Life is full of contrasts, contradictions and surprises, and nowhere is that more true than in Burma today. In the past fortnight, I travelled to meet internally displaced people in Kachin State along the China-Burma border, where I heard some of the worst stories of human rights violations that I have ever heard in almost 15 years of involvement in Burma. 

The following week, I travelled to Rangoon, where I found an atmosphere of hope that I have never seen before, and an openness that was extraordinary.

It is 10 months since I was deported from the country, and yet I was able to return, on a valid visa, with no one even batting an eyelid at the airport and not a hint of anyone watching me during the week. I was able to meet people who for years have been out of reach, in prison or house arrest, or who, even during the times they were free, were just so sensitive that a meeting would be bound to attract the authorities’ attention. Yet I walked in and out of the offices of the National League for Democracy (NLD) and 88 Generation Student leaders’ homes without anyone appearing to notice. 

It would be too simplistic to say that the fortnight was like a journey from darkness to light, because the crisis in Kachin State is not without hope and the political changes in Burma are just the beginning, with a very long way to go and many challenges ahead. But the contrasts illustrate the situation in Burma today, a country possibly on the brink of unexpected change but with many serious questions still to answer.

In his memoir Hitch 22, Christopher Hitchens quotes John Maynard Keynes’ famous words: “When the facts change, then my opinion changes: and you sir?” I am no Keynesian, and I do not believe Burma has yet changed enough to merit a total 360 degree shift in policy, but I left Burma with more hope than I have ever had for the country. The facts have not yet changed, but they are changing – and as a result, so is my analysis. The phrase on most lips is “cautious optimism,” and that sums up my views perfectly, with equal emphasis on both words. There is good reason to be optimistic now – but there are also plenty of reasons still to be cautious.

Why be optimistic? The change is largely atmospheric, but changing the atmosphere is an important first step. Allowing a foreigner who was deported less than a year before, and other foreigners who have been blacklisted for years, and exiled Burmese journalists with decades of opposition to the regime, to visit the country may be clever public relations, but it is nonetheless different from the past. In shops and street-stalls, T-shirts, calendars, posters, booklets and DVDs with pictures of Aung San Suu Kyi are on sale, and at the traffic lights young men tout copies of the movie, “The Lady.” A year ago such activities would have landed a person in jail. 

From the atmospheric to the substantial, there are also significant reasons for hope. The process began last July, and within just six months Aung San Suu Kyi had met President Thein Sein, re-registered the NLD, and agreed to contest parliamentary by-elections in April. It is highly likely that two months from now, she and other NLD candidates will be elected members of Parliament. The international community has repeatedly told Thein Sein that for sanctions to be lifted, he needs to release all political prisoners, ensure the by-elections are free and fair, stop attacks on ethnic civilians, announce a nationwide cease-fire, and develop a dialogue process with Aung San Suu Kyi, the democracy movement and the ethnic nationalities. To his credit, he has undertaken a good number, though not yet all, of these steps. The release of large numbers of political prisoners, including prominent political activists such as Min Ko Naing, Ko Ko Gyi and other leaders of the 88 Generation Students, Khun Htun Oo, Zarganar and Su Su Nway, is significant and must be welcomed. A dialogue with Suu Kyi is underway, and the regime knows it is in its interests to ensure the by-elections will be fair. Even on the issue of a cease-fire with ethnic armed groups, significant progress has been made, although serious human rights violations continue and the conflict in Kachin State remains unresolved. It must be acknowledged, though, that even on the ethnic question, so crucial to the country’s future, there is some movement.

Almost everyone I met in Rangoon emphasised the changes taking place, and stressed how important it is to recognise this and encourage President Thein Sein and the reformers in the government. Within just six months, the focus has moved from bringing the generals to justice for the crimes against humanity they have committed, to encouraging and working with the reformers. That has implications for international policy. 

It has long been my view that sanctions should be targeted, and should be imposed or lifted proportionately, in response to events on the ground. It is very clear now that Thein Sein has indeed taken some of the steps we have been urging, some sanctions should be lifted. It is vital that the United States, the European Union, Canada and Australia send a clear message: we will be true to our word and we will recognize progress. That has already started, with the US decision to send an ambassador and upgrade diplomatic relations, and with the EU suspending the visa ban on the president and other senior figures. I welcome these steps.

Yet just as it is important to be true to our word, and to recognise the reforms so far, it is equally important to maintain pressure for more. To lift all sanctions in one go would not just be premature, it would be strategically stupid and tactically tactless. Removing all the cards from the table in one go is never a wise move. Everyone I met agrees some sanctions should be lifted, but they all emphasised that it must be done step-by-step, in proportionate response to developments. Until there is a significant improvement in respect for human rights, institutional and legislative change to secure the reforms, and a genuine peace process, some sanctions should remain in place.

Visa bans seem to be the most obvious measures to relax. If we are serious about engaging with Thein Sein and his government, we should invite them to Europe and the United States. Exposing them to open, liberal democracies would surely be a good thing. Increasing contact at all levels is part of encouraging the process of reform. I just hope that too much exposure to the mind-numbing non-entities and mind-boggling red tape in the Brussels bureaucracy and the insomnia-curing proceedings of the European Parliament will not put them off democratisation.

Just as visa bans should go, targeted sanctions on key sectors such as oil and gas, mining and timber, and asset freezes, should stay – for now. Until there is truly irreversible change, it would be wrong to pour money into the generals’ coffers. Any forthcoming foreign investment should be directed at sectors that benefit the people and the economy as a whole.

As part of the “cautious optimism” equation, I have set out the reasons for optimism. Why caution?

First, as one experienced foreign observer told me, the process is still “fragile.” Much rests on the shoulders of two individuals: Thein Sein and Aung San Suu Kyi, as it did with FW de Klerk and Nelson Mandela in South Africa. If something happened to one of them, would the process continue? Are there enough reformers in the government to forge ahead in Thein Sein’s absence? Are there people in the democracy movement who command enough trust and respect to work with the government? Are there hardliners within the regime waiting to manoeuvre against Thein Sein? Is there a risk of an internal coup, bringing the “Burmese Spring” to an end? As one Burmese journalist told me last week, for the first time in 50 years Burma the people are praying for the president to survive, not to die. Thein Sein is known to have a heart condition. “We are all praying for his pacemaker to keep working,” I was told.

Second, although there is substance, such as the release of political prisoners, much of the change is atmospheric. There is still no institutional, constitutional or legislative change. Laws such as the State Protection Law 1975, which allows detention without charge or trial, the Unlawful Associations Act, banning contact with groups deemed to be ‘illegal’, the Emergency Provision Act, used to silence dissent, and the Electronic Transactions Law, used to stop the distribution of information the regime deems to be detrimental to its security, remain in place, and until these are repealed or amended, and the rule of law developed, political prisoners who have recently been released could be jailed again tomorrow.

Third, what will the NLD be able to do in Parliament? One sceptic believes Suu Kyi is falling into a trap, and will be exactly where the government wants her: within the system, unable to do much, and severed from her party and the people. A more optimistic view is that the NLD MPs would work with reform-minded MPs in other parties, including the majority Union Solidarity Development Party (USDP), to amend the constitution, drive forward institutional change and pursue a political solution for the ethnic nationalities. It remains to be seen who is proven right.

Finally, and most importantly, the situation in the ethnic states remains grave. During my week in Kachin State, across the border from China, I heard horrific stories of torture, rape, forced labour, attacks on villages, the destruction of houses, looting of churches and killing of civilians. I interviewed over 20 people who had fled their villages, and about 70 per cent of them had stories involving killings. They were civilians, not Kachin Independence Army (KIA) soldiers. They were farmers shot dead in their paddy field, or a mother shot dead in her home, witnessed by her 12 year-old son. I met a pastor who was repeatedly and savagely beaten and tortured for six hours. I met a man who had been shot and survived – he showed me the bullet and the wound. 

The KIA has itself been accused of abuses, and such allegations should not be ignored. They should be discussed and investigated. But in terms of sheer scale and severity, the Burma Army’s violations are far more widespread and systematic, and as long as these continue, any optimism we have for Burma must inevitably be tempered by caution and deep concern.

I was with the leaders of the Kachin Independence Organisation (KIO) at the time when talks were taking place with the government in Ruili, China. I was deeply impressed by their commitment to seeking a genuine peace, making several points abundantly clear: they are for the Union of Burma, not secession (despite their name); they want to talk and they want peace; but they do not wish to go back to the cease-fire they had for 17 years, which was simply an absence of war rather than a real peace. They want a political solution that will ensure a meaningful peace. They submitted detailed proposals to the government for a political process to accompany a ceasefire – a political process that must involve all Burma’s ethnic nationalities. 

The ethnic question will only be resolved when Burma’s government, and the democracy movement, agree with the ethnic nationalities on a political structure that guarantees them a degree of autonomy, recognises their ethnic identity, upholds equal rights and does away with Burman superiority and racial prejudice. For too long, ‘federalism’ – the desire of the ethnic nationalities – has been misunderstood and misrepresented as an idea that would lead to the fragmentation of the country. Yet the opposite is the case – federalism, as the examples of the United States and Germany show, is a structure that strengthens a country. Unity in diversity should be the principle for Burma. A national convention, in which the government, the democracy movement and the ethnic nationalities participate, should be held to establish Burma as a genuine federal democracy. International expertise in conflict-resolution, inter-ethnic identity and relations, and federal constitutions should be brought in to contribute advice and expertise to all sides. It is far less complex than some would have us think, and if this is done, Burma has a chance of a genuine and lasting peace and an end to more than 60 years of civil war.

Many will question the regime’s motives. Why the change, why now, and why so quickly? It is hard to believe the senior members of the regime, including Thein Sein, have had a road to Damascus experience and woken up one morning realizing that the past 50 years have been all wrong, and democracy is their heartfelt belief. Even if Thein Sein is genuine about reform, his motives are likely to be mixed. He wants sanctions lifted, he wants the Asean chairmanship, he wants international legitimacy, and he recognizes that the status quo is unsustainable. It is highly likely that the former strongman, Senior-General Than Shwe, has approved the process because his priority is to protect himself and his family, and he would prefer a gradual change in which his livelihood and wealth is secure, to a popular uprising as in the Arab Spring. He and Thein Sein saw what happened to Gaddafi and Mubarak, realized that their own days were numbered, and concluded that a slow transition was the only option.

Cynics will point to the fact that Thein Sein has been part of the system all these years, and that he has blood on his hands. No doubt – but it was ever thus. In any transition process, except where a popular uprising leads directly to a dictator’s downfall, reformers come from within the system and, by definition, they have mixed motives and bloody records. South Africa’s FW de Klerk, the Soviet Union’s Mikhail Gorbachev and Indonesia’s B.J. Habibie were hardly closet democrats all their lives, waiting for the moment when they could reach the top and unleash reform. They were complicit with their regimes’ crimes, but they recognized that, for their own survival, things had to change. In the Maldives, Maumoon Abdul Gayoom appointed reform-minded ministers in a cynical public relations exercise to appease growing international criticism. In the event, the reform-minded ministers proved to be more reformist than Gayoom intended, and the process led to free and fair elections which the opposition leader, Mohamed Nasheed, won. In 2006, I visited Nasheed when he was under house arrest; two years later, he was elected President. Could something similar occur in Burma? I would not discount it.

Saw Tamla Baw, president of the Karen National Union (KNU), said recently that the peace process still involves “thousands” more steps. He is absolutely right. There is still a very long way to go. But for the first time in more than 20 years, Burma has a chance of change. And as the Chinese philosopher Lao-tzu said, “a journey of a thousand miles begins with a single step.”

´´ဘန္ကီမြန္း ပါ မပါေတာ့မသိပါဘူး။ UN ရဲ့ အၾကီးအကဲေတြ ပါလာမယ္လုိ႔ ေျပာတယ္။ စာတမ္းဖတ္ပဲြက သုံးရက္၊ အလုပ္ရုံေဆြးေႏြးပဲြက တစ္ရက္ၾကာ မယ္။ ျမန္မာနုိင္ငံဘက္ အစုိးရ၀န္ၾကီးဌာန တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႔ နုိင္ငံရဲ့ ထိပ္တန္ပုဂၢိဳလ္ေတြပါလာမယ္။ ဆရာကိုယ္တုိင္လည္း Workshop တစ္ခုကုိ ဦးေဆာင္ျပီးလုပ္ေပးရဦးမယ္´´ဟု UN ၏ ျမန္မာနုိင္ငံဆုိင္ရာ အၾကီးတန္းအၾကံေပးအရာရွိ ပါေမာကၡ ေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္က ေျပာၾကားသည္။ 

ပုသိမ္နဲ႔ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ေတြဘက္ ပါတီစည္းရံုးေရးခရီးထြက္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေဒသခံျပည္သူေတြက ဝမ္းသာအားရ ႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္၊

ဧရာဝတီတိုင္း ပုသိမ္နဲ႔ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ေတြဘက္ကို ပါတီစည္းရံုးေရးခရီးထြက္ေနတဲ့ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖဲြ႔ခ်ဳပ္ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ေဒသခံျပည္သူေတြက ဝမ္းသာအားရ ႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ခဲ့ၾကပါတယ္၊ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္အတြင္းမွာ ဒုတိယတႀကိမ္ ျပန္လာတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ျမင္ေတြ႔ရဖို႔ အနီးအနား ရြာေတြကလူေတြကပါ ေရာက္လာၾကၿပီး ရာသီဥတုဒဏ္ကို ႀကံ့ႀကံ့ခံ ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကတယ္လို႔ ေဒသခံေတြက ေျပာျပၾကပါတယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာတဲ့ စကားေတြေၾကာင့္လည္း အားတက္ရပါတယ္လို႔လည္း ေျပာၾကတဲ့အေၾကာင္း ဘန္ေကာက္ရံုးက မစုျမတ္မြန္က ေျပာျပပါမယ္၊




ဒီကေန႔ မနက္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕မွာ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျပည္သူေတြရဲ႔ ႀကိဳဆုိ ႏႈတ္ဆက္တာ ခံခဲ့ရတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည့္ဟာ ပုသိမ္ကေန ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ဆီကို ေန႔ခ်င္း ခရီးဆက္ ပါတယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ယဥ္တန္းသြားရာ လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ျပည္သူလူထုေတြက ဝိုင္းၿပီး ႏႈတ္ဆက္ ေနၾကတဲ့အေျခအေနကို ေျမာင္းျမၿမိဳ႕က ကိုမ်ဳိးလြင္က ခုလို ေျပာျပပါတယ္၊



“လူေတြက လမ္းမွာ ၾကိဳေနၾကတာ အမ်ားၾကီးပဲ။ အဲဒီလူေတြက တားထားျပီးေတာ့ ေဒၚစုကို ပန္းစည္းေတြေပးတယ္ ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုေတာ့ ေဒၚစုက အဲဒီ လူအုပ္စုတိုင္း အုပ္စုတိုင္းကို စကားေျပာပါတယ္ခင္ဗ်။”

ခုလို လမ္းတေလွ်ာက္မွာ ျပည္သူေတြကို ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာေနတာေၾကာင့္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ဆီကို ေရာက္ရမယ့္အခ်ိန္ထက္ ေနာက္က်ေနတာေတာင္မွ ေစာင့္ေနၾကတဲ့ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နယ္က ျပည္သူေတြဟာ ပူျပင္းတဲ့ ေနေရာင္ဒဏ္ေအာက္မွာ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကတာပါ၊

“တျမိဳ႔လံုး ခုၾကားရတဲ့အတိုင္းပါပဲ၊ သီခ်င္းေတြဖြင့္ျပီး လူေတြလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားနဲ႔ မကရံုတမယ္ပါပဲ၊ အလံေလးေတြ ေသာင္းဂဏန္းေလာက္ခ်ီတယ္၊ လူတိုင္းကိုင္ထားျပီးေတာ့ ေ၀ွ႕ရမ္းျပီးေတာ့ အဲလို ေပ်ာ္ေနၾကပါတယ္။ လူတိုင္းရင္ထဲမွာ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။”

ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နဲ႔ အနီးတဝိုက္မွာရွိတဲ့ ရပ္ကြက္ ေက်းရြာေတြက ျပည္သူေတြကပါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ေပၚကို တက္လာၾကတာ ေထာင္ခ်ီရွိတယ္လို႔ ၿမိဳ႕ခံ ကိုမ်ဳိးလြင္က ေျပာပါတယ္၊

“ေျမာင္းျမျမိဳ႕ေပၚမွာ ရပ္ကြက္ ၁၂ခုရွိတယ္၊ ေျမာင္းျမျမိဳ႔နယ္မွာ ေက်းရြာအုပ္စုေပါင္း ၉၄ အုပ္စု ေလာက္ ရွိတယ္၊ အဲဒီရြာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တက္လာတာ၊ ကားေတြ လွည္းေတြ သေဘၤာေတြနဲ႔ လာၾကတယ္။ အိမ္မဲတို႔ မအူပင္တို႔ ပုသိမ္တို႔က ကားနဲ႔လာၾကတယ္။”

ခုလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕ဆီကို မလာခင္ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ကို အရင္သြားၿပီး ျပည္သူလူထုနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ေဟာေျပာခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီပြဲမွာလည္း လူေတြ ကိ်တ္ကိ်တ္တိုးလာအားေပးၾကတယ္လို႔ ပုသိမ္ၿမိဳ႕ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ေျပာခြင့္ရသူ ဦးေအာင္တင္ဦးက ေျပာျပပါတယ္၊ အာဏာပိုင္ ေတြဘက္က တားဆီးေႏွာင့္ယွက္တာမ်ဳိးမရွိတဲ့အတြက္ အားလံုးအဆင္ေျပတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္၊

“က်ေနာ္တို႔တားမရေလာက္ေအာင္ပဲ တိုးၾကတဲ့အထိ။ က်ေနာ္တို႔ ကာရတာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့လည္း စည္းနဲ႔ ကမ္းနဲ႔ သြားဖို႔ ေျပာေတာ့လည္း ကြင္းထဲသြားၾကပါတယ္။ ကြင္းထဲမွာက လူ ငါးေသာင္း ေလာက္ ရွိမယ္။ အျပင္မွာလည္း မနည္းဘူး။ လမ္းေတြ အေတာ္မ်ားမ်ား အကုန္ျပည့္သြားတာ။ ကြင္းပတ္ပတ္လည္မွာေရာ ၊ အေနာက္ဘက္က ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာေရာ။ အားလံုး အဆင္ေျပပါတယ္။ အေႏွာက္အယွက္လည္း မရွိေတာ့ေလ။ အဆင္ ေတာ္ေတာ္ေျပပါတယ္။ ဒီတိုင္းေအးေအးေဆးေဆးျဖစ္သြားပါတယ္။”

၁၉၈၉ ခုႏွစ္က ေနာက္ဆံုး ပုသိမ္ၿမိဳ႕ဆီကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လာခဲ့တာျဖစ္လို႔ အခုတေခါက္ ထပ္လာတဲ့အေပၚမွာ ေဒသခံေတြက အတိုင္းမသိ ဝမ္းသာၾကတာျဖစ္တယ္လို႔ ၿမိဳ႕ခံတေယာက္က ေျပာပါတယ္၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလဲ လူထုနဲ႔ ေတြ႔ဆံု ေဟာေျပာမယ့္ ကိုးသိန္း အားကစားကြင္း ဆီ အသြား အမိုးဖြင့္ကားေပၚကေန ပုသိမ္ထီးေဆာင္းၿပီးေတာ့ လမ္းတဘက္တခ်က္က ျပည္သူေတြ ကို ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္၊

“ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ၀မ္းသာဖို႔ ေကာင္းပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အေမကို ေတြ႔ရတာပဲ၊ က်ေနာ္တို႔ မနက္ ၆နာရီကတည္းက ရံုး၀င္းထဲမွာ၊ ကေလးေတြဆိုလည္း တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔၊ တခ်ိဳ႕ အသက္ၾကီးပိုင္း ေတြ၊ အသက္ တရာေက်ာ္ရွိတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးေတြေတာင္လာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ခ်စ္လည္း ခ်စ္တယ္၊ က်ေနာ္တို႔က အေမ့ကို နဂိုကတည္းက ေလးစားတာကိုး၊ အတိုင္းအဆမရွိ ၀မ္းသာသြားတာေပါ့။ မေတြ႔စဖူးေတြ႔ရတာေလ၊ က်ေနာ္တို႔မွာ။ တခ်ိဳ႕ဆိုရင္ စက္ေလွေတြနဲ႔ လာတယ္၊ ပင္လယ္ပိုင္းကဆိုလည္း သေဘၤာေတြနဲ႔လာတယ္။ ကားလမ္းေတြကလည္း လူထုနဲ႔ ျပည့္က်ပ္ညပ္ ေနေတာ့ေလ တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ညီအကိုေမာင္ႏွမေတြလို စိတ္ထားေတြ ျပလိုက္တာေပါ့ေလ။ ဧရာ၀တီတိုင္းက အေမစုကို ဘယ္လို ၾကိဳဆိုတယ္ဆိုတာကို အေမစုလည္း မ်က္ျမင္ေတြ႔သြားတာေပါ့ ေနာ္။”

ပုသိမ္ၿမိဳ႕မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ မိန္႔ခြန္းကေတာ့ အလုပ္အကုိင္ေတြ ဖန္တီးေပး နိုင္ဖုိ႔၊ ျပည္သူ႔ ေတြအတြက္ က်န္းမာေရးေစာင့္ေရွာက္မႈေတြေပးနိုင္ဖုိ႔ ေနာက္ ဥပေဒစိုးမိုးေရး၊ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးေတြအတြက္ကို အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေရြးေကာက္ပြဲဝင္ရတာျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို အဓိက ေျပာၾကားသြားပါတယ္၊ ျပည္သူေတြ စည္းကမ္းရွိဖုိ႔ ကိုယ့္ရဲ႕ အစြမ္းအစကို သင့္ေတာ္တဲ႔ ေနရာမွာ အသံုးခ်ၾကဖုိ႔ကိုလည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က တိုက္တြန္းပါတယ္၊ ေနာက္ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ရွားရွားပါးပါး လုပ္တဲ့ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ကိုယ့္ရဲ႕တန္ဖုိးရွိတဲ့ မဲျပားကို ပယ္မဲ မျဖစ္ေအာင္ သတိထားၾကဖုိ႔ကိုလဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က မိန္႔ခြန္းထဲမွာ ေျပာသြားပါတယ္၊

“မဲႏိုင္ရင္ မရွိဆင္းရဲသားေတြနဲ႔ ျပည္သူလူထုအတြက္ လုပ္ေပးဖို႔ကို ေတာ္ေတာ္ေျပာသြားပါတယ္၊ ျပည္သူလူထုေကာင္းစားဖို႔ ေျပာပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔က ၀မ္းသာတယ္၊ က်ေနာ္တို႔ႏိုင္ငံေကာင္းေအာင္ လုပ္မွာျဖစ္တဲ့အတြက္ က်ေနာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္၀မ္းသာတယ္၊ အားလည္းရွိတာေပါ့ဗ်ာ။”

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ မိန္႔ခြန္းေၾကာင့္ အားတက္တယ္ဆိုတဲ့ ပုသိမ္ၿမိဳ႕သားက မိန္းခြန္းစကား ထဲက သူႏွစ္သက္တဲ့အပိုင္းကိုလည္း ခုလို ေျပာျပပါတယ္၊

“အေမကေတာ့ ပညာတတ္ေတြေပါျပီး အဲဒီပညာကို အသံုးမခ်တတ္ရင္ အလကားျဖစ္မယ္လို႔ ေျပာတာကို က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္တယ္ဗ်”

ဆင္းရဲေနၾကတဲ့ ေတာင္သူလယ္သမားေတြရဲ႕ ဘဝေတြအတြက္လည္း အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ မွာ တာဝန္ေတြႀကီးလာၿပီလို႔ ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နယ္အားကစားကြင္းမွာေျပာတဲ့ မိန္႔ခြန္းမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္၊ အခုေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အဖဲြ႔ဟာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ျပန္သြားၾကၿပီျဖစ္ပါတယ္ရွင္၊



Source : By စုျမတ္မြန္  (VOA Burmese) & DVB News

But it could make it easier for Myanmar to secure help from the World Bank and other international financial institutions by lifting U.S. opposition to them conducting assessments.

Under human trafficking legislation, the U.S. must oppose these institutions using their money to help Myanmar. State Hillary Rodham Clinton is expected to sign the waiver Monday.

President Barack Obama authorized the move Friday.

Other U.S. sanctions still oppose the institutions giving loans or technical assistance.

Copyright 2012 The Associated Press. All rights reserved. This material may not be published, broadcast, rewritten or redistributed.

Source :AFP

______________________________________________________________

ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားမႈ တခ်ိဳ႕ အေမရိကန္က ျပန္႐ုပ္သိမ္းမယ္

ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး အေျပာင္းအလဲေတြကို ႀကိဳဆို အားေပးတဲ့အေနနဲ႔ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားတာေတြထဲက တခ်ိဳ႕ကို ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းေတာ့မယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ေဖာ္ျပလိုက္ပါတယ္။


Photo: AFP
အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု သမတ ႐ံုးစိုက္ရာ ဝါရွင္တန္ ဒီစီ ၿမိဳ႕ေတာ္ရွိ အိမ္ျဖဴေတာ္ ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: AFP)ျမန္မာအစိုးရ အေပၚ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုက ခ်မွတ္ခဲ့တဲ့ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူေရး ဥပေဒေတြ အမ်ားအျပားရွိပါတယ္။ အခု ျပန္လည္ ႐ုပ္သိမ္းမႈတခ်ိဳ႕ ျပဳလုပ္မွာက ၂၀၀၀ျပည့္ႏွစ္ လူကုန္ကူးခံရသူမ်ားႏွင့္ အၾကမ္းဖက္မႈ ကာကြယ္ တားဆီးေရး အက္ဥပေဒထဲက ျမန္မာအစိုးရအေပၚ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူမႈတခ်ိဳ႕ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီလို ႐ုပ္သိမ္းဖို႔ သမၼတ အိုဘားမားက ေသာၾကာေန႔က အတည္ျပဳလိုက္ၿပီး ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး ဟီလာရီ ကလင္တန္က ျမန္မာအခ်ိန္ အဂၤါေန႔ မနက္၊ အေမရိကအခ်ိန္ တနလၤာေန႔ ညေနပိုင္းမွာ လက္မွတ္ ေရးထိုးဖို႔ရွိတယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ဆိုပါတယ္။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ႀကီးဌာနရဲ႕ ႏွစ္လည္ အစီရင္ခံစာမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး က႑မွာ အဆင့္ ၃ ပဲ ရွိေနတာပါ။ အဓိပၸာယ္က ျမန္မာအစိုးရဟာ လူကုန္ကူးမႈကို ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း ထိထိေရာက္ေရာက္ မတိုက္ဖ်က္ႏိုင္ေသးဘူးလုိ႔ ဆိုတာပါပဲ။

ဒါေၾကာင့္ အခုလို ျမန္မာကို လူကုန္ကူးမႈ ဥပေဒေအာက္မွာ ပိတ္ဆို႔မႈတခ်ိဳ႕ ႐ုပ္သိမ္းေပးတာဟာ တကယ္ေတာ့ လူကုန္ကူးမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး စြမ္းေဆာင္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ မဟုတ္ဘဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ႏိုင္ငံေရးအရ တစ္စံုတစ္ရာ ပြင့္လင္း လာတဲ့အေပၚ အိုဘားမားအစိုးရက ဆုေပးဖို႔ ရည္႐ြယ္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ပံုရတယ္လို႔ ေအပီသတင္းက ေဖာ္ျပပါတယ္။ အခုလို လူကုန္ကူးမႈ ဥပေဒေအာက္မွာ ပိတ္ဆို႔မႈတခ်ိဳ႕ ႐ုပ္သိမ္းေပးမယ္ ဆိုေပမယ့္ က်န္တဲ့ စီးပြားေရး၊ ကုန္သြယ္ေရး၊ ႏိုင္ငံေရး ဆိုင္ရာ ပိတ္ဆို႔မႈေတြကေတာ့ ဆက္ရွိေနမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခု ႐ုပ္သိမ္း ေပးလိုက္တာေတြရဲ႕အက်ိဳးဆက္ အေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ကမၻာ့ဘဏ္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံတကာ ေငြေၾကးအဖြဲ႕အစည္းေတြဆီက အကူအညီေတြ ရရွိႏိုင္ၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

 ပိတ္ဆို႔မႈ အားလံုး ႐ုပ္သိမ္းႏုိင္ဖို႔ကေတာ့ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး ဆိုင္ရာေတြမွာ တိုးတက္ ျဖစ္ထြန္းမႈေတြ အမ်ားႀကီး လိုအပ္ေနေသးတယ္လို႔ အေမရိကန္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြက ေျပာပါတယ္။ ဒီအတြက္ လာမယ့္ ဧၿပီ ၁ ရက္ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲဟာ အဓိက အေရးပါတဲ့ စမ္းသပ္မႈတစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္လို႔လည္း ဆိုပါတယ္။

Source : RFA

၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇန္ႏုိ၀ါရီ အလယ္ မွစ၍ ဒုကၡသည္စခန္းရွိ ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးတခ်ိဳ႕သည္ ေရ ေက်ာက္ ႏွင့္ ၀က္သတ္ေရာဂါ ျဖစ္ပြါးေနေၾကာင္း၊ ေရာဂါ ျဖစ္ပြါးေသာ ဒုကၡသည္မ်ားသည္ နယ္ျခားမဲ့ ဆရာ၀န္ မ်ားအသင္း၏ ေဆးခန္းတြင္ သြားေရာက္ ေဆးကုသေနေၾကာင္း ၎ဒုကၡသည္လူၾကီး မွ ဆက္လက္ ေျပာျပ သည္။

အသက္ ၅ ႏွစ္ မွ ၇ ႏွစ္ အရြယ္ရွိ ဒုကၡသည္ ကေလးမ်ားမွာ ရာသီဥတုေၾကာင္း ျဖစ္တတ္ေသာ ေရာဂါ အမ်ား အျပား ခံစားေနေၾကာင္း သိရသည္။

ဒုကၡသည္မ်ားေနထုိင္သည့္ တဲမ်ားလည္း ပလာစတိတ္၊ ခ်ဳံပုတ္ ႏွင့္ သစ္ကုိင္းမ်ားျဖင့္ တည္ေဆာက္ ထားေသာ ေၾကာင္း ေလေအး တုိက္ခုိက္မႈကုိ မကာကြယ္ ႏုိင္သည့္ျပင္ တရားမ၀င္ ကူတူဖါေလာင္ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္ စခန္းသည္ ေတာင္ကုန္းႏွင့္ ေျမျပင္ေပၚတြင္ တည္ရွိေနေသာေၾကာင္း ေလ ေအးလႈိင္းမ်ား အျမဲျဖတ္သြား ေနေလ့ ရွိသည္။ ၎ျပင္ ဒုကၡသည္မ်ားတြင္ အေႏြးထည္မ်ား မရွိသည့္အတြက္ အေအးဒဏ္ကုိ မခံႏုိင္သည့္ အတြက္ ဒုကၡသည္ကေလးမ်ားတြင္ အဆုတ္ေရာင္ေရာဂါ ႏွင့္ အေအးမိႏွာေစးျခင္းမ်ားျဖစ္ေပၚေနေၾကာင္း စခန္းအတြင္းရွိ ေဆး၀န္ထမ္းတဦး၏ ေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။

ထုိနည္းတူ ဒုကၡသည္ ၁၂၀၀၀ ေက်ာ္ရွိသည့္ အစုိးရ အသိအမွတ္မျပဳေသာ ေလဒါ ဒုကၡသည္စခန္းတြင္လည္း ရာသီဥတုေၾကာင္း ျဖစ္တတ္ေသာ ေရာဂါ အမ်ား အျပား ခံစားေနေၾကာင္း မူဆလင္အိတ္ (Muslim Aids, NGO)တြင္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ ၀န္ထမ္း၏ ေျပာျပခ်က္အရ သိရသည္။

တရားမ၀င္ ကူတူဖါေလာင္ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္စခန္း တြင္ ဒုကၡသည္ ၄၀၀၀၀ ေက်ာ္ ႏွင့္ တရားမ၀င္ ေလဒါ ရုိဟင္ဂ်ာ ဒုကၡသည္ စခန္းတြင္ ၁၂၀၀၀ ေက်ာ္တုိ႕ ေနထုိင္လ်က္ရွိျပီး၊ ၎တုိ႔ကုိ ဘဂၤါလာေဒးရွ္ အစုိးရ ႏွင့္ ကုလသမဂၢ ဒုကၡသည္မ်ား မဟာမင္းၾကီးရုံးမ်ား မွ အသိအမွတ္ မျပဳသည့္အတြက္ သူတုိ႔၏ စား၀တ္ ေနေရး အတြက္ သူတုိ႔နည္း သူတုိ႔ဟန္ျဖင့္ လုပ္ကုိင္စားေသာက္ေနေၾကာင္း သိရသည္။

Source : Kaladan Press

source :နိရဥၥရာ

ေျပာဆိုလိုက္သည္။


ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရး အထူးကိုယ္စားလွယ္ Tomas Quitana ႏွင့္ ေဖေဖၚဝါရီလ ၃ ရက္ေန႔က ေနအိမ္တြင္ ေတြ႔ဆံုအၿပီး သတင္းေထာက္မ်ားအား ေျပာၾကားေနသည့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္။ (ဓါတ္ပံု - မဇၥ်ိမ)




ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ပဥၥမအႀကိမ္ေျမာက္ လာေရာက္သည့္ ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ ကင္တားနား Tomas Quitana ႏွင့္ ေဆြးေႏြးမႈအၿပီး မီဒီယာမ်ားႏွင့္ေတြ႕ဆံုရာတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ယင္းသို႔ ေျပာဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး ၾကံခိုင္ေရးပါတီမွ ဦးေဌးဦး၏ အေျခခံဥပေဒအေပၚ သေဘာထား မွတ္ခ်က္ကို တုန္႔ျပန္ ေျပာဆိုလိုက္ျခင္းလည္း ျဖစ္သည္။

ေျဖ။ ။ကြ်န္ေတာ္ေထာင္က်တာကေတာ့ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၅ ရက္ေန႕မွာခ်တယ္။ ပုဒ္မကေတာ့ အေရးေပၚစီမံမႈ ပုဒ္မ (၅-ည-၁၃)ပါ ။

ေမး။ ။ ဖမ္းဆီးခံရတဲ့အေၾကာင္းရင္းကို ေျပာျပေပးပါလား။

ေျဖ။ ။ စဖမ္းတာကေတာ့ ဗုံးေဖါက္ခြဲတဲ့ကိစၥ ပုံစံနဲ႕ဖမ္းတယ္၊ မိတာကေတာ့ သက္သက္မိတာပါ ဒါေပမယ့္ အဲဒီပုံစံမ်ဳိး သူတို႕ကဆက္ႏြယ္လိုက္တယ္၊ က်ေနာ္ျမ၀တီကအျပန္ ရန္ကုန္ဂိတ္မွာမိတယ္။ က်ေနာ္ အဖမ္းမခံရခင္က ေက်ာင္းသားေတြနဲ႕ ပတ္သက္တာေတြ၊ စာရြက္စာတမ္းကို ရန္ကုန္မွာ ျဖန္႕ခဲ့တာေတြ၊ လွိဳင္သာယာစက္မွဳဇုန္မွာ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ လုပ္ခကို အလုပ္ရွင္က အာဏာရွင္ေတြနဲ႕ ပူးေပါင္းၿပီး ႏွိမ္ေပးတယ္၊ အဲဒါေတြကို က်ေနာ္ကေနၿပီးေတာ့ အလုပ္သမားေတြရဲ႕ စာရင္းစာယားေတြကို ယူၿပီးေတာ့ FTUB ကတဆင့္ ILO ကိုတင္တဲ့ ကိစၥေတြလည္း ပါတယ္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမေရွ႕မွာ ဆႏၵျပတဲ့ကိစၥ ဓါတ္ပုံေတြယူၿပီး သတင္းပို႕တယ္၊ ၿပီးေတာ့ တပ္ၾကပ္ႀကီး ဦးေက်ာ္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ရုံးခ်ဳပ္ေရွ႕မွာ တစ္ကိုယ္လုံးကို သံႀကိဳးခတ္ ၿပီးေတာ့ ပိတ္နီေပၚမွာ အျဖဴေရာင္စာလုံးနဲ႕ေရးထားတဲ့ “ တပ္မေတာ္သည္ ျပည္သူ႕အတြက္၊ ျပည္သူသည္တပ္မေတာ္အတြက္မဟုတ္ စည္းကမ္းမရွိတဲ့တပ္မေတာ္ရွိမယ့္အစား မရွိတာက ပိုေကာင္းမယ္” ဆိုတဲ့စာတမ္းကို ကိုင္ၿပီး တစ္ကိုယ္ေတာ္ ဆႏၵျပတယ္၊ ဆႏၵမျပခင္ က်ေနာ္သူ႕ကိုသြားႏွဳတ္ဆက္တယ္ အားမငယ္နဲ႕ဦးေက်ာ္ က်ေနာ္ရွိတယ္ဆိုၿပီး သူ႕ကို က်ေနာ္ေျပာတယ္၊ သူဆႏၵျပတဲ့အခ်ိန္ က်ေနာ္ သူ႕ကို ဓါတ္ပုံအျမန္ရိုက္တယ္၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေထာက္လွမ္းေရးက ေျပးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ေရြဂုံတုိင္ကို ပတ္ေျပးၿပီးေတာ့ ညကားနဲ႕ပဲ က်ေနာ္ မဲေဆာက္ကိုသြားတယ္ ၿပီးေတာ့ ဒီဘက္ႏိုင္ငံမွာ သူ႕ဓါတ္ပုံေတြကို က်ေနာ္ျဖန္႕ၿပီးေတာ့ မီဒီယာေတြနဲ႕ အင္တာဗ်ဴးထဲမွာ ဦးေက်ာ္ကိစၥ ေတြ႕ခဲ့ျမင္ခဲ့တဲ့ ဟာေတြ က်ေနာ္အမွန္အတိုင္းေျပာျပတယ္။ ဦးေက်ာ္ကိစၥၿပီးတဲ့အခါမွာ က်ေနာ့္ကိုလည္း ရွာေနၾကတာ ၾကာၿပီး ေပါ့ေနာ္၊ က်ေနာ့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ရဲေဘာ္ တခ်ဳိ႕ေတြက်ေတာ့ ေထာင္ထဲက်သြားၿပီး၊ အဲဒါနဲ႕ က်ေနာ္ ျမ၀တီကေန ရန္ကုန္အျပန္ ရန္ကုန္ကားဂိတ္မွာ က်ေနာ့္ကို ဖမ္းမိပါတယ္။

ေမး။ ။ စစ္ေဆးေရးကာလမွာ ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရတာေလးကို ေျပာျပေပးပါလား။
ေျဖ။ ။ က်ေနာ္ကိုဖမ္းၿပီးေတာ့ ေအာင္သေျပ စစ္ေၾကာေရးစခန္းကို ေခၚသြားတယ္၊ အဲဒီမွာတစ္လေက်ာ္ ၾကာတယ္၊ စရဖ ဦးေမာင္ ဦးစီးတဲ့အဖြဲ႕ကေန နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႕ ႏွိပ္စက္ၿပီးေတာ့ စစ္ေဆးၾကတယ္၊ က်ေနာ့္ကိုသူတို႕က ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲၿပီးေတာ့ စစ္တယ္၊ တစ္ဖြဲ႕ကအေခ်ာ တစ္ဖြဲ႕ကအၾကမ္း၊ အခန္းက်ဥ္းေလးေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္ေပါ့ေနာ္ က်ေနာ္ကိုေတာ့ အေပၚခန္းမွာစစ္တယ္၊ သူတို႕လာၿပီး တံခါးေခါက္တာနဲ႕ ေခါင္းစြပ္ကိုစြပ္ထားလို႕ သူတို႕က ေျပာတယ္၊ သူတို႕က ႏွစ္ဖြဲ႕ခြဲၿပီး တစ္ဖြဲ႕ကို ၆ ေယာက္စီနဲ႕ ၂၄ နာရီလုံး ၄ နာရီတခါ အဖြဲ႕ခ်င္းလဲၿပီးေတာ့ တစ္ဆင့္ခ်င္းစစ္တယ္၊ ပထမတစ္ဖြဲ႕က ေခ်ာ့တဲ့အဖြဲ႕ေပါ့ေနာ္၊ ေခ်ာ့ၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကိုေျပာတာေပါ့၊ ေကာင္းေကာင္း မြန္မြန္ညီေလးေျပာျပ ၊မင္းရဲ႕လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ လူေတြဘယ္မွာေန ဘယ္မွာထိုင္လဲ၊ အဲဒါကိုယ္တို႕ကိုလိုက္ျပ ဆိုၿပီးေခ်ာ့ၿပီးေျပာတယ္၊ သူတို႕ရဲ႕ စစ္တဲ့အခ်ိန္ ၄ နာရီျပည့္သြားရင္ ေနာက္တစ္ဖြဲ႕ကလာတယ္၊

ေနာက္တစ္ဖြဲ႕က ၀င္တာနဲ႕ က်ေနာ့္ကို ေခါင္းစြပ္စြပ္တယ္ ၿပီးေတာ့ ဘာမွမေျပာပဲ က်ေနာ့္ကို ၀ိုင္းၿပီးထိုးၾကတယ္၊ သူတို႕ညဘက္ ေသာက္စားၿပီးမူးေတာ့ ပိုဆိုးတာေပါ့၊ က်ေနာ့္ကို အဲဒီလိုမ်ဳိး ထိုးၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေျခစင္းခိုင္းတယ္၊ ေနာက္ဘက္လက္ထိပ္ခတ္တယ္၊ ေျခေထာက္ညိဳ႕သက်ီးအေပၚကေန သံတုံးနဲ႕ လိမ့္ၿပီးေတာ့ ထပ္စစ္တယ္၊ စစ္ၿပီးေတာ့ ေဖာ္ခိုင္းေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ မေဖာ္ဘူး၊ ေနာက္တစ္ခါ က်ေနာ့္ကို ဘယ္လို ျပန္စစ္သလဲဆိုေတာ့ က်ေနာ့္ကို မတ္တပ္ရပ္ခိုင္းတယ္၊ ေနာက္ျပန္လက္ထိပ္ခတ္ၿပီး ကြ်တ္ကြ်တ္အိပ္အလုံတစ္လုံးကို ေခါင္းမွာစြပ္ၿပီး လည္ပင္းမွာ က်ပ္က်ပ္ခ်ည္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္အသက္ရွဴ မရေတာ့ဘူး၊ သူတို႕က မိနစ္ကိုပဲ ၾကည့္ေနတာေပါ့ေနာ္၊ သူတို႕က်ေနာ္ကို ျဖည္ေပးလိုက္ေတာ့ က်ေနာ္ပစ္လဲသြားတယ္၊

အဲဒါနဲ႕မရေသးေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေခါင္းစြပ္စြပ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္မွာလက္ထိပ္ခတ္ၿပီး ဟိုဘက္ဒီဘက္ကိုင္ၿပီး ေခၚသြားတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ထုိင္ခိုင္းၿပီးေတာ့ ေခါင္းစြပ္ခြ်တ္တယ္၊ အဲဒီအေရွ႕မွာ ေရကန္တစ္ကန္ရွိတယ္၊ က်ေနာ့္ကို ဆံပင္ကိုင္ၿပီး ေရကန္ထဲေခါင္းႏွစ္ၿပီး ထပ္စစ္တယ္၊ စစ္ၿပီးမရေတာ့ ျပန္လာတယ္၊ က်ေနာ့္ကို ၃ နာရီၾကာမွ ေရခြက္ထဲမွာ ေရကို လက္ႏွစ္ဆစ္ေလာက္ပဲထည့္ၿပီး တုိက္တယ္၊ ေရဘူးကေတာ့ ေဘးမွာေထာင္ထားတာေပါ့ေနာ္၊ မင္းငါတို႕လိုခ်င္ တာကိုေျပာ ေျပာရင္ ေရအ၀တိုက္မယ္လို႕ ေျပာတယ္၊ ထမင္းကေတာ့ လုံး၀က်ေနာ့္ကို မေကြ်းဘူး၊ က်ေနာ္တျဖည္း တျဖည္းနဲ႕ အိပ္ေရးပ်က္တာေတြလည္း မ်ားလာတယ္ ရိုက္ႏွက္လို႕တစ္ကိုယ္လုံးလည္း ညိဳမဲလာၿပီး ေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ေန႕ေတြညေတြေတာင္ မွားလာတယ္၊ ေနာက္ဆုံးက်ေတာ့ က်ေနာ္လုပ္ခဲ့တဲ့ဟာေတြကို ေျပာျပရ တယ္။


ကိုေအာင္ခ်ိဳဦး ေထာင္လြတ္လက္မွတ္ (ဓါတ္ပံု - ေနာ္ေဖာ FTUB)



ေမး။ ။ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲက ၂ ခါလုပ္တယ္ၾကားတယ္၊ ပထမ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲလုပ္တဲ့ အေၾကာင္းကို ေျပာျပေပးပါလား။

ေျဖ။ ။ သူတို႕ကေတာ့ လူကိုပဲ အဓိကေဖာ္ခိုင္းတယ္၊ က်ေနာ့္မွာလည္း လူေဖာ္ဖို႕ဆိုတာ မလြယ္ဘူးေလ၊ ေနာက္ဆုံးသူတို႕က ဗုံးခြဲတဲ့ကိစၥကို လိုခ်င္တာ မရဘူးျဖစ္ေနတယ္၊ ျပည္သူလူထုကို လိမ္ညာေျပာဖို႕ ကမၻာကို လိမ္ညာေျပာဖို႕မရေတာ့ က်ေနာ့္ကိုသူတို႕က ေျပာတယ္၊ အဲဒါဆိုမင္းက လူလည္းမေဖာ္ဘူး ဘာမွလည္း မေဖာ္ဘူးဆိုေတာ့ အဲဒါဆိုမင္း ငါေျပာတဲ့အတိုင္း ေျပာမွာလား၊ ဒါမွမဟုတ္ရင္ မင္းဒီထက္ပိုဆိုးတဲ့ ပုံစံေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္၊ အဲဒါကို က်ေနာ္ကေနၿပီးေတာ့ ဘာေျပာမလဲလို႕ဆိုေတာ့ သူကက်ေနာ့္ကို လားရွိဳးကို ခရီးသြား ရမယ္တဲ့၊ အဲဒီမွာ ရဲခ်ဳပ္ခင္ရီက ေအာင္သေျပ စစ္ေၾကာေရးစခန္းမွာ က်ေနာ့္ကိုလာေတြ႕တယ္၊ ေတြ႕ၿပီးေတာ့ စရဖ ကေနၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ကိုေခၚၿပီး ရန္ကုန္ကေနၿပီးေတာ့ မႏၱေလးကို ရန္ကုန္-မန္းအထူးရထားနဲ႕ေခၚသြားတယ္၊ မႏၱေလးကေနၿပီးေတာ့ လားရွိဳးကို စရဖ အဖြဲ႕တစ္ဖြဲ႕ကေနၿပီးေတာ့ ေပါင္မုန္႕ကားနဲ႕ လာႀကိဳတယ္၊ လားရွိဳး ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ့္ကို ေထာင္မွာထားမွရမယ္ဆိုၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို လားရွိဳးေထာင္မွာ သြားထားတယ္၊ ထားၿပီးေတာ့ ေနာက္ေန႕မနက္မွာတဲ့ လားရွိဳးၿမိဳ႕ေတာ္ ခန္းမႀကီးမွာ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲလုပ္မယ္ ႏိုင္ငံတကာ သံတမန္ေတြေရာ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းေထာက္ေတြ အကုန္လာမယ္တဲ့၊

အဲဒါနဲ႕ ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီး တင္သန္းဦးနဲ႕ ျမ၀တီ ရုပ္ျမင္သံၾကားက အင္တားဗ်ဴးတဲ့ အမ်ဳိးသမီးေတြ က်ေနာ့္ကို လားရွိဳးေထာင္မွာ လာေတြ႕တယ္၊ လားရွိဳးေထာင္က ေထာင္ပိုင္ၾကီးရုံးခန္းထဲမွာ ျမ၀တီရုပ္ျမင္သံၾကားက အမ်ဳိးသမီး ေတြက က်ေနာ့္ကို အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္၊ အင္တာဗ်ဴးလုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီး တင္သန္းဦးကေနၿပီးေတာ့ ဘယ္လိုဘယ္လိုေျပာရမယ္ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကို ေျပာျပတယ္ေပါ့ေနာ္၊ အဲဒါ ၀န္ႀကီးကေနၿပီး ေျပာခိုင္းတာတဲ့၊ က်ေနာ္ဘယ္လိုေျပာရမလဲဆိုေတာ့ ရန္ကုန္မွာ သုံးေနရာ ဗုံးကြဲတာကို ဒီဘက္က လုပ္တယ္ဆိုၿပီးေတာ့ေျပာရတယ္၊ ၿပီးေတာ့ က်ေနာ္ကေနၿပီးေတာ့ သတင္းေပးတယ္ေပါ့ေနာ္ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေနရာမွာ ခြဲပါ အဲဒီလိုမ်ဳိးပုံစံေျပာဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကို သူတို႕ကေျပာခိုင္းတယ္၊ အဲဒါ ျမ၀တီ ရုပ္ျမင္သံၾကားက အမ်ဳိးသမီးေတြ အင္တာဗ်ဴးလုပ္တယ္ တီဗြီလည္းရိုက္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သူတို႕က မွားသြားရင္ ရပ္ၿပီးေတာ့ ျပန္ၿပီးေတာ့ ျပင္ေျပာခိုင္းတယ္၊ အဲဒီလိုေျပာဆိုၿပီး က်ေနာ္ကလည္း ျပန္ေျပာရတယ္၊ ရုပ္ရွင္ရိုက္တာ ကေတာ့ ဘယ္လိုသေဘာနဲ႕မွ မဟုတ္ဘူးတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရြဆီကို တင္ျပရမွာတဲ့၊ ျမ၀တီရုပ္ျမင္သံၾကားတို႕၊ ျမန္မာ့အသံတီဗြီတို႕မွာ ထည့္ဖို႕မဟုတ္ဘူးတဲ့၊ ေနျပည္ေတာ္ကို ပို႕မွာတဲ့၊ အဲဒါနဲ႕ က်ေနာ္လည္း သူတို႕ေျပာတဲ့အတိုင္း မနက္ျဖန္သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲမွာ ခင္ဗ်ားတို႕ ေျပာခိုင္းတဲ့အတိုင္းေျပာမယ္လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။

ေနာက္ေန႕က်ေတာ့ စရဖအဖြဲ႕က က်ေနာ့္ကို မနက္ ေလးနာရီခြဲေလာက္ လာေခၚၿပီး လားရွိဳးၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမကို ေခၚသြားတယ္၊ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမမွာ သတင္းေထာက္အကုန္ေရာက္ေနတယ္ သံတမန္ေတြေရာ သံအမတ္ႀကီးေတြေရာ အဲဒါကေနၿပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကို သူတို႕ဘာလုပ္လဲဆိုေတာ့ ဒီအဓိက ၃ ေနရာကို ဗုံးခြဲခိုင္းတာ ကိုသိန္း၀င္းတို႕ ဦးေမာင္ေမာင္တို႕ လုပ္တယ္လို႕ေျပာ၊ တကယ္တမ္းဆိုရင္ သူတို႕လုပ္တာလည္းမဟုတ္ဘူး၊ သူတို႕နဲ႕လည္း မဆိုင္ဘူး၊ ဒါေပမယ့္ သူတို႕ကေနၿပီးေတာ့ ကိုသိန္း၀င္းတို႕ ဦးေမာင္ေမာင္တို႕ အေပၚကို အၿငိဳးေတြကမ်ားတယ္ေလ၊ အဲဒီလိုေျပာခိုင္းေတာ့ က်ေနာ္ကေနၿပီးေတာ့ အဲဒီ ေနရာ ၃ ေနရာဗုံးခြဲတာ ဟုတ္ပါတယ္၊ ဒီလိုေနရာ ဒီလိုေနရာမွာ ဗုံးခြဲတာ ကိုသိန္း၀င္းတို႕ ဦးေမာင္ေမာင္တို႕ပဲ ျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ က်ေနာ္ကအဲဒီလိုပဲ ေျပာသြားတယ္၊ အဲလိုေျပာၿပီးတာနဲ႕ သူတို႕က က်ေနာ့္ကို တန္းၿပီးခ်က္ခ်င္းေခၚသြားတယ္၊ ေခၚသြားၿပီးေထာင္မွာ ထားတယ္၊

ေမး။ ။ ဒုတိယသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကေကာ။
ေျဖ။ ။ လားရွိဳးမွာ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲလုပ္ၿပီး ေနာက္ေန႕မနက္က်ေတာ့ စရဖက က်ေနာ့္ကို ရန္ကုန္ စစ္ေၾကာေရးစခန္းကို ျပန္ေခၚသြားတယ္၊ ေခၚလာၿပီးေတာ့ ထပ္ၿပီးေတာ့စစ္တယ္၊ ခင္ဗ်ားတို႕က ဘာလဲ ေျပာလည္း ေျပာၿပီးသြားၿပီးလို႕ က်ေနာ္ေျပာေတာ့ သူတို႕က မေက်နပ္ ေသးဘူးလို႕ေျပာတယ္။ နည္းမ်ဳိးစုံနဲ႕ထပ္စစ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္လုပ္ခ်င္တယ္တဲ့၊ ဒီရန္ကုန္ ပညာေရးဌာန ၀န္ႀကီးရုံးမွာ၊ လားရွိဳးမွာေျပာတဲ့အတိုင္းေျပာလို႕ဆိုၿပီး က်ေနာ့္ကို ေျပာခိုင္းတယ္၊ သူတို႕က အဲဒီမွာ နည္းနည္းအယုံငိုက္ သြားတာေပါ့၊ ပထမ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ က်ေနာ္လည္းမလြဲသာအေျခအေနေရာက္လို႕ ေျပာလိုက္ရတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဒုတိယအႀကိမ္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ရန္ကုန္ ပညာေရး၀န္ႀကီးရုံးမွာက်ေတာ့ ကမၻာကသိေအာင္ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ ေျပာျပလုိက္တယ္။

အဲဒီကသတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ ႏုိင္ငံတကာသံအမတ္ေတြကို ဖိတ္ၾကားထားတယ္။ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဗိုလ္မွဴးခ်ဳပ္ ေက်ာ္ဆန္း၊ ရဲခ်ဳပ္ခင္ရီတို႕ တက္ေရာက္ၾကတယ္။ အဲဒီမွာက ကြ်န္ေတာ့္ကိုလည္း သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမတိုင္ခင္ စစ္ေၾကာေရးကို လာၾကည့္ဖို႕ေခၚထားတဲ့အခ်ိန္မွာ ဒုဗိုလ္မွဴးႀကီး တစ္ဦးက ထပ္ၿပီးေတာ့ လာေတြ႕တယ္ ေတြ႕ၿပီးေတာ့ ၀န္ႀကီးက ဒီလိုဒီလိုပဲေျပာသြားတယ္ မင္းအဲဒီလိုပဲထပ္ေျပာကြာ လို႔ေျပာတယ္ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေကာင္းၿပီလုိ႕ေျပာလိုက္တယ္။ အဲဒါနဲ႕ ဒုတိယအႀကိမ္က်င္းပတဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲမွာ သတင္းေထာက္ တစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ကို အရင္စေမးတယ္ သူေမးတဲ႕အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္က တျခားကိုစၿပီးေတာ့ေျဖတယ္။ အဲဒီမွာ သူတို႕မ်က္ႏွာအေတာ္ႀကီးကို ပ်က္သြားတယ္။

ကြ်န္ေတာ္ေျဖလုိက္တာကေတာ့ ရွင္းရွင္းေလးပါပဲ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရကို ကြ်န္ေတာ္တိုက္ရုိက္ ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အၾကမ္းဖတ္သမား ေဖာက္ခြဲေရးသမားမဟုတ္ပါဘူး ကြ်န္ေတာ္ တကယ္ေပးဆပ္မႈအျပည့္နဲ႕ စြန္႕စြန္႕စားစားလုပ္ခဲ့တာေတြ အမ်ားႀကီး ရွိခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ ျပည္သူ လူထုေသေၾကေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တစ္ခါမွ မလုပ္ခဲ့ဘူး ကြ်န္ေတာ့္ႏိုင္ငံက လူေတြအတြက္ ကြ်န္ေတာ္က ေပးဆပ္ၿပီးသား ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခဲ့တဲ့အလုပ္ေတြက ဥပေဒအရ အပစ္ရွိတယ္ဆိုရင္ တရားမွ်တတဲ့ဥပေဒက ေပးတဲ့အျပစ္ဒဏ္ကို ကြ်န္ေတာ္ခံယူဖို႕ အဆင္သင့္ပါပဲလို႕ ေသဒဏ္ျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ႏွစ္ ႏွစ္ျဖစ္ျဖစ္ အကယ္၍ လြတ္ေျမာက္လာရင္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ႏုိင္ငံျပည္သူလူထုအတြက္ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ေဆာင္သြားမွာပါလို႕ ကြ်န္ေတာ္ ေျပာလုိက္တယ္။

အဲဒီမွာ သူတို႕ေျပာခုိင္းတဲ့အတုိင္းမေျပာဘူး အဲဒီေတာ့ သူတို႕ ကြ်န္ေတာ့္ကို လာဆြဲသြားၾကတယ္ ဦးသိန္း၀င္း ခြဲပါတယ္ ဦးေမာင္ေမာင္ခြဲပါတယ္ ကြ်န္ေတာ္ မေျပာေတာ့ဘူး အဲဒီမွာ မ်က္ႏွာေတြပ်က္ၿပီးေတာ့ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ဦးေက်ာ္ဆန္းတို႕ ရဲခ်ဳပ္ခင္ရီတို႕ အကုန္လံုးမ်က္ႏွာေတြပ်က္ သြားတယ္ အဲဒီမွာ ႏုိင္ငံျခားသတင္းေထာက္ေတြေကာ BBC၊ RAF တို႕ကြ်န္ေတာ့္အနား အကုန္လံုးေရာက္ လာတယ္ အားလံုးကလည္း အဲဒီလိုေျပာၿပီး လက္ခုတ္ ၀ိုင္းတီးၾကတယ္ အားေပးၾကတယ္ ကြ်န္ေတာ့္အနားကို ေရာက္လာၿပီးအားေပးၾကတယ္ အဲဒီမွာ ခ်က္ျခင္း ကြ်န္ေတာ့္ကိုဆြဲေခၚသြားတယ္ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးရံုးကေန စစ္ေၾကာေရးကို တစ္ခါတည္း ကားနဲ႕ေခၚေဆာင္ သြားတယ္။

ေမး။ ။ ေထာင္ေျပာင္းရတာေတြရွိလား။
ေျဖ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ ကြ်န္ေတာ္ (၃) ေထာင္ေျပာင္းရတယ္။ လားရႈိးေထာင္၊ သာယာ၀တီေထာင္၊ အင္းစိန္ေထာင္။

ေမး။ ။ ဘာေၾကာင့္ေထာင္ေျပာင္းရတာလဲ။
ေျဖ။ ။ ကြ်န္ေတာ္ကို ျပစ္ဒဏ္သေဘာနဲ႕ ေထာင္ေျပာင္းတာေပါ့ေနာ္ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က Hunger Strike လုပ္တယ္ေလ BBC တို႕မွာေတာ့ မွတ္တမ္းရွိပါတယ္ ကြ်န္ေတာ့လက္က်ဳိးသြားတာ ဆႏၵျပလို႕ ကြ်န္ေတာ္ကို သူတို႕တုိက္ထဲကေန ၁၀နာရီေလာက္အခ်ိန္မွာ ၁၅ေယာက္ အေယာက္၂၀ ေလာက္ရွိမယ္ အင္းစိန္ အက်ဥ္းေထာင္ ကေန လာေခၚထုတ္သြားတယ္။ ေထာင္ပိုင္ကေခၚတယ္ ကြ်န္ေတာ္ကို အျဖဴ၀မ္းဆက္၀တ္ၿပီးေတာ့ ေခၚထုတ္ သြားတယ္ တိုက္၀န္း အျပင္လည္းေရာက္ေရာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေနာက္ျပန္လက္ထိပ္ခတ္ၿပီး ေခါင္းစြပ္ခိုင္းၿပီး ေခၚသြားတယ္စစ္ေခြးတိုက္ကို စစ္ေခြးတိုက္လည္းေရာက္ေရာ ၀ိုင္းရိုက္ၾကတယ္ ၀ိုင္းရိုက္လိုက္ သူတို႕စီးတဲ႕ရွဴးဖိနပ္ ေတြနဲ႕ ရင္အုပ္ကို ပိတ္ကန္တယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆန္႕ခိုင္းၿပီးေတာ့ ဖိနပ္ေတြနဲ႕ တတ္ခုန္တယ္ ၿပီးေတာ့ ဒူးေထာက္ခုိင္းၿပီး ဒူးေခါင္းေပၚကို ေက်ာက္စရစ္ခဲေရာ ေက်ာက္တံုးေရာ တင္ထားၿပီး ထိုင္ခိုင္းထားတယ္ ေနာက္ၿပီး ပါးရိုက္တယ္။ ေနာက္ၿပီး ဘယ္လက္က သူတို႕ေထာင္းမွဴးကို လက္ညိွဳးထိုးၿပီးေတာ့ေျပာတာ အဲဒါေၾကာင့္မို႕လို႕ လက္ကိုခ်ဳိးတာတဲ့ ၿပီးေတာ့စစ္ေခြးတိုက္ထဲမွာ ဂုန္နီအိတ္ပစ္ထည့္ေပးထားၿပီးေတာ့ တိုက္ပိတ္ထားတယ္။
ေဆာင္းတြင္းဒီဇင္ဘာ ၁၃ အရမ္းေအးတဲ့အခ်ိန္ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ႕အေၾကာေတြက ညဳိမဲၿပီး မ်က္နွာေတြကလည္း ညိဳမဲေနတယ္၊ ေအးေနတဲ့ရာသီဥတုမွာ ကိုက္ခဲမႈကို ကြ်န္ေတာ္အေတာ္ခံခဲ့ရတယ္။ ၿပီးေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္သိတယ္ ညြန္ၾကားေရးမွဴး ညြန္ခ်ဳပ္တို႕ ဆင္းလာတယ္ မီဒီယာမွာ ကြ်န္ေတာ္လက္က်ဳိးသြားတယ္ဆိုတဲ့ သတင္း ပါလာတယ္ အဲဒါသူတို႕အေနနဲ႕ စစ္ေခြးတိုက္မွာ မထားပါဘူးဆိုၿပီးေတာ့ ေသဒဏ္အက်ဥ္းသားေတြထားတဲ့ တိုက္ကို ပို႕လိုက္တယ္။ အေမွာင္တိုက္ေပါ့ေနာ္ ရင္ကြဲတိုက္ ေန၊ လ၊ ေကာင္းကင္တို႕ မျမင္ရတဲ့ အေမွာင္တိုက္ထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ထားထားတယ္။ အေမွာင္တိုက္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ၇ လေနရတယ္။ အဲဒါကေနၿပီးေတာ့ သာယာ၀တီအက်ဥ္းေထာင္ကို ပို႕တယ္။

ေမး။ ။ ေထာင္တြင္းထဲမွာ ရွိတုန္းက က်န္းမာေရးအေျခအေန ေျပာျပေပးပါလား။
ေျဖ။ ။က်န္းမာေရးအေျခအေနကေတာ့ အျပင္မွာ ကြ်န္ေတာ့္မိသားစု မိခင္နားမွာရွိတုန္းကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ က်န္းမာေရးက အားလံုးေကာင္းခဲ့ပါတယ္။ စစ္ေၾကာေရးကာလမွာ ျဖတ္သန္းခဲ့ရတဲ့ လူမဆန္တဲ့ရက္စက္မႈကို ေထာင္ထဲမွာ မတရား ရက္စက္ႏွိပ္စက္မႈကို ခံခဲ့ရတယ္။ စစ္ေခြးတိုက္ကိုေခၚသြားတယ္ မနက္မုိလင္းရင္ ရိုက္ျပန္တယ္ ၿပီးရင္ျပန္ထည့္တယ္ ထည့္ၿပီးထုတ္ျပန္ၿပီ ၿပီးျပန္ထည့္ျပန္ၿပီး အဲဒီိလုိနဲ႕ မနက္မုိးလင္းထိ ဆက္တုိက္ဆက္တုိက္ ရိုက္တယ္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ဘက္ကိုလည္း ပိတ္ကန္မႈေၾကာင့္ ကြ်န္ေတာ့္မွာ အခုဆိုရင္ ႏွလံုးေရာဂါကို ခံစားေနရတယ္။ ႏွလံုးေရာဂါေဆးကိုလည္း ေသာက္ေနရတယ္ ၿပီးေတာ့ အစာအိမ္ေရာဂါ အစာအိမ္လည္းမေကာင္းဘူး ၿပီးေတာ့ ေခါင္းေတြက ရိုက္ခံရ တာမ်ားတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ အာရံုေၾကာ ဆရာ၀န္နဲ႕ျပတယ္ ရိုက္ခံရတာေၾကာင့္ ေခါင္းကိုက္တယ္ နားေတြဆိုရင္လည္း မေကာင္းေတာ့ဘူး အဲဒီလိုမ်ဳိးေတြကို ကြ်န္ေတာ္ခံစားေနရတယ္ အခုလက္ရွိ လည္း ကြ်န္ေတာ္ ေဆးေတြေသာက္ေနရေသးတယ္။

ေမး။ ။ ေထာင္ထဲမွာ ေမ့ေဆးမေပးပဲ ဗိုက္ခြဲခံရတယ္ၾကားတယ္။ အဲဒီအေျခအေနကို ရွင္းျပေပးပါလား။
ေျဖ။ ။ခြဲတာကေတာ့ အင္းစိန္ေထာင္မွာပါ။ ပထမ အဲဒီဆရာ၀န္က ေျပာမယ္ဆိုရင္ အင္းစိန္ေဆးရံုးအုပ္ ေဒါက္တာေဇာ္၀င္း စစ္ေၾကာေရးက ေျပာင္းလာတာဆိုေတာ့ လက္ရွိ ဒီအက်ဥ္းသားေတြ အေပၚ ႏုိင္ငံေရးအေပၚ အရမ္းႏွိပ္ကြက္တာေပါ့ ႏွိပ္ကြက္တဲ့အထဲမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကိုေတာ့ အဓိကေပါ့ ႏွိပ္ကြက္ေတာ့ အတိုက္အခံေတြ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္ အမ်ားႀကီးပဲ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္က ႏွလံုးေရာဂါျဖစ္တယ္ ျဖစ္ေတာ့ေသြးေပါင္ခဏခဏက်တယ္ ေအာင္စီဂ်င္ဆုိရင္ ခဏခဏရွဴရတယ္။ တစ္ခါရွဴရင္ အနည္းဆံုး၂နာရီေလာက္ ရွဴရတယ္ အဲဒီေတာ့မွ အသက္ရႈက ျပန္ေခ်ာင္သြားတယ္ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆုိေတာ့ ႏွလံုးခုန္ႏွဳန္းက ၁၂၀-၁၃-၁၄၀ အထိျဖစ္လာတယ္။ အဲဒီမွာ နွစ္ခါေလာက္ အသက္ကယ္ေဆးထိုးဖူးတယ္ လက္မွာဘယ္ညာထိုးရတယ္ ႏွလံုးမွာေလ မရွိေတာ့ဘူး ရႈလို႕မရေတာ့ ဘူး ၾကပ္ၿပီးေတာ့ေသေတာ့မယ့္ အေနအထားေလ။ ဆရာ၀န္ကလည္းမ်က္ႏွာေတြပ်က္ ေနတာေပါ့ အင္းစိန္ေဆးရံုမွာ တစ္ခါ ေထာင္ေဆးရံုမွာတစ္ခါ အဲဒီေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္မွာ ခံစားလာရတယ္။

ေနာက္ဆံုး ကြ်န္ေတာ္ဗိုက္ျဖစ္တယ္ ဗိုက္မွာအူကေနၿပီးေတာ့ အႀကိတ္ ပံုစံျဖစ္လာတယ္ အဲဒါကို ကြ်န္ေတာ္ ေျပာျပတယ္ တကယ္လို႕ ခြဲစိတ္ဆရာ၀န္နဲ႕ျပေပးမယ္ဆိုရင္လည္းျပေပးေပါ့ဗ်ာ ေဆး၀ါးကုသုေပးဖို႕ေျပာတာကို သူက ကြ်န္ေတာ့္ကို ရတယ္ မလိုဘူး ဒါငါခြဲလို႕ရတယ္ဆုိၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္ ေဆးရံုရဲ႕ ျပင္ပလူနာဌာန အခန္းမွာ ခြဲစိတ္ခန္းထဲမဟုတ္ဘူး ပိုးမႊားသန္႕စင္ခန္းတို႕မွာ မဟုတ္ဘူး အဲဒါနဲ႕ သူကေျပာလုိ႕မရဘူး အဲဒီမွာ အႀကိတ္ႀကီးကလည္း ဆူၿပီးေတာ့တတ္ေနၿပီ အဲဒါ သူကထံုေဆးေမ့ေဆး လည္းမေပးဘူး ရတယ္ဘာမွ မနာဘူးဆိုၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ကို ဓါးနဲ႕ခြဲလိုက္တယ္ ခြဲလိုကေတာ့ မခံမႏုိင္ေတာ့ဘူး ေအာ္တာေပါ့ ေသြးေတြကလည္း အက်ီ၊ ပုဆုိးေတြမွာေပၾကံေနတာ ေနာက္ဆံုးၾကေတာ့ သူလည္းခြဲၿပီးေတာ့မွ မလုပ္တတ္မကိုင္တတ္နဲ႕ ျဖစ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ကို ညေန ၅ နာရီေလာက္ခြဲတယ္ ၆ နာရီ ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္မွာ အႏၱရာယ္ျဖစ္လာၿပီး သူလည္း တာ၀န္မယူႏုိင္ေတာ့ဘူး ေနာက္ဆံုး ေထာင္ပိုင္ႀကီးကိုအေရးေပၚေျပာၿပီး ခ်က္ျခင္းေဆးရံုကို အေရးေပၚပို႕တယ္ အင္းစိန္ျပည္သူ႕ေဆးရံုႀကီးကိုေရာက္ေတာ့ ညေန ၆နာရီခြဲေလာက္ရွိၿပီ ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ကေမးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္လည္းေျပာျပလိုက္တယ္ ဘာမွမလုပ္ဘူးလားဆုိၿပီး သူတို႕လိုအပ္တာခြဲၿပီးေတာ့ ကုသေပးတယ္။


ေထာင္ထဲမွာ ေမ့ေဆး မေပးပဲ ခြဲစိပ္ခံရသူ ကိုေအာင္ခ်ိဳဦး (ဓါတ္ပံု - ေနာ္ေဖာ FTUB)


ေမး။ ။ အခုေလာေလာဆယ္ ဘယ္လိုေရာဂါမ်ဳိးကို ခံစားေနရလဲ။

ေျဖ။ ။ အခုေတာ့ကြ်န္ေတာ့္မွာ ႏွလံုးေရာဂါကိုပဲခံစားေနရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးဗိုက္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ အခုခ်ိန္ထိ အစာအိမ္ေဆးေတြကို ေသာက္ေနရတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္မွာ အာရံုေၾကာေဆးေတြ ေသာက္ေနရတယ္။

ေမး။ ။ ေထာင္ကလြတ္လာၿပီးဆိုေတာ့ ေနာက္ေရွ႕ဆက္ဘာလုပ္မလဲ။
ေျဖ။ ။ ေရွ႕ဆက္ၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေရးနဲ႕ပတ္သက္တာေတြကုိ ဆက္လက္လုပ္ေဆာင္သြားပါ့မယ္။ အခုဒီ ထြက္လာတယ္ဆုိတာကလည္း ကြ်န္ေတာ့္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရဲၿပီးထြက္လာရတာ ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဆိုရင္ စေရာက္တဲ႕ေန႕ကတည္းက အိမ္ကို အၿမဲတမ္းေထာက္လွမ္းေရးေရာ ဥကၠဌေရာ မဂၤလာေတာင္ညြန္႕က က်ေနာ့္အိမ္ကို အၿမဲတမ္းလာလိုက္ေနတယ္ ၿပီးရင္ ဘယ္သြားတယ္ ဘာလုပ္ေနတယ္ ဆိုတာေတြကို သတင္းပို႕ပါ ၿပီးရင္ ခရီးသြားရင္လည္းသတင္းပို႕ပါ ေနာက္ၿပီး ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္ကေနလည္း အၿမဲတမ္း လုိက္ေနတယ္ အဲဒီ ေထာက္လွမ္းေရးေၾကာင့္လည္း ကြ်န္ေတာ့္မိဘက စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကမႈျဖစ္ေနရတာ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္ေၾကာင့္ပဲ သူတို႕ကို ဖမ္းထည့္မွာလား ေၾကာက္ေနရတယ္။ လက္ရွိ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ၀န္ႀကီးေက်ာ္ဆန္း ရဲခ်ဳပ္ခင္ရီတို႕က ပင္စင္မယူေသးဘူးေလ။ က်ေနာ္အခုလို အမွန္တရား ေဖာ္ထုတ္လိုက္လို႕ ကမၻာကလည္း သိမယ္ လက္ရွိအစိုးရကလည္းသိမယ္။ သူတို႕ကေတာ့ အခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို အေသရရ အရွင္ရရ လုိခ်င္မွာပဲ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ အခုလိုကမၻာကသိေအာင္ အမွန္တရားကုိ ေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ေပါ့။

ေမး။ ။ လက္ရွိ အစိုးရသစ္ေပၚမွာ ဘယ္လိုျမင္သလဲ။
ေျဖ။ ။ အစိုးရအသစ္ေပၚမွာ ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက ဒီအစိုးရကလည္း ဘာမွထူးမွာ မဟုတ္ပါဘူး သူလည္းစစ္တပ္ပဲ ယူနီေဖာင္းလဲထားတာပဲကြာတယ္ အဲဒါေၾကာင့္ စစ္တပ္ပံုစံလို႕ပဲ ကြ်န္ေတာ္ကျမင္တာပါ အေျခအေနအရ အေရခြံၿခံဳထားတယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္ျမင္ပါတယ္။

ဒါကေတာ့ ဇန္န၀ါရီလ ၁၃ ရက္ေန႕က အစိုးရသစ္ရဲ႕ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ ပုဒ္မ ၄၀၁ အပိုဒ္ခြဲ ၁ အရ လြတ္လာခဲ့တဲ့ ကိုေအာင္ခ်ဳိဦး ျဖစ္ပါတယ္။

Source Co2zeиith

”ဒီစာေမးပြဲကို၀င္မေျဖရင္ ေက်ာင္းေခၚခ်ိန္မျပည့္ဘူးလို႔ သတ္မွတ္ျပီး ပထမနွစ္၀က္စာစာေမးပြဲေရာ ဒုတိ္ယနွစ္၀က္ စာေမးပြဲပါေျဖဆိုခြင့္မရွိဘူးလို႔ ေက်ာင္းမွာ သတိေပးထားတယ္” ဟု ဒုတ္ိယနွစ္ ဥပေဒ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးက ေျပာသည္။

ေဖေဖၚ၀ါရီလအတြင္း ယခုကဲ့သို႔ စာေမးပြဲက်င္းပသည္မွာ ပုသိမ္တကၠသိုလ္တြင္ ယခင္တခါမွ မႀကံဳဖူးေသးေၾကာင္းကိုလည္း တကၠသိုလ္ဆရာ၊ ဆရာမမ်ားကဆိုသည္။ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ဧရာ၀တီတိုင္း ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးသိန္းေအာင္ႏွင့္ ပုသိမ္တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ေဒါက္တာဦးညြန္႔ေဖ တို႔က “ေက်ာင္းပညာေရး တိုးတက္ေစရန္ ”ဟူသည့္ ေခါင္းစဥ္ျဖင့္ေဟာေျပာမည္ဟုလည္း ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ားအား အသိေပးထားသည္။

ပုသိမ္တကၠသိုလ္က ယခုကဲ့သို႔ ရုတ္တရက္ေၾကညာေသာ္လည္း ပုသိမ္ၿမိဳ႕ရွိ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္၊ နည္းပညာတကၠသိုလ္ႏွင့္ ပညာေရးေကာလိပ္တို႔တြင္မူ အလားတူညႊန္ၾကားခ်က္မ်ိဳး ထုတ္ျပန္ထားျခင္း မရွိဟုလည္း သိရသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ပုသိမ္ခရီးစဥ္သည္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ရန္ဆံုးျဖတ္ၿပီးေနာက္ တတိယေျမာက္ နယ္ခရီးစဥ္ျဖစ္သည္။ ပထမခရီးစဥ္အျဖစ္ ထား၀ယ္ၿမိဳ႕သို႔ ဇန္န၀ါရီ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္သြားေရာက္ခဲ့ကာ၊ ၃၁ ရက္ေန႔တြင္ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ ေက်းရြာ ၂ ရြာသို႔ ေရရရွိေရး အစီအစဥ္ၾကည့္ရႈရန္ သြားေရာက္ခဲ့သည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေဖေဖၚ၀ါရီ ၇ ရက္ေန႔ ပုသိမ္ၿမိဳ႕သို႔လာေရာက္စဥ္တြင္ ေက်ာက္တုိင္အားကစားကြင္း၌ နံနက္ ၉ နာရီ စတင္ေဟာေျပာရန္ စီစဥ္ထားသည္ဟု ပုသိမ္ၿမိဳ႕ အန္အယ္လ္ဒီ အသိုင္းအ၀ုိင္း၏ ေျပာဆိုခ်က္အရ သိရသည္။ ။

Source :YPI

”ရပ္၊ေက်း အဆင့္စည္းရံုးေရးမႈး ေတြနဲ့ဆံုတဲ့အခါမွာ လာမယ့္ျကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပဲြကို တရားမွ်တျပီး၊လြတ္လပ္ တဲ့ ေရြး ေကာက္ ပဲြ ျဖစ္ဖို့အားလံုး ေဆာင္ရြက္ေပးျကပါဆိုတဲ့သတင္း စကားကိုေျပာခဲ့တယ္”ဟုယင္း၏ခရီး စဉ္တြင္လိုက္ ပါခဲ့ရသည့္ အဆင့္ျမင့္ ျပည္ခိုင္ျဖိဳး ပါတီဝင္ တစ္ဦးကေျပာ သည္။

ပါတီ ဗဟိုမွညႊန္ျကားထား သည့္စည္းကမ္းခ်က္မ်ား ကိုေဖာက္ဖ်က္ ပါက က်ဳးလြန္သည့္ ပါတီဝင္ကိုပါတီ စည္းကမ္းအရ ျပင္းထန္စြာ အေရးယူ မည္ျဖစ္ေျကာင္း ကို သူရဦးေရႊမန္းက ထပ္ေလာင္းေျပာျကားခဲ့သည္ဟုသိ ရသည္။

ျပည္သူ့လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌသူရဦးေရႊမန္းသည္ အမို်းသား ဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္၏ဥကၠဌေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ လႊတ္ေတာ္တြင္း ေရာက္လာသည္ ကိုဝမ္းပန္းတသာ ျကိုဆိုသည့္ ပုဂိၢဳလ္ျဖစ္ျပီး၊ မျကာမီက်င္းပမည့္ျကား ျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြကို လြတ္လပ္၍တရားမွ်တ သည့္ ေရြးေကာက္ပဲြ တစ္ခု ျဖစ္ေစရန္ ေမွ်ာ္မွန္းထားသူျဖစ္သည္။

”ဥကၠဌျကီးကိုယ္တိုင္က ေအာက္ေျခ ပါတီဝင္ေတြ ကိုဒီလိုညႊန္ ျကားထားတာေျကာင့္ ျကားျဖတ္ေရြး ေကာက္ပဲြအေပၚ ပါတီကထားရိွတဲ့ သေဘာထား ကို သိျကမွာပါသို့ေသာ္ တစ္ခ်ဳိ႕ေဒသေတြမွာနိုင္ငံေရးပါတီ တစ္ခ်ဳိၾကံဳရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ ျပႆနာေတြက ပါတီနဲ႔ဘာမွ မသက္ဆိုင္ ပါဘူး။တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ့ ဆႏၵနဲ့သေဘာ ထားေတြပါ’ ‘ ဟု ျပည္ခိုင္ျဖိဳးပါတီ၏ အဆင့္ျမင့္ ပါတီဝင္တစ္ဦးကေျပာ သည္။
မျကာမီက်င္းပမည့္ျကားျဖတ္ေရြး ေကာက္ပဲြတြင္ ျပည္ေထာင္စုျကံ့ခိုင္ ဖံြျဖိဳးေရးပါတီနွင့္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ ခ်ဳပ္တို႔သည္ လစ္လပ္မဲဆႏၵနယ္အျပည့္ ဝင္ေရာက္ယွဉ္ျပိဳင္မည့္ အင္အားျကီးပါတီဝင္မ်ားျဖစ္သည္။

လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းမ်ား ကိုအတည္မျပဳရေသးမီွ ကာလအတြင္း အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠဌေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ သည္ပါတီ ကိုယ္စားျပဳနိုင္ငံေရး ခရီးစဉ္ထြက္ခြာလွ်က္ရိွရာ မႏၱေလးသို႔ သြားေရာက္မည့္ နွစ္ရက္ျကာ ခရီးစဉ္ သည္ ျပည္သူအား ေဟာေျပာမည့္ေန ရာအခက္အခဲ ေျကာင့္ ေရႊဆိုင္းလိုက္ ရသည္။

Source :(ရန္ကုန္တိုင္းမ္)

အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့စကား

လိမၼာလိုက္ၾကတာ။ လူငယ္ေတြ ျဖစ္ေပမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ေရး ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ အာလဘတေတြ ေရွ႕တန္းမတင္ဘူး။ ျပည္သူေတြ စိတ္ခ်မ္းသာ၊ကိုယ္ခ်မ္းသာနဲ႕ အေၾကာက္တရားအားလံုးက ကင္းေ၀းတဲ့ဘ၀မ်ိဳးေနႏိုင္ဖို႕အတြက္ လုပ္ေဆာင္ေနသူမွန္သမွ်နဲ႕ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မယ္တဲ့။ ျပည္သူအားလံုးခ်စ္ၾကတဲ့ ဒီမိုကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုလည္း အရင္ကအတိုင္း ဆက္လက္ေထာက္ခံျပီး ေဘးက၀န္းရံသြားမယ္တဲ့။ ဘယ္ေလာက္အေျမာ္အျမင္ရွိတဲ့ စကားလဲ။ ၀န္းရံတယ္ဆိုတဲ့ စကားကို တမင္ေရြးျပီး ေျပာလိုက္တာကိုက သူတို႕ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အရည္အေသြးကို ေဖာ္ျပေနတာျဖစ္တယ္။



မျငိဳျငင္နဲ႕ မေစာ္ကားနဲ႕
လိမၼာျပီးသားေတြမို႕ အေထြအထူး ဆံုးမစကားေျပာစရာမရွိပါဘူး ေျပာေပမယ့္ သူတို႕က သိပ္ေျပာေစခ်င္ေနတာေၾကာင့္ စကားႏွစ္ခြန္း ေျပာလိုက္တယ္။ ပထမ တစ္ခြန္းက ျပည္သူကို အျမဲဦးထိပ္ထားပါ။ ဘယ္ေတာ့မွ မျငိဳျငင္နဲ႕ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ္ႏွဳတ္၊ႏွလံုးနဲ႔ ေစာ္ကားသလို မျပဳမိေစနဲ႕ ဆိုတဲ့ စကားျဖစ္တယ္။ ဘာေၾကာင့္ဒီ စကားေျပာရသလဲဆိုေတာ့ ျပည္သူလူထုက သူတို႕ခ်စ္တဲ့ သူေတြဆိုရင္ သိပ္ကို ျမင္ခ်င္ေတြ႕ခ်င္ၾကတာ။ အျပင္ထြက္လာတာကိုေတြ႕ရင္ ေျပးျပီး ႏွဳတ္ဆက္ခ်င္တယ္။ လက္ကေလးကိုထိရထိရ ထိခ်င္တယ္။ စကားေျပာသံေလးတစ္ခြန္းျဖစ္ျဖစ္ ၾကားခ်င္တယ္။ လူေတြသိပ္မ်ားျပီး လမ္းပိတ္ေနရင္ စိတ္ထဲမွာျငိဳျငင္လာတတ္တယ္။ ျငိဳျငင္ေတာ့ ကိုယ္၊ႏွဳတ္၊ အမူအရာေျပာင္းသြားတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္ေဘးကလိုက္ပါလာတဲ့ “အနားျပာ” ေတြကလူေတြကို တြန္းထုတ္ဖယ္ရွားျပီး မာမာေက်ာေက်ာနဲ႔ ေမာင္းမဲတာမ်ိဳးလုပ္ေလ့ရွိတယ္။

အိုးေ၀သံက်ဴးပါေစ

လူေတြ၀ိုင္းအံုလာတာကခ်စ္လို႕ပါ။ မုန္းတဲ့သူဆို မ်က္ေစာင္းေတာင္ထိုး မၾကည့္ဘူး။ ဒါကိုေမာက္ေမာက္မာမာနဲ႕ တြန္းထုတ္ဖယ္ရွားလုပ္တာက ျပည္သူကို ေစာ္ကားတဲ့ သေဘာသက္ေရာက္တယ္။ အဲဒီလို “စြမ္းအားရွင္” မ်ိဳးေတြကို ဘယ္သြားသြားေခၚမသြားပါနဲ႕လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ဒုတိယစကားကေတာ့ မင္းကိုႏိုင္ သရက္ေထာင္က လြတ္လာေတာ့ ျမိဳ႕လူထုက ခြပ္ေဒါင္းအလံတလူလူလႊင့္ျပီး ၾကိဳဆိုၾကတယ္။ အဓိပၸါယ္ အမ်ားၾကီးရွိတယ္။ ခြပ္ေဒါင္းအလံ မိုးယံမွာလြင့္ပ်ံေနပါေစ။ ေျမမွာခ်ျပီး နင္းေခ်မပစ္ပါနဲ႕။ သူမ်ားေနာက္ကေနာက္ျမီးဆြဲလုပ္ျပီး မလိုက္ပါနဲ႕ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြပါလိမ့္မယ္လို႕ ယူဆတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ခြပ္ေဒါင္းကို သူ႕ေနရာမွန္မွာပဲ လြင့္ပ်ံျပီးအိုးေ၀သံက်ဴးရင့္ပါေစဆိုတဲ့ စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။

ေရွ႕တန္းကဦးေဆာင္

ခြပ္ေဒါင္းဆိုတာ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ ေရွ႕တန္းကဦးေဆာင္ပါ၀င္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။တို႕ဗမာအစည္းအရံုး ေခတ္မွာလည္း ခြပ္ေဒါင္းကိုယ္စားျပဳတဲ့ သခင္ေအာင္ဆန္းတို႕ သခင္ဗဟိန္းတို႕ ဦးေဆာင္က႑က ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ ဖဆပလေခတ္မွာလည္း ခြပ္ေဒါင္းကိုယ္စားျပဳ ေခါင္းေဆာင္ေတြ ေရွ႕တန္းက ပါခဲ့တယ္။ ဂ်ပန္ေတာ္လွန္ေရးမွာလည္း ေရွ႕တန္းကပဲ။ လြတ္လပ္ေရးတိုက္ပဲြ အဆင့္ဆင့္မွာ ခြပ္ေဒါင္းအလံဟာ ေရွ႕တန္းကငြါးငြါးစြင့္စြင့္ ပါ၀င္ခဲ့တာခ်ည္းျဖစ္တယ္။ လက္ရွိျဖစ္ေပၚေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရး ျဖစ္စဥ္ၾကီးကို စတင္ခဲ့တာလည္း ခြပ္ေဒါင္းကိုယ္စားျပဳ လူငယ္ေတြပဲ ျဖစ္ၾကတယ္။

နားခြက္ကမီးေတာက္ျပီးသား

ဒီအစဥ္အလာကို ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းဖို႕က ၈၈မ်ိဳးဆက္ေတြမွာ တာ၀န္ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဒုတိယစကားကို ေျပာလိုက္တာျဖစ္တယ္။ တစ္ဦးတစ္ေယာက္၊ ဒါမွမဟုတ္ တစ္သင္းတစ္ဖြဲ႕ရဲ႕ ေနာက္ကလိုက္ပါၿပီိး ေနာက္ၿမီးဆြဲ လုပ္ရင္ခြပ္ေဒါင္းရဲ႕ သမိုင္းကို ရိုက္ခ်ိဳးပစ္လိုက္သလိုျဖစ္သြားလိမ့္မယ္။ “တို႕ေခတ္က်မွညံ့ၾကေတာ့မွာလား” လို႕ အျပစ္တင္စရာျဖစ္သြားလိမ္မယ္။ ေျပာမယ့္သာေျပာတာပါ သူတို႕ လူငယ္ေတြက ခ်က္ဆိုနားခြက္ကမီးေတာက္ျပီးသားေတြပါ။ ႏွစ္ဆယ့္တစ္ရာစု လူငယ္ေတြမဟုတ္လား။

ေမးခြန္းမေမးရဲဘူး
အခုအခ်ိန္မွာ ျပည္သူလူထုအတြက္ အဓိက လိုအပ္ေနတာက သူတို႕အေရးကိစၥမွန္သမွ်ကို ေရွ႕ကမားမားမတ္မတ္ရပ္ၿပီး ေျပာဆိုလုပ္ကိုင္ေပးမယ့္သူျဖစ္တယ္။ ႏွစ္ေပါင္းငါးဆယ္လံုးလံုး တစ္ေသြးတစ္သံ တစ္မိန္႕ အာဏာရွင္စနစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေအာက္မွာ ေနခဲ့ၾကရေလေတာ့ ျပည္သူေတြဟာ အရပ္ထဲက ဆယ္အိမ္ေခါင္းမင္း ေျပာသမွ် နာခံၾကရတယ္။ ထည့္ဆိုသမွ် ထည့္ၾကရတယ္။ လုပ္ဆိုသမွ် လုပ္ၾကရတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲ ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုတဲ့ ေမးခြန္းမ်ိဳးျပန္မေမးရဲၾကဘူး။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႕ေရွ႕ကရပ္ျပီး သူတို႕ကိုယ္စား ေျပာေပး လုပ္ေပးမယ့္သူကို လိုခ်င္ၾကတယ္။

ျမစ္ဆံုေရကာတာ သာဓက

ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ ရွိေနၿပီးသား မဟုတ္လားလို႕ ေမးစရာရွိတယ္။ ႏိုင္ငံေရးပါတီဆိုတာက အခါခပ္သိမ္းအားကိုးလို႕ မရဘူး။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ သူတို႕ပါတီေတြအတြက္ လုပ္ေဆာင္ရတဲ့ တာ၀န္ေတြက တစ္ဖက္ရွိေသးတယ္။ ျပီးေတာ့ ႏိုင္ငံေရး ကစားရတာေတြလည္းရွိတယ္။ မွန္တိုင္း မေျပာႏိုင္ဘဲ ဒစ္ပလိုေမစီ က်င့္သံုးရတာေတြရွိတယ္။ မခ်စ္ေပမယ့္ ေအာင့္ကာနမ္းရတာေတြရွိတယ္။ မနမ္းေပမယ့္ ပင့္သက္ရွဴျပရတာေတြရွိတယ္။ ထင္ရွားတဲ့သာဓကျပရရင္ ျမစ္ဆံုေရကာတာကိစၥကိုၾကည့္။ ဘယ္ပါတီ ဘယ္အဖြဲ႕အစည္းကမွ စမေျပာၾကဘူး။ သူတို႕နဲ႕မဆိုင္သလိုဘဲ ေနၾကတယ္။ မေနႏိုင္တဲ့ စာနယ္ဇင္းေတြနဲ႕ သဘာ၀ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းသမားေတြက ၀င္ၿပီးေျပာၾက၊ ဆိုၾက၊ ေရးသားၾကေတြ လုပ္ေတာ့မွ အစိုးရက အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာျဖစ္တယ္။

တိုင္တြန္းစကား

အဲဒီေနာက္ မီးရထားခေတြ ဆယ္ဆတက္၊ မီတာခေတြတက္၊ ေရခြန္မီးခြန္ေတြတက္ဆိုတဲ့ ကိစၥေတြရွိလာတာကိုလည္း ဘယ္ပါတီ အဖြဲ႕အစည္းကမွ ၀င္မေျပာၾကဘူး။ တုိင္းရင္းသားေဒသေတြမွာ စစ္ပဲြေတြျပင္းျပင္းထန္ထန္ ျဖစ္လာတဲ့အတြက္ အရပ္သူအရပ္သားေတြ ေျမဇာပင္ျဖစ္ေနၾကရတာေတြကိုလည္း မသိသလိုဘဲ ေနၾကတယ္။ အဲဒါေတြကို ျပည္သူလူထုက အားမလို အားမရျဖစ္ၾကတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ ၈၈ေတြ လြတ္လာျပီး ပါတီမေထာင္ဘူး၊ ေရြးေကာက္ပြဲမ၀င္ဘူး၊ ျပည္သူေတြၾကားမွာေနျပီး ျပည္သူေတြအတြက္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္မယ္လို႕ ေျပာၾကေတာ့ သိပ္ျပီးအားရ၀မ္းသာျဖစ္ၾကတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္ဆည္းေပးႏိုင္ၾကပါေစလို႕ တိုင္တြန္းစကား ဆိုလိုက္ရပါတယ္။

လူထုစိန္၀င္း

Within a year of governing time span, President Thein Sein, military-backed regime has achieved a higher degree of success in wooing the international community to lend increased legitimacy and hope for a better change of the country than all past, successive military regimes in fifty years.

Sai WansaiAlternative Asean Network on Burma, in its January 2012 Burma Bulletin writes:

“In January, the regime continued to promote the appearance of a reform agenda by pursuing ‘peace agreements’ with ethnic armed groups. The regime’s apparent haste to produce ‘initial’ agreements appears to be aimed at removing economic sanctions and other barriers to foreign investment. Regime representatives signed agreements with the Shan State Army-South (SSA-S), the Chin National Front (CNF), the Karen National Union (KNU), and the Shan State Army-North (SSA-N). However, the regime failed to reach an agreement with the Kachin Independence Organization (KIO).”

The enthusiastic West has already loosened the sanctions to some extent, due to the regime’s 13 January release of over 300 political prisoners, including numerous high-profile dissidents.

Australia, the EU, and Norway all eased their existing sanctions, while Washington would start the process of exchanging ambassadors. Also, ASEAN Foreign Ministers call for the lifting of economic sanctions against Burma, saying that lifting sanctions would contribute significantly to the country’s socio-economic development.

With the changing of political stance of Aung San Suu Kyi, leading to the National League for Democracy (NLD) re-registration and decision to enter the by-elections to be held this coming April, and the ceasefire agreements signed with various armed ethnic groups, except for a few still in the process of negotiation, particularly with the Kachin Independence Organization/Army (KIO/KIA), roughly two trends of political approach have emerged, on how political solution or settlement should be worked out.

One is the approach that has pinned its hope on the amendment of the military-supremacy, 2008 Constitution from within, which Suu Kyi’s NLD and other Burman and non-Burman political opposition parties within the Parliament are identified with, and the other, the rewriting – not amending - of the 2008 Constitution, based on the 1947 Panglong Agreement, within the frame of federal system, which the armed ethnic groups and non-Burman ethnic political parties - that have not yet reregistered – pinned their aspirations, as the sole way out of the ongoing ethnic conflict.

On the part of the military-backed Thein Sein government, it has been posturing that a similar Panglong Agreement gathering would be held at the last stage of the peace process in Naypyitaw, according to his close aide U Aung Min, Minister of Railway Transport, when he met the armed ethnic groups last November in Thailand.

According to him, President Thein Sein’s three steps peace process is: conclusion of ceasefire pacts followed by implementation of development projects in ceasefire areas and the convening of a peace conference in Naypyitaw.

However, President Thein Sein himself has never mentioned “Panglong-like Conference” or spelled out with a time frame, to be held officially.

A report filed by VOA, on 28 January, regarding the ceasefire talks between the regime and the KNU, in Burmese section writes:

“Concerning the armed ethnic issue, U Aung Min explained that he was following the three steps directive of President Thein Sein. First, ceasefire; second, deliberation of development and political progress; and third, comprehensive discussion in the parliament, leading to decision and lawmaking. The Panglong Agreement type conference, demanded by the non-Burman ethnic nationalities could as well be held during the third stage of peace initiative process.”

Long drawn-out developmental second phase

And thus, after the conclusion of ceasefire or truce agreement, the second phase of development and deliberation of political progress would likely be a long, drawn-out process, most likely, at least, until 2015 general elections, from the perspective of Thein Sein government. 

Having said that, the non-Burman ethnic nationalities are faced with either to go along according to the regime’s game plan and eventually get bogged down in the developmental second phase – like the past ceasefire period from 1989 to 2009 – or to pressure for a speedy political dialogue, leading to lasting political settlement. In other words, playing along with the regime’s drawn-out, delaying tactics will erode the opportunity and political will of the non-Burman ethnic nationalities like in the recent past.

The United Nationalities Federal Council (UNFC) Positon Statement on Peace in the Country, dated 4 December 2011 said that the regime used military might in suppressing some groups, while luring those who signed ceasefire with “regional development” incentive to break their “political equality” struggle in a deceitful way, depriving the country of peace for more than 60 years.

On 31 January, SHAN reported that Hkun Okker, Chairman of the PaO National Liberation Organization (PNLO), speaking at the closing ceremony of the 11th batch of the Shan State Social Justice Education Programme training on Sunday, 29 January, pointed out military-backed, Thein Sein government’s incompatibility with a multi-ethnic state and as well, the negative effect of the second phase developmental implementation as follows:-

The identities of Burma’s multi-ethnic peoples hang in the balance as long as the country’s latest constitution which is “of the military, by the military, for the military” is not amended or jettisoned.

“Read the preamble and you will find the word ‘oneness’,” he told the 30 students graduating from the school set up by one of Shans’ foremost women activists Charm Tong. “It means the regime continues to aim for one nation, one country and one single identity and there is no room for multi-nationalities.”

ယခင္ ဒီပဲယင္းတရားခံ ယခုျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မတီမွာ ေျခလွမ္းသြက္ေနတဲ့ ဦးေအာင္ေသာင္း


ဦးသိန္းစိန္ သမၼတၿဖစ္ခ်ိန္ကစၿပီး လုပ္ပိုင္ခြင့္ေပ်ာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ဘယ္ေနရာက ထြက္လာမလဲလို႔ဆိုၿပီး သူငယ္ခ်င္းေတြကိုေတာ့ ေၿပာၿဖစ္တယ္ ၿမန္မာနိုင္ငံ လမ္းေႀကာင္းမွန္မွန္ ေရွ႔ဆက္သြားဖို႔ ဒီလူကို ဒီတိုင္း ေမ့ထားၿပစ္ထားလို႔ မရတဲ့သူ အၿမဲသတိထား ေနရမယ့္သူ ရိွတယ္လို႔ သူကေတာ့ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရေအာင္ယူၿပီး ေရွ႔ထြက္လူမိုက္ လုပ္လာလိမ့္မယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ဆိုလိုတဲ့သူကေတာ ေကာက္က်စ္ၿပီး ယုတ္မာတဲ့ ......


သတိ.... သတိ..... သတိ..... ဒီမိုလိုလားသူ အားလံုး...သတိ...... သတိ...... သတိ.... အေမစုအား ကာကြယ္ထား ...


လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္သားတပ္ေတြကို ပ်ားရည္စမ္းထားေသာ မုသားစကားမ်ားၿဖင့္ ဦးေအာင္ေသာင္း ဦးေဆာင္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး တည္ေဆာက္ေနတာ ေအာင္ၿမင္ေနပါတယ္။ ဦးေအာင္ေသာင္းဟာ ဦးသန္းေရႊကို သတင္းမွား သတင္းမွန္ေတြ ေရာပို႔ၿပီး ကိုယ္က်ိဳးအတြက္ အကာအကြယ္ ယူထားသူပါ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ရေအာင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ေနရာကိုေတာင္းယူၿပီး ဦးသန္းေရႊ၏ ယံုႀကည္မႈ ၿပန္ယူထားပါတယ္၊


ရည္ရြယ္ခ်က္က ၿပည္တြင္းဒီမိုအဖြဲ႔က အရမ္းအားေကာင္း လာတာေႀကာင့္ပါ၊ တိုင္းရင္းသားေတြက ထိုင္ခုံ၊ အာဏာ၊ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို မလွဳပ္ရွား၊ မပိတ္ပင္နိုင္ပါဘူး၊ ၿပည္တြင္း အဖြဲ႔အစည္းေတြကသာ ၿပဳလုပ္နိုင္လို႔ပါ၊ ၿပည္တြင္းဒီမိုအဖြဲ႔အား ထိမ္းခ်ဳပ္ရန္ ႀကိဳးစားေနခ်ိန္မွာ လက္နက္ကိုင္ တိုင္းရင္းသားတပ္ေတြ ကသူတို႔အား မတိုက္နိုင္ေအာင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အရင္တည္ေဆာက္ထားၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။


တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္တပ္ေတြကို စစ္စတင္ၿပဳရၿခင္း အေႀကာင္းေတြက စစ္တပ္အတြင္း ေအာက္ေၿခ အရာရိွတပ္သားမ်ား စားေသာက္ေနထိုင္မူ မလံုေလာက္၍ အခြင့္ထူးခံ အေပၚပိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္စုအား မေက်မနပ္ ၿဖစ္လာၿခင္း၊ တပ္တြင္းပုန္ကန္မူ ႀကီးထြားလာၿခင္း၊ ဒီမိုအဖြဲ႔သားမ်ားႏွင့္ ပူးေပါင္းသြားမွာကို ေႀကာက္ရြံလာၿခင္းေႀကာင့္ အာရံုေၿပာင္းကာ ေရွ.တန္းပို႔၍ တိုက္ပြဲ႔ေဖၚေဆာင္ၿခင္း၊ အေပၚပိုင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္တစ္စု ေနာက္ခံ စီပြားေရးသမားႀကီးေတြက တိုင္ရင္းသားနယ္ေၿမ (ကခ်င္၊ ရွမ္း၊ ထားဝယ္)ေဒသေတြမွာ လုပ္ပိုင္ခြင့္ ပိုမိုလိုခ်င္လာၿခင္းႏွင့္ ကိုယ္ကိုကိုယ္အထင္ႀကီးကာ (တရုတ္အားကိုးၿဖင့္) တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားအား အလြယ္တကူ ေခ်မႈန္းနိဳင္မယ္ထင္ကာ ခိုင္လံုေသာ အေႀကာင္းၿပခ်က္မရိွပဲ စစ္ပြဲစတင္ခဲ့ပါတယ္..။


ရွမ္းတပ္ႏွင့္ ကခ်င္တပ္တို႔အား ထိုးစစ္ဆင္ တိုက္ခိုက္မူတြင္ စစ္တပ္မွ အက်အဆံုးမ်ားၿပားကာ ေအာက္ေၿခအရာရိွ တပ္သားမ်ား မေက်နပ္မူ ပိုမိုႀကီးထြားလာကာ အာဏာသိမ္းဖို႔အထိ ႀကံရြယ္လာၿခင္းေႀကာင့္ ဦးေအာင္ေသာင္း ဦးေဆာင္ၿပီး လိုက္ေလွ်ာမူေတြေပးကာ အၿမန္ဆံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေအာင္ လုပ္ေဆာင္ခိုင္းၿခင္း ၿဖစ္ပါတယ္။ (ဘဘေရႊညႊန္ႀကားခ်က္ေတြပါ)၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရတာ အလြန္ေကာင္းပါတယ္၊ ႏွစ္ဖက္စစ္သည္ေတြ အက်အရံႈးမရိွ ၿပည္သူေတြ မထိခိုက္ ဒုကၡ မေရာက္ေတာ့ဘူးေပါ့ (စစ္မွန္တဲ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရေလ ပိုေကာင္းေလပါပဲ)၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရတဲ့ အတြက္ေႀကာင့္ ေအာက္ေၿခ အရာရိွတပ္သားမ်ား မေက်နပ္မူ အထိုက္အေလွ်ာက္ ေၿပေလွ်ာလာပါတယ္၊ ဦးေအာင္ေသာင္း မ်က္နွာရလာတယ္ ကစားတာေၿခသြက္လာၿပီ ၿပည္တြင္း ဒီမိုအင္အားစုေတြကို ၿပန္လည္ၿခိမ္းေၿခာက္ လာေနပါတယ္၊ ကိုမင္းကိုနိုင္ေၿပာသလို ဓါးအိမ္ၿပလို႔မွ ေနာက္မဆုတ္သြားသူကို ဓါးဆြဲထုတ္ကာခုတ္ဖို႔ သတၱိၿပရန္ အခ်ိန္ေရာက္လာၿပီးၿဖစ္ေႀကာင္း...... ဒီမိုလိုလားသူ တပ္မေတာ္သားမ်ား ခင္ဗ်ာ အာဏာရူး ေနသူေတြကို တိုက္ထုတ္ရန္ ညီအကိုတို႔မွာလည္း တာဝန္ရိွပါေႀကာင္း..... နိဳးေဆာ္လိုက္ပါတယ္...။

Source : Demowaiyan

ဗမာႏိုင္ငံလံုး ဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသား သမဂၢမ်ားအဖြဲ႕ခ်ဳပ္၊ မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္မ်ား (Generation Wave) အဖြဲ႔ႏွင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ လူငယ္မ်ား အစည္းအ႐ံုးတို႔ ပူးေပါင္း လုပ္ေဆာင္သည့္ အေၾကာက္ တရား ကင္းေ၀းေရး စာတမ္းဖတ္ပြဲႏွင့္ ႏွီးေႏွာဖလွယ္ပြဲကို ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၅ရက္ေန႔ ေန႔လည္ ၁ နာရီမွ ၄ နာရီေက်ာ္အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံ လူငယ္မ်ား အစည္းအရံုး တည္ရွိရာ အမွတ္(၁၅၁)၊ ၆လႊာ(ညာ)၊ အထက္ပုဇြန္ေတာင္လမ္း တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။ 

ထို႔အျပင္ အဂၤလန္မွ ေခတၱျပန္လည္ ေရာက္ရွိလာေသာ ကိုထိန္လင္းကလည္း အေၾကာက္တရား ကင္းေ၀းေရးႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ ပါေဖာင့္မန္႔တစ္ရပ္ကို ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။

Source : EMG