ကုိလုိနီေခတ္ေႏွာင္းပုိင္းဆုိသည္မွာ၁၉၄၈ခုႏွစ္ေႏွာင္းပုိင္းကုိဆုိလုိျခင္းျဖစ္၍ပါလီမန္ေခတ္အတြင္းဆုိသည္မွာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္အတြင္းကုိ ဆုိလုိျခင္းျဖစ္ပါသည္။
ေမာင္းေတာ၊ ဘူးသီးေတာင္၊ ေက်ာက္ေတာ္၊ ေျမာက္ဦး၊ ရေသ့ေတာင္၊ မင္းျပား ၊ စစ္ေတြရမ္းၿဗဲႏွင့္ေက်ာက္ျဖဴ ၿမဳိ႕မ်ားတြင္ေနထုိင္သူမ်ားမွာ ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္သံတြဲၿမဳိ႕တြင္ေနထုိင္သူမ်ားမွာ ကမန္ လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိး ၁၄၄ မ်ဳိးရွိခဲ့ရာတြင္ ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးပါ၀င္ခဲ့သည္ကုိ ေရးသားထားသည့္ အတြက္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံတုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားတြင္ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ားပါ၀င္သည္ကုိထပ္မံ၍သက္ေသခံေပး ျခင္းျဖစ္သည္။
ရခုိင္ဘုရင္အဆက္ဆက္တြင္ရွိေနခဲ့ေသာသူမ်ားအျဖစ္ Wikimyanmar မွသက္ေသခံၿပီးျဖစ္သည့္အတြက္ ၿဗိတိသွ်ကုိလုိနီေခတ္တြင္ တံခါးမရွိ၀င္လာသည့္ကိစၥကုိ စာေရးသူမွရွင္းလင္းရန္မလုိအပ္ေတာ့ပါ။
စာေရးသူသည္ ရုိဟင္ဂ်ာအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ျမန္မာမြတ္စလင္မ္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္တြဲဖက္၍ လႈပ္ရွားေနေသာ Activist တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဆက္သြယ္လုိပါက - rohingya@gmail.com
________________________________________________________________
Wikimyanmar တြင္ေရးသားခ်က္
ဦးေနဝင္း(မဆလ) အစုိးရက တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု (၁၄၄)မ်ဳိးရွိရာမွ (၈)မ်ဳိးၿဖဳတ္ခ်ခဲ႔ရာ ရုိဟင္ဂ်ာ(ဘဂၤလီ)လူ မ်ဳိးလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၁၉၈၂ ခုႏွစ္ နဳိင္ငံသားဥပေဒအရ အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့သည္ ကိုလိုနီေခတ္ႏွင့္ ပါလီမန္ေခတ္ဦးတြင္ ရခိုင္ေဒသသို ့အလံုးအရင္း ခိုး၀င္အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့သည့္ စစ္တေကာင္းႏွင့္အေရွ ့ဘေဂၤါေဒသ(ဘဂၤလားေဒ့ရွ္)မွ ဘဂၤလီႏိုင္ငံျခားသားမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့သမိုင္းအေထာက္အထားမ်ိဳးစံုဖန္တီးက တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ေတာင္းဆိုျခင္း၊သီးျခားျပည္နယ္ေတာင္းဆိုျခင္းတို ့ကို လုပ္ေဆာင္ေနေသာ္လည္း ယခုဒီမုိက ေရစီ ထြန္းကား ေနေသာ ပါတီစုံစနစ္ေအာက္တြင္ တုိင္းရင္းသား ဆုိေသာေဝါဟာရ ၏အဓိပၸါယ္ ႏွင္႔ ဥပေဒ ႏွင္႔သမုိင္းအေထာက္အထား၊လူ႕အခြင္႔အေရး အရ တုိင္းရင္း သားၿဖစ္ မၿဖစ္ ၿပည္လႊတ္ေတာ္ တြင္ အဆုံး အၿဖတ္ေပး ရလိမ့္မည္ၿဖစ္သည္။႔
အဆိုပါလူမ်ိဳးစုသည္ ကိုလိုနီေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းႏွင့္ ပါလီမန္ေခတ္အတြင္း ရာသီဥတုဆိုးရြားေသာ စစ္တေကာင္းျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမွ ရခိုင္ျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း ေမာင္ေတာ၊ဘူးသီးေတာင္၊ေက်ာက္ေတာ္၊ေျမာက္ဦး၊ရေသ့ေတာင္၊မင္းျပား၊စစ္ေတြ၊သံတြဲႏွင့္ ရမ္းျဗဲ၊ေက်ာက္ျဖဴေဒသမ်ားသို ့ တစစစိမ့္၀င္ေျပာင္းေရြ ့လာေသာ မ်ားျပားသည့္ တရားမ၀င္ခိုး၀င္အေျခခ်သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ဖဆပလ၏ ပါလီမန္ေရြးေကာက္ပြဲကာလအတြင္း ရခိုင္ေဒသမဲဆႏၵနယ္တြင္ အသာစီးမရခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ဦးႏု၏ မဲႏိုင္ရန္ၾကိဳးပမ္းမွဳတစိတ္တေဒသအျဖစ္ အဆိုပါ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားအား မဲေပးခြင့္ျပဳခဲ့သည္မွ အစျပဳ၍ အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့၏ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚေျခကုပ္ယူမည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့ကို ပိုမိုရင့္သန္ေစခဲ့သည္။ရခိုင္ဘုရင္မ်ားလက္ထက္ကတည္းက အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ ကမန္လူမ်ိဳးတို ့ကို ဌာေနတိုင္းရင္းသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ေသာ္လည္း အဆိုပါ ဘဂၤလီလူမ်ိဳးတို ့ကို ရခိုင္ဘုရင္အဆက္ဆက္၊အစိုးရအဆက္ဆက္ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳခဲ့ေခ်။ျဗိတိသွ်ကိုလိုနီအျဖစ္ အိႏိၵယႏွင့္ျမန္မာျပည္ကို တေပါင္းတည္းအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့စဥ္ကာလက တံခါးမရွိ၊ဓားမရွိ၀င္ထြက္သြားလာခြင့္ရခဲ့သည္ကို အခြင့္အေရးယူ၍ ေျမလြတ္ေျမရိုင္းႏွင့္ သဘာ၀အရင္းအျမစ္ေပါၾကြယ္လွသည့္ ရခိုင္ေဒသသို ့ေျပာင္းေရြ ့အေျခခ်ခဲ့ၾကသည့္ အဆိုပါလူမ်ိဳးတို ့သည္ မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ႏွစ္ဆက္ျဖတ္သန္းျပီးေနာက္ အဆိုပါေဒသကို သူတို ့၏ ကိုယ္ပိုင္ေဒသအျဖစ္ အစၥလာမစ္ဥပေဒက်င့္သံုး၍ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရရန္ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ၾကိဳးပမ္းလာေသာအခါ ေဒသခံ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့ႏွင့္ မ်ားစြာေသာပဋိပကၡတို ့ကို ျဖစ္ပြားေစခဲ့သည္။ယခုတိုင္ခြဲထြက္ေရးအတြက္ လက္နက္စြဲကိုင္တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကသည့္ အစုအဖြဲ ့တို ့ရွိေနသကဲ့သို ့ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေျပာင္းေရြ ့အေျခခ်ကာ အာရပ္အုပ္စု၏ေထာက္ပံ့မွဳျဖင့္ ေဒသတြင္းမတည္ျငိမ္မွဳမ်ားစြာကိုဖန္တီးကာ ႏိုင္ငံေရးနည္းျဖင့္ ခြဲထြက္ေရးကိုဖန္တီးအားထုတ္ေနၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္အမ်ားအျပားလည္း ရွိေနၾကသည္။အဆိုပါပုဂၢိဳလ္တို ့ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက နဂါးမင္းစစ္ဆင္ေရးကိုဆင္ႏႊဲကာ တရားမ၀င္ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့ရသည္။သို ့ေသာ္ ထိုလူမ်ိဳးစု၏မူလဇစ္ျမစ္ျဖစ္ေသာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္မျပဳေသာအခါ ႏိုင္ငံမဲ့လူမ်ိဳးမ်ားအျဖစ္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ရွိ ကုလသမဂၢဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္ ယခုတိုင္အေျခခ်ေနထိုင္ေနၾကရသည္။.ခုခ်ိန္ထိ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းတြင္ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳမခံရသည့္ ဘဂၤလီဦးေရ တစ္သန္းခြဲခန္ ့ဆက္လက္က်န္ရွိေနေသးသည္။အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့၏ အိမ္ေထာင္ဘက္ေျမာက္ျမားစြာယူျခင္း၊မ်ိဳးဆက္ပြားမွဳ ျမင့္မားျခင္းတို ့ေၾကာင့္ ေဒသတြင္း လူဦးေရမွာ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္အဆမတန္ျမင့္တက္လွ်က္ရွိေနသည္။လူဦးေရထူထပ္လာျခင္းေၾကာင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရန္ ခက္ခဲလာသည့္အတြက္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ရိုဟင္ဂ်ာဘဂၤလီတို ့သည္ ကပၸလီပင္လယ္ျပင္ကိုျဖတ္သန္း၍ မေလးရွားႏိုင္ငံႏွင့္ ၾသစေၾတးလွ်၊နယူးဇီလန္စသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသို ့ သက္စြန္ ့ဆံဖ်ား ဒုကၡသည္အျဖစ္ေလွ်ာက္ထားရန္ ခိုး၀င္လွ်က္ရွိေနၾကသည္။တဘက္တြင္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံလူ၀င္မွဳၾကီးၾကပ္ေရးဌာနမွ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လာဒ္ေပးလာဒ္ယူမွဳျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားျဖစ္လာသူ အေျမာက္အျမားရွိေနဆဲျဖစ္သည္။အစၥလာမ္ဘာသာကို ကိုးကြယ္ျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပဲ အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့၏စရိုက္သဘာ၀ႏွင့္ ေခတ္အဆက္ဆက္တင္ရွိခဲ့ေသာ လူမ်ိဳးေရးရန္ျငိဳးမ်ားေၾကာင့္ ရိုဟင္ဂ်ာျပသနာသည္ ရခိုင္ေဒသ၏တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေရးကို အဆိုးဆံုးျခိမ္းေျခာက္ေနေသာ အမ်ိဳးသားေရးျပသနာဟု ႏိုင္ငံေရးေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာသူမ်ားကဆိုၾကသည္။ယေန ့ခ်ိန္ထိ ရခိုင္ျပည္နယ္မွ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ေသာ ကမန္လူမ်ိဳးစုမ်ားႏွင့္ ျမန္မာျပည္မရွိ ျမန္မာမူဆလင္လူမ်ိဳးမ်ားကိုယ္တိုင္ အဆိုပါလူမ်ိဳးစုကို ျမန္မာတိုင္းရင္းသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလိုျခင္းမရွိေသးေခ်။
ရည္ညႊန္းကိုးကား
၁။-(၁၈-၇-၁၉၆၁)ခုေန႔ထုတ္တပ္မေတာ္ေခတ္ေရးစာေစာင္တြဲ(၁၂) ၊အမွတ္(၆)၊စာ(၃၂-၅၈) ၂။-(၈-၈-၁၉၆၁)ခုေန႔ထုတ္တပ္မေတာ္ေခတ္ေရးစာေစာင္တြဲ(၁၂) ၊အမွတ္(၉)၊
၃။-တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးးစုပါတီသတင္းလႊာ(ကင္းလႊတ္ခြင္႔အမွတ္-န/သ – ၀၈၅) ၊၃၁-၁၂-၁၉၈၉ ၄။-ရခိုင္ရာဇ၀င္ ။ ေအာင္သာဦး ၅။-စႏၵမာလာလကၤာရ။ ရခိုင္ရာဇ၀င္သစ္ ရခိုင္သမိုင္း ၊ ၁၅ ၊ ၁၈ ရာစု ၆။-အေရွ႕ေတာင္အာရွရာဇ၀င္၊ ေဟာ-၁၉၅၅ ၇။-ၿမန္မာရာဇ၀င္ (ဟာေဗး ၁၉၂၅ ၈။မင္းရာဇာၾကီး(mornrazagree.blogspot.com) ၉။anti-rohingha.blogspot.com
ေမာင္းေတာ၊ ဘူးသီးေတာင္၊ ေက်ာက္ေတာ္၊ ေျမာက္ဦး၊ ရေသ့ေတာင္၊ မင္းျပား ၊ စစ္ေတြရမ္းၿဗဲႏွင့္ေက်ာက္ျဖဴ ၿမဳိ႕မ်ားတြင္ေနထုိင္သူမ်ားမွာ ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သုိ႔ေသာ္သံတြဲၿမဳိ႕တြင္ေနထုိင္သူမ်ားမွာ ကမန္ လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္ၾကသည္။
Wikimyanmar ၌အစပုိင္းတြင္ ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးမ်ားကုိ ကုိလုိနီေခတ္ေႏွာင္းပုိင္းႏွင့္ ပါလီမန္ေခတ္အတြင္း တရားမ၀င္အေျခခ်သူမ်ားဟုေရးသားထားသည္။ တဖန္ “အဆုိပါ ဘဂၤလီလူမ်ဳိးတုိ႔ကုိ ရခုိင္ဘုရင္အဆက္ ဆက္၊ အစုိးရအဆက္ဆက္ႏုိင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳခဲ့ေခ်” ဟုေရးသားထားျပန္သည္။ ဤသည္မွာ Wikimyanmar သည္ ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတုိ့္ ရခုိင္ျပည္၌ ၁၇၈၄ ခုႏွစ္မတုိင္မီကတည္းက ေနထုိင္လာခဲ့ေသာ လူမ်ဳိးမ်ားျဖစ္သည္ဟု သက္ေသခံေပးသည့္အေထာက္အထားတစ္ခုျဖစ္သည့္အတြက္ စာေရးသူမွ ေက်းဇူးတင္ မိပါသည္။
ဦးႏုလက္ထက္၌ မဲေပးခဲ့သူမ်ားအားလုံးမွာ အမ်ဳိးသားမွတ္ပုံတင္ ကပ္ၿပား ကုိင္ေဆာင္ထားေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားျဖစ္ၾကသည္စာေရးသူ၏အဖုိးအဖြားမ်ားကုိင္ေဆာင္ခဲ့ေသာထုိအမ်ဳိးသားမွတ္ပုံတင္မ်ားကုိ စာေရးသူ ကုိယ္တုိင္ျမင္ဖူးခဲ့သည္။ ထိုအမ်ဳိးသားမွတ္ပုံတင္မ်ားကုိ၁၉၇၈ခုႏွစ္တြင္အာဏာရွင္ဦးေန၀င္းမွ နဂါးမင္းစီမံ ခ်က္ၿဖင့္ ဦးစိန္လြင္အားဦးစီးေစၿပီး တအိမ္တက္တအိမ္ဆင္း၍ မတရားသိမ္းေစခဲ့သည္။ ထုိသုိ႔အသိမ္းခံရေသာ သူမ်ားမွာ ယခုထိအသက္ရွင္ေနထုိင္လ်က္ရွိသည္ထုိအခ်ိန္၌အစုိးရအမႈထမ္းအခ်ဳိ႕၏ အမ်ဳိးသားမွတ္ပုံတင္ မ်ားကုိသာ မသိမ္းဆည္းဘဲ ခ်န္ခဲ့သည္။
ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတုိ႔ကုိင္ေဆာင္ခဲ့ေသာ အမ်ဳိးသားမွတ္ပုံတင္မ်ားအား မတရားသိမ္းပုိက္၍ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္ႏွင့္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္မ်ားတြင္ အစုလုိက္အျပဳံလုိက္သတ္ျဖတ္ျခင္းေၾကာင့္ တစ္ဖက္ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံသုိ႔ ထြက္ေျပး၍ ဒုကၡသည္ဘ၀သုိ႔ေရာက္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ၁၉၇၈ ခုႏွစ္တြင္လည္း ထုိဒုကၡသည္မ်ားကုိ ႏုိင္ငံတြင္းသုိ႔ ျပန္လည္ ေခၚခဲ့ရသည္။ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္တြင္လည္း အခ်ဳိ႕ကုိျပန္လည္ေခၚခဲ့ရသည္။ ထုိကဲ့သုိ႔ျပန္လည္ေခၚခဲ့ရျခင္းသည္ ထုိရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတုိ႔သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ အခ်ဳိ႕မွာ ယခုအခ်ိန္ထိ မဲေဆာက္ ႏွင့္အျခားေနရာမ်ားတြင္ေသာရွိေသာ ဒုကၡသည္မ်ားနည္းတူ ကုလသမဂၢဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္ ေနထုိင္ေနရ ပါသည္။ ထုိသုိ႔ေနထုိင္ရာတြင္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏုိင္ငံသားမ်ားေပးေသာ ဒုကၡမ်ားကုိေန႔စဥ္ရက္ဆက္ခံစားေနၾက ရသည္။
ရခုိင္ဘုရင္အဆက္ဆက္တြင္ရွိေနခဲ့ေသာသူမ်ားအျဖစ္ Wikimyanmar မွသက္ေသခံၿပီးျဖစ္သည့္အတြက္ ၿဗိတိသွ်ကုိလုိနီေခတ္တြင္ တံခါးမရွိ၀င္လာသည့္ကိစၥကုိ စာေရးသူမွရွင္းလင္းရန္မလုိအပ္ေတာ့ပါ။
ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတုိ႔သည္ ျမန္မာျပည္မမွခြဲထြက္ရန္ မည္သည့္အခါမွ မေတာင္းဆုိခဲ့ပါ။ ေမယုခရုိင္ကုိ ျပည္မႏွင့္ တြဲ၍အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ေတာင္းဆုိခဲ့ျခင္းသည္ အလြန္အေရးႀကီးေသာ သက္ေသအေထာက္အထားျဖစ္သည္။
ရုိဟင္ဂ်ာအဖြဲ႕အစည္းမ်ားအားလုံးသည္ အေနာက္ႏုိင္ငံမ်ားႏွင့္ အာရွႏုိင္ငံမ်ားအခ်ဳိ႕တြင္ အေျခခ်၍ မိမိတို႔၏ ဆုံးရွဳံးသြားေသာ ႏုိင္ငံသားရပုိင္ခြင့္မ်ားကုိ ႏုိင္ငံတကာအဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္၄င္း၊ အျခားေသာတုိင္းရင္းသားအဖြဲ႕ အစည္းမ်ားႏွင့္၄င္း ပူးေပါင္း၍ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆုိေနျခင္းျဖစ္သည္။ မည္သည့္အဖြဲ႕အစည္းမွ လက္နက္ကုိင္ ေဆာင္၍ နယ္စပ္ေဒသတြင္ ေဒသတြင္းစုိးရိမ္ရေအာင္ တုိက္ခုိက္ေနျခင္းမရွိပါ။
ရုိဟင္ဂ်ာဒုကၡသည္မ်ားသည္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ရုန္းကန္ေနရစဥ္ အိမ္ေထာင္ဘက္ ေျမာက္ျမားစြာရွိ သည္ဟူေသာစြပ္စြဲခ်က္ကုိ စာဖတ္သူတုိ႔မွ ခ်င့္ခ်ိန္၍ စဥ္းစားလွ်င္အေျဖထြက္မည္ျဖစ္ပါသည္။ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ တြင္ဒုကၡသည္မ်ား မည္ကဲ့သုိ႔ေနထုိင္ေနရသည္ကုိ Youtube ရွိ ဗီဒီယုိမ်ားမွတဆင့္ စာဖတ္သူမ်ားေလ့လာႏုိင္ ပါသည္။ ယခုအခါ ရခုိင္ျပည္နယ္သည္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၌ အဆင္းရဲဆုံးျပည္နယ္ျဖစ္သည္ဟု ရခုိင္ျပည္သားဗုဒၶ ဘာသာ၀င္မ်ားကပင္ စာေရး၍ Statement ထုတ္ေနရသည့္ကာလျဖစ္သည္။ ရခုိင္ျပည္နယ္တြင္ ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတုိ႔၏ လက္ထပ္ခြင့္ကို ကန္႔သတ္ထားေသာ္လည္း၊ ထုိကဲ့သုိ႔ စြပ္စြဲေျပာဆုိေနျခင္းမွာ ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတုိ႔၏ ဂုဏ္သိကၡာညဳိးႏြမ္းေအာင္ ျပဳလုပ္ေနျခင္းမွလြဲ၍ အျခားေသာရည္ရြယ္ခ်က္မရွိသည္မွာ သိသာထင္ရွားပါသည္။ ေမြးဖြားလာေသာ ကေလးငယ္မ်ားကို အိမ္ေထာင္စုစာရင္းထဲ ထည့္မေပးဘဲ ၄င္းတုိ႔၏ဘ၀ကုိပင္ ႏုိင္ငံမဲ့ဘ၀သုိ႔ စနစ္တက်ပုိ႔ေနသည့္အခ်ိန္တြင္ မ်ဳိးဆက္ပြားမႈ ျမင့္မားမည္ေလာ။ ေရွးေခတ္မ်ားတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံအႏွ႔ံအျပား၌ မ်ဳိးဆက္ပြားမႈျမင့္မားခဲ့ပါသည္။ စာဖတ္သူမွ မိမိ ၏အဖုိးအဖြားမ်ား၌ ေမာင္ႏွမဘယ္ႏွစ္ဦး ရွိခဲ့သည္ကုိ ျပန္လည္ဆန္းစစ္လွ်င္ အေျဖကုိသိရွိမည္ျဖစ္သည္။ စီးပြားေရး က်ပ္တည္းေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ ယခုအခါ မည္သူမဆုိမ်ဳိးဆက္ပြားမႈကုိ ထိန္းခ်ဳပ္လ်က္ရွိသည္။
ရခုိင္ျပည္နယ္ရွိ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ားအားလုံးမွာ တရြာမွတရြာသုိ႔သြားလွ်င္္ ခရီးသြားခြင့္ပါမစ္တင္ၿပီးမွ ခရီးသြားခြင့္ွ ရွိသည္။ ထုိသုိ႔အေျခအေနေၾကာင့္ ေဆး၀ါးအခ်ိန္မွီမကုသရဘဲ အသက္ဆုံးရွဳံးခဲ့သူမ်ားမနည္း ေတာ့ပါ။ ရုိဟင္ဂ်ာတုိ႔မွာ ယခင္ေခတ္ကဲ့သုိ႔ အစိုးရ၀န္ထမ္းလုပ္ခြင့္လည္းမရၾကေတာ့ပါ။ ဤကဲ့သုိ႔အေျခအေန တြင္ ရန္ကုန္ၿမဳိ႕သို့သြား၍ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ေလွ်ာက္ထားရန္မွာ အိပ္မက္ပင္မမက္ႏုိင္ၾကပါ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ယခုအခါ စား၀တ္ေနေရးကုိ ေျဖရွင္းရန္ အသက္စြန္႔၍ စက္ေလွမ်ားျဖင့္ ပင္လယ္ျပင္ကုိျဖတ္၍ မေလးရွား၊ ၾသစေၾတးလ်၊ နယူးဇီလန္ႏုိင္ငံမ်ားသုိ႔ေရာက္ရန္ႀကဳိးစားေနၾကရသည္။ အမ်ားစုမွာ ပင္လယ္ျပင္တြင္ အစာေရစာငတ္ျပတ္၍ တဖုံ၊ မုန္တုိင္းဒဏ္ေၾကာင့္တမ်ဳိးျဖင့္ လမ္းခရီးတြင္ပင္အသက္ဆုံးရွဳံးေနရပါသည္။ ထုိႏုိင္ငံမ်ားတြင္ ရုိဟင္ဂ်ာမ်ား သာမက အျခားေသာျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ား သိန္းဂဏန္းႏွင့္ရွိပါသည္။ ထိုသို့စြန္႔စားသြားေနေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသား ေျမာက္ျမားစြာရွိပါသည္။
ဤသည္ကုိ ရွက္ဖြယ္ကိစၥသဖြယ္ေရးသားရန္မလုိအပ္ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္စီးပြားေရးအက်ပ္အတည္းတုိ႔ေၾကာင့္သာျဖစ္သည္။
Wikimyanmar တြင္ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးအေၾကာင္းေရးသားသူသည္ Racist တစ္ေယာက္သာျဖစ္ၿပီး ႏိုင္ငံတကာ တြင္အေျခခ်၍ အတုိက္အခံအျဖစ္ရပ္တည္ေနေသာ အဖဲြ႕အစည္းမ်ား၊ ျမန္မာတုိင္းရင္းသားတုိ႔၏ သေဘာထား ကုိသိလ်က္ႏွင့္ တဖက္သတ္ေရးသားထားျခင္းျဖစ္ၿပီး၊ အျခားေသာတုိင္းရင္းသားမ်ား၊ ကမန္လူမ်ဳိးမ်ား၊ ျမန္မာမြတ္စလင္မ္မ်ားႏွင့္ အျငင္းပြားေအာင္ရန္တုိက္ေပးထားေသာ ေရးသားခ်က္မ်ားကုိ စာေရးသူမွတုန္႔ျပန္ ရန္ဆႏၵအလ်င္းမရွိဘဲ၊ မည္သည့္ျမန္မာႏုိင္ငံသားႏွင့္မဆုိပူးေပါင္း၍ ႏုိင္ငံေတာ္၏ အေရးမ်ားအားလုံးကုိ အျခား ေသာႏုိင္ငံသားမ်ားနည္းတူ ရုိဟင္ဂ်ာလူမ်ဳိးတုိ႔လည္း ၀ုိင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ရန္ဆႏၵသာရွိပါေၾကာင္း သိေစအပ္ပါ သည္။
စာေရးသူသည္ ရုိဟင္ဂ်ာအဖြဲ႕အစည္းမ်ား၊ ျမန္မာမြတ္စလင္မ္အဖြဲ႕အစည္းမ်ားႏွင့္တြဲဖက္၍ လႈပ္ရွားေနေသာ Activist တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ဆက္သြယ္လုိပါက - rohingya@gmail.com
________________________________________________________________
Wikimyanmar တြင္ေရးသားခ်က္
ဦးေနဝင္း(မဆလ) အစုိးရက တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးစု (၁၄၄)မ်ဳိးရွိရာမွ (၈)မ်ဳိးၿဖဳတ္ခ်ခဲ႔ရာ ရုိဟင္ဂ်ာ(ဘဂၤလီ)လူ မ်ဳိးလည္း အပါအ၀င္ျဖစ္သည္။အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၁၉၈၂ ခုႏွစ္ နဳိင္ငံသားဥပေဒအရ အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့သည္ ကိုလိုနီေခတ္ႏွင့္ ပါလီမန္ေခတ္ဦးတြင္ ရခိုင္ေဒသသို ့အလံုးအရင္း ခိုး၀င္အေျခခ်ေနထိုင္ခဲ့သည့္ စစ္တေကာင္းႏွင့္အေရွ ့ဘေဂၤါေဒသ(ဘဂၤလားေဒ့ရွ္)မွ ဘဂၤလီႏိုင္ငံျခားသားမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့သမိုင္းအေထာက္အထားမ်ိဳးစံုဖန္တီးက တိုင္းရင္းသားအျဖစ္ေတာင္းဆိုျခင္း၊သီးျခားျပည္နယ္ေတာင္းဆိုျခင္းတို ့ကို လုပ္ေဆာင္ေနေသာ္လည္း ယခုဒီမုိက ေရစီ ထြန္းကား ေနေသာ ပါတီစုံစနစ္ေအာက္တြင္ တုိင္းရင္းသား ဆုိေသာေဝါဟာရ ၏အဓိပၸါယ္ ႏွင္႔ ဥပေဒ ႏွင္႔သမုိင္းအေထာက္အထား၊လူ႕အခြင္႔အေရး အရ တုိင္းရင္း သားၿဖစ္ မၿဖစ္ ၿပည္လႊတ္ေတာ္ တြင္ အဆုံး အၿဖတ္ေပး ရလိမ့္မည္ၿဖစ္သည္။႔
အဆိုပါလူမ်ိဳးစုသည္ ကိုလိုနီေခတ္ေႏွာင္းပိုင္းႏွင့္ ပါလီမန္ေခတ္အတြင္း ရာသီဥတုဆိုးရြားေသာ စစ္တေကာင္းျမစ္၀ကၽြန္းေပၚေဒသမွ ရခိုင္ျပည္နယ္ေျမာက္ပိုင္း ေမာင္ေတာ၊ဘူးသီးေတာင္၊ေက်ာက္ေတာ္၊ေျမာက္ဦး၊ရေသ့ေတာင္၊မင္းျပား၊စစ္ေတြ၊သံတြဲႏွင့္ ရမ္းျဗဲ၊ေက်ာက္ျဖဴေဒသမ်ားသို ့ တစစစိမ့္၀င္ေျပာင္းေရြ ့လာေသာ မ်ားျပားသည့္ တရားမ၀င္ခိုး၀င္အေျခခ်သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ဖဆပလ၏ ပါလီမန္ေရြးေကာက္ပြဲကာလအတြင္း ရခိုင္ေဒသမဲဆႏၵနယ္တြင္ အသာစီးမရခဲ့သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ဦးႏု၏ မဲႏိုင္ရန္ၾကိဳးပမ္းမွဳတစိတ္တေဒသအျဖစ္ အဆိုပါ ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားအား မဲေပးခြင့္ျပဳခဲ့သည္မွ အစျပဳ၍ အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့၏ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚေျခကုပ္ယူမည့္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တို ့ကို ပိုမိုရင့္သန္ေစခဲ့သည္။ရခိုင္ဘုရင္မ်ားလက္ထက္ကတည္းက အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ ကမန္လူမ်ိဳးတို ့ကို ဌာေနတိုင္းရင္းသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳခဲ့ေသာ္လည္း အဆိုပါ ဘဂၤလီလူမ်ိဳးတို ့ကို ရခိုင္ဘုရင္အဆက္ဆက္၊အစိုးရအဆက္ဆက္ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္ အသိအမွတ္မျပဳခဲ့ေခ်။ျဗိတိသွ်ကိုလိုနီအျဖစ္ အိႏိၵယႏွင့္ျမန္မာျပည္ကို တေပါင္းတည္းအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့စဥ္ကာလက တံခါးမရွိ၊ဓားမရွိ၀င္ထြက္သြားလာခြင့္ရခဲ့သည္ကို အခြင့္အေရးယူ၍ ေျမလြတ္ေျမရိုင္းႏွင့္ သဘာ၀အရင္းအျမစ္ေပါၾကြယ္လွသည့္ ရခိုင္ေဒသသို ့ေျပာင္းေရြ ့အေျခခ်ခဲ့ၾကသည့္ အဆိုပါလူမ်ိဳးတို ့သည္ မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ႏွစ္ဆက္ျဖတ္သန္းျပီးေနာက္ အဆိုပါေဒသကို သူတို ့၏ ကိုယ္ပိုင္ေဒသအျဖစ္ အစၥလာမစ္ဥပေဒက်င့္သံုး၍ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရရန္ နည္းမ်ိဳးစံုျဖင့္ ၾကိဳးပမ္းလာေသာအခါ ေဒသခံ ရခိုင္လူမ်ိဳးတို ့ႏွင့္ မ်ားစြာေသာပဋိပကၡတို ့ကို ျဖစ္ပြားေစခဲ့သည္။ယခုတိုင္ခြဲထြက္ေရးအတြက္ လက္နက္စြဲကိုင္တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကသည့္ အစုအဖြဲ ့တို ့ရွိေနသကဲ့သို ့ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ေျပာင္းေရြ ့အေျခခ်ကာ အာရပ္အုပ္စု၏ေထာက္ပံ့မွဳျဖင့္ ေဒသတြင္းမတည္ျငိမ္မွဳမ်ားစြာကိုဖန္တီးကာ ႏိုင္ငံေရးနည္းျဖင့္ ခြဲထြက္ေရးကိုဖန္တီးအားထုတ္ေနၾကသည့္ ပုဂၢိဳလ္အမ်ားအျပားလည္း ရွိေနၾကသည္။အဆိုပါပုဂၢိဳလ္တို ့ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရက နဂါးမင္းစစ္ဆင္ေရးကိုဆင္ႏႊဲကာ တရားမ၀င္ႏိုင္ငံျခားသားမ်ားကို ေမာင္းထုတ္ခဲ့ရသည္။သို ့ေသာ္ ထိုလူမ်ိဳးစု၏မူလဇစ္ျမစ္ျဖစ္ေသာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ႏိုင္ငံက ႏိုင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္မျပဳေသာအခါ ႏိုင္ငံမဲ့လူမ်ိဳးမ်ားအျဖစ္ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္ရွိ ကုလသမဂၢဒုကၡသည္စခန္းမ်ားတြင္ ယခုတိုင္အေျခခ်ေနထိုင္ေနၾကရသည္။.ခုခ်ိန္ထိ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းတြင္ ႏိုင္ငံသားအျဖစ္အသိအမွတ္ျပဳမခံရသည့္ ဘဂၤလီဦးေရ တစ္သန္းခြဲခန္ ့ဆက္လက္က်န္ရွိေနေသးသည္။အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့၏ အိမ္ေထာင္ဘက္ေျမာက္ျမားစြာယူျခင္း၊မ်ိဳးဆက္ပြားမွဳ ျမင့္မားျခင္းတို ့ေၾကာင့္ ေဒသတြင္း လူဦးေရမွာ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္အဆမတန္ျမင့္တက္လွ်က္ရွိေနသည္။လူဦးေရထူထပ္လာျခင္းေၾကာင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရန္ ခက္ခဲလာသည့္အတြက္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာေသာ ရိုဟင္ဂ်ာဘဂၤလီတို ့သည္ ကပၸလီပင္လယ္ျပင္ကိုျဖတ္သန္း၍ မေလးရွားႏိုင္ငံႏွင့္ ၾသစေၾတးလွ်၊နယူးဇီလန္စသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားသို ့ သက္စြန္ ့ဆံဖ်ား ဒုကၡသည္အျဖစ္ေလွ်ာက္ထားရန္ ခိုး၀င္လွ်က္ရွိေနၾကသည္။တဘက္တြင္လည္း ျမန္မာႏိုင္ငံလူ၀င္မွဳၾကီးၾကပ္ေရးဌာနမွ ၀န္ထမ္းမ်ား၏ လာဒ္ေပးလာဒ္ယူမွဳျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားျဖစ္လာသူ အေျမာက္အျမားရွိေနဆဲျဖစ္သည္။အစၥလာမ္ဘာသာကို ကိုးကြယ္ျခင္းေၾကာင့္ မဟုတ္ပဲ အဆိုပါလူမ်ိဳးစုတို ့၏စရိုက္သဘာ၀ႏွင့္ ေခတ္အဆက္ဆက္တင္ရွိခဲ့ေသာ လူမ်ိဳးေရးရန္ျငိဳးမ်ားေၾကာင့္ ရိုဟင္ဂ်ာျပသနာသည္ ရခိုင္ေဒသ၏တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းေရးကို အဆိုးဆံုးျခိမ္းေျခာက္ေနေသာ အမ်ိဳးသားေရးျပသနာဟု ႏိုင္ငံေရးေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာသူမ်ားကဆိုၾကသည္။ယေန ့ခ်ိန္ထိ ရခိုင္ျပည္နယ္မွ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္ေသာ ကမန္လူမ်ိဳးစုမ်ားႏွင့္ ျမန္မာျပည္မရွိ ျမန္မာမူဆလင္လူမ်ိဳးမ်ားကိုယ္တိုင္ အဆိုပါလူမ်ိဳးစုကို ျမန္မာတိုင္းရင္းသားအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳလိုျခင္းမရွိေသးေခ်။
ရည္ညႊန္းကိုးကား
၁။-(၁၈-၇-၁၉၆၁)ခုေန႔ထုတ္တပ္မေတာ္ေခတ္ေရးစာေစာင္တြဲ(၁၂) ၊အမွတ္(၆)၊စာ(၃၂-၅၈) ၂။-(၈-၈-၁၉၆၁)ခုေန႔ထုတ္တပ္မေတာ္ေခတ္ေရးစာေစာင္တြဲ(၁၂) ၊အမွတ္(၉)၊
၃။-တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးးစုပါတီသတင္းလႊာ(ကင္းလႊတ္ခြင္႔အမွတ္-န/သ – ၀၈၅) ၊၃၁-၁၂-၁၉၈၉ ၄။-ရခိုင္ရာဇ၀င္ ။ ေအာင္သာဦး ၅။-စႏၵမာလာလကၤာရ။ ရခိုင္ရာဇ၀င္သစ္ ရခိုင္သမိုင္း ၊ ၁၅ ၊ ၁၈ ရာစု ၆။-အေရွ႕ေတာင္အာရွရာဇ၀င္၊ ေဟာ-၁၉၅၅ ၇။-ၿမန္မာရာဇ၀င္ (ဟာေဗး ၁၉၂၅ ၈။မင္းရာဇာၾကီး(mornrazagree.blogspot.com) ၉။anti-rohingha.blogspot.com
ျပီးခဲ့တဲ့ ၁၃ရက္ေန႔က ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာျပီး ေထာင္တြင္းမွ ရရွိလာတဲ့ အသဲေရာဂါနဲ႔ ေဝဒနာကို မခ်ိမဆန္႔ခံစားရင္း ၂၂ရက္ေန႔က ကြယ္လြန္သြားခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ကုိသက္ႏြယ္(ခ)ညိမ္းလူ၏ နာေရးဖိတ္စာ
ကုိသက္ႏြယ္(ခ)ညိမ္းလူဟာ ၂၀၀၂ခုႏွစ္ မွာဗံုးေဖာက္ခြဲမႈဆိုတဲ့ မတရားစြပ္စြဲခ်က္နဲ႔ ေထာင္ဒဏ္ တသက္တကၽြန္း က်ခံခဲ့ရပါတယ္..။ ေထာင္တြင္းမွာ သြားမ်ားတေခ်ာင္းမွ မက်န္ေအာင္ အျပင္းအထန္ ႏွိပ္စက္ခံခဲရပါတယ္...။ အာဏာရွင္ ဗိုလ္သန္းေရႊ အာဏာတည္တံ့ခိုင္ျမဲဘို႔အတြက္ အဓိက ေဒါက္တိုင္ဟာ ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ပါ..။ မိမိသားသမီးေတြနဲ႔ ခြဲခြါေနရတာကိုၾကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ခံစားတတ္တယ္..။ ျပီးခဲ့တဲ့ သတင္းေတြမွာ ေထာင္ကထြက္လာမယ့္ သားကို ေမွ်ာ္ျပီး လြတ္မလာတဲ့ အတြက္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ျပီး ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ မိခင္ေတြ၊ သားျဖစ္သူ လြတ္လာတဲ့ေန႔မွာ ဝမ္းသာလံုးစို႔ျပီး ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့မိခင္ေတြကို ဗိုလ္ခင္ညႊန္႔ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ပါ။
၁၉၈၈ကေန ၂၀၁၁ခုႏွစ္အထိ ေထာင္ထဲမွာ ေသဆံုးခဲ့ရတဲ့ သူေတြ ေသရာပါ ဒဏ္ရာနဲ႔ ဒုကၡိတျဖစ္ခဲ့ရတဲ့သူေတြ၊ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား သား၊သမီးေတြကို ေတြ႔ျမင္ခြင့္ မရလိုက္ပဲ အေသမေျဖာင့္ခဲ့ရတဲ့ မိခင္၊ ဖခင္ေတြအတြက္.. သားသမီးခ်င္း၊ မိဘခ်င္း ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ ကိုယ္ခ်င္းစာၾကည့္ပါ..။
ျပန္ထြက္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေခတ္ကာလအၾကိဳက္ကို ၾကိဳသိေနျပီး ေထာက္လွမ္းေရး အကြက္အတိုင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းၾကည္ကို ေထာက္ခံပါတယ္ဆိုတဲ့ စကားတခုထဲနဲ႔ အျမင္မွန္ရသြားျပီဆိုျပီး ခြင့္လႊတ္ လြယ္ၾကတဲ့သူေတြ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ...။ နာစရာကို လြမ္းစရာနဲ႔ ေျဖစရာ တကြက္မွ မရွိသလို.. လြမ္းေလာက္လို႔လားဗ်ာ.. ဘုရား၊ တရားပဲလုပ္မယ္ဆိုျပီး တရားသိေနတယ္ ဆိုလည္း ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ အမွားေတြ အကုသိုလ္ေတြကို ေနာင္ဘဝအတြက္ မပါေအာင္ ေယာက်ၤားပီပီ ဝန္ခံေတာင္းပန္ေပါ့..။
ေပျဖစ္လည္းခံ တူျဖစ္လည္းခံေနရတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြ တျခားေနရာမွာခြင့္လႊတ္လြယ္တာ မေျပာလိုေပမယ့္.. က်ားက သက္သက္လြတ္စားျပီဆိုျပီး ခြင့္လႊတ္ လြယ္လြန္းတာကေတာ့ ခံခဲ့ရတဲ့သူေတြကို မညွာတာရာေရာက္ပါတယ္..။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ေနာင္တတရားရတဲ့ စကားတလံုး မထြက္လာသ၍ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းမရွိလို႔ ျမင္ပါတယ္။ ေထာင္ထဲမွာ ေပးဆပ္ခဲ့ရတဲ့သူေတြနဲ႔ အာဏာစာခြက္လုရင္း ေျမာင္းထဲေရာက္ခဲ့တဲသူ ႏွဳိင္းယွဥ္စရာမရွိပါ..။ မစင္ပံုထဲက ေလာက္ကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဆင္းမဆယ္မိဖို႔ ဗိုလ္ခင္ညြန္႔ကို ခြင့္လႊတ္လြယ္ သူမ်ားအား လြမ္းေလာက္လို႔လားလို႔ ေမးပါရေစ၊ ေျပာပါရေစဗ်ာ။
ဒီမိုေဝယံ
(AAPP) ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရး အသင္း (ျမန္မာ)က ထုတ္ျပန္လိုက္တဲ့ လက္ရိွ အက်ဥ္းေထာင္ အသီးသီးမွာက်န္ေနေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၄၁၁ ဦး စာရင္း……
က်န္ေနေသးတဲ့ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၄၁၁ ဦး စာရင္း
Credit : Burma VJ
January 22, 2012
Washington, D.C. – U.S. Senator John McCain (R-AZ) today made the following statement during a press conference in Rangoon:
“Good evening. It is a pleasure to return to this wonderful country. I am joined today by three of my colleagues from the U.S. Senate: Senator Joe Lieberman from Connecticut, Senator Sheldon Whitehouse from Rhode Island, and Senator Kelly Ayotte from New Hampshire.
“This is my second opportunity to visit this country since the civilian government took office. On my last visit, I suggested that for the relationship between our countries were to improve, it would require concrete actions, not just talk, from both sides. This is now happening.
“President Thein Sein and his government, with the critical support of Aung San Suu Kyi, are taking real steps toward political and economic reform. In response, the United States government is also taking steps to deepen our support for this process of reform, including the return of a U.S. ambassador.
“It is clear to us that there is strong support on all sides for greater democratic and economic reforms in this country, and for further actions to bring our governments and peoples closer together. We in Congress share these goals and aspirations, and we are committed to begin easing and lifting U.S. sanctions as conditions warrant. But for this progress to be possible, the U.S. Administration and the Congress are united in what additional actions we wish to see from the leaders in Nay Pyi Taw.
“First, while hundreds of political prisoners have been released, we urged President Thein Sein to unconditionally free the hundreds more who remain behind bars. It is important that the International Red Cross have access to these and all of the other prisoners in this country, which can help to improve their condition.
“We are also eager to see the by-election in April conducted freely, fairly, and consistent with international standards. To assist with this process, we urged the government to invite objective international groups to observe the voting.
“Another area that we will watch closely for continued progress is the long-running conflicts between the government and ethnic minority groups. It is encouraging that President Thein Sein has ordered the military to halt attacks and has pursued cease-fire agreements in these contested areas. We hope that steps can be taken to ensure that the President’s orders are followed by commanders on the ground, that the fighting is brought to an end, and that domestic and international organizations be given full access to the conflict areas for humanitarian purposes.
“Finally, the United States will continue to urge the government in Nay Pyi Taw to build a democratic system based on the rule of law. This is not only essential to ensuring the basic human rights and freedoms of all people in this country. It is also a prerequisite to attract foreign investment. Abiding by the rule of law also extends to fulfilling international obligations under United Nations Security Council Resolutions that pertain to military cooperation with North Korea.
“I am confident that President Thein Sein seeks to make progress in each of these areas – not because the United States requires it, but because it can improve the lives of people here, and because it can strengthen the sovereignty and independence of this nation. As this process of reform continues, the Congress will examine how to gradually ease sanctions in ways that benefit ordinary Burmese and reinforce the democratic and economic reforms being enacted. However, any easing of sanctions should only begin after an assessment can be made of the April by-election and in coordination with our international partners.
“If you had asked me during my last visit here whether I could envision the Congress lifting all sanctions against this country, I would have said that such a scenario seemed faint and distant. Today, however, it appears increasingly possible. It is our hope that, with further concrete steps toward democratic and economic reform by the government and people of this great country, our nations will be able to open an entirely new and promising chapter in our relationship.”
Source here
by Maung Wuntha
ဒီမိုကေရစီဆိုတာ အဂၤလိပ္ေ၀ါဟာရတစ္ခုျဖစ္ေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ ေရဒီယိုတို႔၊ ကက္ဆက္တို႔၊ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္တို႔၊ ေမာ္ေတာ္ ပီကယ္တို႔ကို ေမြးစား စကားလံုးတစ္လံုးအျဖစ္ ျမန္မာ့ေ၀ါဟာရဘဏ္တိုက္ထဲသို႔ တေရြ႕ေရြ႕ သက္ဆင္းေရာက္ရွိလာေနၿပီ ျဖစ္တယ္ဗ်။ ဒီမိုကေရစီလို႔ဆိုလုိက္တာနဲ႔ အဂၤလိပ္စာ မေျပာနဲ႔ ျမန္မာစာေတာင္မတတ္တဲ့ ေက်းလက္ေဒသက ေတာသူေတာင္သားေတြကေတာင္ "အေရးကိစၥမွန္သမွ်မွာ ျပည္သူလူထု အမ်ားစုႀကီးရဲ႕ဆႏၵက အခရာျဖစ္တဲ့စနစ္"ဆိုတာကို သိေနၾကပါၿပီ။
နားရည္၀ေနပါၿပီ
အထူးသျဖင့္ မၾကာမီလပိုင္းေတြ အတြင္း ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမွာ ၾကားရလြန္း ဖတ္ရလြန္းလို႔ လူတိုင္း လူတိုင္း ကိုယ့္အိမ္ေထာင္စု၀င္ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ နာမည္ကို သိသလိုမ်ိဳး သိေနၾကတဲ့အမည္ (ံhousehold name) တစ္ခုျဖစ္ေနပါၿပီ။ ႐ုပ္သံလႊင့္မီဒီယာေတြ၊ ပံုႏွိပ္မီဒီယာေတြ ကတစ္ဆင့္ နားလည္တတ္ကြၽမ္းသူ ေတြရဲ႕ ဖြင့္ဆိုရွင္းလင္း ပညာေပးမႈေတြေၾကာင့္လည္း ျပည္သူေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ဂ်ာနယ္ေတြ အေရာက္အေပါက္ ရွိတဲ့ ၿမိဳ႕ေနျပည္သူေတြဟာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အေတာ္ကေလး နားရည္၀ ေနၾကၿပီျဖစ္တယ္လို႔ ယူဆႏိုင္တယ္ဗ်။
ျပည္သူက အရွင္သခင္
ဒီမိုကေရစီဟာ ျပည္သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ျဖစ္တဲ့အတြက္ ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ ျပည္သူေတြဟာ သူတို႔ လြတ္လပ္ၿငိမ္းခ်မ္းလံုၿခံဳစြာ စီးပြား ရွာေဖြလုပ္ကိုင္ေနထိုင္ ႏိုင္ေရးကို ေမွ်ာ္မွန္းၿပီး လူ႔အဖဲြ႕အစည္းတစ္ခုရဲ႕ ပင္မလုပ္ငန္းေဆာင္တာႀကီး သံုးခုျဖစ္တဲ့ ဥပေဒျပဳေရး၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ တရားစီရင္ေရးတို႔ကို သူတို႔ကိုယ္စား လုပ္ေဆာင္ေပးဖို႔ အစိုးရဆိုတာကို ေရြးခ်ယ္ၾကတာျဖစ္တယ္ဗ်။ ဒါေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ ျပည္သူက အရွင္သခင္ အစိုးရက အေစခံ၊ အဲသလို သံုးႏႈန္းတာ ရင့္သီးတယ္ဆိုရင္ ျပည္သူက အလုပ္ရွင္ အစိုးရ အလုပ္သမားျဖစ္တယ္ဗ်ာ။ အစိုးရက မိဘ ျပည္သူက သားသမီးဆိုတဲ့ တင္စားခ်က္မ်ိဳးဟာ သက္ဦးဆံပိုင္ ပေဒသရာဇ္စနစ္အတြက္သာ ျဖစ္ၿပီး ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔ လားလားမွ မသက္ဆိုင္ မဆီေလ်ာ္တဲ့ တင္စားခ်က္ ျဖစ္တယ္ဗ်ာ။
အခြင့္အေရးနဲ႕ တာ၀န္
ဒါေပမယ့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ အင္မတန္ အေရးႀကီးတဲ့အခ်က္တစ္ခုက ကြၽန္ေတာ္တို႔ လမ္းေလွ်ာက္ရာမွာ ဘယ္ေျခနဲ႔ညာေျခ ဟန္ခ်က္ ညီညီလွမ္းမွ လိုရာခရီးကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ဟန္က်ပန္က်ေရာက္ႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို အခြင့္အေရးနဲ႔တာ၀န္ တိုက္႐ိုက္အခ်ိဳးနဲ႔ တည္ရွိေနတယ္ဆိုတဲ့အခ်က္ကို ျပည္သူေတြ သေဘာေပါက္နားလည္က်င့္ႀကံလုပ္ကိုင္ၾကမွသာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ပီျပင္စြာ အေကာင္အထည္ေပၚလာႏိုင္မယ္ဆိုတာျဖစ္တယ္ဗ်။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံမွာ ပါတီစံုလစ္ဘရယ္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ရပ္ဆိုင္းသြားခဲ့ခ်ိန္ကစလို႔ ဒီကေန႔အထိ၊ (တစ္နည္း) ၁၉၆၂ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ အေရးအခင္းကစလို႔ ၂၀၀၇ သံဃာေတာ္ေတြရဲ႕ ေမတၱာပို႔ ၾကြခ်ီတဲ့ အေရးအခင္းအထိ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြ ဒီမိုကေရစီဆိုတဲ့ ျပည္သူ႔အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ကို ေတာင္းဆိုလာခဲ့ၾကတာရဲ႕ အဓိပၸာယ္ အစစ္အမွန္က ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာျပည္သူေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏိုင္စြမ္းရွိသူေတြ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာကို လူသိရွင္ၾကား ေၾကညာလာခဲ့ၾကတာပဲ ျဖစ္တယ္ဗ်ာ။
တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ
အခုေတာ့ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ႏိုင္ငံတို႔ႏွစ္ေပါင္း ၅၀ ၾကာ လက္ဆင့္ကမ္း အုပ္ခ်ဳပ္လာခဲ့ၾကတဲ့ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ေတြက ျပည္သူေတြရဲ႕ အဲဒီေၾကညာစကားကို ၾကားလည္းၾကား အသိအမွတ္လည္း ျပဳခဲ့ၿပီျဖစ္ပံုရတာေၾကာင့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကိုလည္း ဦးေဆာင္မႈေနရာကေန စတင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနၿပီျဖစ္တယ္ဗ်ာ။
ေမြးရာပါ အခြင့္အေရး
လူတစ္ေယာက္ သူ႔ဘ၀သူ အုပ္ခ်ဳပ္စီမံခန္႔ခဲြတဲ့ကိစၥဟာ ဘယ္သူမွ လုယူလို႔မရတဲ့ အဲဒီလူရဲ႕ေမြးရာပါ ကိုယ္ပိုင္အခြင့္အေရးျဖစ္တဲ့ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ သူ မလဲြမေသြထမ္းေဆာင္ရမယ့္တာ၀န္လည္း ျဖစ္တယ္ဗ်။ တာ၀န္ဆိုတာကို သိမွသာ သူဟာ အဲဒီအခြင့္အေရးကို ရမွာျဖစ္တယ္ဗ်။
အခုအခ်ိန္မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြ ရာစုတစ္၀က္ေလာက္ ဆံုး႐ႈံးခဲ့ၾကရတဲ့ အခြင့္အေရးတခ်ိဳ႕ ျပန္ရၾကၿပီျဖစ္ေပမယ့္ မရေသးတဲ့ အခြင့္အေရးေတြ အမ်ားအျပားရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ အားလံုးအသိ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြ ရလာေစဖို႔ ဆက္လက္ ေတာင္းဆိုေရးဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ တာ၀န္ျဖစ္တယ္ဗ်။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြနဲ႔ ထိုက္တန္ သူေတြျဖစ္ေၾကာင္း ျပသဖို႔ကိစၥဟာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕တာ၀န္ပဲျဖစ္တယ္ဗ်။
ေရဆန္ကို ကူးခတ္ေနရသလို
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အေတြ႕အႀကံဳေတြအရေရာ ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ အေတြ႕အႀကံဳေတြအရပါ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံ တည္ေဆာက္ေရးလုပ္ငန္းဟာ ေရဆန္ကို ကူးခတ္ေနရတဲ့လုပ္ငန္းျဖစ္တာေၾကာင့္ ကူးခတ္တာ ရပ္လိုက္တာနဲ႔ ေအာက္ဘက္ကို ျပန္ေမ်ာပါသြားၿပီး အဆံုးတစ္ေန႔မွာ အာဏာရွင္စနစ္ဆိုတဲ့ ေရေအာက္ကို ျပန္ျမဳပ္သြားမွာ ျဖစ္တယ္ဗ်။
မ်က္ေျခမျပတ္ေစာင့္ၾကည့္ရမယ္
ဒီမိုကေရစီစနစ္မွာ ျပည္သူေတြရဲ႕ အေရးႀကီးတဲ့တာ၀န္တစ္ခုကေတာ့ မိမိတို႔ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္ထားတဲ့ အစိုးရရဲ႕လုပ္ရပ္မ်ားကို မ်က္ျခည္မျပတ္ သတိနဲ႔ ေစာင့္ၾကည့္ေနဖို႔ပဲ ျဖစ္တယ္ဗ်။ အေၾကာင္းကေတာ့ အဲသလို မလုပ္ရင္ အစိုးရေတြဟာ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေအာက္ေျခလြတ္လာၿပီး ေရြးေကာက္ခံ အာဏာရွင္စနစ္ အဲဒီကမွတစ္ဆင့္ ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း အာဏာရွင္ စနစ္ဆီသုိ႔ ေလွ်ာက်သြား ႏုိင္တာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္တယ္ဗ်။
ဟန္ေဂရီမွာ စလာၿပီ
အဲဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး မၾကာေသးခင္က ဖတ္ခဲ့ရတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းတခ်ိဳ႕အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ တစ္ခုက ဟန္ေဂရီ ႏိုင္ငံကလာတဲ့ သတင္းဗ်။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ႏွစ္ဆယ္ရာစုအေစာပိုင္းမွာ ဟန္ေဂရီဟာ ဆိုဗီယက္ျပည္ေထာင္စုရဲ႕ ပတ္လမ္းေၾကာင္းအတြင္း ကြန္ျမဴနစ္ တစ္ပါတီ ႏိုင္ငံေရးစနစ္ကို က်င့္သံုးခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္တယ္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ ဆိုဗီယက္ ျပည္ေထာင္စု ၿပိဳကဲြ သြားခဲ့ၿပီးေနာက္မွာ ဟန္ေဂရီဟာလည္း အျခား အေရွ႕ဥေရာပႏိုင္ငံ အမ်ားအျပားနည္းတူ ပါတီစံုဒီမိုကေရစီစနစ္က်င့္သံုးတဲ့ ႏိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ တယ္ဗ်။ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေရးဆဲြခဲ့တဲ့ အေျခခံဥပေဒမွာလည္း ဒီမိုကေရစီစနစ္နဲ႔အညီ ႏိုင္ငံသားေတြရဲ႕ အေျခခံ လူ႔အခြင့္အေရးေတြကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြ ထည့္သြင္းခဲ့တယ္ဗ်။ ဒါေပမယ့္ မၾကာေသးခင္က ျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြမွာ အႏိုင္ရၿပီး အစိုးရျဖစ္လာ တဲ့ပါတီက အဲဒီအေျခခံဥပေဒထဲက ျပည္သူေတြနဲ႔ အေျခခံရပိုင္ခြင့္ေတြကို အကာအကြယ္ေပးထားတဲ့အခ်က္ေတြကို ပယ္ရွား ပစ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းလာတာ ေၾကာင့္ အတိုက္အခံပါတီေတြက ၀ိုင္းၿပီး ကန္႔ကြက္ေနၾကရတယ္ဗ်ာ။
ပီႏိုေခ်းေခတ္ကို ျပင္ဖို႕ ႀကိဳးစားလာတယ္
ေနာက္တစ္ခုက ခ်ီလီကလာတဲ့ သတင္းဗ်။ ခ်ီလီမွာ အာဏာရေနတဲ့ ဗဟိုလက္်ာယိမ္းအစိုးရက ၁၉၇၃ က ၁၉၉၀ အထိ အုပ္ခ်ဳပ္သြားခဲ့တဲ့ လက္်ာ၀ါဒီ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေအာ္ဂတ္စတို ပီႏိုေခ်း အစိုးရလက္ထက္ကာလကို ေက်ာင္းသင္႐ိုးသမိုင္းစာအုပ္ေတြမွာ အစဥ္ အဆက္ ]အာဏာရွင္ေခတ္}ကို သံုးႏႈန္းလာခဲ့တာကို ]သာမန္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္ကာလ} တစ္ခုလို႔ပဲ ျပင္ဆင္သံုးႏႈန္းေရးသားဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းျဖစ္တယ္ဗ်။ ဒီကိစၥနဲ႔ ပတ္သက္လို႔လည္း ခ်ီလီႏိုင္ငံေရးေလာကမွာ အေတာ္ဂယက္ရိုက္ၿပီး အျငင္းပြားမႈေတြ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ႏိုင္ငံျခားသတင္းေတြမွာ ဖတ္ရတယ္ဗ်။
စိတ္ခ်လက္ခ်ေနလို႕မရ
ႏိုင္ငံတကာသတင္းေလာကမွာ အဲဒီလိုမ်ိဳးသတင္းေတြ မၾကာ မၾကာ ေပၚထြက္လာေလ့ရွိတာကို ကြၽန္ေတာ္ သတိျပဳမိတယ္ဗ်။ ဒီသတင္းေတြကို ၾကည့္ရင္ အာဏာရွင္စနစ္က အသြင္ကူးေျပာင္းယူလာရတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ဟာ ရန္သူပတ္လည္အ၀ိုင္းခံေနရတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘူး ဆိုရင္ေတာင္ အၿမဲတမ္း ေအးေအးလူလူ စိတ္ခ်လက္ခ်ေနလို႔ရတဲ့ အေန အထားမ်ိဳး မဟုတ္ဘူးဆိုတာကို သတိျပဳမိၾကတယ္ထင္တယ္ဗ်။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို အမွန္တကယ္ မယံုၾကည္ေပမယ့္ အေျခအေနအရ မတတ္သာလို႔ ဒီမိုကေရစီလိုက္ရတဲ့လူေတြ၊ အစကေတာ့ ဒီမိုကေရစီပါပဲ ေနာက္ေတာ့မွ ကုလားထိုင္ေပၚမွာ အေနၾကာၿပီး တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေအာ္တိုကေရစီျဖစ္သြား တတ္တဲ့လူေတြရဲ႕ အႏၲရာယ္ေတြက အၿမဲရွိေနတာ ျဖစ္တယ္ဗ်။
ေစာင့္ၾကည့္ေနရမယ္
ဒါေၾကာင့္ ကိုယ္ေဆာက္ထားတဲ့ အေဆာက္အဦကို ေရရွည္ခံေအာင္ အၿမဲျပဳျပင္မြမ္းမံေနရသလိုပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပည္သူေတြဟာလည္း ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ေရာ ေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ကိုယ္က အသိအမွတ္ျပဳထားရသူေတြ ကိုပါ ဒီမိုကေရစီစနစ္ တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေရးအတြက္ အၿမဲမျပတ္ တစ္ရံမလပ္ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ေစာင့္ေရွာက္ စစ္ေဆး ေလ့လာ သံုးသပ္ေနၾကဖို႔ လိုအပ္ေၾကာင္းပါဗ်ာ။
maungwuntha@gmail.com
Messenger ဂ်ာနယ္ ယခုအပတ္ထုတ္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ ေဆာင္းပါး ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီမိုကေရစီ အရိပ္အေရာင္ေလး ျမင္ခါရွိေသး၊ စိတ္မေအးႏိုင္စရာေတြ စဥ္းစားမိလို႕ အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ေနသင့္ပုံကို ေရးထားတာပါ။
Credit here
အေမရိကန္အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ ဂၽြန္မက္ကိန္းက ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ ယေန႔ေတြ႔ ဆုံေဆြးေႏြး စဥ္ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး အစီအစဥ္အရ ျမန္မာလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္သုိ႔ လာေရာက္ေလ့လာရန္ ဖိတ္ၾကားခဲ့ေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။
ဇန္န၀ါရီ ၂၂ ရက္(ယေန႔)နံနက္ ၁၁း၁၅ နာရီမွ ၁၁း၅၅ နာရီအထိ မိနစ္ ၄၀ ၾကာ ဂၽြန္မက္ကိန္းႏွင့္ သူရဦးေရႊမန္းတို႔ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ အေဆာက္အအုံမွ ဇမၺဴသီရိခန္းမတြင္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့သည္။ ထိုသုိ႔ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးရာတြင္ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္ အေတြ႕အႀကံဳ ဖလွယ္ေရးႏွင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ အစီအစဥ္အရ ျမန္မာလႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္မ်ား (အမတ္မ်ား)ကို အေမရိကန္လႊတ္ေတာ္သုိ႔ လာေရာက္ေလ့လာရန္ မက္ကိန္းက ဖိတ္ၾကားခဲ့ သည္ဟု ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးမႈအၿပီး သတင္းေထာက္မ်ား၏ ေမးျမန္းမႈကို သူရဦးေရႊမန္းက ျပန္လည္ေျဖၾကားစဥ္ ေျပာၾကားသြားသည္။ ထိုေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးပဲြ၌ စီးပြားေရးပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈႏွင့္ပတ္သက္၍ မက္ကိန္းက ေျပာၾကားရာတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ၏ ႏုိင္ငံေရးျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈ အေျခအေနေပၚ လုိက္ေလ်ာညီေထြစြာ တစ္ဆင့္ခ်င္း ရုပ္သိမ္းေပးသြားရန္ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟု ေျပာၾကားခဲ့ေၾကာင္း သူရဦးေရႊမန္းက ျပန္လည္ေျဖၾကားသည္။
ရွစ္လအတြင္း ဒုတိယအႀကိမ္ ျမန္မာႏုိင္ငံသုိ႔ လာေရာက္ေသာ ဂၽြန္မက္ကိန္းႏွင့္ အေမရိကန္ အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားမွာ ယေန႔ညေန ၄ နာရီတြင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေနအိမ္၌ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးၾကမည္ျဖစ္သည္။
__________________________________________________________
ဂၽြန္မက္ကိန္းႏွင့္ အေမရိကန္အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားသည္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ တကၠသိုလ္ရိပ္သာလမ္းေနအိမ္တြင္ ယေန႔ညေန ၄ နာရီမွ ၅ နာရီအထိ တစ္နာရီၾကာေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ေရာက္ရွိေနၿပီး ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ အစုိးရဘက္မွ ထိပ္တန္းတာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ ေတြ႕ဆုံခဲ့ေသာ ဂၽြန္မက္ကိန္းသည္ ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈမ်ားကို ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားႏွင့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြတြင္ လြတ္လပ္ၿပီး တရားမွ်တမႈအေပၚမူတည္ကာ တစ္ဆင့္ၿပီးတစ္ဆင့္ လုပ္ေဆာင္သြားမည္ဟု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ ေတြ႕ဆုံအၿပီးတြင္ ထပ္ေလာင္းေျပာၾကားခဲ့သည္။
ံေတြ႕ဆုံမႈအၿပီးတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က “အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ပိတ္ဆုိ႔အေရးယူမႈေတြ စလုပ္ကတည္းက ဘာေၾကာင့္ လုပ္တယ္ဆုိတာ ေျပာၿပီးသားပါ။ ဘယ္ေျခလွမ္းေတြ လွမ္းရင္ ဒီပိတ္ဆုိ႔မႈေတြ ရုပ္သိမ္းေပးမယ္ဆုိတာ ေျပာၿပီးသားျဖစ္တဲ့အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ေျခလွမ္းေတြလွမ္းရင္ ဒီဟာေတြ ရုပ္သိမ္းမွာပါ။ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြရဲ႕ Free and Fair တစ္ခုတည္းနဲ႔ေတာ့ အက်ဳံးမ၀င္ပါဘူး” ဟုသတင္းေထာက္မ်ားကုိ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
___________________________________________________________
အေမရိကန္အထက္လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြျဖစ္ၾကတဲ့ John McCain၊ Joseph Lieberman၊ Sheldon Whitehouse နဲ႔ Kelly Ayotte တို႔ ဇန္န၀ါရီ ၂၂ ရက္ေန႔ညေန ၆နာရီခန္႔က ရန္ကုန္ျမိဳ႔ အေမရိကန္စင္တာမွာ စာနယ္ဇင္းသမားေတြနဲ႔ ေတြ႕ဆုံခဲ့ၾက။
Credit : 7 Day News Journal
Credit : 7 Day News Journal
ျမန္မာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ျမန္မာမြတ္စလင္မ္ လူငယ္မ်ား (ဘာသာေရး) မ.မ.လအဖြဲ႔ ၏ စတုထၳအၾကိမ္ေျမာက္ ျပည္လံုးကြၽတ္ အစၥလာမ့္ညီလာခံ ဖြင့္ပြဲအား မဂၤလာ ဒံုျမိဳ႕နယ္ ဘိုခါရီရွားဟ္ ဒရ္ဂါေတာ္တြင္ ၂၁.၁.၂၀၁၂ ေန႔ တြင္ က်င္းပခဲ့ေၾကာင္းမြတ္စလင္ သတင္းစဥ္မွ သိရသည္။ အဆိုပါ အခမ္းအနားသို႔ ရန္ကုန္ တိုင္းေဒ သၾကီး သာသနာ ေရးဦးစီးဌာန မွ ညြန္ၾကားေရးမႉး၊ ႏွင့္တာ၀န္ရွိသူမ်ား၊ အစၥလာမ့္ ဘာသာေရး အဖြဲ႔အစည္း အသီးသီးမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ား ၊ဖိတ္ၾကားထားေသာ ႏိုင္ငံျခား သံတမန္မ်ား ၊ရခိုင္ ျပည္နယ္ အပါအ၀င္ ျပည္နယ္/ တိုင္းေဒသၾကီးအသီးသီးမွ မ.မ.လ ဦးစီးအဖြဲ႔၀င္မ်ား ႏွင့္ စိတ္ပါ၀င္စားသူ ျမန္မာမြတ္စလင္ လူငယ္ စုစုေပါင္း ၇၀၀ေက်ာ္ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။
ျပည္ေထာင္စု သာသနာေရး၀န္ၾကီးမွ ေပးပို႔ေသာ သ၀ဏ္လႊာကို ရန္ကုန္တိုင္း ေဒသၾကီး သာသနာ ေရးဦးစီးဌာနမွ ညြန္ၾကားေရးမႉးကဖတ္ၾကားသြားပါသည္။ “မ.မ.လအဖြဲ႕ အားသိမ္ျဖဴဦးၾကြယ္ က စတင္ ထူေထာင္ခဲ့သည္႔ သက္တမ္းရွည္ဆံုးအဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္ျဖစ္ပါေၾကာင္း ၊ မ.မ.လအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ ေလးရပ္ အတိုင္း အေကာင္အထည္ ေဖၚေဆာင္ရြက္ေနမႈမ်ား၊ အတၱမဖတ္ ကိုယ္က်ိဳးမစြက္ ဘာသာတရားအတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနမႈ မ်ားအတြက္ ၀မ္းေျမာက္မိ ပါေၾကာင္း၊ယခုညီလာခံ ၌ အသစ္ ေရြးခ်ယ္ မည္႔ သူမ်ားကိုနာယကဂုဏ္ေျခာက္ပါး ႏွင့္အညီေရြးခ်ယ္ေစလိုေၾကာင္း ၊ ႏိုင္ငံသားေကာင္းသမီးေကာင္းမ်ားကိုေမြးထုတ္ ေပးေစလို ေၾကာင္း ၊ ဒီမုိကေရစီ ႏိုင္ငံေတာ္ သစ္ တည္ေဆာက္ေရးတြင္ အင္တိုက္ အားတိုက္ ပါ၀င္ေစ လိုေၾကာင္း ” ရန္ကုန္တိုင္းေဒသၾကီး သာသနာေရးဦးစီး ဌာန ညြန္ၾကား ေရးမႉး က ျပည္ေထာင္စု ၀န္ၾကီးသူရျမင့္ေမာင္ ၏ သ၀ဏ္လႊာ ဖတ္ၾကားသြားပါသည္။ ဆက္လက္ျပီး ျမန္မာမြတ္စလင္ ဘာသာေရး အဖြဲ႔အစည္း မ်ားျဖစ္ၾက ေသာ အစၥလာမ့္ သာသနာေရး ရာေကာင္စီ ၊ ျမန္မာမြတ္စလင္ အမ်ိဳးသားေရးရာအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ ေမာ္လ၀ီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၊ တို႔ကေပးပို႔ေသာ သ၀ဏ္လႊာမ်ားကိုဖတ္ၾကားသြားပါသည္။
ထို႔ေနာက္ မ.မ.လအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠဌဦးသိန္းလႈိင္ကအဖြဲ႔အမွာစကားေျပာၾကားခဲ့ပါသည္။ “နယ္ခ်ဲ႕တို႔ႏွင့္ ျဖစ္ပြားခဲ့တဲ့ ပထမ ၊ဒုတိယ ၊တတိယ အဂၤလိပ္ျမန္မာ စစ္ပြဲမ်ားမွာ အစၥလာမ္ သာသာ၀င္ ျမန္မာ႔တပ္မေတာ္သားမ်ားဟာနယ္ခ်ဲ႕ရန္ကိုတိုင္းရင္းသားညီေနာင္မ်ားနဲ႔ အတူရြပ္ရြပ္ခြၽံခြၽံ ခုခံကာကြယ္ခဲ့တဲ့ သာဓကေတြရွိခဲ့ပါတယ္။ အားခ်င္းမမွ် လို႔ နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္ေရာက္ခဲ့တဲ့တိုင္ေအာင္ သူကြၽန္မခံစိတ္ဓါတ္ နဲ႔တြန္းလွန္ခဲ့သူေတြ မွာလည္း ျမန္မာမြတ္စလင္မ္ေတြ ပါ၀င္ခဲ့တာပါပဲ။ ” ဟုျမန္မာ မြတ္စလင္ သမိုင္းႏွင့္ပတ္သက္ျပီး အဖြင့္ မိန္႔ခြန္းတြင္ ေျပာၾကားပါသည္။ ဆက္လက္ျပီး “ ဒီလိုအရင္းအႏွီးေတြ ေပးခဲ့ၾကေပမဲ့လည္းနယ္ခ်ဲ႕ေတြ က အထက္စီး ကိုေရာက္သြား တဲ႔အတြက္ နယ္ခ်ဲ႕ ေခတ္မွာ ဗမာမြတ္စလင္ေတြ ဟာနယ္ခ်ဲ႕ေတြ ေခၚလာတဲ့ အိႏိၵယသားေတြနဲ႔ ေရာျပီးေဇရဘာဒီ၊ မဟာေမဒင္ ၊ ကုလားစသျဖင့္ သိမ္းၾကံဳး သတ္မွတ္ တာကိုခံခဲ့ရပါတယ္။ နန္းရင္း၀န္ ဦးေစာလက္ထက္မွာ ဗမာမြတ္စလင္ ႏိုးၾကားေရးအဖြဲ႕ကလူဦးေရသန္းေခါင္စာရင္းမွာဗမာမြတ္စလင္ေတြ ကိုအိႏိၵယ ႏုိင္ငံသား ေတြနဲ႕ခြဲျပီးစာရင္းေကာက္ဘို႔ ေတာင္း ဆိုခဲ့တာမေအာင္ျမင္ခဲ့ပါဘူး” ဟုထည္႔သြင္းေျပာၾကားသြားပါသည္။
လူမ်ိဳးေရးအရ ၊ဘာသာေရးအရခြဲျခားဆက္ဆံခံရေသာေၾကာင့္ အလုပ္အကိုင္ရရွိရန္ ခက္ခဲေနၾကေသာ ျမန္မာမြတ္စလင္လူငယ္မ်ားအားမိမိတို႔ ၏ လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ခန္႔ထားေစလိုေၾကာင္း ျမန္မာမြတ္စလင္ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားကို၄င္း၏ အဖြင့္ မိန္႔ခြန္းတြင္ တိုက္တြန္းခ့ဲပါသည္။ “အယူသီးမႈေတြ အၾကမ္းဖတ္သမားေတြ မရွိတဲ့ တ့ဲ ျမန္မာမြတ္စလင္ေတြ ရိုးရိုးသားသားနဲ႔ ေနထိုင္လိုၾကပါတယ္။ သားသမီေတြ အာရဘီစာကိုသင္ခ်င္ၾကပါတယ္။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနမားဇ္(ဆြလာသ္) ဖတ္ခြင္ေပးပါ။ ဗလီေသးေလးေတြ မွ အဖီေလးထုတ္ျပီးဆြလာသ္ ၀တ္ျပဳခြင့္ေပးပါ။ အဖြဲ႔အစည္းေတြကဦးေဆာင္ျပီးဟဂ်္၀တ္ျပဳခြင့္ေပးပါ။ အပိတ္ခံ ဗလီေတြကို ျပန္ဖြင့္ခြင့္ေပးပါ။ လို ႔ေတာင္းဆိုပါတယ္ ။ ” ဟုစသည္႔ ေတာင္းဆိုခ်က ္ေတြကို ၄င္းမိန္႔ခြန္း တြင္ ထည္႔သြင္း ေဟာေျပာ သြားပါ သည္။ ဆက္လက္ျပီး “ အစၥလာမ္သာသနာ၀င္ေတြ ႏုိင္ငံ႔ ၀န္ထမ္းေတြ လုပ္ခ်င္ပါ တယ္ ။ စစ္ဗိုလ္ၾကီးေတြလုပ္ခ်င္ၾကပါတယ္။ ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္တက္ခ်င္ၾကပါတယ္ ။ ဟု ႏိုင္ငံေတာ္သို႔ ေတာင္းဆို သြားပါသည္။
ျမန္မာယဥ္ေက်းမႈကိုလိုက္နာထိန္းသိမ္းေသာမ်ိဳးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ ရွင္သန္ႏိုးၾကား၍ တိုင္းျပည္အေပၚ တြင္ သစၥာရွိသည္႔ မြတ္စလင္ မ္ လူငယ္မ်ားေပၚထြန္းေရး ၊ႏိုင္ငံျခားတိုင္း တစ္ပါးကိုအထင္ၾကီး အားကိုးျခင္း ကင္းစင္သည္႔ အမ်ိဳးေကာင္းသား၊ သမီးမ်ိဳးဆက္သစ္လူငယ္မ်ားေပၚထြန္းေစရန္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ ေပးေရး ၊ ႏိုင္ငံေတာ္အတြင္း ေနထိုင္ၾကေသာ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ တို႔၏ လိုအပ္ခ်က္ႏွင့္ ဘာသာေရးဆိုင္ရာ
မြန္ျပည္နယ္ ၊ေပါင္ျမိဳ႕နယ္ မုတၱမျမိဳ႕ မ.မ.လ အဖြဲ႔၀င္မ်ား
အခက္အခဲမ်ား ကို ႏိုင္ငံေတာ္ တာ၀န္ရွိသူ အဆင့္ဆင့္ တို႔ႏွင့္ ညိွ႔ႏိႈင္းေဆာင္ရြက္ေပးေရး ၊ ျမန္မာမြတ္စလင္မ္ အမ်ိဳးသားထုတစ္ရပ္လံုး ၏ ဘက္စံုဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေစရန္ စြမ္းစြမ္းတမံေဆာင္ရြက္ေရးစသည္႔ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၄ရပ္အား ခ်မွတ္အေကာင္ အထည္ ေဖၚေနသည္႔ မ.မ.လအဖြဲ႔ခ်ဳပ္အား ၁၉၄၅ စက္တင္ဘာ ၂၀ရက္ေန႔တြင္ ဦးၾကြယ္၀က စတင္ထူေထာင္ခဲ့သည္။ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ အသိအမွတ္ျပဳထား ေသာမ.မ.လအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အေနျဖင့္ အစၥလာမ့္ ဓမၼသတ္ ထုတ္ျပန္ေပးျခင္း၊ လူမႈကူညီေရးလုပ္ငန္းမ်ားေဆာင္ရြက္ျခင္း ၊ဟလလ္ အသိအမွတ္ျပဳ လက္မွတ္ ထုတ္ ေပးျခင္း၊ ႏိုင္ငံတကာတြင္ က်င္းပေသာအစၥလာမ့္ ညီလာခံမ်ား ၊ ျပိဳင္ပြဲမ်ားသို႔ ေရြးခ်ယ္ ေစလြတ္ျခင္း၊ အာရဘီီစကားေျပာ ၊ ကြန္ျပဴတာ ၊ ယာဥ္ေမာင္း ၊ စက္ခ်ဳပ္၊ ဘာသာျပန္ စေသာသင္တန္း မ်ားဖြင့္လွစ္ ေပးျခင္း ၊ ၊မဟာတမန္ေတာ္ေန႔ သာသနာ႔ မွတ္ေက်ာက္တင္ စာေပျပိဳင္ပြဲမ်ား ၊ေသြးလႉဒါန္း ပြဲမ်ားကိုေဆာင္ ရြက္ က်င္းပေပး လ်က္ရွိပါသည္ ။ ၂၁.၁.၂၀၁၂ မွ ၂၂ .၁.၂၀၁၂ အထိ က်င္းပမည္႔ ၂ရက္ၾကာက်င္းပမည္႔ မ.မ.လအစၥလာမ့္ ညီလာခံတြင္ အလုပ္အမႈေဆာင္သစ္ ေရြးခ်ယ္ျခင္း၊ ဘ႑ာေရးရွင္းတမ္း တင္ျပျခင္း၊ အစီအရင္ ခံစာ တင္ျပျခင္းမ်ားကို ျပဳလုပ္သြားမည္ဟု သတင္းရရွိပါသည္။
credit here
Now Bo Khin Nyunt (I just call him “Bo” meaning captain in Burmese because he was just a captain that used to come and stand at my table when he was serving as PA to Col Tint Swe attached to the Prime Minister Office when I was the Foreign Affairs Secretary to the first Prime Minister Brigadier of Socialist Burma, Brigadier General Sein Win way back in 1974-77) the former much feared spy chief and the Junta’s Prime Minister, the main architect of the illogical road to democracy has spoken that, all the ethnic armed nationalities groups are very honest and truthful.
Unlike the Myanmar administrations they are not liars like Thein Sein himself who paints the prisoners of conscience as criminals and launched an all out war to the Kachin while talking peace with them. This is understandable as “Lying the very Concept of Truth” is the norm of every Myanmar administration. Now that the quasi civilian government is making some attempts to diffuse the situation with the dissidents both ethnic and pro democracy groups I have humble analyze the ethnic nationalities problem as follows:-
Marginalization
The most fundamental grievance of ethnic nationalities is their lack of influence on the political process and thus on decisions that affect their lives. Like society at large, they have been disenfranchised by a strongly centralized military state that regards them with intense suspicion. They have felt the loss of political and economic power even more acutely than the majority population as both the government and the officer corps are overwhelmingly ethnic Myanmar which are widely perceived as a foreign force. Ethnic nationalities groups consider themselves discriminated against and have openly accused successive governments of a deliberate policy of Myanmarnization. The ethnic nationalities are not only marginalized economically, but also that their social, cultural, and religious rights are being suppressed.
While many ethnic groups originally fought for independence, today almost all have accepted the Union of Burma as a fact, and merely seek increased local authority and equality within a new federal state structure. The military dictators, however, still suspect them of scheming to split the country and see this as justification for its repressive, often brutal policies in ethnic dominated areas.
Since 1988, most ethnic nationality organizations have expressed support for democracy, seeing this as their best chance to gain a voice in national politics and press for a redress of their long-standing grievances. The elite in the ethnic organizations are democrats by persuasion or regard democracy not an end in itself. Their main concern is to secure local political and administrative authority, further development of their regions, and enjoy the right to maintain and practice their language, culture and religion without constraints. This is a simple obsession of the ethnic nationalities of Burma
The strength of ethnic nationality organizations traditionally has been measured in military terms. The shift in national politics since 1988 and subsequent ceasefires, however, have transferred the main struggle from the battlefield to the political and administrative arena. The primary challenge for ethnic nationality organizations today is, therefore, to build political and organizational capacity – individually, and as a group – to ensure that they are not left out of future negotiations about the future of the Federal Union of Burma and can continue to represent the interests of their communities. They also need to help rebuild their war-torn communities and economies and re-establish a sense of normalcy and confidence in the future.
To negotiate and eventually overcome these obstacles requires vision, careful balancing of objectives and strategies, and significant implementation capacity. First and foremost perhaps, it requires a genuine commitment to move beyond narrow agendas and build a better life for local communities and the country at large. Most groups, however, lack these skills. In fact, the weaknesses and approaches of ethnic nationalities often mirror those of the central government and other local authorities. Many ethnic organizations continue to be dominated by soldiers who have little knowledge of political and social affairs or experience with relevant tools for organization and negotiation. They may have significant legitimacy rooted in the struggle for self-determination – or, in some cases, the 1990 election – but strong hierarchies and top-down approaches mean that links to local communities often are weak. There is also a dearth of people in these communities at large with relevant education and experience.
Over the past few years, some key ethnic organizations have begun to face up to these problems and start on the difficult task of building networks in long-divided communities and training capable leaders and administrators. Yet, much needs to be done and they are often seen struggling against government repression and international indifference.
Dilemma of Changing Culture
Ethnic nationalities together with the Myanmar have lived in one way at a particular time, but there is no absolute ethnic nationality which persists unchanged through time. Society changes as people make decisions about how to adapt to constantly changing circumstances, including their relations with external societies. Insofar as one can apply terms of biology to social phenomenon, such change can be seen as a natural, evolutionary process. On the surface, applying this view to Burma’s current struggle for social justice seems to yield little productive insight. If culture, ethnicity and religion are always changing, and that perpetual flux is a normal characteristic of any social system, then what is the hope for resistance? Change seems to be inevitable.
History demonstrates that some cultures triumph and others fade; civilizations wax and wane over time almost as if they are living organisms. This is especially true to Burma. The Myanmar race domination over the non Myanmar races have triumph all these years and in the recorded history of Burma the major tribes like Pyu, Kanyan and Thet races has all disappeared and vanished because of the dominance of the Myanmar race. Even in the last Burmese dynasty (Konebong dynasty) the Myanmar has tried to wipe out the Mon people when by a trick king U Aung Ze Ya called the entire learned Mon monk and burnt them alive.
Contemporary history has shown that the ethnic races of such as Shan, Chin and Kachin have consented to join the Union while Karen, Karenni, Mon, Arakanese are being forced to join the Union of Burma in taking independence from Britain. But all of them were very suspicious of the Myanmar ethnic and this was compounded the action of the Tatmadaw when it launched it ethnic cleansing policy.
This could, somewhat detached interpretation can even be taken further, confounding the good intentions of those Myanmar seeking to uphold the value of cultural diversity and ethnics rights. If cultural adaptation is a strategy for dealing with change in the political and economic environment, then by opposing it do people invite hardship? Are attempts to preserve the ethnic cultures simply bound to fail, or perhaps worse, to succeed in ways which limit people’s adaptation, hence compound their suffering? Political, social and economic encroachments from all sides tell people to abandon their own ways and to accept the transitions which will align them with mainstream culture: from subsistence farming to cash-cropping, from the village to the city, from minority to majority, from the margin to the center. To the extent that this message is oppressive, it is also pragmatic, telling people what they must do to survive.
Of course, people resist this change vigorously, in myriad ways and for various reasons. Burma’s history of ethnic conflict can be framed as a struggle to define and control the nature of social change, to distinguish Myanmar from a non Myanmar and assert the relative status of each. Important events in Burmese history such as colonization, independence, growth of a national military culture, and the advent of a modern democracy movement reveal new aspects of this resistance. Political and military movements espousing ethnic nationalism are one form of organized, collective resistance. Flight, non-confrontational resistance and simple perseverance are examples of more individual or informal resistance strategies.
While none of these strategies has been particularly successful in negotiating a roadmap to social change shared by center and periphery alike, all have proved impressively resilient. Guerilla wars have dragged on for sixty years and refugees have subsisted in stateless hiatus for decades.
Despite perennial forecasts of its imminent demise, the power center has continually re-asserted its authority; despite the ethnic nationality’s claims to control social change, the periphery remains independent; despite ethnic nationalities claims to utter differentiation, the influence of the center pervades. Therefore, not only is society in constant flux, but equally enduring is the struggle to define and control this flux through resistance and adaptation. If change is inevitable, so too is dissent, and so is the consequent struggle to control the agents and outcomes of that change.
In Burma this context of change and resistance is chiefly characterized by ethnic nationalism. Rival claims to the control of social change are phrased in terms of the differentiation, history and autonomy of competing ethnic groups. The categorization of these groups is a major point of conflict. The vagaries of geographic, linguistic, cultural and historical criteria for defining ethnic categories are widely recognized both within and outside Burma. Defining ethnicity by any of these criteria has proved problematic not only for the academics but for other investigators of ethnicity, not to mention for the people in question. Nevertheless, the idea of ethnic nationality is central to social conflict. Yet, just as culture constantly changes, so does ethnicity. Political systems are an investigation of how the categories of ethnicity, specifically those of Kachin and Shan, are in them tools in a struggle for adaptation and resistance.
People adapt their identity as best they can to the political and economic forces which create change. Ethnicity is often classified by unique, exclusive cultural or hereditary traits, but there are as many exceptions to these categories as there seem to be rules. These changes are marked by shifts in physical location and the economic relationships they connote, from lowlands to mountains, from rice paddies to widens plots, and from economic autonomy to participation in a feudal hierarchy. Therefore, ethnic identity is also the product of adaptation and resistance. This formative link between identity and resistance also marks the nexus where social change in the anthropological sense of the term and the struggle for social justice
The conflict raises critical questions about the nature, role and priorities of a human rights movement. How can those who wish to effect peace in Burma reject the dangers of ethnic nationalism, while at the same time promote successful adaptation to inevitable social change? Can one extricate the interests of ethnic nationalist structures? Moreover, how can this are done without submitting to nationalist hegemony from the mainstream, especially in the face of a deliberate program of Myanmarnization?
Thus Burma’s future activists, historians, poets, artists, scientists and educators may comprise a high number of people from ethnic nationalities whose skill, intellect and access to national institutions should allow them to celebrate, rather than denigrate, cultural and linguistic diversity. They should not be forced to choose between absorption by the mainstream or social marginalization as minorities, but conditions must be drawn to enable to develop and adapt their identity as equal opportunity to other citizens. Ultimately, more answers will be found by pursuing and expanding inclusively than by mimicking the mainstream trend towards domination and exclusion.
The present peace struggle for its treatment of ethnicity and social change is a necessity and inevitable part of society. Ethnic categories, which also change over time, are subject to debate and interpretation, and indeed Professor Edmond Leach was ahead of his time by recognizing that they are at best artificial and problematic.
Concerning Burma, one must recognizes a fundamental tension between the reality of social change and nationalistic attempts to articulate and enforce an ethnic identity. This tension presents a dilemma to the peace movement, which asserts that human dignity should not be seconded to the inevitability of social change, and seeks to challenge the calculated absorption of the periphery into the mainstream of Burmese society. An aspect of social change is free will, the opportunity to make autonomous choices. This autonomy represents basic human rights about what language people want to speak, what clothes they want to wear, how they want to live and how they wish to identify themselves. Violence, repression and economic exploitation all intrusions into universal and inalienable human rights are what threaten human dignity and survival. Where an international peace movement intersects with Burma’s ethnic rights struggle, it must choose its path based on what people want and need to adapt, survive and live in dignity, rather than on a prevailing nationalist ideology. Ethnic aspirations are difficult to understand; pointing out its many complications and paradoxes makes it no easier. Nevertheless, to make the right choices the peace movement must be aware of all the resources available to it.
The Importance of Ethnicity
On 23 May 1947, less than three months before his death, Bogyoke Aung San gave a speech which made his thoughts on democracy very clear. He distinguished ‘true’ from ‘sham’ democracy. He said,
“Only true democracy can work for the real good of the people, real equality of status and opportunity for every one irrespective of class or race or religion or sex. Not every democracy is true democracy. Some are imperfect democracies concealing in democratic guise the dictatorship of the capitalist class. True democracy alone must be our basis if we want to draw up our constitution with the people as the real sovereign and the people's interest as the primary consideration. Democracy alone is the basis upon which the real progress of a nation can be built.”
But lamentably none of the Myanmar leaders follow his vision. During 1948- 1958, the government under U Nu was at first running pretty smoothly, even thought being pressurized by the Myanmar nationalists. U Nu changed the Constitution. By 1961 the Saophas realized that the Union was not only totally under the control of the Myanmar but becoming under the Military; therefore, the question of “ to secede or not to secede “ came to be an issue amongst Shan leaders including U Htoon Myint who was anti- Saophas. This was not a crime, it was a right provided by the Constitution (The Shan State had the right to secede after ten years, 1958). Hence the secession issue did not arise out of conspiracies by the Shan leaders; it originated from real grievances.
Bogyoke Aung San’s daughter, Daw Aung San Suu Kyi was shocked to discover the military’s actions of injustice, subjugation of the people, the shooting of thousands of students and the heinous human rights violations practiced against the ethnic nationalities. She exposed that the method used by the military in ruling the country was not what her father had wanted. By this exposure she damaged the military regime’s legitimacy. This is one, if not the main, reason why the military generals especially Than Shwe hated her so much and is so afraid of her
To move forward there has to be National Reconciliation of all nationalities coming together at a round table. The talk has to be built on truth, trust and transparency. In a country like Burma there has to be an understanding of the principle of territorial integrity and fundamental respect for diversity, and different peoples’ wishes for freedom, equality and justice. In other words there must be a Second Panglong Conference which she has called.
To have a genuine democracy in Burma then dictatorship and Tatmadaw has to be abolished for good as it has no place in the modern and civilized world and in its place must be the people’s army Pyidaungsu Tat, the Federal army. In the United States is that: the whites constitute 80.1% of the United States population (2006 estimate); whereas, approximately 60 percent of the population in Burma is ethnic Myanmar and the present military regime is overwhelmingly dominated by ethnic Myanmar.
If a black person who belongs to only 12.8% of a country's population can be given a chance to become the President of the United States and leader of the free world, Burma should give an equal opportunity to potential leaders from the ethnic groups which make about 40% of the country's population. Ethnicity plays a vital role in Burma's politics. It is participation and inclusiveness that make a nation strong, and Burma is not an exception. Should Burma fail to understand this reality, the socio-political conflicts will continue to persist even after the restoration of democracy. Barack Obama's election not only gives a new hope to millions of Americans, but also energizes the ethnic nationalities groups of Burma. Genuine national reconciliation and nation-building must precede the restructuring of the state.
The neighboring countries especially ASEAN China and India because of their selfish motives under the beautifully coined word of Constructive Engagement Policy have help prolong the military administrations in Burma and only now because of the punitive actions of the West that the rottenness of the dictatorship was reveal now should help Burma to be on the right road. Their selfish motive indirectly encouraging the regime with “Containing Balkanization” in Burma could easily lead to a resumption of localized arm conflicts again. Then as usual military-owned businesses, Junta cronies, foreign investors and traders, and ethnic drug lords and elites plunder the natural resources of the ethnic states, local ethnic populations will continue to be denied economic opportunities and the ethnic nationalities states will also see their environment further destroyed by greedy businesses and bad governance.
It is now up to the leaders of the ethnic groups to decide whether they will betray the 60-year long struggle for their ethnic people or stand together with an effective strategy to fight for equal ethnic rights. The rest will be history.
Last but not the lease is that the architect of 8888 uprising Khin Nyunt and his band of former Military Intelligence are let lose again coined by most Burmese as hell hound at large and by his conversation we know that he want to come back into the scene. This is a very dangerous trend both for the ethnic nationalities and the prodemocracy movements as he could twist both the international community and the ethnic nationalities. He together with Than Shwe should be standing in the gallows if real democracy and ethnic equality is to be achieved. We still has to see how Burma is unfolding.
- Asian Tribune -
Sanctions အေပၚအျမင္
''ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈဆိုတာ သူ႔အလိုလို မိုးေပၚက က်လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိး ျဖစ္လာတာပါ။ တရားေတာ္ျမတ္အတိုင္း။ ဒါေၾကာင့္ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈဆိုတဲ့ အက်ဳိးတရားကို ဖယ္ရႇားခ်င္ရင္ အေၾကာင္းတရားကို မသိခ်င္ေအာင္ မေဆာင္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အေၾကာင္းတရားကို ဖယ္ရႇားဖို႔အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလုံး ၀ိုင္း၀န္းကူညီ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။'' (ကိုမင္းကိုႏိုင္)
''ကြၽန္ေတာ္တို႔ Sanctions ကိစၥ ေျပာလို႔ရႇိရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ နားလည္တာကေတာ့ အမ်ဳိးသားစီးပြား ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မႇာရႇိတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ဆိုရႇယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ၂၆ ႏႇစ္စလုံးမႇာ ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ Sanctions လုပ္တာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ အခုမႇ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီ Sanctions ကိစၥက အင္မတန္ကို ေရပန္းစားေနတဲ့ စကားလုံးျဖစ္ေနေပမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကိုယ္ႏႈိက္က၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔အစုိးရ ကိုယ္ႏိႈက္က Sanctions လုပ္တာကို ႏႇစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံစားခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ ေနာက္ခုတျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပြင့္လင္းလာတယ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္လာတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ မၾကာေသးေသာ ကာလကပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမႇာ ကမၻာေပၚမႇာ ေစ်းအႀကီးဆုံး တယ္လီဖုန္း၊ ကမၻာေပၚမႇာ ေစ်းအႀကီးဆုံး ေမာ္ေတာ္ကားေတြ ရႇိေအာင္လည္း ဥေရာပသမဂၢက Sanctions လုပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမရိကန္အစုိးရက Sanctions လုပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလို Sanctions ကိစၥကိုေျပာရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကပဲ လူထုေတြ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေအာင္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအတုိက္အခံေတြက Sanctions လုပ္ထားတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဒီဟာကို လက္နက္တစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအရ ထိုးႏႇက္ဖို႔ အသုံးခ်ေနတာဆိုရင္ ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ လက္မခံပါဘူး။ အဲဒီလို တစ္ကယ့္တကယ္က ကြၽန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္စာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစခ်င္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ေထာင္ထဲ သြားမေနဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ဒီႏိုင္ငံေရးထဲ လာမလုပ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုယ္ႏႈိက္က ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ခ်င္ လို႔၊ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး တိုးတက္ခ်င္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရး လုပ္တာပါ။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္သူကို နစ္နာမယ့္ကိစၥမ်ဳိးဘယ္ေတာ့မႇ မလုပ္ဘူး။ ဟိုတုန္းကလည္း မလုပ္ဘူး။ ေနာက္လည္း မလုပ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေကာင္းၿပီ။ Sanctions ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ခုနက မင္းကိုႏိုင္ ေျပာထားၿပီးပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ လုပ္ထားတာလဲ။ Sanctions လုပ္တဲ့ ကာယကံရႇင္ႏိုင္ငံေတြနဲ႔ အခု ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနၿပီပဲ။ ေဆြးေႏြးေနၿပီပဲ။ အဲဒီေတာ့ Sanctions ျဖစ္ ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြကို ေျဖရႇင္းရင္ Sanctions က သူ႔ဟာသူ ေျပလည္သြားမႇာပါ။ ေတာင္းဆိုေနစရာ မလုိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ Sanctions လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ပါ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ေျဖရႇင္းမယ္။ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္မယ္။ အဲဒါက Sanctions နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားပါ။'' (ကိုကိုႀကီး)
ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အေပၚအျမင္
''ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္း၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ဖမ္းဆီးထားသူမ်ား ရႇိ၊ မရႇိ ဆိုတဲ့ ကိစၥ၊ ကာယကံရႇင္ေတြ မည္သို႔ပင္ ရႇိတယ္၊ မရႇိဘူး ေျပာပါေသာ္လည္း ျပည္သူလူထုႀကီးက ဆုံးျဖတ္ၿပီးသြားပါၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၃ ရက္ေန႔ လြတ္ လာတဲ့အေပၚမႇာ သေဘၤာဆိပ္၊ ဘူတာ႐ုံေတြ၊ ေလဆိပ္ေတြ၊ ကားဂိတ္ေတြမႇာ ပန္းေတာင္းႀကီး ေမႇာက္ၾကသြားသလို လူေတြ ဒလေဟာ အူလႈိက္သဲလႈိက္ ေျပးၿပီးေတာ့ ႀကိဳၾကတယ္။ အဲဒါ သူခိုး၊ ဓားျပေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လိုလူစားေတြလဲဆိုတာ ျပည္သူလူထု သိပါတယ္။ ျပည္သူလူထု ဆုံးျဖတ္ၿပီးသြားပါၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ရႇိ၊ မရႇိ ဆို တာ။'' (ကိုမင္းကိုႏိုင္)
ႏိုင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ ရပ္တည္၊ မတည္ အေပၚအျမင္
''ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၁၉၈၈ ခုႏႇစ္ အေရးအခင္းစၿပီးေတာ့ ေပၚေပါက္လာတဲ့အေၾကာင္း အရင္းခံကိုကကို အားလုံးပါ၀င္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္မ်ဳိး၊ ႏိုင္ငံေရးစနစ္မ်ဳိးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးပမ္းတိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္၊ ၂၀၁၀ ခုႏႇစ္ေတြ ကာလေတြအတြင္းမႇာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ အားလုံးပါ၀င္ႏိုင္ေရးဆိုတဲ့ကိစၥကို မေမ့ မေလ်ာ့ သတိျပဳေစခ်င္လို႔ ထပ္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတိေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒီအားလုံးပါ၀င္ ႏိုင္ေရးဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စတင္ခဲ့တဲ့ကိစၥ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထပ္တလဲလဲ သတိေပးခဲ့တဲ့ကိစၥျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ အခုဒီအခ်ိန္မႇာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလုံး ပါ၀င္ႏိုင္ေရးကိစၥကို အေလးထားလုိပါတယ္။ အားလုံးပါ၀င္ႏိုင္ေရးဆိုတဲ့ အခ်က္ေပၚမႇာ အေျခခံတဲ့အခ်က္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ပါ၀င္မႇာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ခုႏႇစ္ အေရးႀကီးတဲ့ပြဲမ်ဳိးမႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဖယ္ရႇားခံထားခဲ့ရပါတယ္။ အခုမႇပဲ ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ေလာက္မႇ အားလုံး မ်က္စိေရႇ႕ေမႇာက္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ ပါ၀င္ခြင့္ရႇိမလဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပါ၀င္ခြင့္ရႇိမလဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔တင္မဟုတ္ဘူး။ အခုသြားေနတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးျဖစ္စဥ္မႇာ လက္ရႇိအစိုးရ ဦးေဆာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္စဥ္မႇာ မပါ၀င္ရေသးတဲ့သူေတြေကာ ဘယ္လို ပါ၀င္ခြင့္ရႇိမႇာ၊ ဒီအေျခအေနေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ အားလုံးပါ၀င္ႏိုင္ဖို႔ ဘာေတြထပ္ၿပီးျပင္ဆင္ရဦးမလဲဆိုတာကို အခ်ိန္ယူစဥ္းစားေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။'' (ကိုလႇမ်ဳိးေနာင္)
လက္ရႇိၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ ပြဲအေပၚ အျမင္
''ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၂၀၀၇ ခုႏႇစ္ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းမခံရခင္တုန္းက ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနနဲ႔ အခုကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနဟာ ပုံသ႑ာန္အားျဖင့္ ေျပာင္းလဲသြားတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ပထမဦးဆုံးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၂၀၀၈ခုႏႇစ္ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခံေနရစဥ္ အေတာအတြင္းမႇာပဲ အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အျငင္းပြားစရာေတြရႇိေနတဲ့ ၂၀၁၀ ေရြး ေကာက္ပြဲရလဒ္၊ အဲဒီကေနျဖစ္ထြန္းလာတဲ့ လႊတ္ေတာ္အခင္းအက်င္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတဦးေဆာင္တဲ့ အစိုးရသစ္အဖြဲ႔ စသည္ျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းေတြ ေျပာင္းလဲလာပါၿပီ။ အဲဒီတစ္ခ်ိန္တည္းမႇာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ေၾကညာမႈဟာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထား ထုတ္ျပန္ခ်က္ မႇာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရာက္ေရး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေထာက္ခံတယ္ဆိုတာဟာ အင္မတန္စြန္႔စားရတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔အတူ ဒုကၡသုကၡ အ၀၀ကို ေ၀ဒနာေတြကို တနင့္တပိုးႀကီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံစားၿပီးတဲ့ေနာက္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ လက္ေတြ႔က်တဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ခု၊ စြန္႔စားၿပီးေတာ့ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ေထာက္ခံတယ္လို႔ ပထမဦးဆုံး ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရက္သားပဲ ရႇိပါေသးတယ္။ ေထာင္က လြတ္လာတာ။ အဲဒီေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမႇာ ၈၈ ကတည္းကေနၿပီးေတာ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပါ၀င္လႈပ္ရႇားခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကေနၿပီးေတာ့ တစ္သီးပုဂၢလ ၀င္သြား တာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ နားလည္မႈ အျပည့္အ၀နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အသိအမႇတ္ျပဳပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမႇာ ၀င္ေရာက္ ယႇဥ္ၿပိဳင္မႇာ မဟုတ္ ပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ ဒီေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရာက္ေရး ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အျပည့္အ၀ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သြားမႇာ ျဖစ္ပါတယ္'' (ကိုကိုႀကီး)
၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား ဆိုသည့္ အေပၚအျမင္
''၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားဆိုတာ ျမစ္တစ္စင္းနဲ႔ တူပါတယ္။ ျမစ္တစ္စင္းကေရကို လက္ခုပ္နဲ႔ ခတ္ၿပီးေတာ့ ဒီေလာက္ပဲလို႔ေျပာမယ္ဆိုရင္ မျဖစ္ပါဘူး။ ျမစ္ဖ်ားကေန ပင္လယ္ထိ စီး၀င္တဲ့ေရဟာ ျမစ္တစ္စင္းရဲ႕ ေရပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၈၈ ရဲ႕ အင္အားဟာ ကန္႔သတ္လို႔ မရပါဘူး။ ၈၈ ဆိုတဲ့ အခ်ဳိးအေကြ႔ အေျပာင္းအလဲႀကီးတစ္ခုလုံးကို အားစိုက္သယ္ေဆာင္လာတဲ့ အဲဒီခ်ိန္က ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကစၿပီးေတာ့ ဒီကေန႔ထိ ပါ၀င္ေနတဲ့ ၉၆၊ ၉၈ စတဲ့ အေရးေတာ္ပုံေတြ ၂၀၀၇ မႇာပါ၀င္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအားလုံးဟာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြပါ။ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြဟာ တစ္ပါတီ အာဏာရႇင္ကေန ဒီမိုကေရစီကို အခ်ဳိးအေကြ႔ကို ေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့ ၈၈ ရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ဟာ ဒီကေန႔ထိ က်န္ေနပါေသးတယ္။ ဒါကတစ္ေၾကာင္းပါ'' (ကိုမင္းကိုႏိုင္)
၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားအဖြဲ႕သည္ လာမည့္ဧၿပီလ ၁ရက္ေန႕တြင္က်င္းပမည့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည္မဟုတ္ေသာ္လည္း ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ အေပၚတြင္ အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံသြားရန္ အစီအစဥ္ရွိေၾကာင္း ကိုကိုႀကီးမွ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ျခင္းကို ေထာက္ခံတယ္ဆိုတာ အင္မတန္မွ ဆံုးျဖတ္ရခတ္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုပါ ဒါဟာ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ လက္ေတြ႕က်တဲ့ ေရႊးခ်ယ္မႈတစ္ခုကို စြန္႕စားၿပီးေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေထာက္ခံတယ္လို႕ ေျပာခဲ့တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လြတ္လာတာ ရက္သားဘဲ ရွိပါေသးတယ္ ေထာင္ကလြတ္လာတာ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၈၈ကေန စဥ္ဆက္မျပတ္ ပါ၀င္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖတ္ေတြ ကေနၿပီးေတာ့ တသီးပုဂၢလ ၀င္သြားတာေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လဲ နားလည္မႈအျပည့္အ၀နဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္ ဒါေၾကာင့္မို႕လို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕အေနနဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မွာမဟုတ္ပါဘူး သို႕ေသာ္လည္းဘဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရာက္ေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။” ဟု ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕၀င္ တစ္ဦးျဖစ္သူ ကိုကုိႀကီးက ေျပာသည္။
၈၈မ်ိဳးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားမ်ားအေနျဖင့္လည္း လက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ေစာင့္ၾကည့္ကာ ျပည္သူမ်ားအားလံုး ပူးေပါင္းပါ၀င္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မ်ိဳးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ရန္ ေဆာင္ရြက္လိုေၾကာင္း ကိုလွမ်ိဳးေနာင္မွ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
“အားလံုးပါ၀င္ႏိုင္ေရးကို အေလးထားေနပါတယ္ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရသစ္လက္ထက္မွာ မပါ၀င္ေသးတဲ့လူေတြလဲ ဘယ္လိုပါ၀င္ခြင့္ရႏိုင္မလဲ ဒါေတြကြ်န္ေတာ္တို႕ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အားလံုးပါ၀င္ႏိုင္ဖို႕ ဘာေတြထပ္ၿပီး ျပင္ဆင္ထားသင့္သလဲဆုိတာကို အခ်ိန္ယူစဥ္းစားေနတာျဖစ္ပါတယ္” ဟု ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား ကိုလွမ်ိဳးေနာင္က ေျပာသည္။
အဆိုပါ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကို ၂၀၁၂ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၁ရက္ ေန႕လည္ ၂နာရီ၀န္းက်င္တြင္ ျပည္လမ္းေတာ္၀င္စင္တာ ၇လႊာတြင္ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား အေနျဖင့္ ၄င္းတို႕၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို ေျပာၾကားခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပမီဒီယာမ်ား၏ ေမးျမန္းခ်က္မ်ားကို ေျဖၾကားခဲ့ၾကသည္။
၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီအေရး ၊ လူ႕အခြင့္အေရး ၊ တိုင္းျပည္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ ၁၉၈၈ခုႏွစ္ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီးမွ စတင္ၿပီး ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ေၾကာင္းအပါအ၀င္ စုစုေပါင္း အခ်က္ ၉ခ်က္ကို ၈၈မ်ိဳးဆက္သစ္ေက်ာင္းသား တစ္ဦးျဖစ္သူ ကိုဂ်င္မီမွ ဖတ္ျပခဲ့သည္။
Source :Shwe Myitmakha
Sanctions အေပၚအျမင္
''ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈဆိုတာ သူ႔အလိုလို မိုးေပၚက က်လာတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေၾကာင္းေၾကာင့္ အက်ဳိး ျဖစ္လာတာပါ။ တရားေတာ္ျမတ္အတိုင္း။ ဒါေၾကာင့္ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈဆိုတဲ့ အက်ဳိးတရားကို ဖယ္ရႇားခ်င္ရင္ အေၾကာင္းတရားကို မသိခ်င္ေအာင္ မေဆာင္ပါနဲ႔လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အေၾကာင္းတရားကို ဖယ္ရႇားဖို႔အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလုံး ၀ိုင္း၀န္းကူညီ ေဆာင္ရြက္ေပးႏိုင္ပါတယ္။'' (ကိုမင္းကိုႏိုင္)
''ကြၽန္ေတာ္တို႔ Sanctions ကိစၥ ေျပာလို႔ရႇိရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ နားလည္တာကေတာ့ အမ်ဳိးသားစီးပြား ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရးဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မႇာရႇိတယ္လို႔ ျမင္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ၿပီးခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့ဆိုရႇယ္လစ္ လမ္းစဥ္ပါတီ ၂၆ ႏႇစ္စလုံးမႇာ ကိုယ့္ဖာသာ ကိုယ္ Sanctions လုပ္တာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ အခုမႇ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဒီ Sanctions ကိစၥက အင္မတန္ကို ေရပန္းစားေနတဲ့ စကားလုံးျဖစ္ေနေပမယ္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံကိုယ္ႏႈိက္က၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔အစုိးရ ကိုယ္ႏိႈက္က Sanctions လုပ္တာကို ႏႇစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံစားခဲ့ရၿပီးပါၿပီ။ ေနာက္ခုတျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ပြင့္လင္းလာတယ္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္လာတာကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳဆိုပါတယ္။ မၾကာေသးေသာ ကာလကပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံမႇာ ကမၻာေပၚမႇာ ေစ်းအႀကီးဆုံး တယ္လီဖုန္း၊ ကမၻာေပၚမႇာ ေစ်းအႀကီးဆုံး ေမာ္ေတာ္ကားေတြ ရႇိေအာင္လည္း ဥေရာပသမဂၢက Sanctions လုပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေမရိကန္အစုိးရက Sanctions လုပ္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီလို Sanctions ကိစၥကိုေျပာရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကပဲ လူထုေတြ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေအာင္၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရးအတုိက္အခံေတြက Sanctions လုပ္ထားတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဒီဟာကို လက္နက္တစ္ခုအျဖစ္နဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအရ ထိုးႏႇက္ဖို႔ အသုံးခ်ေနတာဆိုရင္ ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ လက္မခံပါဘူး။ အဲဒီလို တစ္ကယ့္တကယ္က ကြၽန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္စာ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေစခ်င္ရင္ ကြၽန္ေတာ္ေထာင္ထဲ သြားမေနဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ဒီႏိုင္ငံေရးထဲ လာမလုပ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ကိုယ္ႏႈိက္က ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ခ်င္ လို႔၊ ႏိုင္ငံတကာနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းၿပီး တိုးတက္ခ်င္လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံေရး လုပ္တာပါ။ အဲဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ကြၽန္ေတာ္တို႔ျပည္သူကို နစ္နာမယ့္ကိစၥမ်ဳိးဘယ္ေတာ့မႇ မလုပ္ဘူး။ ဟိုတုန္းကလည္း မလုပ္ဘူး။ ေနာက္လည္း မလုပ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေကာင္းၿပီ။ Sanctions ကိစၥနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ခုနက မင္းကိုႏိုင္ ေျပာထားၿပီးပါၿပီ။ ဘာေၾကာင့္ လုပ္ထားတာလဲ။ Sanctions လုပ္တဲ့ ကာယကံရႇင္ႏိုင္ငံေတြနဲ႔ အခု ထိေတြ႔ဆက္ဆံေနၿပီပဲ။ ေဆြးေႏြးေနၿပီပဲ။ အဲဒီေတာ့ Sanctions ျဖစ္ ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြကို ေျဖရႇင္းရင္ Sanctions က သူ႔ဟာသူ ေျပလည္သြားမႇာပါ။ ေတာင္းဆိုေနစရာ မလုိပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ Sanctions လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္းရင္းေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ပါ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ေျဖရႇင္းမယ္။ ပူးေပါင္းၿပီးေတာ့ ေဆာင္ရြက္မယ္။ အဲဒါက Sanctions နဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထားပါ။'' (ကိုကိုႀကီး)
ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား အေပၚအျမင္
''ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတဲ့ေမးခြန္း၊ ႏိုင္ငံေရးအရ ဖမ္းဆီးထားသူမ်ား ရႇိ၊ မရႇိ ဆိုတဲ့ ကိစၥ၊ ကာယကံရႇင္ေတြ မည္သို႔ပင္ ရႇိတယ္၊ မရႇိဘူး ေျပာပါေသာ္လည္း ျပည္သူလူထုႀကီးက ဆုံးျဖတ္ၿပီးသြားပါၿပီ။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၃ ရက္ေန႔ လြတ္ လာတဲ့အေပၚမႇာ သေဘၤာဆိပ္၊ ဘူတာ႐ုံေတြ၊ ေလဆိပ္ေတြ၊ ကားဂိတ္ေတြမႇာ ပန္းေတာင္းႀကီး ေမႇာက္ၾကသြားသလို လူေတြ ဒလေဟာ အူလႈိက္သဲလႈိက္ ေျပးၿပီးေတာ့ ႀကိဳၾကတယ္။ အဲဒါ သူခိုး၊ ဓားျပေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လိုလူစားေတြလဲဆိုတာ ျပည္သူလူထု သိပါတယ္။ ျပည္သူလူထု ဆုံးျဖတ္ၿပီးသြားပါၿပီ။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ရႇိ၊ မရႇိ ဆို တာ။'' (ကိုမင္းကိုႏိုင္)
ႏိုင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ ရပ္တည္၊ မတည္ အေပၚအျမင္
''ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၁၉၈၈ ခုႏႇစ္ အေရးအခင္းစၿပီးေတာ့ ေပၚေပါက္လာတဲ့အေၾကာင္း အရင္းခံကိုကကို အားလုံးပါ၀င္ႏိုင္တဲ့ ႏိုင္ငံေရး ျဖစ္စဥ္မ်ဳိး၊ ႏိုင္ငံေရးစနစ္မ်ဳိးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႀကိဳးပမ္းတိုက္ပြဲ၀င္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဒီ ၂၀၀၈ ခုႏႇစ္၊ ၂၀၁၀ ခုႏႇစ္ေတြ ကာလေတြအတြင္းမႇာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြအေနနဲ႔ အားလုံးပါ၀င္ႏိုင္ေရးဆိုတဲ့ကိစၥကို မေမ့ မေလ်ာ့ သတိျပဳေစခ်င္လို႔ ထပ္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ သတိေပးခဲ့ပါေသးတယ္။ ဆိုေတာ့ ဒီအားလုံးပါ၀င္ ႏိုင္ေရးဆိုတာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စတင္ခဲ့တဲ့ကိစၥ၊ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ထပ္တလဲလဲ သတိေပးခဲ့တဲ့ကိစၥျဖစ္တဲ့အေလ်ာက္ အခုဒီအခ်ိန္မႇာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔အားလုံး ပါ၀င္ႏိုင္ေရးကိစၥကို အေလးထားလုိပါတယ္။ အားလုံးပါ၀င္ႏိုင္ေရးဆိုတဲ့ အခ်က္ေပၚမႇာ အေျခခံတဲ့အခ်က္ေၾကာင့္မို႔လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔လည္း ပါ၀င္မႇာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၁၀ ခုႏႇစ္ အေရးႀကီးတဲ့ပြဲမ်ဳိးမႇာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဖယ္ရႇားခံထားခဲ့ရပါတယ္။ အခုမႇပဲ ၿပီးခဲ့တဲ့တစ္ပတ္ေလာက္မႇ အားလုံး မ်က္စိေရႇ႕ေမႇာက္ကို ျပန္ေရာက္လာခဲ့ရပါတယ္။ ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုပုံစံနဲ႔ ပါ၀င္ခြင့္ရႇိမလဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဘယ္ေလာက္လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ပါ၀င္ခြင့္ရႇိမလဲ။ ကြၽန္ေတာ္တို႔တင္မဟုတ္ဘူး။ အခုသြားေနတဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးျဖစ္စဥ္မႇာ လက္ရႇိအစိုးရ ဦးေဆာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေရးျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈ ျဖစ္စဥ္မႇာ မပါ၀င္ရေသးတဲ့သူေတြေကာ ဘယ္လို ပါ၀င္ခြင့္ရႇိမႇာ၊ ဒီအေျခအေနေတြကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီးေတာ့ အားလုံးပါ၀င္ႏိုင္ဖို႔ ဘာေတြထပ္ၿပီးျပင္ဆင္ရဦးမလဲဆိုတာကို အခ်ိန္ယူစဥ္းစားေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။'' (ကိုလႇမ်ဳိးေနာင္)
လက္ရႇိၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ ပြဲအေပၚ အျမင္
''ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၂၀၀၇ ခုႏႇစ္ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းမခံရခင္တုန္းက ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနနဲ႔ အခုကြၽန္ေတာ္တို႔ ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာၿပီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ ႏိုင္ငံေရးအေျခအေနဟာ ပုံသ႑ာန္အားျဖင့္ ေျပာင္းလဲသြားတာေတာ့ အေသအခ်ာပါပဲ။ ပထမဦးဆုံးကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၂၀၀၈ခုႏႇစ္ဖြဲ႕စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ဖမ္းဆီးထိန္းသိမ္းခံေနရစဥ္ အေတာအတြင္းမႇာပဲ အတည္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အျငင္းပြားစရာေတြရႇိေနတဲ့ ၂၀၁၀ ေရြး ေကာက္ပြဲရလဒ္၊ အဲဒီကေနျဖစ္ထြန္းလာတဲ့ လႊတ္ေတာ္အခင္းအက်င္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတဦးေဆာင္တဲ့ အစိုးရသစ္အဖြဲ႔ စသည္ျဖင့္ ႏိုင္ငံေရးအခင္းအက်င္းေတြ ေျပာင္းလဲလာပါၿပီ။ အဲဒီတစ္ခ်ိန္တည္းမႇာပဲ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ေၾကညာမႈဟာလည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရင္ဆိုင္ရတဲ့ အေျခအေနတစ္ခုပါ။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ သေဘာထား ထုတ္ျပန္ခ်က္ မႇာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရာက္ေရး ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေထာက္ခံတယ္ဆိုတာဟာ အင္မတန္စြန္႔စားရတဲ့ ဆုံးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႔နဲ႔ အတူ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ႏိုင္ငံသားေတြနဲ႔အတူ ဒုကၡသုကၡ အ၀၀ကို ေ၀ဒနာေတြကို တနင့္တပိုးႀကီး ကြၽန္ေတာ္တို႔ ခံစားၿပီးတဲ့ေနာက္ အမ်ဳိးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ လက္ေတြ႔က်တဲ့ ေရြးခ်ယ္မႈတစ္ခု၊ စြန္႔စားၿပီးေတာ့ ဆုံးျဖတ္ခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လို႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ကို ေထာက္ခံတယ္လို႔ ပထမဦးဆုံး ေၾကညာခဲ့ပါတယ္။ သုိ႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ရက္သားပဲ ရႇိပါေသးတယ္။ ေထာင္က လြတ္လာတာ။ အဲဒီေတာ့ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမႇာ ၈၈ ကတည္းကေနၿပီးေတာ့ စဥ္ဆက္မျပတ္ ပါ၀င္လႈပ္ရႇားခဲ့တဲ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေတြကေနၿပီးေတာ့ တစ္သီးပုဂၢလ ၀င္သြား တာေတြနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လည္း ကြၽန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ နားလည္မႈ အျပည့္အ၀နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အသိအမႇတ္ျပဳပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမႇာ ၀င္ေရာက္ ယႇဥ္ၿပိဳင္မႇာ မဟုတ္ ပါဘူး။ သုိ႔ေသာ္လည္းပဲ ဒီေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရာက္ေရး ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အျပည့္အ၀ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သြားမႇာ ျဖစ္ပါတယ္'' (ကိုကိုႀကီး)
၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား ဆိုသည့္ အေပၚအျမင္
''၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားဆိုတာ ျမစ္တစ္စင္းနဲ႔ တူပါတယ္။ ျမစ္တစ္စင္းကေရကို လက္ခုပ္နဲ႔ ခတ္ၿပီးေတာ့ ဒီေလာက္ပဲလို႔ေျပာမယ္ဆိုရင္ မျဖစ္ပါဘူး။ ျမစ္ဖ်ားကေန ပင္လယ္ထိ စီး၀င္တဲ့ေရဟာ ျမစ္တစ္စင္းရဲ႕ ေရပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၈၈ ရဲ႕ အင္အားဟာ ကန္႔သတ္လို႔ မရပါဘူး။ ၈၈ ဆိုတဲ့ အခ်ဳိးအေကြ႔ အေျပာင္းအလဲႀကီးတစ္ခုလုံးကို အားစိုက္သယ္ေဆာင္လာတဲ့ အဲဒီခ်ိန္က ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြကစၿပီးေတာ့ ဒီကေန႔ထိ ပါ၀င္ေနတဲ့ ၉၆၊ ၉၈ စတဲ့ အေရးေတာ္ပုံေတြ ၂၀၀၇ မႇာပါ၀င္တဲ့ ေက်ာင္းသားေတြအားလုံးဟာ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြပါ။ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေတြဟာ တစ္ပါတီ အာဏာရႇင္ကေန ဒီမိုကေရစီကို အခ်ဳိးအေကြ႔ကို ေျပာင္းလဲခဲ့တဲ့ ၈၈ ရဲ႕ မ်ဳိးဆက္ဟာ ဒီကေန႔ထိ က်န္ေနပါေသးတယ္။ ဒါကတစ္ေၾကာင္းပါ'' (ကိုမင္းကိုႏိုင္)
Source :Eleven Media Group
__________________________________________________________________
၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားအဖြဲ႕သည္ လာမည့္ဧၿပီလ ၁ရက္ေန႕တြင္က်င္းပမည့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည္မဟုတ္ေသာ္လည္း ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၀င္ေရာက္ ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ အေပၚတြင္ အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံသြားရန္ အစီအစဥ္ရွိေၾကာင္း ကိုကိုႀကီးမွ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲတြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ျခင္းကို ေထာက္ခံတယ္ဆိုတာ အင္မတန္မွ ဆံုးျဖတ္ရခတ္တဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုပါ ဒါဟာ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ လက္ေတြ႕က်တဲ့ ေရႊးခ်ယ္မႈတစ္ခုကို စြန္႕စားၿပီးေတာ့ ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေထာက္ခံတယ္လို႕ ေျပာခဲ့တာပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႕ လြတ္လာတာ ရက္သားဘဲ ရွိပါေသးတယ္ ေထာင္ကလြတ္လာတာ ဒီေရြးေကာက္ပြဲမွာ ၈၈ကေန စဥ္ဆက္မျပတ္ ပါ၀င္လႈပ္ရွားခဲ့တဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖတ္ေတြ ကေနၿပီးေတာ့ တသီးပုဂၢလ ၀င္သြားတာေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့လဲ နားလည္မႈအျပည့္အ၀နဲ႕ အသိအမွတ္ျပဳပါတယ္ ဒါေၾကာင့္မို႕လို႕ ကြ်န္ေတာ္တို႕ မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕အေနနဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္မွာမဟုတ္ပါဘူး သို႕ေသာ္လည္းဘဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ ၀င္ေရာက္ေရး ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႕ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ကြ်န္ေတာ္တို႕ အျပည့္အ၀ ေထာက္ခံေပးသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။” ဟု ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕၀င္ တစ္ဦးျဖစ္သူ ကိုကုိႀကီးက ေျပာသည္။
၈၈မ်ိဳးဆက္သစ္ေက်ာင္းသားမ်ားအေနျဖင့္လည္း လက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရ၏ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို ေစာင့္ၾကည့္ကာ ျပည္သူမ်ားအားလံုး ပူးေပါင္းပါ၀င္ႏိုင္ေသာ ႏိုင္ငံေရးျဖစ္စဥ္မ်ိဳးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ရန္ ေဆာင္ရြက္လိုေၾကာင္း ကိုလွမ်ိဳးေနာင္မွ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
“အားလံုးပါ၀င္ႏိုင္ေရးကို အေလးထားေနပါတယ္ လက္ရွိ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရသစ္လက္ထက္မွာ မပါ၀င္ေသးတဲ့လူေတြလဲ ဘယ္လိုပါ၀င္ခြင့္ရႏိုင္မလဲ ဒါေတြကြ်န္ေတာ္တို႕ ေစာင့္ၾကည့္ၿပီး အားလံုးပါ၀င္ႏိုင္ဖို႕ ဘာေတြထပ္ၿပီး ျပင္ဆင္ထားသင့္သလဲဆုိတာကို အခ်ိန္ယူစဥ္းစားေနတာျဖစ္ပါတယ္” ဟု ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသား ကိုလွမ်ိဳးေနာင္က ေျပာသည္။
အဆိုပါ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားအဖြဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲကို ၂၀၁၂ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၁ရက္ ေန႕လည္ ၂နာရီ၀န္းက်င္တြင္ ျပည္လမ္းေတာ္၀င္စင္တာ ၇လႊာတြင္ ၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ား အေနျဖင့္ ၄င္းတို႕၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို ေျပာၾကားခဲ့ၿပီး ျပည္တြင္းျပည္ပမီဒီယာမ်ား၏ ေမးျမန္းခ်က္မ်ားကို ေျဖၾကားခဲ့ၾကသည္။
၈၈မ်ိဳးဆက္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ ဒီမိုကေရစီအေရး ၊ လူ႕အခြင့္အေရး ၊ တိုင္းျပည္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ ၁၉၈၈ခုႏွစ္ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံုႀကီးမွ စတင္ၿပီး ၾကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့ေၾကာင္းအပါအ၀င္ စုစုေပါင္း အခ်က္ ၉ခ်က္ကို ၈၈မ်ိဳးဆက္သစ္ေက်ာင္းသား တစ္ဦးျဖစ္သူ ကိုဂ်င္မီမွ ဖတ္ျပခဲ့သည္။
Source :Shwe Myitmakha
The Messenger Journal — ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ ႏိုင္ငံေတာ္သမၼတ ဦးသိန္းစိန္သည္ ႏိုင္ငံတကာ သတင္းမီဒီယာႏွင္႔ ပထမဆံုး ေတြ႕ဆံုမႈအျဖစ္ The Washington Post သတင္းစာမွ အႀကီးတန္းအယ္ဒီတာတစ္ဦးျဖစ္ေသာ Ms. Eizabeth Graham Weymouth အား လက္ခံေတြ႕ဆံုခဲ႔သည္။ The Washington Post သတင္းစာ၏ ေမးျမန္းခ်က္မ်ားႏွင္႔ ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ၏ ေျဖၾကားခ်က္မ်ားကို The Washington Post သတင္းစာက ေဖာ္ျပထားသည့္အတိုင္း ဘာသာျပန္ဆို ေဖာ္ျပမည္ျဖစ္ပါသည္။
The Washington Post ။ ။ အခုဆို ႏို္င္ငံေတာ္သမၼတႀကီးဟာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြကိုလည္း လႊတ္ေပးၿပီးပါၿပီ၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ NLD ပါတီကိုလည္း လာမယ္႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင္႔ရေအာင္ လမ္းဖြင္႔ေပးၿပီးပါၿပီ၊ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔လည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လုပ္ၿပီးတာ ေတြ႕ေနရပါၿပီ၊ ႏို္င္ငံေတာ္သမၼတႀကီးတို႔ အစိုးရသစ္ တက္လာတဲ႔ အခ်ိန္တိုေလးအတြင္းမွာတင္ ဒီေလာက္ မ်ားျပားတဲ႔ အေျပာင္းအလဲေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏို္င္ခဲ႔တာ ခ်ီးက်ဳးစရာပါပဲ၊ ဒီလို အေျပာင္းအလဲေကာင္းေတြ ေဖာ္ေဆာင္ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ အေၾကာင္းရင္းခံေလးမ်ား ရွိရင္ သိခ်င္ပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ခုလို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ျဖစ္ခဲ႔တာ ျပည္သူေတြရဲ႕ တိုက္တြန္းလံႈ႔ေဆာ္မႈ အမ်ားႀကီးပါပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ သေဘာထား ဆႏၵနဲ႔အညီ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ခဲ႔တာပါ။ ျပည္သူေတြက တိုင္းျပည္ကို တည္ၿငိမ္ေစခ်င္တယ္၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေစခ်င္တယ္၊ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေစခ်င္တယ္။ တိုင္းျပည္ တည္ၿငိမ္ဖို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းဖို႔ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ဆိုတာ ျပည္တြင္းမွာရွိတဲ႔ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြအခ်င္းခ်င္း ညီညြတ္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခဲ႔တာပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးမႈကေန ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာတူခ်က္ေတြလည္း ရခဲ႔ပါတယ္။
ျပည္သူေတြဟာ တိုင္းျပည္ တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းတာကို လိုခ်င္ၾကပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ သေဘာထား ဆႏၵကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေပးဖို႔အတြက္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးခဲ႔ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလမ္းစဥ္အားလံုးဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ သေဘာထား ဆႏၵနဲ႔အညီ ေဆာင္ရြက္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။
The Washington Post ။ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ႏို္င္ငံေတာ္သမၼတႀကီးရဲ႕ ဦးေဆာင္မႈကလည္း အေရးပါတဲ႔ အခန္းက႑မွာ ပါပါတယ္။ ျပည္သူေတြရဲ႕ သေဘာထား ဆႏၵေတြ အေကာင္အထည္ေပၚလာဖို႔ဆိုတာ ႏို္င္ငံေတာ္သမၼတႀကီးရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြေပၚမွာ မူတည္ေနပါတယ္။ ခုဆို ႏို္င္ငံေတာ္သမၼတႀကီးဟာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးဖို႔၊ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုဖို႔ဆိုတဲ႔ ႀကီးမားတဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ေတြကို ခ်ခဲ႔ၿပီးပါၿပီ။ သမၼတႀကီးအေနနဲ႔ ဆက္လက္ၿပီး ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ဳိးေတြ ခ်သြားဖို႔ ရွိပါသလဲ။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလမ္းစဥ္ကို ခုအတိုင္း ေရွ႕ဆက္သြားမွာပါလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး လုပ္မွာက ျပည္သူနဲ႔ အစိုးရၾကားမွာ ပြင္႔လင္းၿပီး ထင္သာျမင္သာရွိတဲ႔ ဆက္ဆံေရးပံုစံကို ထူေထာင္သြားပါမယ္။ ျပည္ပႏိုင္ငံေတြနဲ႔လည္း အခုထက္ပိုၿပီး ရင္းႏွီးပြင္႔လင္းတဲ႔ ဆက္ဆံေရးမ်ဳိး ထူေထာင္သြားပါမယ္။
The Washington Post ။ ။ ေဖာ္ေဆာင္ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြဟာ အားရစရာပါ။ ဆက္ၿပီးေတာ႔ေကာ ဘယ္လို ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေကာင္းေတြ ဆက္လက္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႔ ရွိပါသလဲ။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ႏိုင္ငံတြင္းမွာ တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းၿပီး စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာဖို႔ ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္သြားမွာပါ။ တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းၿပီး ဖြံ႕ၿဖိဳးဖို႔အတြက္ အဓိကလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ဆက္လက္ ျဖည့္ဆည္းသြားမွာပါ။
The Washington Post ။ ။ ခုဆို ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးခဲ႔တယ္၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ေတြနဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးမႈေတြလည္း လုပ္ခဲ႔တယ္၊ အက်ဳိးဆက္အျဖစ္ ျမန္မာႏို္င္ငံနဲ႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံရဲ႕ ဆက္ဆံေရးဟာလည္း ျပန္လည္ေကာင္းမြန္လာတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ ေရွ႕ဆက္ၿပီး ဘာေတြ ဆက္လုပ္ဖို႔ ရွိပါသလဲ။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ လာမယ္႔ ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႔မွာ က်င္းပမယ္႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအဝင္ NLD နဲ႔ အျခားပါတီေတြ ဝင္ၿပိဳင္ႏိုင္ေအာင္ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုင္ရာ ဥပေဒေတြကို လႊတ္ေတာ္က ျပင္ဆင္အတည္ျပဳေပးထားၿပီးပါၿပီ။ NLD ဟာလည္း ႏိုင္ငံေရးပါတီအျဖစ္ မွတ္ပံုတင္ထားၿပီးျဖစ္သလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔လည္း လာမယ္႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ဝင္ၿပိဳင္ပါလိမ္႔မယ္။ ျပည္သူေတြက မဲေပးေရြးခ်ယ္မယ္ဆို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာလည္း ျပည္သူကို ကိုယ္စားျပဳတဲ႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္တစ္ဦး ျဖစ္လာမွာပါ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အေနနဲ႔ ျပည္သူေတြရဲ႕ မဲေပး ေရြးခ်ယ္မႈေၾကာင္႔ လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္လာမယ္ဆို လႊတ္ေတာ္ကလည္း ေႏြးေထြးစြာ ႀကိဳဆိုမွာပါ။ ဒါ ေရွ႕ဆက္လုပ္မယ္႔ အစီအစဥ္ပါ။ ဆက္ၿပီး ေျပာခ်င္တာက တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္းေတြ ကိစၥပါ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးရဖို႔အတြက္ အစိုးရနဲ႔ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕အစည္းေတြၾကားမွာ အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ႏို္င္ဖို႔ရာမွာ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာတူခ်က္ေတြရဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ သေဘာတူညီခ်က္ေတြ ရထားၿပီးပါၿပီ။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုၾကၿပီး ဥပေဒေဘာင္တြင္းကို ျပန္ဝင္ၾကဖို႔ ဆက္ႀကိဳးပမ္းသြားပါမယ္။
The Washington Post ။ ။ ကရင္လက္နက္ကိုင္ေတြနဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူခ်က္ ရထားၿပီးၿပီေနာ္။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ႏိုင္ငံတြင္းမွာ လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႕ေပါင္း ၁၁ ဖြဲ႕ ရွိပါတယ္။ အားလံုးနဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးေတြ လုပ္ေနပါတယ္။ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ သေဘာတူညီခ်က္ေတြ ရေအာင္ ႀကိဳးပမ္းေနပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို အျပည့္အဝ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္မယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္။ အတိုင္းအတာတစ္ခုထိေတာ႔ အခ်ိန္ယူၾကရဦးမွာပါ။
The Washington Post ။ ။ လာမယ္႔ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေရြးခ်ယ္ခံရၿပီး လႊတ္ေတာ္အမတ္ျဖစ္လာမယ္ဆို သမၼတႀကီးရဲ႕ အစိုးရအဖြဲ႕ထဲမွာ ဝန္ႀကီးတစ္ဦးအေနနဲ႔ ေနရာေပးဖို႔ေကာ ရွိပါသလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ေရြးေကာက္ပြဲ ရလဒ္အေပၚ မူတည္ပါတယ္။ ျပည္သူက ေရြးခ်ယ္မယ္ဆို လႊတ္ေတာ္အမတ္တစ္ဦး ျဖစ္လာပါလိမ္႔မယ္။ အစိုးရအဖြဲ႕မွာ ပါဝင္ခြင္႔ရတဲ႔ ဝန္ႀကီးေတြဆိုတာ လႊတ္ေတာ္က သေဘာတူ အတည္ျပဳၿပီးမွ ေရြးခ်ယ္ထားတဲ႔ ဝန္ႀကီးေတြပါ။
The Washington Post ။ ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္ ဝန္ႀကီးအျဖစ္ ခန္႔အပ္ဖို႔ ဆႏၵရွိပါသလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ လႊတ္ေတာ္က သေဘာတူ အတည္ျပဳၿပီး ေရြးခ်ယ္မယ္ဆို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာလည္း အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္ ဝန္ႀကီးတစ္ဦး ျဖစ္ခြင္႔ရွိပါတယ္။
The Washington Post ။ ။ ျမန္မာ-အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရးကို ဘယ္လို ေရွ႕ဆက္သြားဖို႔ ရွိပါသလဲ။ ျမန္္မာ-အေမရိကန္ဆက္ဆံေရးကို ဘယ္လိုပံုစံမ်ဳိး ျဖစ္ေစခ်င္ပါသလဲ။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ျမန္မာ-အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရးနဲ႔ ပက္သက္ၿပီး အခ်က္သံုးခ်က္ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ပထမဆံုးတစ္ခ်က္အေနနဲ႔ အေမရိကန္ ႏို္င္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဟီလာရီ ကလင္တန္နဲ႔ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးခဲ႔ၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ ဒုတိယအခ်က္အေနနဲ႔ ျမန္မာႏို္င္ငံနဲ႔ အေမရိကန္ႏိုင္ငံဟာ သံ႐ံုးယာယီတာဝန္ခံအဆင္႔ သံတမန္ ဆက္ဆံေရးကို တိုးျမႇင္႔ဖို႔ လိုအပ္ေနပါၿပီ။ တတိယအခ်က္အေနနဲ႔ အေမရိကန္နဲ႔ ဥေရာပသမဂၢက ျမန္မာႏို္င္ငံအေပၚ က်င္႔သံုးထားတဲ႔ ပိတ္ဆို႔အေရးယူထားမႈေတြ ေျဖေလွ်ာ႔ေပးဖို႔နဲ႔ ေနာက္ဆံုး လံုးဝကို ႐ုုတ္သိမ္းေပးဖို႔ကိစၥ ျဖစ္ပါတယ္။
The Washington Post ။ ။ ျမန္မာနဲ႔ အေမရိကန္ ဆက္ဆံေရး ပံုမွန္အဆင္႔အတန္းနဲ႔ ျပန္ထားမယ္၊ သံတမန္ အျပန္အလွန္ ထားရွိေရး အေကာင္အထည္ေဖာ္သြားမယ္လို႔ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဟီလာရီ ကလင္တန္က ေၾကညာထားပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ သတင္း ၾကားထားၿပီးပါၿပီ။ တရားဝင္ ခန္႔အပ္တာမ်ဳိးေတာ႔ ဒီေန႔အထိ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္တာ မေတြ႕ရေသးပါဘူး။ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြက ျမန္မာႏို္င္ငံမွာ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ အေျပာင္းအလဲ သံုးခ်က္ရွိပါတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးဖို႔။ ဒုတိယတစ္ခ်က္ ေရြးေကာက္ပြဲ က်င္းပေပးဖို႔။ တတိယတစ္ခ်က္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အပါအဝင္ အျခားႏိုင္ငံေရးသမားေတြကိုပါ ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ပါဝင္ယွဥ္ၿပိဳင္ခြင္႔ေပးဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ အခ်က္ သံုးခ်က္လံုးကို အစိုးရအေနနဲ႔ လုပ္ေပးၿပီးပါၿပီ။ ဒါေၾကာင္႔ အေနာက္ႏိုင္ငံေတြအေနနဲ႔လည္း လုပ္ေပးစရာရွိတာကို လုပ္ေပးဖို႔ အခ်ိန္တန္ၿပီလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အေပၚမွာ ေျပာခဲ႔တဲ႔ အခ်က္သံုးခ်က္ကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ႔တာဟာ ျပည္ပႏိုင္ငံေတြက ဖိအားေပးလို႔ လုပ္ခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အမ်ဳိးသားအက်ဳိးစီးပြားအတြက္ လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္တဲ႔ အခ်က္သံုးခ်က္ျဖစ္တဲ႔အတြက္ လုပ္ခဲ႔တာပါ။
The Washington Post ။ ။ ပိတ္ဆို႔အေရးယူထားမႈေတြ ျပန္ဖြင္႔ေပးေစခ်င္လို႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ လုပ္ခဲ႔တယ္လို႔ မဆိုႏိုင္ဘူးလား။ ဒါဆို ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈေတြဟာ မထိေရာက္ဘူးလို႔ ဆိုလိုတာလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ အစိုးရကို ထိခိုက္ေအာင္ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈေတြ လုပ္ခဲ႔တယ္ဆိုေပမယ္႔ တစ္ကယ္တမ္း အမ်ားဆံုး ထိခိုက္နစ္နာရတာက ျပည္သူေတြပါ။ ပိတ္ဆို႔အေရးယူထားမႈေတြဟာ လက္ရွိအစိုးရကိုလည္း မထိခိုက္သလို၊ ေရွ႕အစိုးရကိုလည္း မထိခိုက္ခဲ႔ပါဘူး။ ေရွ႕အစိုးရဟာ ယေန႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ေပၚေပါက္လာတဲ႔ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ျဖစ္ထြန္းလာေအာင္ လမ္းေၾကာင္းေကာင္းေတြ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏို္င္ခဲ႔ပါတယ္။
The Washington Post ။ ။ ၂၀၀၄ မွာ ေပၚေပါက္ခဲ႔တဲ႔ ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ ၇ ရပ္ဆိုတာကို ေျပာတာလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ျမန္မာႏို္င္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ေပၚေပါက္လာဖို႔အတြြက္ ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ ၇ ရပ္ကို ခ်မွတ္အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ႔တာပါ။
The Washington Post ။ ။ ဒီမိုကေရစီ ေဖာ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္ ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ ၇ ရပ္ကို ခ်မွတ္ခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုလိုတာလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ မွန္ပါတယ္။
The Washington Post ။ ။ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြ ဘာေၾကာင္႔ ခုမွ စလုပ္တာလဲလို႔ လူေတြ သိခ်င္ေနၾကပါတယ္။ သမၼတႀကီးရဲ႕ ေျပာစကားအရေတာ႔ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြဟာ ခုမွ စလုပ္တာ မဟုတ္ဘူး၊ အရင္ကတည္းက စၿပီး တစ္ဆင္႔ခ်င္းစီ အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ႔တာလို႔ သိရပါတယ္။ မွန္ပါသလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ စနစ္တစ္ခုကို ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ေျပာင္းပစ္လို႔ မရပါဘူး။ အဲ႔လို ေျပာင္းပစ္မိလို႔ ဒုကၡေရာက္ခဲ႔ရတဲ႔ ႏိုင္ငံေတြကိုလည္း ျမင္ၾကမွာပါ။ ဒါေၾကာင္႔ ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္ ၇ ရပ္ကို ခ်မွတ္ၿပီး တစ္ဆင္႔ခ်င္း အေကာင္အထည္ေဖာ္ခဲ႔တာပါ။ ခုဆို ျမန္မာႏို္င္ငံမွာ ျပည္သူက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္တဲ႔ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရတစ္ရပ္ ေပၚေပါက္လာပါၿပီ။
The Washington Post ။ ။ ဒါေပမယ္႔ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာ တပ္မေတာ္က ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္းပါေနပါတယ္။ သမၼတႀကီး အပါအဝင္ အစိုးရအဖြဲ႕ဝင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာလည္း တပ္မေတာ္အစိုးရလက္ထက္က အဖြဲ႕ဝင္ေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီအစိုးရဆိုတာ စစ္တပ္အေပၚမွာပါ ဩဇာ အာဏာ သက္ေရာက္မႈရွိတဲ႔ ျပည္သူထဲက တက္လာတဲဲ႔ ကိုယ္စားလွယ္ေတြနဲဲ႔ ဖြဲ႕စည္းထားတဲ႔ အဖြဲ႕အစည္းလို႔ နားလည္လက္ခံထားပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကိစၥေတြမွာ တပ္မေတာ္က ပါဝင္ပက္သက္မႈ လံုးဝ မရွိေတာ႔ပါဘူး။ လႊတ္ေတာ္မွာ တပ္မေတာ္အတြက္ ၂၅ ရာခိုင္ႏႈန္း ေပးထားတာ မွန္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္ ဖြံ႕ၿဖိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြမွာ တပ္မေတာ္ရဲ႕ ပူးေပါင္းကူညီမႈကို လိုပါတယ္။ တပ္မေတာ္ကိုလည္း လံုးဝ ဖယ္ထုတ္ခဲ႔လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။
The Washington Post ။ ။ အေမရိကန္အျမင္အရေတာ႔ တိုင္းျပည္တစ္ျပည္မွာ အင္အားေတာင္႔တင္းတဲ႔ စစ္တပ္ ရွိကိုရွိဖို႔ လိုအပ္တာ မွန္ေပမယ္႔ အဲ႔စစ္တပ္အေပၚမွာ ျပည္သူက ေရြးေကာက္တင္ေျမႇာက္တဲ႔ ျပည္သူ႔ကိုယ္စားလွယ္အစိုးရဟာ အလံုးစံု အာဏာလႊမ္းမိုးခြင္႔ ရွိရပါမယ္။ အေမရိကန္သမၼတဟာ အေမရိကန္ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ထက္ လုပ္ပိုင္ခြင္႔ အာဏာ ပိုရွိပါတယ္။ ဒါကို ဒီမိုကေရစီလို႔ အဓိပၸါယ္ဖြင္႔ႏိုင္ပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႕ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ေသခ်ာေလ႔လာမယ္ဆိုရင္ ျမန္မာ သမၼတဟာလည္း စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ျဖစ္သူကို ေရြးခ်ယ္ခန္႔ထားပိုင္ခြင္႔ရွိတယ္ဆိုတာ ေတြ႕ပါလိမ္႔မယ္။
The Washington Post ။ ။ ျမန္မာနဲ႔ ေျမာက္ကိုရီးယားဆက္ဆံေရး ဘယ္လိုရွိပါသလဲ။ ျမန္မာႏို္င္ငံဟာ ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ ပူးေပါင္းၿပီး ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ထုတ္လုပ္ဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနတယ္ဆိုတဲ႔ သတင္းေတြ ၾကားရပါတယ္။ အဲ႔ကိစၥနဲ႔ ပက္သက္ၿပီးေကာ ဘယ္လို မွတ္ခ်က္ေပးခ်င္ပါသလဲ။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ျမန္မာႏို္င္ငံနဲ႔ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံဟာ သံတမန္ေရးအရ ေကာင္းမြန္တဲ႔ ဆက္ဆံေရးရွိပါတယ္။ ႏ်ဴကလီးယားအေရး၊ စစ္ေရးအရ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈမ်ဳိးေတာ႔ လံုးဝ မရွိပါဘူး။ ထင္ရာျမင္ရာ စြပ္စြဲခ်က္ေတြသာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာမွာလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ မျပန္႔ပြားေရးစာခ်ဳပ္မွာ သေဘာတူလက္မွတ္ထိုးထားတဲ႔ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ကုလသမဂၢက ခ်မွတ္ထားတဲ႔ စည္းမ်ဥ္းစည္းကမ္းေတြကိုလည္း အျပည့္အဝ လိုက္နာတဲ႔ ႏိုင္ငံဆိုတာ အားလံုး ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ေျမာက္ကိုရီးယားႏိုင္ငံနဲ႔ ႏ်ဴကလီးယားအေရး ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ လံုးဝ မရွိပါဘူး။ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ ထုတ္လုပ္ႏိုင္ေလာက္တဲ႔ ေငြေၾကးအင္အားလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မရွိပါဘူး။
The Washington Post ။ ။ ႏိုင္ငံတကာအဏုျမဴစြမ္းအင္ ေအဂ်င္စီရဲ႕ စံုစမ္းစစ္ေဆးေရးမႉးေတြ ျမန္မာျပည္ကို လာစစ္ေဆးမယ္ဆိုရင္ ခြင္႔ျပဳမွာလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ႏိုင္ငံတကာအဏုျမဴစြမ္္းအင္ ေအဂ်င္စီရဲ႕ သေဘာတူစာခ်ဳပ္မွာ လက္မွတ္ေရးထိုးဖို႔လည္း ရွိပါတယ္။ အဲ႔လို လက္မွတ္ေရးထိုးႏိုင္ဖို႔အတြက္ အဏုျမဴစြမ္းအင္ေအဂ်င္စီက ျမန္မာႏိုင္ငံကို လာေရာက္စစ္ေဆးဖို႔လည္း လိုပါတယ္။ စစ္ေဆးခြင္႔ျပဳဖို႔လည္း လႊတ္ေတာ္ကို ခြင္႔ျပဳခ်က္ေတာင္းခံဖို႔ ရွိပါတယ္။
The Washington Post ။ ။ အေမရိကနဲ႔တကြ ကမာၻ႕စာဖတ္ပရိသတ္ကို The Washington Post ကတစ္ဆင္႔ ဘာမ်ား ေျပာခ်င္ပါသလဲ။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ ဒီမိုကေရစီလမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနပါတယ္္လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ လမ္းေၾကာင္းမွန္ေပၚမွာ ေလွ်ာက္လွမ္းေနတာျဖစ္တဲ႔အတြက္ ေနာက္ျပန္လွည့္စရာ ဘာအေၾကာင္းမွ မရွိပါဘူး။ ေရွ႕ကို ဆက္လွမ္းဖို႔ပဲ ရွိပါတယ္။ ျမန္္မာအစိုးရဟာ သက္တမ္း ကိုးလပဲ ရွိပါေသးတယ္။ ဒီမိုကေရစီ အေတြ႕အႀကံဳအရေရာ၊ ဒီမိုကေရစီ လမ္းစဥ္အရေရာ အေတြ႕အႀကံဳ ႏုနယ္ပါေသးတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ စည္ပင္ဖြံ႕ၿဖိဳးဖို႔ အဓိက အခ်က္ႏွစ္ခ်က္ လိုပါတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္ ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရးပါ။ ဒုတိယတစ္ခ်က္ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ဖို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မွသာ ျပည္သူေတြဟာ ပိုေကာင္းမြန္္တဲ႔ လူေနမႈအဆင္႔အတန္းေတြကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၾကမွာျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္္မာလူမ်ဳိး သံုးသန္းေလာက္ဟာ ျပည္ပႏိုင္ငံေတြမွာ သြားအလုပ္လုပ္ေနၾကပါတယ္။ တိုင္းျပည္ရဲ႕ ဦးေႏွာက္အင္အားေတြ အမ်ားႀကီး အလဟႆျဖစ္ကုန္ပါတယ္။ ျမန္္မာႏို္င္ငံမွာ ဆင္းရဲဲမြဲေတမႈႏႈန္းက ၂၆ ရာခိုင္ႏႈန္းေလာက္ ရွိေနပါတယ္။ ဒါေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ ေလာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ႏိုင္ငံတကာက ပိတ္ဆို႔အေရးယူထားခဲ႔တဲ႔ အက်ဳိးဆက္ေတြပါ။ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈေတြဟာ ျပည္သူေတြရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားကို အမ်ားဆံုး ထိခိုက္ေနပါတယ္။ စီးပြားေရးလုပ္ငန္းေတြအတြက္လည္း လမ္းပိတ္ပါတယ္။ ဒါေတြေၾကာင္႔ ႏိုင္ငံတြင္းမွာ အလုပ္အကိုင္ အခြင္႔အလမ္းသစ္ေတြ ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔ ခက္ခဲဲခဲ႔႔ပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္ အခြင္႔အလမ္းေတြ ဖန္တီးေပးခြင္႔ မရတာေၾကာင္႔ ျမန္္မာႏိုင္ငံကလူေတြ ျပည္ပကို ေရာက္ကုန္ၾကသလို ျပည္တြင္းက လူေတြမွာလည္း က်ပ္တည္းရပါတယ္။ ျမန္္မာႏို္င္ငံကို ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံႀကီးအျဖစ္နဲဲ႔ တိုးတက္လာတာကို ျမင္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵ အစစ္အမွန္ရွိတယ္ဆိုရင္ ျမန္မာ႔စီးပြားေရး တိုးတက္ခြင္႔ရဖို႔အတြက္ ႏိုင္ငံတကာအေနနဲ႔ ပိတ္ဆို႔အေရးယူထားတာေတြကို ေျဖေလွ်ာ႔ေပးဖို႔နဲ႔ လံုးဝ ႐ုပ္သိမ္းေပးဖို႔ လိုအပ္ေနၿပီလို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
The Washington Post ။ ။ ႏိုင္ငံ႔စီးပြားေရး ဖြံ႕ၿဖိဳးဖို႔အတြက္ ျပည္ပႏိုင္ငံေတြက ျမန္္မာႏိုင္ငံမွာလာၿပီး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ကိုေရာ ခြင္႔ျပဳသြားဖို႔ ရွိပါသလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ႏိုင္ငံတကာက ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြကို ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ႏိုင္ငံတကာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြအတြက္ အဆင္ေျပဆံုးျဖစ္မယ္႔ ဥပေဒေတြကိုလည္း ျပင္ဆင္ေရးဆြဲေနပါတယ္။ ပိတ္ဆို႔အေရးယူထားမႈေတြ ႐ုပ္သိမ္းေပးဖို႔ေတာ႔ လိုပါလိမ္႔မယ္။ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈေတြ ရွိေနသမွ် ျမန္္မာျပည္က ဘယ္ေလာက္ႀကိဳဆို ႀကိဳဆို ႏိုင္ငံတကာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြ ဝင္လာလို႔ မရႏိုင္ပါဘူး။
The Washington Post ။ ။ ႏိုင္ငံတကာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြအေနနဲ႔ ျမန္္မာႏိုင္ငံမွာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈျပဳဖို႔ရာမွာ အားကိုးေလာက္တဲ႔ ဥပေဒေတြ ခိုင္ခိုင္မာမာရွိဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ ႏိုင္ငံတကာ ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံသူေတြအဖို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လာၿပီး ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံဖို႔ရာမွာ အခက္အခဲ ႀကီးႀကီးမားမား မရွိပါဘူး။ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားမႈေၾကာင္႔သာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို မလာႏိုင္ၾကတာပါ။
The Washington Post ။ ။ ျပည္တြင္း သတင္းမီဒီယာေတြကို လြတ္လပ္ခြင္႔ အျပည့္အဝေပးဖို႔ အစီအစဥ္ရွိပါသလား။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မီဒီယာဥပေဒကို ဖ်က္သိမ္းဖို႔ေကာ အစီအစဥ္ရွိပါသလား။ ေန႔စဥ္ထုတ္ ပုဂၢလိက သတင္းစာေတြ ထုတ္ခြင္႔ျပဳဖို႔ေကာ အစီအစဥ္ရွိပါသလား။
ဦးသိန္းစိန္ ။ ။ သတင္းမီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင္႔နဲ႔ ပက္သက္ရင္ ျမန္မာႏို္င္ငံမွာ အရင္ကထက္ အမ်ားႀကီး လြတ္လပ္လာၿပီဆိုတာ ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ ဂ်ာနယ္ေတြလည္း ေန႔စဥ္လိုလို ထြက္ေနပါတယ္။ သေဘာထားအျမင္ေတြကိုလည္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေဖာ္ျပခြင္႔ ေပးထားပါတယ္။ မီဒီယာေတြအေနနဲ႔ ဒီမိုကေရစီနဲ႔ ကိုက္ညီတဲ႔ က်င္႔ဝတ္ေတြနဲ႔ အသားက်ဖို႔ လိုပါတယ္။ မီဒီယာေတြအေနနဲ႔ လြတ္လပ္မႈနဲ႔ တာဝန္ယူတတ္မႈကို က်င္႔သားရဖို႔ လိုပါတယ္။ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင္႔ရဖို႔ဆိုတာ လက္ရွိ သတင္းမီဒီယာေတြရဲ႕ တာဝန္သိမႈ အေပၚ မူတည္ပါတယ္။
credit : The Messenger Journal
အာဇာနည္ အမ်ဳိးသားေခါင္းေဆာင္ႀကီး ဦးရာဇာတ္ေမြးေန႔အျဖစ္ ဦးရာဇတ္ေန႔ အခမ္းအနားကို ဒီကေန႔ ေန႔လယ္ ၁း၃၀ နာရီက မႏၱေလးၿမိဳ႔ ၆၄ လမ္း ၂၇ လမ္းေထာင့္ရွိ အိုရီယမ္တာ္ေဟာက္စ္ မွာ က်င္းပျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အခမ္းအနားမွာ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္ေန႔ျဖစ္ေျမာက္ေရးေကာ္မတီဥကၠ႒ ပါေမာကၡေဒါက္တာမ်ဳိးညႊန္႔ကအဖြင့္အမွာစကားေျပာၾကားခဲ့ၿပီး တက္ေရာက္လာၾကသူအားလုံးမွ မိမိတို႔ကိုးကြယ္ရာဘာသာအလုိက္ ၂ မိနစ္ခန္႔ၿငိမ္သက္ဆုေတာင္းေမတၱာပုိ႔သခဲ့ၾကပါတယ္။ ယင္းေနာက္ ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္၏ အထၱဳပတၱိကို ကိုေက်ာ္မိုးေအာင္ကဖတ္ၾကားခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီေနာက္ ျမန္မာမြတ္ဆလင္ပညာေရးႏွင့္ယဥ္ေက်းမႈလူမႈအဖြဲ႔အစည္းမွ ကိုေဇာ္မင္းထြန္းက ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္ေန႔ က်င္းပရျခင္းအေၾကာင္းကိုရွင္းလင္းေျပာၾကားခဲ့ၿပီးေနာက္ေရႊက်င္သာသနာပိုင္ ၀ါဆိုဆရာေတာ္ဘုရာႀကီး ၊ ေတာင္ထီးလင္းတိုက္ ဆရာေတာ္ဘုရားႀကီးႏွင့္ သီတဂူဆရာေတာ္ ရွင္ညာဏိႆရတို႔မွ အသီးသီးၾသ၀ါဒစကား မိန္႔ၾကားခဲ့ပါတယ္။ယင္းေနာက္ ဆရာႀကီး၏သားျဖစ္သူမွ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္နွင့္ပတ္သက္၍ အမွတ္တရစကားေျပာၾကားခဲ့သလို ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးစာဆို ကဗ်ာဆရာႀကီး ဒဂုန္တာရာႏွင့္ ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးဖခင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းမိသားစု၀င္တစ္ဦးျဖစ္သူ ေဒၚ ေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တို႔မွ ေပးပို႔သည့္ သ၀ဏ္လႊာ အသီးသီးကို ဖတ္ၾကားခဲ့ေၾကာင္းသိရပါတယ္။ ဆက္လက္၍ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္၏ အထၱဳပတၱိက်မ္းကိုေရးသားခဲ့သည့္ စာေရးဆရာ၀မ္းအို၀မ္းေက်ာ္၀င္းေမာင္၊ ဆရာႀကီး၏တပည့္တစ္ဦးျဖစ္ခဲ့ဖူးသည့္ သိပ္ပံမွဴးတင္တို႔ကအမွတ္တရစကားမ်ားေျပာၾကားခဲ့ၿပီး ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္ေန႔က်င္းပေရးေကာ္မတီကုိယ္စား ဒုတိယ ဥကၠ႒ ေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ မွ ေက်းဇူးတင္စကားျပန္လည္ေျပာၾကားခဲ့ကာအခမ္းအနာကိုရတ္သိမ္းလိုက္ေၾကာင္းသိရပါတယ္။ ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္ေန႔က်င္းပျခင္းမွာ ယခုအႀကိမ္သည္ ပထမဆုံးအႀကိမ္ျဖစ္ၿပီး ဘာသာေပါင္းစုံမွာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား၊ စည္စည္းကားကားတက္ေရာက္ခဲ့ၾကေၾကာင္းသိရပါတယ္။
ဦးရာဇတ္၏ ေလးစားဖြယ္စိတ္ဓာတ္
ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္အေၾကာင္းကို ေလ့လာတဲ့အခါ အခြင့္အေရးကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ တိုင္းျပည္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ေနရာက တာဝန္ယူတတ္တဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို ေတြ႔ႏိုင္သလို ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔လႊတ္ႏိုင္မႈေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ပညာေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအသိ တၿပိဳင္တည္း ရရွိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့တာေတြကို လည္း ေတြ႔ရွိရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္က သူ႔ရဲ႕ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး အဂၤလိပ္စကားကိုသာ ေျပာဆိုေစၿပီး အဂၤလိပ္လိုမေျပာရင္ ႀကိမ္နဲ႔ရိုက္ၿပီး ဒဏ္ေပးခဲ့တယ္လို႔သိရပါတယ္။ ဒါဟာ ကိုလိုနီအစိုးရကို ေတာ္လွန္ဖို႔ သူတို႔ဘာသာစကား ကြၽမ္းက်င္ရမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။
သူ႔ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ ေသာ့ႀကီးတစ္ေခ်ာင္း ထားရွိၿပီး အဂၤလိပ္ မီးနင္းကို ျပန္မေျဖႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားဆီ အဲဒီေသာ့ ေရာက္သြားေအာင္စီစဥ္ထားပါတယ္။ ဒီအခါ ေသာ့ႀကီး ရလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသားက တျခားေက်ာင္းသားကို အဂၤလိပ္မီးနင္း ျပန္ေမးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မလႊဲႏိုင္လို႔ လက္ထဲမွာ ေသာ့ႀကီး ရွိေနရင္ေတာ့ ညေန ၄ နာရီ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့အခါ အဲဒီေက်ာင္းသားက ဆရာႀကီးရံုးခန္းကို သြားအပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီေက်ာင္းသားကေတာ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအစီအစဥ္ကို ဆရာႀကီးက ေသာ့ေပးစနစ္လို႔ အမည္ေပးထားေၾကာင္း ညိဳျမင့္(ေဇယ်ဝတီ)ရဲ႕ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ နာရီေတြ ရပ္ေနရင္ ေသာ့ေပးမွ ဆက္ၿပီး လည္ပတ္သလို ေလ့လာဆည္းပူးမႈ မရွိတဲ့လူဟာလည္း ရပ္ေနတဲ့နာရီလို အသံုးမက်ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆက္လက္လႈပ္ရွား တိုးတက္ေနေအာင္ ေသာ့ေပးရမယ္၊ ေသာ့ေပးမခံရေအာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အစဥ္ႀကိဳးစားေနၾကပါလို႔ ဆရာႀကီးက အၿမဲ ၾသဝါဒ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေရးသားထားတဲ့ ဝမ္းအိုဝမ္း ေက်ာ္ဝင္းေမာင္ရဲ႕ ‘ျမန္မာ့အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္’ စာအုပ္မွာေတာ့ ေသာ့ခေလာက္စနစ္ (Lock System) လို႔ ေဖာ္ျပထားၿပီး အဂၤလိပ္လို မေျပာတဲ့ေက်ာင္းသားဆီ လက္သီးဆုပ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ႀကီး ေရာက္ရွိ သြားတယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
ဆရာႀကီးက သူ႔ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြကို သမဂၢဖြဲ႔စည္းေစၿပီး ကိုႏု၊ ကုိေအာင္ဆန္း စတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ေက်ာင္းသားေတြကို နဂါးနီတိုက္က ထုတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခိုင္းၿပီး နဂါးနီစာအုပ္အသင္း ဝင္ဖို႔လည္း တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။
၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး ေက်ာင္းသားေတြ သပိတ္ေမွာက္ၾကတဲ့အခါ မႏၲေလးၿမိဳ႔က မ်က္ႏွာျဖဴ ပညာဝန္နဲ႔ အေရးပိုင္တို႔က ဆရာႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းကို ေရာက္လာၿပီး အဲဒီေက်ာင္းသားေတြ သပိတ္ေမွာက္ မေမွာက္ ေမးၾကပါတယ္။ ဒီအခါ ဆရာႀကီးက “က်ဳပ္ေက်ာင္းကို ေက်ာင္းသားေတြက ဘယ္ေတာ့မွ သပိတ္မေမွာက္” လို႔ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေရးပိုင္တို႔ ျပန္သြားၿပီး နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္း ေခါင္းေလာင္းတီးၿပီး သပိတ္ေမွာက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒါကို သိလိုက္ရတဲ့ ပညာဝန္နဲ႔ အေရးပိုင္က ဆရာႀကီးကို ထပ္ေတြ႔ၿပီး သူတို႔ကို ညာတယ္လို႔ ေျပာသတဲ့။ ဒီေတာ့ ဆရာႀကီးက ေက်ာင္းသားသမဂၢဥကၠ႒ကို ေခၚၿပီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ သေဘာထားကို ေျပာေစပါတယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢဥကၠ႒က “က်ေနာ္တို႔ ဆရာႀကီး ေက်ာင္းကို သပိတ္မေမွာက္ပါဘူး။ ပညာေရးစနစ္ကိုသာ သပိတ္ေမွာက္တာပါ”လို႔ ေျဖေတာ့မွ မ်က္ႏွာျဖဴအရာရွိေတြ သေဘာေပါက္ၿပီး ျပန္ထြက္သြားပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို အဲဒီလို ေပးခဲ့တာပါ။
ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္ဟာ အရာရွိေတြ၊ ဂုဏ္ရည္တူ လူႀကီးေတြနဲ႔ဆက္ဆံတဲ့အခါ မ်က္ႏွာထား ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဆက္ဆံေလ့ရွိေပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ဆက္ဆံတဲ့အခါမွာေတာ့ အၿပံဳးနဲ႔ဆက္ဆံတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႔ စိတ္ေစတနာ ျဖဴစင္ေကာင္းမြန္တဲ့အတြက္ တပည့္မ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကၿပီး ဆရာႀကီး က်ဆံုးရတဲ့အခါ အားလံုး ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္ ဆရာႀကီးကို ဖမ္းၿပီးေထာင္ခ်ေတာ့ ဆရာႀကီးကို ေရႊဘိုေထာင္ကေန မႏၲေလးေထာင္ကို အေျပာင္းမွာ တပည့္ေတြက သူတို႔အသက္ကို စြန္႔ၿပီး ကယ္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအစီအစဥ္ကို ဆရာႀကီးက လက္မခံခဲ့ပါဘူး။
ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္ ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈေတြထဲမွာ စာေပေရးသားျခင္းလည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ပါဠိ၊ ျမန္မာ နဲ႔ အဂၤလိပ္ ကြၽမ္းက်င္သူျဖစ္ၿပီး ျမန္မာ အဂၤလိပ္ ၂ ဘာသာနဲ႔ စာေပေရးသားခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးက အမည္မခံဘဲ ေရးသားခဲ့တဲ့အတြက္ ဆရာႀကီးစာေရးတယ္ဆိုတာ လူသိနည္းျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့စာအုပ္ကေတာ့ ‘ေရႊနန္းတြင္း အေရးေတာ္ပံု’ စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကို ဆရာႀကီး သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္မွာ ‘ေရႊနန္းတြင္းအတၳဳပၸတၱိေခၚ လက္ထက္ေတာ္တြင္း အျဖစ္အပ်က္စာတမ္း’ ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ ပထမအႀကိမ္ ထုတ္ေဝခဲ့ၿပီး အဲဒီတုန္းက စာေရးသူ အမည္ကို မေဖာ္ျပခဲ့ပါဘူး။ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေဝတဲ့ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္က်မွ သူရိယဦးသန္းေမာင္က အမွာစာေရးၿပီး ဆရာႀကီးအမည္ကို ေဖာ္ျပခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ မဂၤလာရတု အေရးအဖြဲ႔ဟာလည္း ေရွးေခတ္စာဆိုတို႔ရဲ႕ အေရးအဖြဲ႔နဲ႔မျခား ေကာင္းမြန္လွတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္ လိုအပ္တယ္လို႔ ယူဆမိတာေတြကို တာဝန္အရ ေရးသားခဲ့ပံုရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေပအမ်ားအျပားကို အမည္မခံဘဲ ေရးသားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
Credit :Popular News & The voice weekly and ထိန္လင္း
ဦးရာဇတ္၏ ေလးစားဖြယ္စိတ္ဓာတ္
ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္အေၾကာင္းကို ေလ့လာတဲ့အခါ အခြင့္အေရးကို မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ တိုင္းျပည္အတြက္ လိုအပ္တဲ့ေနရာက တာဝန္ယူတတ္တဲ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို ေတြ႔ႏိုင္သလို ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔လႊတ္ႏိုင္မႈေတြကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ေက်ာင္းသားလူငယ္ေတြကို ပညာေရးနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးအသိ တၿပိဳင္တည္း ရရွိေအာင္ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္ခဲ့တာေတြကို လည္း ေတြ႔ရွိရမွာျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္က သူ႔ရဲ႕ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး အဂၤလိပ္စကားကိုသာ ေျပာဆိုေစၿပီး အဂၤလိပ္လိုမေျပာရင္ ႀကိမ္နဲ႔ရိုက္ၿပီး ဒဏ္ေပးခဲ့တယ္လို႔သိရပါတယ္။ ဒါဟာ ကိုလိုနီအစိုးရကို ေတာ္လွန္ဖို႔ သူတို႔ဘာသာစကား ကြၽမ္းက်င္ရမယ္ဆိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။
သူ႔ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ ေသာ့ႀကီးတစ္ေခ်ာင္း ထားရွိၿပီး အဂၤလိပ္ မီးနင္းကို ျပန္မေျဖႏိုင္တဲ့ ေက်ာင္းသားဆီ အဲဒီေသာ့ ေရာက္သြားေအာင္စီစဥ္ထားပါတယ္။ ဒီအခါ ေသာ့ႀကီး ရလိုက္တဲ့ ေက်ာင္းသားက တျခားေက်ာင္းသားကို အဂၤလိပ္မီးနင္း ျပန္ေမးႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရပါတယ္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မလႊဲႏိုင္လို႔ လက္ထဲမွာ ေသာ့ႀကီး ရွိေနရင္ေတာ့ ညေန ၄ နာရီ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့အခါ အဲဒီေက်ာင္းသားက ဆရာႀကီးရံုးခန္းကို သြားအပ္ရပါလိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီေက်ာင္းသားကေတာ့ ဆရာႀကီးရဲ႕ႀကိမ္လံုးနဲ႔ ေတြ႔ရေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီအစီအစဥ္ကို ဆရာႀကီးက ေသာ့ေပးစနစ္လို႔ အမည္ေပးထားေၾကာင္း ညိဳျမင့္(ေဇယ်ဝတီ)ရဲ႕ ဝတၳဳတစ္ပုဒ္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ နာရီေတြ ရပ္ေနရင္ ေသာ့ေပးမွ ဆက္ၿပီး လည္ပတ္သလို ေလ့လာဆည္းပူးမႈ မရွိတဲ့လူဟာလည္း ရပ္ေနတဲ့နာရီလို အသံုးမက်ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ဆက္လက္လႈပ္ရွား တိုးတက္ေနေအာင္ ေသာ့ေပးရမယ္၊ ေသာ့ေပးမခံရေအာင္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အစဥ္ႀကိဳးစားေနၾကပါလို႔ ဆရာႀကီးက အၿမဲ ၾသဝါဒ ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ အတၳဳပၸတၱိနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေရးသားထားတဲ့ ဝမ္းအိုဝမ္း ေက်ာ္ဝင္းေမာင္ရဲ႕ ‘ျမန္မာ့အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္’ စာအုပ္မွာေတာ့ ေသာ့ခေလာက္စနစ္ (Lock System) လို႔ ေဖာ္ျပထားၿပီး အဂၤလိပ္လို မေျပာတဲ့ေက်ာင္းသားဆီ လက္သီးဆုပ္ေလာက္ရွိတဲ့ ေသာ့ခေလာက္ႀကီး ေရာက္ရွိ သြားတယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
ဆရာႀကီးက သူ႔ေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသားေတြကို သမဂၢဖြဲ႔စည္းေစၿပီး ကိုႏု၊ ကုိေအာင္ဆန္း စတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ဆက္သြယ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလိုပဲ ေက်ာင္းသားေတြကို နဂါးနီတိုက္က ထုတ္တဲ့ စာအုပ္ေတြ ဖတ္ခိုင္းၿပီး နဂါးနီစာအုပ္အသင္း ဝင္ဖို႔လည္း တိုက္တြန္းခဲ့ပါတယ္။
၁၉၃၈ ခုႏွစ္ ျမန္မာတႏိုင္ငံလံုး ေက်ာင္းသားေတြ သပိတ္ေမွာက္ၾကတဲ့အခါ မႏၲေလးၿမိဳ႔က မ်က္ႏွာျဖဴ ပညာဝန္နဲ႔ အေရးပိုင္တို႔က ဆရာႀကီးအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ အမ်ဳိးသားေက်ာင္းကို ေရာက္လာၿပီး အဲဒီေက်ာင္းသားေတြ သပိတ္ေမွာက္ မေမွာက္ ေမးၾကပါတယ္။ ဒီအခါ ဆရာႀကီးက “က်ဳပ္ေက်ာင္းကို ေက်ာင္းသားေတြက ဘယ္ေတာ့မွ သပိတ္မေမွာက္” လို႔ ေျဖခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအေရးပိုင္တို႔ ျပန္သြားၿပီး နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာတဲ့အခါ ဆရာႀကီးရဲ႕ ေက်ာင္း ေခါင္းေလာင္းတီးၿပီး သပိတ္ေမွာက္လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ဒါကို သိလိုက္ရတဲ့ ပညာဝန္နဲ႔ အေရးပိုင္က ဆရာႀကီးကို ထပ္ေတြ႔ၿပီး သူတို႔ကို ညာတယ္လို႔ ေျပာသတဲ့။ ဒီေတာ့ ဆရာႀကီးက ေက်ာင္းသားသမဂၢဥကၠ႒ကို ေခၚၿပီး ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ သေဘာထားကို ေျပာေစပါတယ္။ ေက်ာင္းသားသမဂၢဥကၠ႒က “က်ေနာ္တို႔ ဆရာႀကီး ေက်ာင္းကို သပိတ္မေမွာက္ပါဘူး။ ပညာေရးစနစ္ကိုသာ သပိတ္ေမွာက္တာပါ”လို႔ ေျဖေတာ့မွ မ်က္ႏွာျဖဴအရာရွိေတြ သေဘာေပါက္ၿပီး ျပန္ထြက္သြားပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ လုပ္ပိုင္ခြင့္ကို အဲဒီလို ေပးခဲ့တာပါ။
ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္ဟာ အရာရွိေတြ၊ ဂုဏ္ရည္တူ လူႀကီးေတြနဲ႔ဆက္ဆံတဲ့အခါ မ်က္ႏွာထား ခပ္တည္တည္နဲ႔ ဆက္ဆံေလ့ရွိေပမယ့္ ေက်ာင္းသားေတြနဲ႔ဆက္ဆံတဲ့အခါမွာေတာ့ အၿပံဳးနဲ႔ဆက္ဆံတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႔ စိတ္ေစတနာ ျဖဴစင္ေကာင္းမြန္တဲ့အတြက္ တပည့္မ်ားက ခ်စ္ခင္ၾကၿပီး ဆရာႀကီး က်ဆံုးရတဲ့အခါ အားလံုး ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္ၾကရပါတယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္ ဆရာႀကီးကို ဖမ္းၿပီးေထာင္ခ်ေတာ့ ဆရာႀကီးကို ေရႊဘိုေထာင္ကေန မႏၲေလးေထာင္ကို အေျပာင္းမွာ တပည့္ေတြက သူတို႔အသက္ကို စြန္႔ၿပီး ကယ္ဖို႔ႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအစီအစဥ္ကို ဆရာႀကီးက လက္မခံခဲ့ပါဘူး။
ဆရာႀကီး ဦးရာဇတ္ ရဲ႕ လုပ္ေဆာင္မႈေတြထဲမွာ စာေပေရးသားျခင္းလည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ပါဠိ၊ ျမန္မာ နဲ႔ အဂၤလိပ္ ကြၽမ္းက်င္သူျဖစ္ၿပီး ျမန္မာ အဂၤလိပ္ ၂ ဘာသာနဲ႔ စာေပေရးသားခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဆရာႀကီးက အမည္မခံဘဲ ေရးသားခဲ့တဲ့အတြက္ ဆရာႀကီးစာေရးတယ္ဆိုတာ လူသိနည္းျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ထင္ရွားတဲ့စာအုပ္ကေတာ့ ‘ေရႊနန္းတြင္း အေရးေတာ္ပံု’ စာအုပ္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီစာအုပ္ကို ဆရာႀကီး သက္ရွိထင္ရွားရွိစဥ္ ၁၉၃၆ ခုႏွစ္မွာ ‘ေရႊနန္းတြင္းအတၳဳပၸတၱိေခၚ လက္ထက္ေတာ္တြင္း အျဖစ္အပ်က္စာတမ္း’ ဆိုတဲ့အမည္နဲ႔ ပထမအႀကိမ္ ထုတ္ေဝခဲ့ၿပီး အဲဒီတုန္းက စာေရးသူ အမည္ကို မေဖာ္ျပခဲ့ပါဘူး။ ဒုတိယအႀကိမ္ ထုတ္ေဝတဲ့ ၁၉၅၉ ခုႏွစ္က်မွ သူရိယဦးသန္းေမာင္က အမွာစာေရးၿပီး ဆရာႀကီးအမည္ကို ေဖာ္ျပခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ မဂၤလာရတု အေရးအဖြဲ႔ဟာလည္း ေရွးေခတ္စာဆိုတို႔ရဲ႕ အေရးအဖြဲ႔နဲ႔မျခား ေကာင္းမြန္လွတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ တိုင္းျပည္အတြက္ လိုအပ္တယ္လို႔ ယူဆမိတာေတြကို တာဝန္အရ ေရးသားခဲ့ပံုရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ စာေပအမ်ားအျပားကို အမည္မခံဘဲ ေရးသားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။
အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ လုပ္ႀကံခံရတဲ့ ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၁၉ ရက္ေန႔ မနက္မွာ လုပ္ႀကံမႈျဖစ္ၿပီးတာနဲ႔ ေရာက္သြားသူေတြကို ဆရာႀကီးဦးရာဇတ္ ေျပာခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆံုးစကားဟာ ဆရာႀကီးရဲ႕ စိတ္ဓာတ္ကို ပိုၿပီးေလးစားေစပါတယ္။ အဲဒီတုန္းက ဆရာႀကီးကို ေသြးအိုင္ထဲက ေပြ႔ပိုက္ၿပီး ထူမ ေပးတဲ့အခါ ဆရာႀကီးက “က်ေနာ္က အေရးမႀကီးပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ သခင္ျမတို႔က ပိုဆိုးပံုရတယ္။ သူတို႔ကို ဂရုစိုက္ၾကပါ” လို႔ ေျပာၾကားခဲ့တဲ့အေၾကာင္း ျမန္မာ့စြယ္စံုက်မ္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ ဒါဟာ ဆရာႀကီးရဲ႕ ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ အနစ္နာခံမႈ ဘယ္ေလာက္ရွိတယ္ဆိုတဲ့ အေထာက္အထား ျဖစ္ပါတယ္။
ဆရာႀကီးနဲ႔ သက္ေတာ္ေစာင့္ ကိုေထြးရဲ႕ စ်ာပနအခမ္းအနားကို ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၁ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ တာေမြသုသာန္မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း လက္ရွိစစ္အစိုးရရဲ႕ သခ်ဳႋင္းစီမံကိန္းေတြမွာ ဖ်က္သိမ္းပစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဆရာႀကီးရဲ႕ဂူဗိမာန္ ဘယ္မွာရွိမယ္ဆိုတာ သူ႔ရဲ႕ မိသားစုေဆြမ်ဳိးမ်ားသာ သိရွိေတာ့မယ့္ အေနအထားျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဒီလိုဆိုေတာ့ အာဇာနည္ ၉ ဦးရဲ႕ ဂူဗိမာန္ေတြကို ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ လက္ရွိ အာဏာပိုင္ေတြက ဖ်က္ဆီးပစ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ့္ အေနအထားပါပဲ။ ။
ထိန္လင္း (၈၊ ၇၊ ၂ဝဝ၉)
ဆရာႀကီးနဲ႔ သက္ေတာ္ေစာင့္ ကိုေထြးရဲ႕ စ်ာပနအခမ္းအနားကို ၁၉၄၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ ၂၁ ရက္ေန႔က ရန္ကုန္ တာေမြသုသာန္မွာ ျပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း လက္ရွိစစ္အစိုးရရဲ႕ သခ်ဳႋင္းစီမံကိန္းေတြမွာ ဖ်က္သိမ္းပစ္ခဲ့တဲ့အတြက္ ဆရာႀကီးရဲ႕ဂူဗိမာန္ ဘယ္မွာရွိမယ္ဆိုတာ သူ႔ရဲ႕ မိသားစုေဆြမ်ဳိးမ်ားသာ သိရွိေတာ့မယ့္ အေနအထားျဖစ္သြားပါၿပီ။ ဒီလိုဆိုေတာ့ အာဇာနည္ ၉ ဦးရဲ႕ ဂူဗိမာန္ေတြကို ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ လက္ရွိ အာဏာပိုင္ေတြက ဖ်က္ဆီးပစ္တယ္လို႔ ေျပာရမယ့္ အေနအထားပါပဲ။ ။
ထိန္လင္း (၈၊ ၇၊ ၂ဝဝ၉)
Credit :Popular News & The voice weekly and ထိန္လင္း
-
United States has resettled some Rohingya referred by U.N. agency By Stephen Kaufman Staff Writer Washington — The Obama administra...
-
Please see the rest of the video by clicking below>>>
-
လူသားတိုင္း ရသင့္ရထိုက္ေသာ ရပိုင္ခြင့္၊ ခံစားခြင့္ မ်ားကို လူမ်ိဳးဘာသာမေရြး ရရွိသင့္ပါသည္။ သို႔မွသာ Human Rights – (လူ႔အခြင့္အေရး) ကိုတန္ဖို... -
Evidence of Myanmar's official Rohingya genocide as told by world press clipping from 1978 -
By United to End Genocide October 1, 2014 The Rohingya Muslim ethnic minority in Burma have been called “the most oppressed peo...
-
By World Bulletin November 13, 2013 The Turkish Foreign Minister Ahmet Davutoglu will be visiting Myanmar to highlight the sit... -
Ro Mayyu Ali's book collection was destroyed when his home in Maungdaw was burned down [Ro Mayyu Ali/Al Jazeera] By Ro Mayyu Al... -
A group of Rohingya refugees after crossing the Bangladesh-Myanmar border, September 1, 2017. Mohammad Ponir Hossain/Reuters By Ass... -
Internally displaced Rohingya girl walks with a sibling in rain at a makeshift camp for Rohingya people in Sittwe, northwestern Rakhine St... -
RB News August 21, 2013 Maungdaw, Arakan – Three Hlun Htaine police from Pa Yaung Pin Gyi village, Southern Maungdaw Township of A...
Popular Posts
Threatwiki
Amartya Sen: Burma's "slow genocide" of Rohingyas
Watch Professor Amartya Sen speak on what he calls Burma's 'slow genocide' of Rohingya, Harvard, 4 Nov 2014
