတို႔ သိမယ္။
Credit :naytthit
It is certainly the consequences of the actions of the military Junta and their effects on the people that matter. What successive military regimes have done in Burma are incipient great evils of inhumanity, barbarism, with gratuitous acts of murder, torture, rape of women and children. Those people who want to follow Daw Suu in her manifest outrageous betrayal of the people and the 8888 student groups who brought her into the leadership of the NLD are really being opportunistic. These people are suffering from self-deception because they do not have the mental toughness to confront reality particularly since it normally involves the truths they don't want to face. Without the military regime giving up power, foundations of democracy, freedom, a multiparty political process, sound economic policies, underpinned by the Rule of Law are impossible to establish. It is important for people to know that the Nazis evil mindset wrongly believed that their horrible brutal murderous actions against the innocent Jews were not only good but as providing a good foundation for what they saw, as an admirable society that could last a thousand years! This is what the military regime has been doing and trying to create by violence, murder, torture, imprisonment, humiliations in the name of order and building a society over which successive military Juntas and their kith and kin and collaborators will preside. The Junta's answer to these charges are evasion and denial. By evasion you play down your own part, saying you are only obeying orders or you are just a small person, the decision makers are others. In dictatorships, playing only a minor role is equated as playing no role at all. Burma's military dictatorship is one of the greatest evils of the 20th and 21st centuries.
The successive military regimes denial of brutality, violence against civilians is the raison detre of the dictatorship. By refusing to admit the full appalling brutal reality of the army of crimes against humanity, is a technique they use to distance themselves from their victims, by seeing them as a danger, dehumanise them and to see them as objects rather than people. Self-deception is the collective ruling principle of the military dictatorship, which Daw Suu has swallowed hook line and sinker and has become an accomplice to all the actions of the military dictatorship. She is a tainted politician and is a political harlot selling the people of Burma for the next hundreds of years to the rule of the children and descendants of the military regime, their collaborators, opportunists and foreign outside supporters.
General Aung San leader of our AFPFL (Anti-Fascist and People's Freedom League), and the PDP (Parliamentary Democracy Party) and the Hero of Burma, was right to warn that "a calamity was about to befall Burma". The people of Burma must pay heed to the Higher Angels warning s and pay reverence to the monks according to the Buddhist religious teaching. Moral evil is what the military Junta does and is doing to the people. Daw Suu's playing down of the evils of the military Junta, is a bizarre rationalisation – evils are evils there is no washing powder in the world that can clean off the blood, muffle the screams of those murdered in cold blood, those tortured to death, of those women and children screaming humiliated to submit to forcible rape, no, no, Daw Suu, you are wrong you have betrayed the people of Burma and those 8888 students who brought you to power. You are now the Champion of military kleptocracy, and the oppression of the people. Daw Suu's democracy deficit is a threat to the future of Burma. She has seamlessly morphed into a tyrant, the evil of dictatorship.
In the name of General Aung San, 'The Thirty Comrades', ex-Premier U Nu and the President and Ministers of his governments and the 8888 students groups and those who were murdered by military Junta, who courageously rose up against the dictatorship, we call upon the people of all the communities of Burma to totally reject Daw Suu's decision to recognise the fake 2008 Constitution and becoming an ally of the military Junta. We further call upon the people to work together to present a united formidable resistance force and political programme against the military Junta/Suu Kyi alliance of condemning Burma for next hundreds of years to the rule of the children and descendants of the military regime, their collaborators, opportunists and foreign outside supporters. Forward together, we will win and casting the military Junta and Suu Kyi to the dustbin of history. Daw Aung San Suu Kyi has said the Government (military Junta) is doing good things and improvements. Are these photographs the good things and improvements?
Central Committee
Parliamentary Democracy Party (Burma)
GHQ (Liberated Area)
Email: pdp-office@yahoo.com,
Web page: www.pdpburma.net,
By Kyi May Kaung
 |
| Dr.Sein Win |
Lately, there are endless reports of people going to Burma, so much so that as the saying goes – chaung pauk tawme, or a river will soon run through the worn footpath. It was therefore refreshing to note that the usually soft-spoken Dr Sein Win, elected Prime Minister of the US-based National Coalition Government of the Union of Burma, gave an interview to VOA, in which he calmly pointed out that we are still not at the end game with regards to democracy in Burma.
Sein Win was elected to his constituent state in the 1990 election, which Aung San Suu Kyi’s National League for Democracy won. Power was not transferred. In danger of arrest, he and other MPs fled to the Burma-Thai border, where they formed the Exile Government in the Karen stronghold of Manerplaw, which fell to SLORC’s forces (the former name of the State Peace and Development Council – the Burmese junta).
Sein Win has a doctorate in mathematics from a German university, but has spent the last two decades as a political activist and advocate for Burmese democracy. In 2009, in Malahyde, Ireland, he was re-elected by secret ballot to the Prime Minister post . Here
Three prominent dissidents including the famous comedian Zarganar who was recently released and was at a National Endowment for Democracy event in DC a few days ago, reiterated points made by Sein Win.
I transcribed and informally translated this.
MC Thar Nyunt Oo’s intro: Even though it is said there are reforms in Burma, because there is still no political solution, there is still a need for overseas-based activist groups, according to Dr Sein Win, PM of the Exile Government or NCGUB. When VOA’s Khin Soe Win interviewed him, Sein Win explained –
“Yes, on our part, we do welcome the changes that show a positive sign. This is a hopeful trend. However, in some areas (change) is not consistent. For example, ceasefires with respect to various ethnic groups. In Kachin State, (the Burman army) is still waging a serious offensive. Besides heated battles, civilians are suffering all kinds of troubles. We do need to look at this, talk about this. The release of political prisoners is not yet complete.
“They let go of the leaders, but there are still many (about 1000) still in prison. So it’s not consistent. Also, in the nature of reforms, it’s not enough just with this one issue. From the background, (just) laws (which come from grass roots debate of the people’s legitimate representatives) must appear.
The 2010 election was rigged and the “constitution” written entirely by the SPDC.
Interviewer: “As they did not recognize the 1990 election, if she (Aung San Suu Kyi) should win the by-election . . . will government recognize the results?”
“I think, they will help organize it so that it’s free and fair. I assume they will accept the emerging results. By-elections are in only over 40 places. The total number is over 450.
“Even though they may do things equitably for these 48 places, when the general
election takes place, they need to be fair.
Q. I have heard that if the NLD registers as a political party, the Exile Government will dissolve itself. What is your opinion?
“Now they will enter (the by-election) and run – in April, the MPs will get into the parliament. Aung San Suu Kyi will get there too. When that happens, whether it will be an Exile Government, or a Parallel Coalition Government, will be something to think about. . . There is the main base which elected the NCGUB. We have something called the Members of Parliamentary Union (outside Burma), and it will be decided there by majority vote.
Q. What is the NCGUB’s future role? Will you go back? Some have been invited.
“Some people say go back, for this to happen, that to happen. That’s not the main point.
“The main point is – how much progress there is inside the country. How much real freedom do the people have? Is there a real political solution? Right now there is not. What Suu Kyi calls a breakthrough is a political solution. The main point is to give full democratic rights. It depends on the constitution”
Note – in the 1990s, Suu Kyi called the constitution “just something written on a slip of paper.”
“In the present SPDC’s constitution, there are points which are not democratic, which are opposed to democracy. Daw Suu has said this clearly too. There are some corrective changes, but they are not solutions. For instance – ceasefire. Ceasefire alone is not the ultimate solution. We’ve had ceasefire with the Kachin for 17 years already, now they’re shooting again. Because problems have not been solved. What we want is a real solution. Go on the right path for politics, economics, social welfare.
“The economy too must be the right system. Now there’s crony capitalism. This is not right for our country. Only when we have the solution can we say there’s democracy”.
In Jeffersonian democracy, it is still a continuous process, not a static situation.
Q. Will you go back to help?
“It’s not necessary to go to Burma to work on Burma issues. It can be done from outside too. OK, right now we have a bit more freedoms, we have more this and that. Ceasefires. But these have not reached the end of the process. What stage has freedom of news reached? Yes, when they invite you, you can go”
(Khin Soe Win was first journalist to go)
“When they talk to you and issue statements, you can listen and report it. But can you really write what you want? There is still censorship. We know that.
“These things must be pointed out. Constructive criticism exists even in a democracy. From the outside we can point these things out. That’s our job.”
Source here
 |
| Anegga (Rapper) |
But has the government actually followed through on their word, and have the changes made a real difference in the lives of Burmese citizens?
In this episode of The Stream, we speak to Myra Dahgaypaw (@myradah), a campaign coordinator at the US Campaign for Burma and Anegga Tweezy (@anegga), a Burmese hip-hop artist.
Source : Al Jazeera
သန္႔ရွင္းေသာ အစိုးရ၊ေကာင္းမြန္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အမွန္တကယ္ ျဖစ္လာေစရန္ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လုပ္ခ၊ လစာစရိတ္ႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ေငြမ်ား ကို လာမည့္ ဘ႑ာေရး ႏွစ္အစတြင္ မျဖစ္မေန တိုးျမႇင့္ေပးေရး အပါအ၀င္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒ သူရဦး ေရႊမန္းတင္ျပသည့္ အဆိုကို ျပည္ ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳခဲ့ ေၾကာင္း သတင္းရရွိပါသည္။
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ရက္ေန႔ကျပဳ လုပ္ခဲ့ေသာ ပထမအၾကိမ္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ဆ႒မေန႔အစည္း အေ၀းတြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ အဆို တင္သြင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ကာ ႏိုင္ငံအက်ိဳး၊ ျပည္သူ႔အက်ိဳး လက္ငင္း ေရတိုႏွင့္ ေရရွည္အက်ိဳး မ်ားအတြက္ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ တစ္ဦးအေနျဖင့္ တင္ျပခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။
“အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံေျပာဆိုရ မည္ဆိုလွ်င္ ယေန႕တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ေနၾကေသာ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္း မ်ား၏လက္ရွိရရွိေနေသာ လုပ္ခ၊ လစာ၊စရိတ္ႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ေငြမ်ားသည္ ယေန႕ ေခတ္ကာလႏွင့္ လိုက္ေလ်ာ ညီေထြမရွိၾကပါ။ အေျခခံ စား၀တ္ ေနေရး၊ လူမႈေရးအတြက္ ေလာက္ငွ စြာမရရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ တင္ျပခ်က္သည္ ယေန႕၀န္ထမ္း မ်ား၏ လခ၊ လစာ၊ စရိတ္ႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ေငြမ်ားအား ထိုက္သင့္သလို အလွ်င္အျမန္တိုးေပးရန္လိုသည္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို တင္ျပရျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္”ဟု ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒သူရဦးေရႊမန္းက အဆိုျပဳခ်က္ ၌ ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
“အူမေတာင့္မွ သီလေစာင့္ႏိုင္မွာျဖစ္သလို အူမေတာင့္ၿပီး သီလ မေစာင့္လွ်င္ေတာ့ သူ႔တာ၀န္ပဲ ျဖစ္ၿပီးသူတို႔ တရားကို သူတို႔ စီရင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဘက္က အခြင့္အေရးႏွင့္သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး၊ အျခားတစ္ဘက္ စည္းကမ္း ႏွင့္ ဥပေဒအျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္းျဖင့္ Clean ျဖစ္လာမွာျဖစ္ပါ တယ္။ Clean ျဖစ္လာမွ Good Governance လုပ္လာႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္”ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ဆက္လက္ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
ယင္းကဲ့သို႔ လစာတိုးျမႇင့္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းၾကီးျမင့္ လာမည့္ စိုးရိမ္မႈမ်ား ရွိေနေသာ္လည္း ထိုစိုးရိမ္မႈမ်ားျဖင့္ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လိုေငြကို ယခုအတိုင္း ဆက္လက္ထားရွိရန္ မျဖစ္သင့္ေတာ့ေၾကာင္း သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
“ထိုသို႔ လစာႏွင့္စရိတ္မ်ားကို တိုးေပးလွ်င္လည္း ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္ လာႏိုင္တယ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ ကေျပာၾကပါတယ္။ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္လာမယ္၊ ေငြေၾကးေဖာင္းပြႏႈန္းေတြ ျဖစ္လာမွာစိုးလို႔ ထိုက္သင့္ေသာ လုပ္ခ၊ လစာခ်ီးျမႇင့္မႈႏွင့္ စရိတ္မ်ားဒီလိုပဲ ဆက္ထားေနလွ်င္ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းမ်ား၏ စိတ္ပိုင္းဘ၀၊ ႐ုပ္ပိုင္းဘ၀မ်ားအား ထိခိုက္ကာ ယင္းတို႕၏ လိုေငြကို နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုသံုးၿပီးရွာၾကရပါမယ္။ ကိုယ့္လုပ္အား ကို အရင္းတည္ၿပီး ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက အခ်ိန္ပိုက်ဴရွင္ျပရတာ၊ ဆရာ၀န္၊ သူနာျပဳကျပင္ပေဆးခန္းမွာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္အထိ ေဆာင္ ရြက္ေနရတာ၊ ရေငြ၊ လုပ္ခ၊ လစာ မလံုေလာက္လို႔ ျပင္ပႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ထြက္ခြာအလုပ္လုပ္ရတာ၊ ထိုသို႔ လုပ္ရာတြင္လည္း မိမိပညာႏွင့္ အဆင့္အတန္းကို ႏွိမ့္ခ်ၿပီးလုပ္ေနရတာေတြ ရွိေနဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ၀န္ထမ္းမ်ား လုပ္ငန္းခြင္ေပ်ာ္ေစေရး ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းေနေပ်ာ္ေစေရး၊ တပ္မေတာ္သားမ်ား တပ္ေနေပ်ာ္ေစေရးတို႔အတြက္ တာ၀န္ ႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အခြင့္အေရး၊ လုပ္ခ၊ လစာ၊ စရိတ္ခ်ီးျမႇင့္မႈမ်ားဟာ အဓိကသက္ဆိုင္တယ္ဆိုတာ သတိျပဳရ မွာျဖစ္ပါတယ္”ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာပါသည္။
လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ လုပ္ခ၊ လစာနည္းျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ၀န္ထမ္းမ်ားအေနျဖင့္ လာဘ္စားေနၾကသည္ကို စိတ္မေကာင္းဖြယ္ ၾကားသိေနရေၾကာင္း ဆက္လက္ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
“အျခားအခ်ိဳ႕ဌာနမ်ားမွ တာ ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ ၀န္ထမ္းမ်ားကလည္း လုပ္ခ၊ လစာ နည္း ျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး လက္ဖက္ရည္ဖိုး၊ အလွဴေငြ၊ စာရြက္စာ တမ္းေၾကးမ်ား ေတာင္းယူျခင္းႏွင့္ အျခားမေလ်ာ္ကန္ေသာ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူဆန္သည့္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ားကို ေနရာအႏွံ႔၊ ဌာနအမ်ားစုလိုလိုပင္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေပၚေနတာကို ၀မ္းနည္းစြာ ၾကားသိေနရပါတယ္” ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာပါသည္။
“ဒီအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ မိမိတို႔၀န္ထမ္းမ်ား အက်င့္ပ်က္လာၾကတယ္။ စာရိတၲေတြ ပ်က္လာၾကတယ္။ အက်င့္ပ်က္၊ စာရိတၲပ်က္တဲ့ ၀န္ထမ္းမ်ားတြင္သာ တာ၀န္ရွိတာ မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံေတာ္အပိုင္း၊ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအပိုင္းမွာပါ တာ၀န္ရွိတယ္လို႔ ခံယူရ မွာျဖစ္ပါတယ္။ ၀န္ထမ္းမဟုတ္ေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ားကလည္း အက်င့္ပ်က္ေသာ အက်င့္ကိုပ်က္ေစေသာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေပးမႈ၊ ဖန္တီးမႈမ်ား မလုပ္လိုေသာ္လည္း လုပ္ၾကရျပန္တယ္။ သူတို႔က စည္းကမ္းအတိုင္း၊ ဥပေဒအတိုင္း လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ေငြေပးၿပီး၊ လာဘ္သေဘာေပးၿပီး လုပ္ရတာထက္ ခက္ခဲမႈေတြ၊ အကုန္အက်ရွိမႈေတြ မ်ားၿပီး အဆင္မေျပမႈေတြ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ရျပန္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအက်င့္ပ်က္၊ စာရိတၱပ်က္ လမ္းေၾကာင္းလည္း ေရာက္ေနၾကရပါတယ္လို႔ ၾကားသိေနရပါတယ္” ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာၾကားခဲ့ပါ သည္။
ထို႔အျပင္” ဥစၥာဓနဆံုး႐ႈံးလွ်င္ ဘာမွမဆံုး ႐ႈံးဟုမွတ္ပါ။ (When Wealth Is Lost , Nothing Is Lost)၊ က်န္းမာ ေရးဆံုး႐ံႈးၿပီဆို လွ်င္ တစ္စံုတစ္ရာ ဆံုး႐ႈံးၿပီဟု မွတ္ပါ (When Health is Lost, Something is Lost)၊ ကိုယ္က်င့္တရားဆံုး႐ႈံးၿပီဆိုလွ်င္ အားလံုး ဆံုး႐ႈံးၿပီဟု မွတ္ပါ(When Character is Lost, Everything is Lost)ဆိုသည့္ အတိုင္း လူတစ္ေယာက္အတြက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အက်င့္စာရိတၱႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ယြင္းသြားလွ်င္ ႏိုင္ငံအတြက္မ်ားစြာေသာ ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ား ၾကံဳေတြ႕ရမွာျဖစ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ျပည္သူ႕ကုိယ္စားလွယ္မ်ား ဘာလုပ္ၾကမလဲ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕မွာ တာ၀န္မရွိဘူးလား၊ တာ၀န္ရွိလွ်င္ ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ စဥ္းစားဖုိ႔ လိုအပ္လာပါတယ္”ဟု ဆက္လက္ေျပာ ၾကား ခဲ့ပါသည္။
“မလႊဲမေရွာင္သာ ႀကံဳေတြ႕လာႏုိင္ရတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္မႈနဲ႔ ယေန႔ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၊ ေမြးျမဴေရးသမားမ်ား၊ အေျခခံကုန္ ထုတ္လုပ္သူမ်ား ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ စပါးႏွင့္ သီးႏွံမ်ားေစ်းႏႈန္းက်၍ အ႐ႈံးေပၚေနမႈ၊ ငါးေမြးျမဴထုတ္လုပ္သူမ်ား အ႐ႈံးေပၚမႈမ်ား ရွိပါတယ္။ ထုတ္လုပ္သူမ်ား အ႐ႈံးေပၚေနမႈဟာ ႏုိင္ငံအတြက္ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာမဟုတ္ပါ။ ေတာင္သူလယ္သမား၊ အလုပ္သမား၊ ႏုိင္ငံ့၀န္ထမ္းမ်ားကုိ မ်ားစြာ ထိခုိက္ေနပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကုိ ေလးစားလုိက္နာၿပီး တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ေဆာင္ရြက္မေပးရာ လည္းေရာက္ပါတယ္။ ဒီအေျခအေနမ်ားကုိ ၀မ္းနည္းစိတ္မေကာင္း စြာျဖင့္ လက္ခံေနရမည့္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ပါ”ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ဆက္လက္ေျပာၾကားပါသည္။
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရ ဦးေရႊမန္းအေနျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ တင္ျပခဲ့သည့္ အဆို ၌ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လုပ္ခ၊ လ စာႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေျပာၾကားခဲ့သည့္ နည္းတူ အေကာင္းဆံုးႏွင့္ စိတ္အခ်ရဆံုးျဖစ္ေသာ လူသား အရင္းအျမစ္မ်ား ဖြံ႕ ျဖိဳးေရးစီမံကိန္းမ်ားကို လံုေလာက္ ေသာ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပညာေရး ႏွင့္ က်န္းမာေရးအပါအ၀င္ အျခားေသာ ၀န္ၾကီးဌာနႏွင့္ ေပါင္းစပ္ျပီး စနစ္တက် လစ္ဟာမႈမရွိရန္ ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ၊ အကုန္အက်ခံမႈမ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္မွ သာလွ်င္ ႏိုင္ငံသားအားလံုး စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ စည္းကမ္းေကာင္း ျပီး လုပ္ငန္းစြမ္းေဆာင္ရည္ ျမင့္မားေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္ေၾကာင္း အစရွိသည္တို႔ကိုလည္း ထည့္သြင္းေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။
သူရဦးေရႊမန္း တင္သြင္းခဲ့ေသာ အဆို၌ နိဂံုးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ အခ်က္ ေျခာက္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပခဲ့ျပီး ထိုအခ်က္မ်ားမွာ -
(၁) ကိုယ့္ဂုဏ္၊ ကိုယ့္သိကၡာ ႏွင့္ အညီေနထိုင္ စားေသာက္ႏိုင္ဖို႔ ႏွင့္ သန္႔ရွင္းေသာ အစိုးရ၊ ေကာင္း မြန္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အမွန္တကယ္ ျဖစ္လာဖို႔ႏွင့္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၊ ၀န္ ထမ္းမ်ား၏ လုပ္ခ၊ လစာစရိတ္ႏွင့္ ခ်ီးျမင့္ေငြမ်ားကို လာမည့္ ဘတ္ဂ်က္ ႏွစ္အစတြင္ မျဖစ္မေနတိုးျမွင့္ေပးေရး။
(၂) ျပည္သူ႕ဘ႑ာေငြမ်ားကို အသံုးျပဳ၍အမွန္တကယ္ လက္ေတြ႕က်က် ႏိုင္ငံ့အက်ိဳး ျပည္သူလူထု အက်ိဳး ျဖစ္ထြန္းေစမည့္ စီမံကိန္း မ်ားကိုသာ ဥပေဒျပဳေပးေရးႏွင့္ ထိုသို႔ မဟုတ္ေသာ စီမံကိန္းမ်ားကို ျငင္းပယ္ျခင္း၊ ဆိုင္းငံ့ျခင္း၊ ေလ်ာ့၍ ခြင့္ျပဳျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ေရး။
(၃) ႏိုင္ငံႏွင့္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ လက္ငင္း၊ ေရတိုႏွင့္ ေရရွည္ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစေသာ ထာ၀စဥ္ ရွင္သန္ေစမည့္ အမ်ိဳးသားဖြံ႕ျဖိဳး တိုးတက္ေရး စီမံကိန္း (သို႕မဟုတ္) လူသားအရင္းအျမစ္မ်ား ဖြံ႕ျဖိဳးေရးစီမံကိန္းအတြက္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားကို တင္ျပ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႕ သက္ဆိုင္ရာသို႔ တိုက္တြန္းေပးေရး။
(၄) တာ၀န္အရ ဥပေဒႏွင့္အညီ ေဆာင္ရြက္ေနၾကသူမ်ား၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအား နားလည္လက္ခံျပီး ေလးစားခ်စ္ၾကည္စြာျဖင့္ အျပန္အလွန္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေပးေရး။
(၅) ႏိုင္ငံႏွင့္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားအား တားဆီးပိတ္ပင္ေသာ၊ ပ်က္စီးယုတ္ေလ်ာ့ေစေသာ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္၊ မည္သည့္အဖြဲ႕အစည္းကို မဆို၊ ဆန္႔က်င္သြားေရး။
(၆) တည္ဆဲဥပေဒမ်ားကို အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အေနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူမ်ားထဲမွ ျပည္သူတစ္ဦး အေနျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးႏွင့္ အတူ ရိုေသေလးစား လိုက္နာၾကေရး စသည္တို႔ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။
ထိုကဲ့သို႔တင္သြင္းခဲ့ေသာ အဆိုကို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥပေဒၾကမ္းေကာ္မတီ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး ဦးေစာလွထြန္းႏွင့္ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ဥပေဒၾကမ္းေကာ္မတီ အဖြဲ႕၀င္ ေဒၚနန္း၀ါႏုတို႔ ေထာက္ခံခဲ့ၾကျပီး ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ အားလံုးက သေဘာတူညီခဲ့သည့္အတြက္ အဆိုကို ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
Shwe Mahn Parliament speech
Source :EMG & DVB news
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ရက္ေန႔ကျပဳ လုပ္ခဲ့ေသာ ပထမအၾကိမ္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ဆ႒မေန႔အစည္း အေ၀းတြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းက ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ အဆို တင္သြင္းခဲ့ျခင္းျဖစ္ကာ ႏိုင္ငံအက်ိဳး၊ ျပည္သူ႔အက်ိဳး လက္ငင္း ေရတိုႏွင့္ ေရရွည္အက်ိဳး မ်ားအတြက္ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္ တစ္ဦးအေနျဖင့္ တင္ျပခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ “အမွန္အတိုင္း ၀န္ခံေျပာဆိုရ မည္ဆိုလွ်င္ ယေန႕တာ၀န္ထမ္း ေဆာင္ေနၾကေသာ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္း မ်ား၏လက္ရွိရရွိေနေသာ လုပ္ခ၊ လစာ၊စရိတ္ႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ေငြမ်ားသည္ ယေန႕ ေခတ္ကာလႏွင့္ လိုက္ေလ်ာ ညီေထြမရွိၾကပါ။ အေျခခံ စား၀တ္ ေနေရး၊ လူမႈေရးအတြက္ ေလာက္ငွ စြာမရရွိပါ။ ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္၏ တင္ျပခ်က္သည္ ယေန႕၀န္ထမ္း မ်ား၏ လခ၊ လစာ၊ စရိတ္ႏွင့္ ခ်ီးျမႇင့္ေငြမ်ားအား ထိုက္သင့္သလို အလွ်င္အျမန္တိုးေပးရန္လိုသည္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို တင္ျပရျခင္းပဲျဖစ္ပါတယ္”ဟု ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒သူရဦးေရႊမန္းက အဆိုျပဳခ်က္ ၌ ထည့္သြင္းေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
“အူမေတာင့္မွ သီလေစာင့္ႏိုင္မွာျဖစ္သလို အူမေတာင့္ၿပီး သီလ မေစာင့္လွ်င္ေတာ့ သူ႔တာ၀န္ပဲ ျဖစ္ၿပီးသူတို႔ တရားကို သူတို႔ စီရင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ဘက္က အခြင့္အေရးႏွင့္သက္သာေခ်ာင္ခ်ိေရး၊ အျခားတစ္ဘက္ စည္းကမ္း ႏွင့္ ဥပေဒအျပန္အလွန္ ထိန္းေက်ာင္းျခင္းျဖင့္ Clean ျဖစ္လာမွာျဖစ္ပါ တယ္။ Clean ျဖစ္လာမွ Good Governance လုပ္လာႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္”ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ဆက္လက္ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
ယင္းကဲ့သို႔ လစာတိုးျမႇင့္ေပးျခင္းအားျဖင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္းၾကီးျမင့္ လာမည့္ စိုးရိမ္မႈမ်ား ရွိေနေသာ္လည္း ထိုစိုးရိမ္မႈမ်ားျဖင့္ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လိုေငြကို ယခုအတိုင္း ဆက္လက္ထားရွိရန္ မျဖစ္သင့္ေတာ့ေၾကာင္း သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
“ထိုသို႔ လစာႏွင့္စရိတ္မ်ားကို တိုးေပးလွ်င္လည္း ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္ လာႏိုင္တယ္လို႔ တစ္ခ်ိဳ႕ ကေျပာၾကပါတယ္။ ကုန္ေစ်းႏႈန္း ႀကီးျမင့္လာမယ္၊ ေငြေၾကးေဖာင္းပြႏႈန္းေတြ ျဖစ္လာမွာစိုးလို႔ ထိုက္သင့္ေသာ လုပ္ခ၊ လစာခ်ီးျမႇင့္မႈႏွင့္ စရိတ္မ်ားဒီလိုပဲ ဆက္ထားေနလွ်င္ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္းမ်ား၏ စိတ္ပိုင္းဘ၀၊ ႐ုပ္ပိုင္းဘ၀မ်ားအား ထိခိုက္ကာ ယင္းတို႕၏ လိုေငြကို နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုသံုးၿပီးရွာၾကရပါမယ္။ ကိုယ့္လုပ္အား ကို အရင္းတည္ၿပီး ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားက အခ်ိန္ပိုက်ဴရွင္ျပရတာ၊ ဆရာ၀န္၊ သူနာျပဳကျပင္ပေဆးခန္းမွာ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္အထိ ေဆာင္ ရြက္ေနရတာ၊ ရေငြ၊ လုပ္ခ၊ လစာ မလံုေလာက္လို႔ ျပင္ပႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ထြက္ခြာအလုပ္လုပ္ရတာ၊ ထိုသို႔ လုပ္ရာတြင္လည္း မိမိပညာႏွင့္ အဆင့္အတန္းကို ႏွိမ့္ခ်ၿပီးလုပ္ေနရတာေတြ ရွိေနဦးမွာျဖစ္ပါတယ္။ ၀န္ထမ္းမ်ား လုပ္ငန္းခြင္ေပ်ာ္ေစေရး ေက်ာင္းသားမ်ား ေက်ာင္းေနေပ်ာ္ေစေရး၊ တပ္မေတာ္သားမ်ား တပ္ေနေပ်ာ္ေစေရးတို႔အတြက္ တာ၀န္ ႏွင့္ လုပ္ပိုင္ခြင့္အခြင့္အေရး၊ လုပ္ခ၊ လစာ၊ စရိတ္ခ်ီးျမႇင့္မႈမ်ားဟာ အဓိကသက္ဆိုင္တယ္ဆိုတာ သတိျပဳရ မွာျဖစ္ပါတယ္”ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာပါသည္။
လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ လုပ္ခ၊ လစာနည္းျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳျပီး ၀န္ထမ္းမ်ားအေနျဖင့္ လာဘ္စားေနၾကသည္ကို စိတ္မေကာင္းဖြယ္ ၾကားသိေနရေၾကာင္း ဆက္လက္ ေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။
“အျခားအခ်ိဳ႕ဌာနမ်ားမွ တာ ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနၾကတဲ့ ၀န္ထမ္းမ်ားကလည္း လုပ္ခ၊ လစာ နည္း ျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး လက္ဖက္ရည္ဖိုး၊ အလွဴေငြ၊ စာရြက္စာ တမ္းေၾကးမ်ား ေတာင္းယူျခင္းႏွင့္ အျခားမေလ်ာ္ကန္ေသာ လာဘ္ေပး လာဘ္ယူဆန္သည့္ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ျခင္းမ်ားကို ေနရာအႏွံ႔၊ ဌာနအမ်ားစုလိုလိုပင္ တစ္ခုမဟုတ္တစ္ခု ပံုစံ အမ်ိဳးမ်ိဳးျဖစ္ေပၚေနတာကို ၀မ္းနည္းစြာ ၾကားသိေနရပါတယ္” ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာပါသည္။
“ဒီအေျခအေနမ်ားေၾကာင့္ မိမိတို႔၀န္ထမ္းမ်ား အက်င့္ပ်က္လာၾကတယ္။ စာရိတၲေတြ ပ်က္လာၾကတယ္။ အက်င့္ပ်က္၊ စာရိတၲပ်က္တဲ့ ၀န္ထမ္းမ်ားတြင္သာ တာ၀န္ရွိတာ မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံေတာ္အပိုင္း၊ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားအပိုင္းမွာပါ တာ၀န္ရွိတယ္လို႔ ခံယူရ မွာျဖစ္ပါတယ္။ ၀န္ထမ္းမဟုတ္ေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ားကလည္း အက်င့္ပ်က္ေသာ အက်င့္ကိုပ်က္ေစေသာ ျပဳမူေဆာင္ရြက္ေပးမႈ၊ ဖန္တီးမႈမ်ား မလုပ္လိုေသာ္လည္း လုပ္ၾကရျပန္တယ္။ သူတို႔က စည္းကမ္းအတိုင္း၊ ဥပေဒအတိုင္း လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ေငြေပးၿပီး၊ လာဘ္သေဘာေပးၿပီး လုပ္ရတာထက္ ခက္ခဲမႈေတြ၊ အကုန္အက်ရွိမႈေတြ မ်ားၿပီး အဆင္မေျပမႈေတြ ရင္ဆိုင္ႀကံဳေတြ႕ရျပန္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးအက်င့္ပ်က္၊ စာရိတၱပ်က္ လမ္းေၾကာင္းလည္း ေရာက္ေနၾကရပါတယ္လို႔ ၾကားသိေနရပါတယ္” ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ေျပာၾကားခဲ့ပါ သည္။
ထို႔အျပင္” ဥစၥာဓနဆံုး႐ႈံးလွ်င္ ဘာမွမဆံုး ႐ႈံးဟုမွတ္ပါ။ (When Wealth Is Lost , Nothing Is Lost)၊ က်န္းမာ ေရးဆံုး႐ံႈးၿပီဆို လွ်င္ တစ္စံုတစ္ရာ ဆံုး႐ႈံးၿပီဟု မွတ္ပါ (When Health is Lost, Something is Lost)၊ ကိုယ္က်င့္တရားဆံုး႐ႈံးၿပီဆိုလွ်င္ အားလံုး ဆံုး႐ႈံးၿပီဟု မွတ္ပါ(When Character is Lost, Everything is Lost)ဆိုသည့္ အတိုင္း လူတစ္ေယာက္အတြက္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံ အတြက္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ အက်င့္စာရိတၱႏွင့္ စိတ္ဓာတ္ပ်က္ယြင္းသြားလွ်င္ ႏိုင္ငံအတြက္မ်ားစြာေသာ ဆံုး႐ႈံးမႈမ်ား ၾကံဳေတြ႕ရမွာျဖစ္လို႕ ကြၽန္ေတာ္တို႕ျပည္သူ႕ကုိယ္စားလွယ္မ်ား ဘာလုပ္ၾကမလဲ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႕မွာ တာ၀န္မရွိဘူးလား၊ တာ၀န္ရွိလွ်င္ ဘာလုပ္ၾကမွာလဲ စဥ္းစားဖုိ႔ လိုအပ္လာပါတယ္”ဟု ဆက္လက္ေျပာ ၾကား ခဲ့ပါသည္။
“မလႊဲမေရွာင္သာ ႀကံဳေတြ႕လာႏုိင္ရတဲ့ ကုန္ေစ်းႏႈန္းႀကီးျမင့္မႈနဲ႔ ယေန႔ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ား၊ ေမြးျမဴေရးသမားမ်ား၊ အေျခခံကုန္ ထုတ္လုပ္သူမ်ား ႀကံဳေတြ႕ေနရတဲ့ စပါးႏွင့္ သီးႏွံမ်ားေစ်းႏႈန္းက်၍ အ႐ႈံးေပၚေနမႈ၊ ငါးေမြးျမဴထုတ္လုပ္သူမ်ား အ႐ႈံးေပၚမႈမ်ား ရွိပါတယ္။ ထုတ္လုပ္သူမ်ား အ႐ႈံးေပၚေနမႈဟာ ႏုိင္ငံအတြက္ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာမဟုတ္ပါ။ ေတာင္သူလယ္သမား၊ အလုပ္သမား၊ ႏုိင္ငံ့၀န္ထမ္းမ်ားကုိ မ်ားစြာ ထိခုိက္ေနပါတယ္။ ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကုိ ေလးစားလုိက္နာၿပီး တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ေဆာင္ရြက္မေပးရာ လည္းေရာက္ပါတယ္။ ဒီအေျခအေနမ်ားကုိ ၀မ္းနည္းစိတ္မေကာင္း စြာျဖင့္ လက္ခံေနရမည့္ အခ်ိန္မဟုတ္ေတာ့ပါ”ဟု သူရဦးေရႊမန္းက ဆက္လက္ေျပာၾကားပါသည္။
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရ ဦးေရႊမန္းအေနျဖင့္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္သို႔ တင္ျပခဲ့သည့္ အဆို ၌ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လုပ္ခ၊ လ စာႏွင့္ပတ္သက္ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေျပာၾကားခဲ့သည့္ နည္းတူ အေကာင္းဆံုးႏွင့္ စိတ္အခ်ရဆံုးျဖစ္ေသာ လူသား အရင္းအျမစ္မ်ား ဖြံ႕ ျဖိဳးေရးစီမံကိန္းမ်ားကို လံုေလာက္ ေသာ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ပညာေရး ႏွင့္ က်န္းမာေရးအပါအ၀င္ အျခားေသာ ၀န္ၾကီးဌာနႏွင့္ ေပါင္းစပ္ျပီး စနစ္တက် လစ္ဟာမႈမရွိရန္ ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈ၊ အကုန္အက်ခံမႈမ်ားျဖင့္ ေဆာင္ရြက္မွ သာလွ်င္ ႏိုင္ငံသားအားလံုး စိတ္ဓာတ္ႏွင့္ စည္းကမ္းေကာင္း ျပီး လုပ္ငန္းစြမ္းေဆာင္ရည္ ျမင့္မားေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျဖစ္လာႏိုင္ေၾကာင္း အစရွိသည္တို႔ကိုလည္း ထည့္သြင္းေျပာဆိုခဲ့ပါသည္။
သူရဦးေရႊမန္း တင္သြင္းခဲ့ေသာ အဆို၌ နိဂံုးခ်ဳပ္အေနျဖင့္ အခ်က္ ေျခာက္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပခဲ့ျပီး ထိုအခ်က္မ်ားမွာ -
(၁) ကိုယ့္ဂုဏ္၊ ကိုယ့္သိကၡာ ႏွင့္ အညီေနထိုင္ စားေသာက္ႏိုင္ဖို႔ ႏွင့္ သန္႔ရွင္းေသာ အစိုးရ၊ ေကာင္း မြန္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အမွန္တကယ္ ျဖစ္လာဖို႔ႏွင့္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၊ ၀န္ ထမ္းမ်ား၏ လုပ္ခ၊ လစာစရိတ္ႏွင့္ ခ်ီးျမင့္ေငြမ်ားကို လာမည့္ ဘတ္ဂ်က္ ႏွစ္အစတြင္ မျဖစ္မေနတိုးျမွင့္ေပးေရး။
(၂) ျပည္သူ႕ဘ႑ာေငြမ်ားကို အသံုးျပဳ၍အမွန္တကယ္ လက္ေတြ႕က်က် ႏိုင္ငံ့အက်ိဳး ျပည္သူလူထု အက်ိဳး ျဖစ္ထြန္းေစမည့္ စီမံကိန္း မ်ားကိုသာ ဥပေဒျပဳေပးေရးႏွင့္ ထိုသို႔ မဟုတ္ေသာ စီမံကိန္းမ်ားကို ျငင္းပယ္ျခင္း၊ ဆိုင္းငံ့ျခင္း၊ ေလ်ာ့၍ ခြင့္ျပဳျခင္းမ်ား ေဆာင္ရြက္ေရး။
(၃) ႏိုင္ငံႏွင့္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ လက္ငင္း၊ ေရတိုႏွင့္ ေရရွည္ အက်ိဳးျဖစ္ထြန္းေစေသာ ထာ၀စဥ္ ရွင္သန္ေစမည့္ အမ်ိဳးသားဖြံ႕ျဖိဳး တိုးတက္ေရး စီမံကိန္း (သို႕မဟုတ္) လူသားအရင္းအျမစ္မ်ား ဖြံ႕ျဖိဳးေရးစီမံကိန္းအတြက္ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈမ်ားကို တင္ျပ ေဆာင္ရြက္ေပးဖို႕ သက္ဆိုင္ရာသို႔ တိုက္တြန္းေပးေရး။
(၄) တာ၀န္အရ ဥပေဒႏွင့္အညီ ေဆာင္ရြက္ေနၾကသူမ်ား၊ အဖြဲ႕အစည္းမ်ားအား နားလည္လက္ခံျပီး ေလးစားခ်စ္ၾကည္စြာျဖင့္ အျပန္အလွန္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေပးေရး။
(၅) ႏိုင္ငံႏွင့္ ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ အက်ိဳးစီးပြားအား တားဆီးပိတ္ပင္ေသာ၊ ပ်က္စီးယုတ္ေလ်ာ့ေစေသာ ျပည္တြင္း ျပည္ပမွ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္၊ မည္သည့္အဖြဲ႕အစည္းကို မဆို၊ ဆန္႔က်င္သြားေရး။
(၆) တည္ဆဲဥပေဒမ်ားကို အဖြဲ႕အစည္းမ်ား အေနျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူမ်ားထဲမွ ျပည္သူတစ္ဦး အေနျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ ျပည္သူတစ္ရပ္လံုးႏွင့္ အတူ ရိုေသေလးစား လိုက္နာၾကေရး စသည္တို႔ ပါ၀င္ခဲ့ပါသည္။
ထိုကဲ့သို႔တင္သြင္းခဲ့ေသာ အဆိုကို ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥပေဒၾကမ္းေကာ္မတီ အေထြေထြ အတြင္းေရးမွဴး ဦးေစာလွထြန္းႏွင့္ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ဥပေဒၾကမ္းေကာ္မတီ အဖြဲ႕၀င္ ေဒၚနန္း၀ါႏုတို႔ ေထာက္ခံခဲ့ၾကျပီး ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ အားလံုးက သေဘာတူညီခဲ့သည့္အတြက္ အဆိုကို ျပည္ေထာင္စု လႊတ္ေတာ္က အတည္ျပဳေၾကာင္း ဆံုးျဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
Shwe Mahn Parliament speech
Source :EMG & DVB news
(2)+copy.jpg)
ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရးအဖဲြ့နွင့္ KNU / KNLA အဖဲြ့တို့ ပဏာမအဆင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး သေဘာတူညီခ်က္ ၇- ခ်က္ ကိုလတ္မွတ္ ေရးထိုးလိုက္ျပီ ျဖစ္ေျကာင္းသိရသည္။
ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရးအဖဲြ့နွင့္ KNU / KNLA အဖဲြ့တို့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေနြးပဲြျမင္ကြင္းပဏာမအဆင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးသေဘာတူညီခ်က္ ၇- ခ်က္
(က) တပ္မေတာ္နွင့္ KNU/KNLAျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီတို့အျကား လက္ရိွတည္ရိွေနေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းမည္။
(ခ) KNU/KNLAျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ ဝင္မ်ားကို မဲလ၊ ထို့ေကာ္ကိုး ေနရာတြင္ အေျချပုေနထိုင္ရန္ သေဘာတူသည္။
(ဂ) နွစ္ဖက္အျပန္အလွန္ေျပာဆိုဆက္ဆံ ေဆြးေနြးမႈမ်ား ျပုလုပ္ရန္ အတြက္ နွစ္ဖက္သေဘာတူညီေသာ ေနရာမ်ားတြင္ နွစ္ဖက္သေဘာတူညီေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖင့္ ဆက္ဆံေရးဌာန စခန္းမ်ားကို ထူေထာင္မည္။
ကုမၸဏီ၏ စီးပြားေရးဆက္ဆံေရး ရံုးမ်ားကို ဘားအံ၊ျမ၀တီ၊ဘုရားသံုးဆူ ၊ေမာေတာင္ ေကာ့ေသာင္း တို့တြင္ ထားရိွမည္။
(ဃ)နွစ္ဖက္သေဘာတူညီထားေသာ နယ္ေျမမ်ားမွအပ နယ္ေျမေက်ာ္လြန္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ သြားလာမႈမ်ားကို နွစ္ဖက္ျကိုတင္ ညိွနိွုင္းျပီး ေဆာင္ရြက္မည္။
(င)ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေနြးေရးအဖဲြ့ နွင့္ KNU/KNLAျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ မွ အဆင့္ျမင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေနြးေရး အဖဲြ့တို့သည္နွစ္ဖက္သေဘာတူညီေသာ ေနရာ အခိ်န္ကာလတြင္ ေတြ့ဆံု၍ နယ္ေျမ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းေရး ၊ ဖံြျဖိုးတိုးတက္ေရး တပ္ဖဲြ့ဝင္မ်ား အေျခခ်ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္နိုင္ေရးနွင့္ ထာ၀ရျငိမ္းခ်မ္းေရးရသည္ အထိ ဆက္လက္ ေဆြးေနြးရန္ သေဘာတူသည္။
(စ)ပဏာမ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆာင္ရြက္ ျပီးသည့္ေနာက္တြင္ တစ္ဖက္နိုင္ငံ၌ ေရာက္ရိွေနေသာ တိုင္းရင္းသားတို့၏ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ အေျခခ်ေနထိုင္မည့္ ေနရာတြင္ ၄င္းတို့၏ စားဝတ္ေနေရး က်န္းမာေရး လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး၊ ေရ၊ မီး အစရိွ သည့္ ဖံြ့ျဖိုးေရး လုပ္ငန္းမ်ား အတြက္ အလ်င္အျမန္ အေကာင္ထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္နိုင္ေရး အတြက္ နိုင္ငံေတာ္မွ ခြင့္ျပု၍ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ကို ပံ့ပိုး သြား မည္။
(ဆ) KNU/KNLA ျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ မွတင္ျပထားေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ အေပၚ မူအားျဖင့္ သေဘာတူညီ၍ နွစ္ဦးနွစ္ဖက္မွ ျကိုးပမ္း သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
Source : ရန္ကုန္တိုင္းမ္
(က) တပ္မေတာ္နွင့္ KNU/KNLAျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီတို့အျကား လက္ရိွတည္ရိွေနေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းမည္။
(ခ) KNU/KNLAျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ ဝင္မ်ားကို မဲလ၊ ထို့ေကာ္ကိုး ေနရာတြင္ အေျချပုေနထိုင္ရန္ သေဘာတူသည္။
(ဂ) နွစ္ဖက္အျပန္အလွန္ေျပာဆိုဆက္ဆံ ေဆြးေနြးမႈမ်ား ျပုလုပ္ရန္ အတြက္ နွစ္ဖက္သေဘာတူညီေသာ ေနရာမ်ားတြင္ နွစ္ဖက္သေဘာတူညီေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ားျဖင့္ ဆက္ဆံေရးဌာန စခန္းမ်ားကို ထူေထာင္မည္။
ကုမၸဏီ၏ စီးပြားေရးဆက္ဆံေရး ရံုးမ်ားကို ဘားအံ၊ျမ၀တီ၊ဘုရားသံုးဆူ ၊ေမာေတာင္ ေကာ့ေသာင္း တို့တြင္ ထားရိွမည္။
(ဃ)နွစ္ဖက္သေဘာတူညီထားေသာ နယ္ေျမမ်ားမွအပ နယ္ေျမေက်ာ္လြန္ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ သြားလာမႈမ်ားကို နွစ္ဖက္ျကိုတင္ ညိွနိွုင္းျပီး ေဆာင္ရြက္မည္။
(င)ျပည္ေထာင္စုအဆင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေနြးေရးအဖဲြ့ နွင့္ KNU/KNLAျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ မွ အဆင့္ျမင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေနြးေရး အဖဲြ့တို့သည္နွစ္ဖက္သေဘာတူညီေသာ ေနရာ အခိ်န္ကာလတြင္ ေတြ့ဆံု၍ နယ္ေျမ တည္ျငိမ္ ေအးခ်မ္းေရး ၊ ဖံြျဖိုးတိုးတက္ေရး တပ္ဖဲြ့ဝင္မ်ား အေျခခ်ေနထိုင္ လုပ္ကိုင္စားေသာက္နိုင္ေရးနွင့္ ထာ၀ရျငိမ္းခ်မ္းေရးရသည္ အထိ ဆက္လက္ ေဆြးေနြးရန္ သေဘာတူသည္။
(စ)ပဏာမ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆာင္ရြက္ ျပီးသည့္ေနာက္တြင္ တစ္ဖက္နိုင္ငံ၌ ေရာက္ရိွေနေသာ တိုင္းရင္းသားတို့၏ ျပန္လည္ဝင္ေရာက္ အေျခခ်ေနထိုင္မည့္ ေနရာတြင္ ၄င္းတို့၏ စားဝတ္ေနေရး က်န္းမာေရး လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး၊ ေရ၊ မီး အစရိွ သည့္ ဖံြ့ျဖိုးေရး လုပ္ငန္းမ်ား အတြက္ အလ်င္အျမန္ အေကာင္ထည္ေဖာ္ ေဆာင္ရြက္နိုင္ေရး အတြက္ နိုင္ငံေတာ္မွ ခြင့္ျပု၍ ကိုယ္ထူကိုယ္ထ လုပ္ေဆာင္ခြင့္ကို ပံ့ပိုး သြား မည္။
(ဆ) KNU/KNLA ျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာင္စီ မွတင္ျပထားေသာ ျငိမ္းခ်မ္းေရး အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္ အေပၚ မူအားျဖင့္ သေဘာတူညီ၍ နွစ္ဦးနွစ္ဖက္မွ ျကိုးပမ္း သြားမည္ ျဖစ္ပါသည္။
Source : ရန္ကုန္တိုင္းမ္
Engaging with the Burmese Government
Foreign Office Minister Jeremy Browne met with Burmese Ambassador to the UK, His Excellency U Kyaw Myo Htut on 6 February.
It was the first time that Mr U Kyaw Myo Htut had called on a British Government minister.
Following their meeting Mr Browne said:
"My meeting with Mr U Kyaw Myo Htut is a mark of the UK’s willingness to engage with the Burmese government in light of the reforms that they have recently undertaken. I encouraged the Ambassador and his government to maintain the momentum for change. I reiterated that the UK government stood ready to respond to future positive actions, and that the world would be watching the upcoming by-elections, expecting them to be free and fair."
The meeting follows the Foreign Secretary's visit to Burma in January, when he met representatives of the Burmese Government, as well as Aung San Suu Kyi and members of her party.
Source Here
By THOMAS FULLER
Director of the Central Intelligence Agency (Photo- Wikipedia)
BANGKOK — The director of the Central Intelligence Agency, David H. Petraeus, may visit Myanmar later this year, officials said on Tuesday, in what would be the latest signal of warming relations with the United States as Myanmar emerges from years of military rule and diplomatic isolation.
Mr. Petraeus discussed the possibility of a visit to Myanmar, also known as Burma, during a meeting in Bangkok on Monday with the Thai foreign minister, Surapong Tovichakchaikul. Mr. Surapong told Thai news media that Mr. Petraeus said he would “definitely” go to Myanmar.
Secretary of State Hillary Rodham Clinton traveled to Myanmar in December in what was widely seen as an effort by the United States to check the rising power of China — for years Myanmar’s main benefactor — and to encourage political change in Myanmar.
An American official in Bangkok, who requested anonymity while discussing intelligence matters, confirmed on Tuesday that Mr. Petraeus had told Thai officials that “Secretary Clinton asked him to travel to Burma later this year.”
At least three separate delegations of American officials have visited Myanmar during the past two months, but a trip by Mr. Petraeus would allow for more detailed discussions and deeper cooperation between the two countries, said Robert Fitts, director of the American studies program at Chulalongkorn University in Bangkok. “They can set up channels that wouldn’t have been possible for Secretary Clinton,” he said.
The United States and Myanmar had relatively close military and intelligence cooperation until the late 1980s, when the Burmese military crushed a popular uprising, leading to two decades of degraded relations between Myanmar and Western countries.
Washington announced last month that it would upgrade diplomatic ties and appoint an ambassador to Myanmar after more than a decade without one.
“What the U.S. is trying to do,” Mr. Fitts said, “is send every signal of support to the forces pushing for liberalization in Burma.”
Source : New York Times
_________________________________________________________
CIA ညႊန္ၾကားေရးမႉး ျမန္မာျပည္သို႔ လာေရာက္ဖြယ္ရွိ
အေမရိကန္ ဗဟုိေထာက္လွမ္းေရးေအဂ်င္စီ (CIA) ညႊန္ၾကားေရးမႉး Mr. David H. Petraeus သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ သြားေရာက္ဖြယ္ရွိေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။
ယခုႏွစ္အတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ရန္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဟီလာရီ ကလင္တန္က မစၥတာ Petraeus ကို ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္မွ အမည္မေဖာ္လိုသည့္ အေမရိကန္အရာရွိတဦးကို ကိုးကား၍ နယူးေယာက္တိုင္းမ္ သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ထုိင္း ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဆူရာေပါင္ကလည္း မစၥတာ Petraeus ႏွင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၆ ရက္ေန႔က ဘန္ေကာက္တြင္ ေတြ႔ဆံုမႈအၿပီး သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ၌ မစၥတာ Petraeus သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားလိမ့္မည္ဟု သတင္းေထာက္မ်ားကို ေျပာဆိုခဲ့သည္။
ယမန္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလက ဝါရွင္တန္ရွိ သမၼတ အိမ္ျဖဴေတာ္တြင္ CIA ညႊန္ၾကားေရးမႉးအျဖစ္ က်မ္းက်ိန္ၿပီးေနာက္ မိန္႔ခြန္းေျပာေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု - Getty Images)
ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္မွ စစ္အရာရွိမ်ားကိုလည္း အေမရိကန္ စစ္တကၠသိုလ္မ်ားသို႔ ယခင္က ပညာသင္ေစလႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုလက္ထက္မွစ၍ ဦးေန၀င္းေခတ္အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အေမရိကန္၊ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွား အင္အားႀကီးႏိုင္ငံမ်ားအၾကား ဘက္မလုိက္ ဟန္ခ်က္ညီ ရပ္တည္ခဲ့ေၾကာင္း၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး တုိက္ဖ်က္ေရးမွအစ စစ္ေရး၊ ႏုိင္ငံေရးအဆံုး ျမန္မာ-အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရး က်ယ္ျပန္႔ခဲ့သည္ဟု သခင္ခ်န္ထြန္းက ဆက္လက္ေျပာသည္။
၂၀၀၄ ခုႏွစ္က စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညႊန္႔ႏွင့္ အေပါင္းအပါမ်ား ဖယ္ရွား ခံရၿပီးေနာက္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံေရးခုိလႈံခဲ့သည့္ တန္ျပန္စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိေဟာင္း ဗိုလ္မႉး ေအာင္လင္းထြဋ္ ကလည္း ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတုိင္မီအထိ ျမန္မာစစ္ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ အေမရိကန္ ေထာက္လွမ္းေရး အနီးကပ္ရွိခဲ့ၿပီး အထူးသျဖင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါး တုိက္ဖ်က္ေရးကိစၥမ်ားတြင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကင္းကြာခဲ့ေၾကာင္း ေျပာဆုိခဲ့ဖူးသည္။
အေမရိကန္ CIA က အလုိရွိေသာ ဘိန္းဘုရင္ ဦးခြန္ဆာကို ျမန္မာစစ္အစုိးရ ေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊက ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားခဲ့ၿပီး ဦးခြန္ဆာ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ အကာအကြယ္ေပးခဲ့သည္။
စစ္သက္ ၃၇ ႏွစ္ရွိ ဗုိ္လ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း မစၥတာ Petraeus ကို ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ အေမရိကန္ သမၼတ အုိဘားမားက CIA ညႊန္ၾကားေရးမႉး ခန္႔အပ္ခဲ့သည္။
မစၥတာ Petraeus သည္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ အီရတ္စစ္ပြဲတြင္ နံမည္ႀကီး အမွတ္ ၁၀၁ ေလေၾကာင္းခ်ီ တပ္မဟာ၏ ကြပ္ကဲေရးမႉး ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အီရတ္စစ္ေျမျပင္တြင္ အထင္ရွားဆံုး စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲေရးမႉးျဖစ္ခဲ့သည္။ အာဖဂန္နစၥတန္ စစ္ဆင္ေရးတြင္လည္း ထိပ္တန္း စစ္ဆင္ေရးကြပ္ကဲမႈ တာ၀န္ယူခဲ့သူ ျဖစ္သည္။
အေမရိကန္တြင္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္ေန႔ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈႀကီး ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ မစၥတာ Petraeus သည္ ေထာက္လွမ္းေရး အခ်က္အလက္မ်ားရရွိရန္ သူလွ်ိဳစစ္ဆင္ေရးမ်ားကို ေဆာ္ဒီအာေရဗ်၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ အီရန္ႏွင့္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားတြင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ စီစဥ္ခဲ့သူလည္းျဖစ္သည္။
မစၥတာ Petraeus သည္ ႏုိင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး အထူးျပဳဘာသာရပ္ျဖင့္ ပါရဂူဘြဲ႔ ရရွိထားသည္။
Source :ဧရာ၀တီ
Director of the Central Intelligence Agency (Photo- Wikipedia)
BANGKOK — The director of the Central Intelligence Agency, David H. Petraeus, may visit Myanmar later this year, officials said on Tuesday, in what would be the latest signal of warming relations with the United States as Myanmar emerges from years of military rule and diplomatic isolation.
Mr. Petraeus discussed the possibility of a visit to Myanmar, also known as Burma, during a meeting in Bangkok on Monday with the Thai foreign minister, Surapong Tovichakchaikul. Mr. Surapong told Thai news media that Mr. Petraeus said he would “definitely” go to Myanmar.
Secretary of State Hillary Rodham Clinton traveled to Myanmar in December in what was widely seen as an effort by the United States to check the rising power of China — for years Myanmar’s main benefactor — and to encourage political change in Myanmar.
An American official in Bangkok, who requested anonymity while discussing intelligence matters, confirmed on Tuesday that Mr. Petraeus had told Thai officials that “Secretary Clinton asked him to travel to Burma later this year.”
At least three separate delegations of American officials have visited Myanmar during the past two months, but a trip by Mr. Petraeus would allow for more detailed discussions and deeper cooperation between the two countries, said Robert Fitts, director of the American studies program at Chulalongkorn University in Bangkok. “They can set up channels that wouldn’t have been possible for Secretary Clinton,” he said.
The United States and Myanmar had relatively close military and intelligence cooperation until the late 1980s, when the Burmese military crushed a popular uprising, leading to two decades of degraded relations between Myanmar and Western countries.
Washington announced last month that it would upgrade diplomatic ties and appoint an ambassador to Myanmar after more than a decade without one.
“What the U.S. is trying to do,” Mr. Fitts said, “is send every signal of support to the forces pushing for liberalization in Burma.”
Source : New York Times
_________________________________________________________
CIA ညႊန္ၾကားေရးမႉး ျမန္မာျပည္သို႔ လာေရာက္ဖြယ္ရွိ
အေမရိကန္ ဗဟုိေထာက္လွမ္းေရးေအဂ်င္စီ (CIA) ညႊန္ၾကားေရးမႉး Mr. David H. Petraeus သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ သြားေရာက္ဖြယ္ရွိေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။
ယခုႏွစ္အတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္ရန္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဟီလာရီ ကလင္တန္က မစၥတာ Petraeus ကို ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ထိုင္းႏိုင္ငံ ဘန္ေကာက္မွ အမည္မေဖာ္လိုသည့္ အေမရိကန္အရာရွိတဦးကို ကိုးကား၍ နယူးေယာက္တိုင္းမ္ သတင္းစာတြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
ထုိင္း ႏုိင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဆူရာေပါင္ကလည္း မစၥတာ Petraeus ႏွင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ၆ ရက္ေန႔က ဘန္ေကာက္တြင္ ေတြ႔ဆံုမႈအၿပီး သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ၌ မစၥတာ Petraeus သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ သြားလိမ့္မည္ဟု သတင္းေထာက္မ်ားကို ေျပာဆိုခဲ့သည္။
ယမန္ႏွစ္ စက္တင္ဘာလက ဝါရွင္တန္ရွိ သမၼတ အိမ္ျဖဴေတာ္တြင္ CIA ညႊန္ၾကားေရးမႉးအျဖစ္ က်မ္းက်ိန္ၿပီးေနာက္ မိန္႔ခြန္းေျပာေနစဥ္ (ဓာတ္ပံု - Getty Images)
ယခုကဲ့သို႔ CIA ညႊန္ၾကားေရးမႉးတဦးအေနျဖင့္ ျမန္မာႏို္င္ငံသို႔လာေရာက္ရန္ရွိျခင္းသည္ အေမရိကန္-ျမန္မာ ႏွစ္ႏိုင္ငံဆက္ဆံေရး ပိုမို တုိးျမွင့္လာဖြယ္ရွိၿပီး အေမရိကန္က သံတမန္ဆက္ဆံေရး ပံုမွန္ျပန္ထားမည့္ကိစၥႏွင့္လည္း ဆက္စပ္ႏုိင္ေၾကာင္း သံအမတ္ႀကီးေဟာင္း၊ ၀ါရင့္ႏုိင္ငံေရးသမားႀကီး သခင္ခ်န္ထြန္းက ဧရာ၀တီသုိ႔ ေျပာသည္။
“အေမရိကန္ CIA နဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံက လြတ္လပ္ေရးရၿပီး ဖဆပလ ေခတ္ကတည္းက စစ္ေရး ႏုိ္င္ငံေရး အစံုေပါ့၊ သူတို႔နဲ႔ ဆက္ဆံေရးရွိခဲ့တာ။ ေနာက္ ဦးေန၀င္း ေခတ္အထိေပါ့။ ျမန္မာႏိုင္ငံက တ႐ုတ္တုိ႔၊ အေမရိကန္တုိ႔အတြက္ မဟာဗ်ဴဟာ က်တယ္” ဟု သခင္ခ်န္ထြန္းက ဆုိသည္။
ျမန္မာႏို္င္ငံတြင္ CIA သည္ စီးပြားေရး၊ ကုန္သြယ္ေရး၊ စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး စသည့္ အဖက္ဖက္က သတင္းမ်ားကို သိရွိေအာင္ လုပ္ေလ့ရွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာက တ႐ုတ္ႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ရွိသည္ကို ခ်ိန္ခြင္ရွာညွိရန္လည္း ယခုကဲ့သို႔ ညႊန္ၾကားေရးမႉးအဆင့္ လာျခင္းျဖစ္ႏို္င္ေၾကာင္း သခင္ ခ်န္ထြန္းက သံုးသပ္သည္။
ျမန္မာႏို္င္ငံတြင္ CIA သည္ စီးပြားေရး၊ ကုန္သြယ္ေရး၊ စစ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး စသည့္ အဖက္ဖက္က သတင္းမ်ားကို သိရွိေအာင္ လုပ္ေလ့ရွိေၾကာင္း၊ ျမန္မာက တ႐ုတ္ႏွင့္ နီးနီးကပ္ကပ္ရွိသည္ကို ခ်ိန္ခြင္ရွာညွိရန္လည္း ယခုကဲ့သို႔ ညႊန္ၾကားေရးမႉးအဆင့္ လာျခင္းျဖစ္ႏို္င္ေၾကာင္း သခင္ ခ်န္ထြန္းက သံုးသပ္သည္။
ျမန္မာ့ တပ္မေတာ္မွ စစ္အရာရွိမ်ားကိုလည္း အေမရိကန္ စစ္တကၠသိုလ္မ်ားသို႔ ယခင္က ပညာသင္ေစလႊတ္ခဲ့ေၾကာင္း၊ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုလက္ထက္မွစ၍ ဦးေန၀င္းေခတ္အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ အေမရိကန္၊ တ႐ုတ္၊ ႐ုရွား အင္အားႀကီးႏိုင္ငံမ်ားအၾကား ဘက္မလုိက္ ဟန္ခ်က္ညီ ရပ္တည္ခဲ့ေၾကာင္း၊ မူးယစ္ေဆး၀ါး တုိက္ဖ်က္ေရးမွအစ စစ္ေရး၊ ႏုိင္ငံေရးအဆံုး ျမန္မာ-အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရး က်ယ္ျပန္႔ခဲ့သည္ဟု သခင္ခ်န္ထြန္းက ဆက္လက္ေျပာသည္။
၂၀၀၄ ခုႏွစ္က စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အႀကီးအကဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညႊန္႔ႏွင့္ အေပါင္းအပါမ်ား ဖယ္ရွား ခံရၿပီးေနာက္ အေမရိကန္ႏုိင္ငံတြင္ ႏုိင္ငံေရးခုိလႈံခဲ့သည့္ တန္ျပန္စစ္ေထာက္လွမ္းေရး အရာရွိေဟာင္း ဗိုလ္မႉး ေအာင္လင္းထြဋ္ ကလည္း ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ မတုိင္မီအထိ ျမန္မာစစ္ေထာက္လွမ္းေရးႏွင့္ အေမရိကန္ ေထာက္လွမ္းေရး အနီးကပ္ရွိခဲ့ၿပီး အထူးသျဖင့္ မူးယစ္ေဆး၀ါး တုိက္ဖ်က္ေရးကိစၥမ်ားတြင္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ကင္းကြာခဲ့ေၾကာင္း ေျပာဆုိခဲ့ဖူးသည္။
အေမရိကန္ CIA က အလုိရွိေသာ ဘိန္းဘုရင္ ဦးခြန္ဆာကို ျမန္မာစစ္အစုိးရ ေခါင္းေဆာင္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊက ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားခဲ့ၿပီး ဦးခြန္ဆာ ကြယ္လြန္ခ်ိန္အထိ အကာအကြယ္ေပးခဲ့သည္။
စစ္သက္ ၃၇ ႏွစ္ရွိ ဗုိ္လ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း မစၥတာ Petraeus ကို ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလတြင္ အေမရိကန္ သမၼတ အုိဘားမားက CIA ညႊန္ၾကားေရးမႉး ခန္႔အပ္ခဲ့သည္။
မစၥတာ Petraeus သည္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ အီရတ္စစ္ပြဲတြင္ နံမည္ႀကီး အမွတ္ ၁၀၁ ေလေၾကာင္းခ်ီ တပ္မဟာ၏ ကြပ္ကဲေရးမႉး ျဖစ္ခဲ့ၿပီး ၂၀၀၇ ခုႏွစ္ အီရတ္စစ္ေျမျပင္တြင္ အထင္ရွားဆံုး စစ္ဆင္ေရး ကြပ္ကဲေရးမႉးျဖစ္ခဲ့သည္။ အာဖဂန္နစၥတန္ စစ္ဆင္ေရးတြင္လည္း ထိပ္တန္း စစ္ဆင္ေရးကြပ္ကဲမႈ တာ၀န္ယူခဲ့သူ ျဖစ္သည္။
အေမရိကန္တြင္ ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ ၁၁ ရက္ေန႔ အၾကမ္းဖက္ တိုက္ခိုက္မႈႀကီး ျဖစ္ပြားၿပီးေနာက္ မစၥတာ Petraeus သည္ ေထာက္လွမ္းေရး အခ်က္အလက္မ်ားရရွိရန္ သူလွ်ိဳစစ္ဆင္ေရးမ်ားကို ေဆာ္ဒီအာေရဗ်၊ ေဂ်ာ္ဒန္၊ အီရန္ႏွင့္ အျခားႏုိင္ငံမ်ားတြင္ လွ်ိဳ႕၀ွက္ စီစဥ္ခဲ့သူလည္းျဖစ္သည္။
မစၥတာ Petraeus သည္ ႏုိင္ငံတကာ ဆက္ဆံေရး အထူးျပဳဘာသာရပ္ျဖင့္ ပါရဂူဘြဲ႔ ရရွိထားသည္။
Source :ဧရာ၀တီ
Life is full of contrasts, contradictions and surprises, and nowhere is that more true than in Burma today. In the past fortnight, I travelled to meet internally displaced people in Kachin State along the China-Burma border, where I heard some of the worst stories of human rights violations that I have ever heard in almost 15 years of involvement in Burma.
The following week, I travelled to Rangoon, where I found an atmosphere of hope that I have never seen before, and an openness that was extraordinary.
It is 10 months since I was deported from the country, and yet I was able to return, on a valid visa, with no one even batting an eyelid at the airport and not a hint of anyone watching me during the week. I was able to meet people who for years have been out of reach, in prison or house arrest, or who, even during the times they were free, were just so sensitive that a meeting would be bound to attract the authorities’ attention. Yet I walked in and out of the offices of the National League for Democracy (NLD) and 88 Generation Student leaders’ homes without anyone appearing to notice. It would be too simplistic to say that the fortnight was like a journey from darkness to light, because the crisis in Kachin State is not without hope and the political changes in Burma are just the beginning, with a very long way to go and many challenges ahead. But the contrasts illustrate the situation in Burma today, a country possibly on the brink of unexpected change but with many serious questions still to answer.
In his memoir Hitch 22, Christopher Hitchens quotes John Maynard Keynes’ famous words: “When the facts change, then my opinion changes: and you sir?” I am no Keynesian, and I do not believe Burma has yet changed enough to merit a total 360 degree shift in policy, but I left Burma with more hope than I have ever had for the country. The facts have not yet changed, but they are changing – and as a result, so is my analysis. The phrase on most lips is “cautious optimism,” and that sums up my views perfectly, with equal emphasis on both words. There is good reason to be optimistic now – but there are also plenty of reasons still to be cautious.
Why be optimistic? The change is largely atmospheric, but changing the atmosphere is an important first step. Allowing a foreigner who was deported less than a year before, and other foreigners who have been blacklisted for years, and exiled Burmese journalists with decades of opposition to the regime, to visit the country may be clever public relations, but it is nonetheless different from the past. In shops and street-stalls, T-shirts, calendars, posters, booklets and DVDs with pictures of Aung San Suu Kyi are on sale, and at the traffic lights young men tout copies of the movie, “The Lady.” A year ago such activities would have landed a person in jail.
From the atmospheric to the substantial, there are also significant reasons for hope. The process began last July, and within just six months Aung San Suu Kyi had met President Thein Sein, re-registered the NLD, and agreed to contest parliamentary by-elections in April. It is highly likely that two months from now, she and other NLD candidates will be elected members of Parliament. The international community has repeatedly told Thein Sein that for sanctions to be lifted, he needs to release all political prisoners, ensure the by-elections are free and fair, stop attacks on ethnic civilians, announce a nationwide cease-fire, and develop a dialogue process with Aung San Suu Kyi, the democracy movement and the ethnic nationalities. To his credit, he has undertaken a good number, though not yet all, of these steps. The release of large numbers of political prisoners, including prominent political activists such as Min Ko Naing, Ko Ko Gyi and other leaders of the 88 Generation Students, Khun Htun Oo, Zarganar and Su Su Nway, is significant and must be welcomed. A dialogue with Suu Kyi is underway, and the regime knows it is in its interests to ensure the by-elections will be fair. Even on the issue of a cease-fire with ethnic armed groups, significant progress has been made, although serious human rights violations continue and the conflict in Kachin State remains unresolved. It must be acknowledged, though, that even on the ethnic question, so crucial to the country’s future, there is some movement.
Almost everyone I met in Rangoon emphasised the changes taking place, and stressed how important it is to recognise this and encourage President Thein Sein and the reformers in the government. Within just six months, the focus has moved from bringing the generals to justice for the crimes against humanity they have committed, to encouraging and working with the reformers. That has implications for international policy.
It has long been my view that sanctions should be targeted, and should be imposed or lifted proportionately, in response to events on the ground. It is very clear now that Thein Sein has indeed taken some of the steps we have been urging, some sanctions should be lifted. It is vital that the United States, the European Union, Canada and Australia send a clear message: we will be true to our word and we will recognize progress. That has already started, with the US decision to send an ambassador and upgrade diplomatic relations, and with the EU suspending the visa ban on the president and other senior figures. I welcome these steps.
Yet just as it is important to be true to our word, and to recognise the reforms so far, it is equally important to maintain pressure for more. To lift all sanctions in one go would not just be premature, it would be strategically stupid and tactically tactless. Removing all the cards from the table in one go is never a wise move. Everyone I met agrees some sanctions should be lifted, but they all emphasised that it must be done step-by-step, in proportionate response to developments. Until there is a significant improvement in respect for human rights, institutional and legislative change to secure the reforms, and a genuine peace process, some sanctions should remain in place.
Visa bans seem to be the most obvious measures to relax. If we are serious about engaging with Thein Sein and his government, we should invite them to Europe and the United States. Exposing them to open, liberal democracies would surely be a good thing. Increasing contact at all levels is part of encouraging the process of reform. I just hope that too much exposure to the mind-numbing non-entities and mind-boggling red tape in the Brussels bureaucracy and the insomnia-curing proceedings of the European Parliament will not put them off democratisation.
Just as visa bans should go, targeted sanctions on key sectors such as oil and gas, mining and timber, and asset freezes, should stay – for now. Until there is truly irreversible change, it would be wrong to pour money into the generals’ coffers. Any forthcoming foreign investment should be directed at sectors that benefit the people and the economy as a whole.
As part of the “cautious optimism” equation, I have set out the reasons for optimism. Why caution?
First, as one experienced foreign observer told me, the process is still “fragile.” Much rests on the shoulders of two individuals: Thein Sein and Aung San Suu Kyi, as it did with FW de Klerk and Nelson Mandela in South Africa. If something happened to one of them, would the process continue? Are there enough reformers in the government to forge ahead in Thein Sein’s absence? Are there people in the democracy movement who command enough trust and respect to work with the government? Are there hardliners within the regime waiting to manoeuvre against Thein Sein? Is there a risk of an internal coup, bringing the “Burmese Spring” to an end? As one Burmese journalist told me last week, for the first time in 50 years Burma the people are praying for the president to survive, not to die. Thein Sein is known to have a heart condition. “We are all praying for his pacemaker to keep working,” I was told.
Second, although there is substance, such as the release of political prisoners, much of the change is atmospheric. There is still no institutional, constitutional or legislative change. Laws such as the State Protection Law 1975, which allows detention without charge or trial, the Unlawful Associations Act, banning contact with groups deemed to be ‘illegal’, the Emergency Provision Act, used to silence dissent, and the Electronic Transactions Law, used to stop the distribution of information the regime deems to be detrimental to its security, remain in place, and until these are repealed or amended, and the rule of law developed, political prisoners who have recently been released could be jailed again tomorrow.
Third, what will the NLD be able to do in Parliament? One sceptic believes Suu Kyi is falling into a trap, and will be exactly where the government wants her: within the system, unable to do much, and severed from her party and the people. A more optimistic view is that the NLD MPs would work with reform-minded MPs in other parties, including the majority Union Solidarity Development Party (USDP), to amend the constitution, drive forward institutional change and pursue a political solution for the ethnic nationalities. It remains to be seen who is proven right.
Finally, and most importantly, the situation in the ethnic states remains grave. During my week in Kachin State, across the border from China, I heard horrific stories of torture, rape, forced labour, attacks on villages, the destruction of houses, looting of churches and killing of civilians. I interviewed over 20 people who had fled their villages, and about 70 per cent of them had stories involving killings. They were civilians, not Kachin Independence Army (KIA) soldiers. They were farmers shot dead in their paddy field, or a mother shot dead in her home, witnessed by her 12 year-old son. I met a pastor who was repeatedly and savagely beaten and tortured for six hours. I met a man who had been shot and survived – he showed me the bullet and the wound.
The KIA has itself been accused of abuses, and such allegations should not be ignored. They should be discussed and investigated. But in terms of sheer scale and severity, the Burma Army’s violations are far more widespread and systematic, and as long as these continue, any optimism we have for Burma must inevitably be tempered by caution and deep concern.
I was with the leaders of the Kachin Independence Organisation (KIO) at the time when talks were taking place with the government in Ruili, China. I was deeply impressed by their commitment to seeking a genuine peace, making several points abundantly clear: they are for the Union of Burma, not secession (despite their name); they want to talk and they want peace; but they do not wish to go back to the cease-fire they had for 17 years, which was simply an absence of war rather than a real peace. They want a political solution that will ensure a meaningful peace. They submitted detailed proposals to the government for a political process to accompany a ceasefire – a political process that must involve all Burma’s ethnic nationalities.
The ethnic question will only be resolved when Burma’s government, and the democracy movement, agree with the ethnic nationalities on a political structure that guarantees them a degree of autonomy, recognises their ethnic identity, upholds equal rights and does away with Burman superiority and racial prejudice. For too long, ‘federalism’ – the desire of the ethnic nationalities – has been misunderstood and misrepresented as an idea that would lead to the fragmentation of the country. Yet the opposite is the case – federalism, as the examples of the United States and Germany show, is a structure that strengthens a country. Unity in diversity should be the principle for Burma. A national convention, in which the government, the democracy movement and the ethnic nationalities participate, should be held to establish Burma as a genuine federal democracy. International expertise in conflict-resolution, inter-ethnic identity and relations, and federal constitutions should be brought in to contribute advice and expertise to all sides. It is far less complex than some would have us think, and if this is done, Burma has a chance of a genuine and lasting peace and an end to more than 60 years of civil war.
Many will question the regime’s motives. Why the change, why now, and why so quickly? It is hard to believe the senior members of the regime, including Thein Sein, have had a road to Damascus experience and woken up one morning realizing that the past 50 years have been all wrong, and democracy is their heartfelt belief. Even if Thein Sein is genuine about reform, his motives are likely to be mixed. He wants sanctions lifted, he wants the Asean chairmanship, he wants international legitimacy, and he recognizes that the status quo is unsustainable. It is highly likely that the former strongman, Senior-General Than Shwe, has approved the process because his priority is to protect himself and his family, and he would prefer a gradual change in which his livelihood and wealth is secure, to a popular uprising as in the Arab Spring. He and Thein Sein saw what happened to Gaddafi and Mubarak, realized that their own days were numbered, and concluded that a slow transition was the only option.
Cynics will point to the fact that Thein Sein has been part of the system all these years, and that he has blood on his hands. No doubt – but it was ever thus. In any transition process, except where a popular uprising leads directly to a dictator’s downfall, reformers come from within the system and, by definition, they have mixed motives and bloody records. South Africa’s FW de Klerk, the Soviet Union’s Mikhail Gorbachev and Indonesia’s B.J. Habibie were hardly closet democrats all their lives, waiting for the moment when they could reach the top and unleash reform. They were complicit with their regimes’ crimes, but they recognized that, for their own survival, things had to change. In the Maldives, Maumoon Abdul Gayoom appointed reform-minded ministers in a cynical public relations exercise to appease growing international criticism. In the event, the reform-minded ministers proved to be more reformist than Gayoom intended, and the process led to free and fair elections which the opposition leader, Mohamed Nasheed, won. In 2006, I visited Nasheed when he was under house arrest; two years later, he was elected President. Could something similar occur in Burma? I would not discount it.
Saw Tamla Baw, president of the Karen National Union (KNU), said recently that the peace process still involves “thousands” more steps. He is absolutely right. There is still a very long way to go. But for the first time in more than 20 years, Burma has a chance of change. And as the Chinese philosopher Lao-tzu said, “a journey of a thousand miles begins with a single step.”
Ben Rogers is the author of “Than Shwe – Unmasking Burma’s Tyrant.”
He works for Christian Solidarity Worldwide.
Credit : Mizzima
ကုလသမဂၢထိပ္တန္းအရာရွိၾကီးမ်ားပါ၀င္ေသာ စီးပြားေရး၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ ပညာေရးဆုိင္ရာ နုိင္ငံေတာ္အဆင့္ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြး ပဲြၾကီးတစ္ခုကုိ ေဖေဖာ္၀ါရီ ၁၃ ရက္တြင္ ေနျပည္ေတာ္ရွိ MICC ( Myanmar International Convention Center ) တြင္ က်င္းပသြားရန္ ရွိေၾကာင္း ျမန္္မာနုိင္ငံဆုိင္ရာကုလသမဂၢရုံးမွ သိရသည္။
ယင္းအလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပဲြအတြက္ UM မွ တာ၀န္ရွိသူမ်ားက ျပည္တြင္းရွိအေ၀းေျပးကား၀န္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းစုၾကီးမ်ားထံတြင္ အဆင့္ျမင့္ကားၾကီးမ်ား လုိက္လံငွားရမ္းမႈမ်ားရွိခဲ့သည္ဟု သိရသည္။
´´ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ အတြက္ ကားၾကီးေတြလာျပီးငွားေနတယ္။ အသက္အာမခံကိစၥေတြေရာ၊ အာမခံမ်ိဳးစုံအတြက္ပါ စုံစမ္းၾကတာ´´ဟု JJ Express မွ တာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးက ေျပာၾကားသည္။ ´´လာမည့္ ၁၃ ရက္ကေန ၁၆ ရက္ေန႔အထိ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပဲြၾကီးတစ္ခုရွိတယ္။ ေနျပည္ေတာ္ MICC မွာလုပ္မွာ။ UN က အရာရွိၾကီးေတြလာၾကမယ္´´ ဟု UN ၏ အရာရွိတစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးသူ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာတင္ျမင့္ဦးက ေျပာၾကားသည္။
´´ဘန္ကီမြန္း ပါ မပါေတာ့မသိပါဘူး။ UN ရဲ့ အၾကီးအကဲေတြ ပါလာမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ စာတမ္းဖတ္ပဲြက သုံးရက္၊ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပဲြက တစ္ရက္ၾကာ မယ္။ ျမန္မာနုိင္ငံဘက္ အစုိးရ၀န္ၾကီးဌာန တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ နုိင္ငံရဲ့ ထိပ္တန္ပုဂၢိဳလ္ေတြပါလာမယ္။ ဆရာကိုယ္တုိင္လည္း Workshop တစ္ခုကုိ ဦးေဆာင္ျပီးလုပ္ေပးရဦးမယ္´´ဟု UN ၏ ျမန္မာနုိင္ငံဆုိင္ရာ အၾကီးတန္းအၾကံေပးအရာရွိ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္က ေျပာၾကားသည္။
Source : ေအ၀ုိင္အီး(ျပည္ျမန္မာသတင္းဂ်ာနယ္)
ဧရာဝတီတိုင္း ပုသိမ္နဲ႔ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ေတြဘက္ကို ပါတီစည္းရံုးေရးခရီးထြက္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေဒသခံျပည္သူေတြက ဝမ္းသာအားရ ႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္အတြင္းမွာ ဒုတိယတႀကိမ္ ျပန္လာတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ျမင္ေတြ႔ရဖို႔ အနီးအနား ရြာေတြကလူေတြကပါ ေရာက္လာၾကၿပီး ရာသီဥတုဒဏ္ကို ႀကံ့ႀကံ့ခံ ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကတယ္လို႔ ေဒသခံေတြက ေျပာျပၾကပါတယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာတဲ့ စကားေတြေၾကာင့္လည္း အားတက္ရပါတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကတဲ့အေၾကာင္း ဘန္ေကာက္ရံုးက မစုျမတ္မြန္က ေျပာျပပါမယ္၊
ဒီကေန႔ မနက္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕မွာ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျပည္သူေတြရဲ႔ ႀကိဳဆုိ ႏႈတ္ဆက္တာ ခံခဲ့ရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည့္ဟာ ပုသိမ္ကေန ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ဆီကို ေန႔ခ်င္း ခရီးဆက္ ပါတယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ယဥ္တန္းသြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ျပည္သူလူထုေတြက ဝိုင္းၿပီး ႏႈတ္ဆက္ ေနၾကတဲ့အေျခအေနကို ေျမာင္းျမၿမိဳ႕က ကိုမ်ဳိးလြင္က ခုလို ေျပာျပပါတယ္၊
“လူေတြက လမ္းမွာ ၾကိဳေနၾကတာ အမ်ားၾကီးပဲ။ အဲဒီလူေတြက တားထားျပီးေတာ့ ေဒၚစုကို ပန္းစည္းေတြေပးတယ္ ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုေတာ့ ေဒၚစုက အဲဒီ လူအုပ္စုတိုင္း အုပ္စုတိုင္းကို စကားေျပာပါတယ္ခင္ဗ်။”
ခုလို လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ျပည္သူေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေနတာေၾကာင့္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ဆီကို ေရာက္ရမယ့္အခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ေနတာေတာင္မွ ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နယ္က ျပည္သူေတြဟာ ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ဒဏ္ေအာက္မွာ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာပါ၊
“တျမိဳ႔လံုး ခုၾကားရတဲ့အတိုင္းပါပဲ၊ သီခ်င္းေတြဖြင့္ျပီး လူေတြလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားနဲ႔ မကရံုတမယ္ပါပဲ၊ အလံေလးေတြ ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ခ်ီတယ္၊ လူတိုင္းကိုင္ထားျပီးေတာ့ ေ၀ွ႕ရမ္းျပီးေတာ့ အဲလို ေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ လူတိုင္းရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။”
ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နဲ႔ အနီးတဝိုက္မွာရွိတဲ့ ရပ္ကြက္ ေက်းရြာေတြက ျပည္သူေတြကပါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ေပၚကို တက္လာၾကတာ ေထာင္ခ်ီရွိတယ္လို႔ ၿမိဳ႕ခံ ကိုမ်ဳိးလြင္က ေျပာပါတယ္၊
“ေျမာင္းျမျမိဳ႕ေပၚမွာ ရပ္ကြက္ ၁၂ခုရွိတယ္၊ ေျမာင္းျမျမိဳ႔နယ္မွာ ေက်းရြာအုပ္စုေပါင္း ၉၄ အုပ္စု ေလာက္ ရွိတယ္၊ အဲဒီရြာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တက္လာတာ၊ ကားေတြ လွည္းေတြ သေဘၤာေတြနဲ႔ လာၾကတယ္။ အိမ္မဲတို႔ မအူပင္တို႔ ပုသိမ္တို႔က ကားနဲ႔လာၾကတယ္။”
ခုလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ဆီကို မလာခင္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ကို အရင္သြားၿပီး ျပည္သူလူထုနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ေဟာေျပာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီပြဲမွာလည္း လူေတြ ကိ်တ္ကိ်တ္တိုးလာအားေပးၾကတယ္လို႔ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ေျပာခြင့္ရသူ ဦးေအာင္တင္ဦးက ေျပာျပပါတယ္၊ အာဏာပိုင္ ေတြဘက္က တားဆီးေႏွာင့္ယွက္တာမ်ဳိးမရွိတဲ့အတြက္ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္၊
“က်ေနာ္တို႔တားမရေလာက္ေအာင္ပဲ တိုးၾကတဲ့အထိ။ က်ေနာ္တို႔ ကာရတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ သြားဖို႔ ေျပာေတာ့လည္း ကြင္းထဲသြားၾကပါတယ္။ ကြင္းထဲမွာက လူ ငါးေသာင္း ေလာက္ ရွိမယ္။ အျပင္မွာလည္း မနည္းဘူး။ လမ္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား အကုန္ျပည့္သြားတာ။ ကြင္းပတ္ပတ္လည္မွာေရာ ၊ အေနာက္ဘက္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာေရာ။ အားလံုး အဆင္ေျပပါတယ္။ အေႏွာက္အယွက္လည္း မရွိေတာ့ေလ။ အဆင္ ေတာ္ေတာ္ေျပပါတယ္။ ဒီတိုင္းေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္သြားပါတယ္။”
၁၉၈၉ ခုႏွစ္က ေနာက္ဆံုး ပုသိမ္ၿမိဳ႕ဆီကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လာခဲ့တာျဖစ္လို႔ အခုတေခါက္ ထပ္လာတဲ့အေပၚမွာ ေဒသခံေတြက အတိုင္းမသိ ဝမ္းသာၾကတာျဖစ္တယ္လို႔ ၿမိဳ႕ခံတေယာက္က ေျပာပါတယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလဲ လူထုနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ေဟာေျပာမယ့္ ကိုးသိန္း အားကစားကြင္း ဆီ အသြား အမိုးဖြင့္ကားေပၚကေန ပုသိမ္ထီးေဆာင္းၿပီးေတာ့ လမ္းတဘက္တခ်က္က ျပည္သူေတြ ကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္၊
“ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ၀မ္းသာဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အေမကို ေတြ႔ရတာပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ မနက္ ၆နာရီကတည္းက ရံုး၀င္းထဲမွာ၊ ကေလးေတြဆိုလည္း တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔၊ တခ်ိဳ႕ အသက္ၾကီးပိုင္း ေတြ၊ အသက္ တရာေက်ာ္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြေတာင္လာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္လည္း ခ်စ္တယ္၊ က်ေနာ္တို႔က အေမ့ကို နဂိုကတည္းက ေလးစားတာကိုး၊ အတိုင္းအဆမရွိ ၀မ္းသာသြားတာေပါ့။ မေတြ႔စဖူးေတြ႔ရတာေလ၊ က်ေနာ္တို႔မွာ။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ စက္ေလွေတြနဲ႔ လာတယ္၊ ပင္လယ္ပိုင္းကဆိုလည္း သေဘၤာေတြနဲ႔လာတယ္။ ကားလမ္းေတြကလည္း လူထုနဲ႔ ျပည့္က်ပ္ညပ္ ေနေတာ့ေလ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြလို စိတ္ထားေတြ ျပလိုက္တာေပါ့ေလ။ ဧရာ၀တီတိုင္းက အေမစုကို ဘယ္လို ၾကိဳဆိုတယ္ဆိုတာကို အေမစုလည္း မ်က္ျမင္ေတြ႔သြားတာေပါ့ ေနာ္။”
ပုသိမ္ၿမိဳ႕မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းကေတာ့ အလုပ္အကုိင္ေတြ ဖန္တီးေပး နိုင္ဖုိ႔၊ ျပည္သူ႔ ေတြအတြက္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေတြေပးနိုင္ဖုိ႔ ေနာက္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြအတြက္ကို အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရတာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို အဓိက ေျပာၾကားသြားပါတယ္၊ ျပည္သူေတြ စည္းကမ္းရွိဖုိ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အစြမ္းအစကို သင့္ေတာ္တဲ႔ ေနရာမွာ အသံုးခ်ၾကဖုိ႔ကိုလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က တိုက္တြန္းပါတယ္၊ ေနာက္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ရွားရွားပါးပါး လုပ္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကိုယ့္ရဲ႕တန္ဖုိးရွိတဲ့ မဲျပားကို ပယ္မဲ မျဖစ္ေအာင္ သတိထားၾကဖုိ႔ကိုလဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ေျပာသြားပါတယ္၊
“မဲႏိုင္ရင္ မရွိဆင္းရဲသားေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုအတြက္ လုပ္ေပးဖို႔ကို ေတာ္ေတာ္ေျပာသြားပါတယ္၊ ျပည္သူလူထုေကာင္းစားဖို႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ၀မ္းသာတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံေကာင္းေအာင္ လုပ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာတယ္၊ အားလည္းရွိတာေပါ့ဗ်ာ။”
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းေၾကာင့္ အားတက္တယ္ဆိုတဲ့ ပုသိမ္ၿမိဳ႕သားက မိန္းခြန္းစကား ထဲက သူႏွစ္သက္တဲ့အပိုင္းကိုလည္း ခုလို ေျပာျပပါတယ္၊
“အေမကေတာ့ ပညာတတ္ေတြေပါျပီး အဲဒီပညာကို အသံုးမခ်တတ္ရင္ အလကားျဖစ္မယ္လို႔ ေျပာတာကို က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္ဗ်”
ဆင္းရဲေနၾကတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားေတြရဲ႕ ဘဝေတြအတြက္လည္း အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ မွာ တာဝန္ေတြႀကီးလာၿပီလို႔ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နယ္အားကစားကြင္းမွာေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္၊ အခုေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အဖဲြ႔ဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ျပန္သြားၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္ရွင္၊
Source : By စုျမတ္မြန္ (VOA Burmese) & DVB News
The step is very limited, and most of the tough U.S. economic, trade and political restrictions will remain in place.
But it could make it easier for Myanmar to secure help from the World Bank and other international financial institutions by lifting U.S. opposition to them conducting assessments.
Under human trafficking legislation, the U.S. must oppose these institutions using their money to help Myanmar. State Hillary Rodham Clinton is expected to sign the waiver Monday.
President Barack Obama authorized the move Friday.
Other U.S. sanctions still oppose the institutions giving loans or technical assistance.
Copyright 2012 The Associated Press. All rights reserved. This material may not be published, broadcast, rewritten or redistributed.
Under human trafficking legislation, the U.S. must oppose these institutions using their money to help Myanmar. State Hillary Rodham Clinton is expected to sign the waiver Monday.
President Barack Obama authorized the move Friday.
Other U.S. sanctions still oppose the institutions giving loans or technical assistance.
Copyright 2012 The Associated Press. All rights reserved. This material may not be published, broadcast, rewritten or redistributed.
Source :AFP
______________________________________________________________
ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားမႈ တခ်ိဳ႕ အေမရိကန္က ျပန္႐ုပ္သိမ္းမယ္
ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြကို ႀကိဳဆို အားေပးတဲ့အေနနဲ႔ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားတာေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းေတာ့မယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
Photo: AFP
အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု သမတ ႐ံုးစိုက္ရာ ဝါရွင္တန္ ဒီစီ ၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ အိမ္ျဖဴေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: AFP)ျမန္မာအစိုးရ အေပၚ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုက ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူေရး ဥပေဒေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ အခု ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းမႈတခ်ိဳ႕ ျပဳလုပ္မွာက ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ လူကုန္ကူးခံရသူမ်ားႏွင့္ အၾကမ္းဖက္မႈ ကာကြယ္ တားဆီးေရး အက္ဥပေဒထဲက ျမန္မာအစိုးရအေပၚ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူမႈတခ်ိဳ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ႐ုပ္သိမ္းဖို႔ သမၼတ အိုဘားမားက ေသာၾကာေန႔က အတည္ျပဳလိုက္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟီလာရီ ကလင္တန္က ျမန္မာအခ်ိန္ အဂၤါေန႔ မနက္၊ အေမရိကအခ်ိန္ တနလၤာေန႔ ညေနပိုင္းမွာ လက္မွတ္ ေရးထိုးဖို႔ရွိတယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ဆိုပါတယ္။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ ႏွစ္လည္ အစီရင္ခံစာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး က႑မွာ အဆင့္ ၃ ပဲ ရွိေနတာပါ။ အဓိပၸာယ္က ျမန္မာအစိုးရဟာ လူကုန္ကူးမႈကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ထိထိေရာက္ေရာက္ မတိုက္ဖ်က္ႏိုင္ေသးဘူးလုိ႔ ဆိုတာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အခုလို ျမန္မာကို လူကုန္ကူးမႈ ဥပေဒေအာက္မွာ ပိတ္ဆို႔မႈတခ်ိဳ႕ ႐ုပ္သိမ္းေပးတာဟာ တကယ္ေတာ့ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ တစ္စံုတစ္ရာ ပြင့္လင္း လာတဲ့အေပၚ အိုဘားမားအစိုးရက ဆုေပးဖို႔ ရည္႐ြယ္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ပံုရတယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ေဖာ္ျပပါတယ္။ အခုလို လူကုန္ကူးမႈ ဥပေဒေအာက္မွာ ပိတ္ဆို႔မႈတခ်ိဳ႕ ႐ုပ္သိမ္းေပးမယ္ ဆိုေပမယ့္ က်န္တဲ့ စီးပြားေရး၊ ကုန္သြယ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ဆိုင္ရာ ပိတ္ဆို႔မႈေတြကေတာ့ ဆက္ရွိေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ႐ုပ္သိမ္း ေပးလိုက္တာေတြရဲ႕အက်ိဳးဆက္ အေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့ဘဏ္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကးအဖြဲ႕အစည္းေတြဆီက အကူအညီေတြ ရရွိႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ပိတ္ဆို႔မႈ အားလံုး ႐ုပ္သိမ္းႏုိင္ဖို႔ကေတာ့ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုင္ရာေတြမွာ တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး လိုအပ္ေနေသးတယ္လို႔ အေမရိကန္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြက ေျပာပါတယ္။ ဒီအတြက္ လာမယ့္ ဧၿပီ ၁ ရက္ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ အဓိက အေရးပါတဲ့ စမ္းသပ္မႈတစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။
Source : RFA
ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြကို ႀကိဳဆို အားေပးတဲ့အေနနဲ႔ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားတာေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းေတာ့မယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။
Photo: AFP
အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု သမတ ႐ံုးစိုက္ရာ ဝါရွင္တန္ ဒီစီ ၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ အိမ္ျဖဴေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: AFP)ျမန္မာအစိုးရ အေပၚ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုက ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူေရး ဥပေဒေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ အခု ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းမႈတခ်ိဳ႕ ျပဳလုပ္မွာက ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ လူကုန္ကူးခံရသူမ်ားႏွင့္ အၾကမ္းဖက္မႈ ကာကြယ္ တားဆီးေရး အက္ဥပေဒထဲက ျမန္မာအစိုးရအေပၚ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူမႈတခ်ိဳ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ႐ုပ္သိမ္းဖို႔ သမၼတ အိုဘားမားက ေသာၾကာေန႔က အတည္ျပဳလိုက္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟီလာရီ ကလင္တန္က ျမန္မာအခ်ိန္ အဂၤါေန႔ မနက္၊ အေမရိကအခ်ိန္ တနလၤာေန႔ ညေနပိုင္းမွာ လက္မွတ္ ေရးထိုးဖို႔ရွိတယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ဆိုပါတယ္။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ ႏွစ္လည္ အစီရင္ခံစာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး က႑မွာ အဆင့္ ၃ ပဲ ရွိေနတာပါ။ အဓိပၸာယ္က ျမန္မာအစိုးရဟာ လူကုန္ကူးမႈကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ထိထိေရာက္ေရာက္ မတိုက္ဖ်က္ႏိုင္ေသးဘူးလုိ႔ ဆိုတာပါပဲ။
ဒါေၾကာင့္ အခုလို ျမန္မာကို လူကုန္ကူးမႈ ဥပေဒေအာက္မွာ ပိတ္ဆို႔မႈတခ်ိဳ႕ ႐ုပ္သိမ္းေပးတာဟာ တကယ္ေတာ့ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ တစ္စံုတစ္ရာ ပြင့္လင္း လာတဲ့အေပၚ အိုဘားမားအစိုးရက ဆုေပးဖို႔ ရည္႐ြယ္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ပံုရတယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ေဖာ္ျပပါတယ္။ အခုလို လူကုန္ကူးမႈ ဥပေဒေအာက္မွာ ပိတ္ဆို႔မႈတခ်ိဳ႕ ႐ုပ္သိမ္းေပးမယ္ ဆိုေပမယ့္ က်န္တဲ့ စီးပြားေရး၊ ကုန္သြယ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ဆိုင္ရာ ပိတ္ဆို႔မႈေတြကေတာ့ ဆက္ရွိေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ႐ုပ္သိမ္း ေပးလိုက္တာေတြရဲ႕အက်ိဳးဆက္ အေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့ဘဏ္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကးအဖြဲ႕အစည္းေတြဆီက အကူအညီေတြ ရရွိႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။
ပိတ္ဆို႔မႈ အားလံုး ႐ုပ္သိမ္းႏုိင္ဖို႔ကေတာ့ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုင္ရာေတြမွာ တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး လိုအပ္ေနေသးတယ္လို႔ အေမရိကန္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြက ေျပာပါတယ္။ ဒီအတြက္ လာမယ့္ ဧၿပီ ၁ ရက္ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ အဓိက အေရးပါတဲ့ စမ္းသပ္မႈတစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။
Source : RFA
ကုလားတန္ (ေကာစ္ဘဇား)။ ။ ဘဂၤါလာေဒးရွ္ ႏုိင္ငံ၊ ေကာစ္ဘဇားခရုိင္၊ အူကီယာျမိဳ႕ရွိ တရားမ၀င္ ကူတူဖါေလာင္ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္စခန္း ႏွင့္ တဲခ္နာဖ္ျမိဳ႕ရွိ တရားမ၀င္ ေလဒါ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္ စခန္းတုိ႕ တြင္ ရာသီဥတုေၾကာင္း ျဖစ္တတ္ေသာ ေရာဂါမ်ား - ေရေက်ာက္၊ အဆုပ္ေရာင္ ေရာဂါ ႏွင့္ ၀က္သတ္ ေရာဂါ - ျဖန္႔ပြါးေနေၾကာင္း ဒုကၡသည္ လူၾကီးတဦး၏ ေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။
 |
| ဒုကၡသည္စခန္းရွိ ကေလးမ်ားသည္ ရာသီဥတုေၾကာင္း ျဖစ္တတ္ေသာ ေရာဂါမ်ား - ေရေက်ာက္၊ အဆုပ္ေရာင္ ေရာဂါ ႏွင့္ ၀က္သတ္ ေရာဂါ - ခံစားေနပုံ |
၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇန္ႏုိ၀ါရီ အလယ္ မွစ၍ ဒုကၡသည္စခန္းရွိ ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕သည္ ေရ ေက်ာက္ ႏွင့္ ၀က္သတ္ေရာဂါ ျဖစ္ပြါးေနေၾကာင္း၊ ေရာဂါ ျဖစ္ပြါးေသာ ဒုကၡသည္မ်ားသည္ နယ္ျခားမဲ့ ဆရာ၀န္ မ်ားအသင္း၏ ေဆးခန္းတြင္ သြားေရာက္ ေဆးကုသေနေၾကာင္း ၎ဒုကၡသည္လူၾကီး မွ ဆက္လက္ ေျပာျပ သည္။
အသက္ ၅ ႏွစ္ မွ ၇ ႏွစ္ အရြယ္ရွိ ဒုကၡသည္ ကေလးမ်ားမွာ ရာသီဥတုေၾကာင္း ျဖစ္တတ္ေသာ ေရာဂါ အမ်ား အျပား ခံစားေနေၾကာင္း သိရသည္။
ဒုကၡသည္မ်ားေနထုိင္သည့္ တဲမ်ားလည္း ပလာစတိတ္၊ ခ်ဳံပုတ္ ႏွင့္ သစ္ကုိင္းမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ ထားေသာ ေၾကာင္း ေလေအး တုိက္ခုိက္မႈကုိ မကာကြယ္ ႏုိင္သည့္ျပင္ တရားမ၀င္ ကူတူဖါေလာင္ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္ စခန္းသည္ ေတာင္ကုန္းႏွင့္ ေျမျပင္ေပၚတြင္ တည္ရွိေနေသာေၾကာင္း ေလ ေအးလႈိင္းမ်ား အျမဲျဖတ္သြား ေနေလ့ ရွိသည္။ ၎ျပင္ ဒုကၡသည္မ်ားတြင္ အေႏြးထည္မ်ား မရွိသည့္အတြက္ အေအးဒဏ္ကုိ မခံႏုိင္သည့္ အတြက္ ဒုကၡသည္ကေလးမ်ားတြင္ အဆုတ္ေရာင္ေရာဂါ ႏွင့္ အေအးမိႏွာေစးျခင္းမ်ားျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္း စခန္းအတြင္းရွိ ေဆး၀န္ထမ္းတဦး၏ ေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။
အသက္ ၅ ႏွစ္ မွ ၇ ႏွစ္ အရြယ္ရွိ ဒုကၡသည္ ကေလးမ်ားမွာ ရာသီဥတုေၾကာင္း ျဖစ္တတ္ေသာ ေရာဂါ အမ်ား အျပား ခံစားေနေၾကာင္း သိရသည္။
ဒုကၡသည္မ်ားေနထုိင္သည့္ တဲမ်ားလည္း ပလာစတိတ္၊ ခ်ဳံပုတ္ ႏွင့္ သစ္ကုိင္းမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ ထားေသာ ေၾကာင္း ေလေအး တုိက္ခုိက္မႈကုိ မကာကြယ္ ႏုိင္သည့္ျပင္ တရားမ၀င္ ကူတူဖါေလာင္ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္ စခန္းသည္ ေတာင္ကုန္းႏွင့္ ေျမျပင္ေပၚတြင္ တည္ရွိေနေသာေၾကာင္း ေလ ေအးလႈိင္းမ်ား အျမဲျဖတ္သြား ေနေလ့ ရွိသည္။ ၎ျပင္ ဒုကၡသည္မ်ားတြင္ အေႏြးထည္မ်ား မရွိသည့္အတြက္ အေအးဒဏ္ကုိ မခံႏုိင္သည့္ အတြက္ ဒုကၡသည္ကေလးမ်ားတြင္ အဆုတ္ေရာင္ေရာဂါ ႏွင့္ အေအးမိႏွာေစးျခင္းမ်ားျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္း စခန္းအတြင္းရွိ ေဆး၀န္ထမ္းတဦး၏ ေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။
ထုိနည္းတူ ဒုကၡသည္ ၁၂၀၀၀ ေက်ာ္ရွိသည့္ အစုိးရ အသိအမွတ္မျပဳေသာ ေလဒါ ဒုကၡသည္စခန္းတြင္လည္း ရာသီဥတုေၾကာင္း ျဖစ္တတ္ေသာ ေရာဂါ အမ်ား အျပား ခံစားေနေၾကာင္း မူဆလင္အိတ္ (Muslim Aids, NGO)တြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ၀န္ထမ္း၏ ေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။
တရားမ၀င္ ကူတူဖါေလာင္ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္စခန္း တြင္ ဒုကၡသည္ ၄၀၀၀၀ ေက်ာ္ ႏွင့္ တရားမ၀င္ ေလဒါ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္ စခန္းတြင္ ၁၂၀၀၀ ေက်ာ္တုိ႕ ေနထုိင္လ်က္ရွိျပီး၊ ၎တုိ႔ကုိ ဘဂၤါလာေဒးရွ္ အစုိးရ ႏွင့္ ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ား မဟာမင္းၾကီးရုံးမ်ား မွ အသိအမွတ္ မျပဳသည့္အတြက္ သူတုိ႔၏ စား၀တ္ ေနေရး အတြက္ သူတုိ႔နည္း သူတုိ႔ဟန္ျဖင့္ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနေၾကာင္း သိရသည္။
တရားမ၀င္ ကူတူဖါေလာင္ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္စခန္း တြင္ ဒုကၡသည္ ၄၀၀၀၀ ေက်ာ္ ႏွင့္ တရားမ၀င္ ေလဒါ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္ စခန္းတြင္ ၁၂၀၀၀ ေက်ာ္တုိ႕ ေနထုိင္လ်က္ရွိျပီး၊ ၎တုိ႔ကုိ ဘဂၤါလာေဒးရွ္ အစုိးရ ႏွင့္ ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ား မဟာမင္းၾကီးရုံးမ်ား မွ အသိအမွတ္ မျပဳသည့္အတြက္ သူတုိ႔၏ စား၀တ္ ေနေရး အတြက္ သူတုိ႔နည္း သူတုိ႔ဟန္ျဖင့္ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနေၾကာင္း သိရသည္။
Source : Kaladan Press
-
က်မ မွာ ရိုဟင္ဂ်ာ အသိ တေယာက္မွ မရွိပါဘူး။ ရိုဟင္ဂ်ာ ေတြ ေန တဲ့ ေဒသ လည္း တခါ မွ မေရာက္ဖူးပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္..ရိုဟင္ဂ်ာ ေတြ အေၾကာင္း လည္း ေကာ...
-
လူသားတိုင္း ရသင့္ရထိုက္ေသာ ရပိုင္ခြင့္၊ ခံစားခြင့္ မ်ားကို လူမ်ိဳးဘာသာမေရြး ရရွိသင့္ပါသည္။ သို႔မွသာ Human Rights – (လူ႔အခြင့္အေရး) ကိုတန္ဖို... -
Please see the rest of the video by clicking below>>>
-
By AFP September 26, 2017 ISTANBUL : Turkish President Recep Tayyip Erdogan has accused the security forces in Myanmar of w... -
By Mahmut Aytekin Daily Sabah July 21, 2014 Wirathu, a 45-year-old extremist Buddhist monk who labels himself as the ... -
Atapoom Ongkulna & Narong Nuansakul The Nation February 7, 2013 House Standing Committee on State Security chairman Weng Toji... -
RB News April 17, 2014 Buthidaung, Arakan – Four Rohingyas from Ka Gyat Bat Kan Pyin village in Buthidaung Township of Arak... -
Nyo Tun RB Article August 14, 2013 Identity and Violence was one of many books of Amartya Sen, a professor at Harvard University a... -
By Erric Permana Anadolu Agency August 30, 2017 Myanmar must 'avoid civilian casualties amid the violence', says Ret... -
Buddhist Nationalism in Burma Institutionalized racism against the Rohingya Muslims led Burma to genocide By Maung Z...
Popular Posts
Threatwiki
Amartya Sen: Burma's "slow genocide" of Rohingyas
Watch Professor Amartya Sen speak on what he calls Burma's 'slow genocide' of Rohingya, Harvard, 4 Nov 2014
