Rohingya Blogger

By ကိုဝိုင္း -ခ်င္းမိုင္ (မဇၥ်ိမ) ။ ။

သမၼတ၏ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အထူးကိုယ္စားလွယ္ ဦးေအာင္မင္းက ျပည္ပအေျခစိုက္ ဒီမိုကေရစီ
ႏုိင္ငံေရးအင္အားစုမ်ားႏွင့္ ေဖေဖာ္ဝါရီ ပထမပါတ္အတြင္း ႏိုင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးလိုေၾကာင္း ၾကာသာပေတးေန႔တြင္ အက်ဳိးေဆာင္မ်ားမွတဆင့္ ကမ္းလွမ္းလာသည္ဟု သက္ဆိုင္ရာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားက ေျပာသည္။

အဖြဲ႔ဝင္ ၇ ဖြဲ႔ႏွင့္ တသီးပုဂၢလတခ်ဳိ႕ပါဝင္သည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံဒီမိုကရက္တစ္အင္အားစု-FDB ႏွင့္ ေတြ႔ဆံုရန္ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္၊ လူ႔ေဘာင္သစ္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ-DPNS ႏွင့္ ေဆြးေႏြးရန္ ဥကၠ႒ ဦးေအာင္မိုးေဇာ္ တို႔ကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအက်ဳိးေဆာင္ ဦးလွေမာင္ေရႊ၊ ေဒါက္တာ ေက်ာ္ရင္လိႈင္တို႔မွ တဆင့္
ႏႈတ္ျဖင့္ သီးသန္႔စီ ဖိတ္ၾကားလာေၾကာင္း ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ က ေျပာသည္။

“FDB နဲ႔ DPNS ကို အလြတ္သေဘာေဆြးေႏြးႏိုင္ဖို႔အတြက္ တရားဝင္ကမ္းလွမ္းတယ္လို႔ ေျပာပါဆိုၿပီး ၾကားတယ္။
ေဖေဖာ္ဝါရီ ပထမပါတ္ ပတ္ဝန္းက်င္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကိုေက်ာ္ရင္လိႈင္ ဖံုးေခၚ တယ္။ က်ေနာ္ တေယာက္ထဲ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ၊ FDB က ေခၚခ်င္တဲ့လူ ေခၚလာေပါ့” ဟု မဇၥ်ိမကို ေျပာသည္။

FDB တပ္ေပါင္းစု အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ (ဓါတ္ပံု FDB)

FDB တပ္ေပါင္းစု အဖြဲ႔ဝင္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ ဖြံၿဖိဳးတိုးတက္ေရးအင္အားစု-NDD ဒါ႐ိုက္တာလည္း ျဖစ္သူ
ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္က သက္ဆိုင္ရာ အဖြဲ႔အစည္းဝင္မ်ားကို အေၾကာင္းၾကားထားၿပီး ဇန္နဝါရီ တတိယပါတ္ အတြင္း ေဆြးေႏြးၿပီးမွ တရားဝင္ျပန္ၾကားမည္ဟု ဆိုသည္။

FDB တပ္ေပါင္းစုကို ၂ဝဝ၄ ခု ႏွစ္ဆန္းပိုင္းတြင္ “ေကာင္းမြန္ေသာ အစိုးရ အုပ္ခ်ဳပ္မႈစနစ္ရွိေရး၊ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးႏွင့္ တရားမွ်တမႈရရွိေရး တို႔ကို အုတ္ျမစ္ခ်ႏိုင္မည့္ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရး ကာလတခု ေပၚထြန္း လာေရး” အတြက္ ၁၉၈၈ ခု ဒီမိုကေရစီအံုၾကြမႈအား စစ္တပ္က ႏွိမ္နင္းၿပီးေနာက္ နယ္စပ္သို႔ ထြက္လာသူမ်ား ပါဝင္သည့္ အဖြဲ႔ ၇ ဖြဲ႔ျဖင့္ အဓိကထား ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။

ေဒါက္တာေက်ာ္ရင္လိႈင္က လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ ဥကၠဌ ဦးေအာင္မိုးေဇာ္ ကိုလည္း တေန႔ထဲတြင္ ဖံုးဆက္ေၾကာင္းၾကားျခင္းျဖစ္ၿပီး ပါတီအစည္းအေဝး ေခၚရန္ စီစဥ္ေနသည္ဟု သိရ သည္။

ဦးေအာင္မိုးေဇာ္က “ဝန္ၾကီးဦးေအာင္မင္းလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ေတြ႔ဖို႔ေပါ့ဗ်ာ။ ရက္အတိအက်ေတာ့ ေနာက္မွ အေၾကာင္းၾကားမယ္ေျပာတယ္။ ေတြ႔တာေတာ့ ေကာင္းပါတယ္။ အေသးစိတ္ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ ဒီရက္ပိုင္း အတြင္း ဗဟိုေကာ္မတီ အစည္းအေဝး ထိုင္ရမယ္” ဟု မဇၥ်ိမကို ေျပာသည္။

အလားတူ အက်ဳိးေဆာင္ ဦးလွေမာင္ေရႊက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ပံ့ပိုးေပးသူ ထိုင္းအေျခစိုက္ ဦးညိဳအုန္းျမင့္မွ တဆင့္ ဖိတ္ၾကားခဲ့ေသးသည္။

“အက််ဳိးေဆာင္ ဦးလွေမာင္ေရႊမွတဆင့္ သူတို႔ႏွစ္ဖြဲ႔ကို ဝန္ၾကီးက တရားဝင္ ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္။ ေနာက္လဆန္း မွာ ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္တေနရာမွာ ေတြ႔ဖို႔ အစီအစဥ္လုပ္ေပးပါဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာတဲ့အတြက္ က်ေနာ္က pass လုပ္ေပးေတာ့ ဦးေအာင္မိုးေဇာ္တို႔ဘာတို႔ကလည္း လက္ခံပါတယ္” ဟု ဦးညိဳအုန္းျမင့္က မဇၥ်ိမကိုေျပာသည္။

လူ႔ေဘာင္သစ္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ-DPNS ဥကၠ႒ ဦးေအာင္မိုးေဇာ္ (ဓါတ္ပံု FDB)

၁၉၈၈ ခု ဒီမိုကေရစီအံုၾကြမႈကာလအတြင္း ျပည္တြင္း၌ ေပါက္ဖြားလာသည့္ DPNS သည္ ၁၉၉ဝ ခု ေရြးေကာက္ပြဲ ကာလတြင္ ပါတီဝင္ တသိန္းခန္႔ရွိၿပီး ၁၉၉၁ ခု ဇန္နာဝါရီလတြင္ ပါတီေခါင္းေဆာင္တခ်ဳိ႕ နယ္စပ္သို႔ ထြက္ခြာ လာခဲ့ၿပီးေနာက္ ဖ်က္သိမ္းခံခဲ့ရသည္။

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ႏွင့္ အစိုးရအဖြဲ႔ဝင္မ်ားက ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားအား ျပန္လာၾကရန္ ဖိတ္ေခၚ
ေနေသာ္လည္း ႏိုင္ငံေရးရည္မွန္းခ်က္ျဖင့္ ေရာက္ေနသူမ်ားအတြက္ တိက်သည့္ ဥပေဒ စည္းမ်ဥ္း စည္းကမ္းမ်ား ထုတ္ျပန္ရန္ လိုအပ္ေနသည္ဟု ေထာက္ျပသည္။

“အခုဟာက ေခၚတယ္သာေျပာတာေလ။ လက္ေတြ႔က်က် ဘယ္လိုအခ်က္အလက္ေတြ၊ တိတိက်က် သေဘာထား
ေရာ၊ ႏွစ္ခုလံုး ေဆာင္ရြက္တာ ေကာင္းတယ္လို႔ထင္တယ္။ ကိုမင္းကိုႏိုင္ ေျပာသလိုပါပဲဗ်ာ လမ္းၾကံဳလို႔ ေျပာတာမ်ဳိး မျဖစ္သင့္ဘူးေလ” ဟု ဦးေအာင္မိုးေဇာ္က ေျပာသည္။

၂ဝ၁၁ ခုႏွစ္ ဒီဇဘၤာလ ၁၂ ရက္ေန႔ကလည္း ဦးလွေမာင္ေရႊ ဆက္သြယ္ေပး၍ ဦးေအာင္မင္းႏွင့္ မဲေဆာက္ၿမိဳ႕တြင္
ေတြ႔ဆံုခဲ့ဖူးေၾကာင္း ေဒါက္တာႏိုင္ေအာင္ က ေျပာသည္။

ထိုစဥ္က ၎အေနႏွင့္ ဦးေအာင္မင္းအား အခ်က္ ေလးခ်က္ ေဆြးေႏြးခဲ့ရာ “ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရး အင္အားစုအားလံုး ပါဝင္သည့္ ႏိုင္ငံေတာ္ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေရး အစီအစဥ္ကို ႏိုင္ငံေရး ေဆြးေႏြးပြဲျဖင့္ အားလံုးသေဘာတူ
ေဖာ္ထုတ္သင့္ေၾကာင္း” ထည့္သြင္းေဆြးေႏြးခဲ့သည္ဟု ဆိုသည္။

ျမန္မာအစိုးရက တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အင္အားစုမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ ကရင္ KNU၊ ရွမ္း SSA-S၊ ခ်င္း CNF၊ ဝ’ UWSA၊ မိုင္းလား စသည့္ လက္နက္ကိုင္ ၅ ဖြဲ႔ႏွင့္ အပစ္ရပ္စဲေရး သေဘာတူၿပီးေနာက္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစုမ်ားကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ကမ္းလွမ္းလာျခင္း ျဖစ္သည္။

ေဖေဖာ္ဝါရီလဆန္းတြင္ ေတြ႔ဆံုရန္ စီစဥ္ေနမႈတြင္ ကရင္နီအမ်ဳိးသားတိုးတက္ေရးပါတီ-KNPP၊ မြန္ျပည္သစ္ ပါတီ NMSP၊ ပအိုဝ္းအမ်ဳိးသားလြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ PPLO၊ ဝ’ အမ်ဳိးသားအဖြဲ႔ တို႔ႏွင့္လည္း အပစ္ရပ္ေရးကိစၥမ်ား
လည္း သီးသန္႔ေဆြးေႏြးရန္ အစီအစဥ္ရွိေၾကာင္း ဦးညိဳအုန္းျမင့္ က ေျပာသည္။

Source here

Looking at my beloved country I recollect Mikhail Sergeyevich Gorbachev, the last Komissar of the Soviet Union who tried his level best to save the Communist system through long-necessary reforms, as what the Burmese regime is doing now in releasing hundreds of political prisoners. It also catches two birds with a stone in placating the maximum impression on European and American diplomats and "human rights" organizations to lift their punitive sanctions which they so crave in order to legalize their personal wealth.

Not that I am predicting that Daw Aung San Suu Kyi will be the Boris Yektsin of Burma as she has famously put it: "It is not power that corrupts but fear. Fear of losing power corrupts those who wield it, and fear of the scourge of power corrupts those who are subject to It." but because the system of the dictatorial regime is rotting beyond repair and is crumbling. The Nargis Constitution following the Nargis Cyclone of May 2008. exposed not only reveal the dictator's inability to cope with a natural disaster but its inability to deal with those offering help, from both home and abroad that clearly proves how much the corruption has been that have eaten the foundation of military dictatorship resulting more than 100,000 unnecessary deaths, and the suffering of millions of survivors and lost of billions of dollars.

Cease fires with the ethnic nationalities must be followed up by stopping the ethnic cleansing policies because in modern Burma is that the ethnic nationalities have been residing in their specific area long before the Myanmar race came into Burma. The Generals using their pocket army the Tatmadaw is endeavoring these “undesirable" population due to religious or ethnic discrimination, political, strategic or ideological considerations, or a combination of these to satisfy their grip on powers will soon come to an abrupt end. This forcible deportation of a population - is defined as a crime against humanity under the statutes of the International Criminal Court which"constitute crimes against humanity and can be assimilated to specific war crimes. Furthermore such acts could also fall within the meaning of the Genocide Convention." The UN General Assembly condemned "ethnic cleansing" and racial hatred in a 1992 resolution.

In 1985 Anti Slavery International (ASI) was the first Non Burmese organization to raise the issue of concern at the United Nations. In March 1987 in response to growing reports of an alarming catalogue of human rights abuses by the BSPP (Burmese Socialist Programme Party), ASI sponsored a visit to Europe of a delegation from the Karen National Union. This was the first time since Burma gain independence in Jan 1948 the ethnic nationality delegation from one of “Asia most war torn countries” had entered such an international forum where its delegation speak to the UN Commission on Human Rights in Geneva.

The ethnic cleansing of the Burmese regime has become a worldwide international concern and experiences of other multi ethnic countries, such as Afghanistan, Yugoslavia, Burundi, and Rwanda. It shows how desperate these conflicts can become if left unresolved. It could easily become an all out civil war. Human rights abuses in ethnic nationality areas are the single most important cause of conflict-induced internal displacement in Burma and the scale of atrocities committed by the Burmese army is unparalleled within Asia. Surges of attacks by the Burmese army since autumn 2005 have compelled thousands to flee, especially in the Karen state where 11,000 people have been reported displaced during the months of March and April 2006 alone.

While an increasing number of people in the country face a deteriorating humanitarian situation, Burma’s internally displaced like the Kachins are particularly vulnerable and face acute humanitarian problems in health, nutrition and education. The Thailand Burma Border Consortium (TBBC) has carried out the most reliable existing survey of internal displacement in eastern Burma. According to this study, which covers 37 townships in the Tenasserim and eastern Pegu divisions and the Mon, Karen, Karenni and Southern Shan States, the total number of people who have been forced or obliged to flee their homes over the past decade and have not been able to return, resettle or reintegrate into society is estimated to be at least to be half a million There are no similar surveys from other parts of the country, but other studies conducted by human rights groups have estimated that 650,000 are internally displaced in the border areas and at least one million countrywide. Between 700,000 and one million people are also believed to have fled Burma to Thailand, India, Bangladesh, Malaysia and other countries to escape human rights violations.

The large majority of the internally displaced, 340,000 people, are in temporary settlements in ceasefire areas controlled by ethnic minority groups, while at least 92,000 civilians remain in hiding and another 108,000 are in relocation sites after being forcibly evicted from their homes by the army. Army attacks to increase control over areas in eastern Karen state, close to the Thai border, have displaced at least 11,000 people and over 15,000 people have fled to refugee camps in Thailand.

Human rights violations are the single most important reason for displacement than fighting between the Burmese and the resistance armies. In conflict areas, the army has for decades implemented a so-called “Four Cuts Policy” which aims to consolidate control in ethnic nationalities areas by eliminating the access of armed opposition groups to new recruits, information, supplies and financial support. In implementing this strategy, the Burmese army is accused of widespread human rights abuses such as forced relocation, expropriation of land and livestock, extortion, forced labour, threats and intimidations, sexual abuse and other forms of violence.

As the Burmese Tatmadaw substantially expanded its control over ethnic nationalities areas during the late 1990s, more than 2,800 villages have been destroyed and about one million people forcibly relocated to government-controlled areas. In Shan state, approximately two thirds of the villages situated in the hills were relocated to lowland areas from 1996 onwards, and villages are still being destroyed. People forcibly relocated by the Tatmadaw are commonly given about one week’s notice to leave their village and move to poorly equipped relocation sites, after which government troops loot any remaining belongings and destroy buildings and food crops to discourage return.

A development program, launched in 1989 to promote infrastructure in the border areas, have primarily served to consolidate military control over the ethnic nationalities population. Road building and natural resources extraction has led to easier access for the military and an increased threat of human rights abuses against the local population. A large hydro-electric project which will lead to the building of four dams along the Salween river in Karen and Shan states, has already led to forced evictions of 60 villages along the river and threatens to displace thousands of people when implementation starts in 2007.

In Western Burma, particularly in Arakan, the Muslim Rohingya and other ethnic groups have been displaced as a result of brutal discrimination policies, including the construction of "new villages" for trans-migrants from central and northern Burma. Many of those displaced have fled to Bangladesh, where conditions of asylum are very harsh, and where they face the prospect of forced repatriation. The Special Rapporteur on Human Rights in Burma has repeatedly expressed concern about the situation. The Na Sa Ka , a border task force believed to be under the direct command of the regime is said to be the main perpetrator of abuses against the Rohingya population. Although UNHCR is present on the ground after a mass repatriation in 1994-1995 of Rohingya refugees from Bangladesh, abuses go on unabated.

In urban areas, whole neighborhoods, mainly in poor areas, have been forced to move due to “security reasons” or to make way for infrastructure projects, including roads, bridges and “urban development programs”. Hundreds of thousands of residents of Rangoon and other towns and cities have been moved to “satellite towns” that have been established in recent years. A sudden move of key government ministries from Rangoon to Naypyidaw reportedly also led to the forced relocation of surrounding villages and forced labor.

Anti-personnel mines are a major risk in Burma, affecting nine out of 14 states. The concentration of landmines is especially dense along the border with Thailand and Bangladesh. Most of the land mines were laid by the Tatmadaw and they lay mines close to areas of civilian activity to prevent relocated villagers from returning to their native villages. There is no systematic collection of information about mine casualties, but there is evidence that Burma is among the countries with the highest number of casualties each year. The mine threat has been identified as one of the main impediments to any future return of IDPs and refugees.

While the general humanitarian situation in the country has deteriorated over the past years, the situation is particularly critical for internally displaced in eastern Burma. The TBBC documented the extreme vulnerability of the displaced populations, among other in terms of mortality and malnutrition rates which are significantly higher than for the rest of the population. Tens of thousands are in urgent need of basic medical assistance, food aid, shelter and education, but no assistance is reaching them and surely this is but one way of ethnic cleansing. The large majority of people needing assistance in Burma are cut off from international relief. The Burmese government generally refuses to permit any external involvement in its border areas and does not allow international organizations access to war-affected populations.

After a period of expanded humanitarian space to some areas in eastern Burma, access has again been curtailed, that further restrict assistance by international organizations. The tight surveillance imposed by the regime has led the Global Fund to Fight AIDS, Tuberculosis and Malaria to terminate grants and Médecins Sans Frontières – France to cease its activities inside Burma. Even the ICRC, which has a long-standing presence in Burma, has recently been restricted in carrying out its work, including prison visits. Cooperation with the government has been complicated further by the sudden relocation of key ministries to Pyinmana in southern Mandalay division. In ceasefire areas, relocation sites and in areas of mixed administration, the main method of minimizing threats is to comply with extortion and follow orders.

The impending collapse of the Burmese military dictatorship system are political and economic because of the result of the Burmese military culture and totalitarian system The poor Burmese consumers turned to imports and black market to satisfy their needs because all the needs were swallowed up by military and there were no quality goods to balance imports except in extractive economy. These economic factors were linked to political and psychological factors. "the gloomy background of the worsening market situation ... has a depressing effect on people." Their gloom deepened as a result of policy failures such as the war against the ethnic nationalities and democracy movement.

Another factor was the lack of honest information, the secrecy and propaganda that is central to the culture of dictatorship. As contradictions mounted as the people of Burma became more and more cynical about the propaganda of government-controlled media. It was common to hear an average Burmese say that you could find truth anywhere except in government news This was exacerbated by the free press of the dissidents, the BBC, VOA and Radio Free Asia

Secrecy and distortion of information have disastrous economic as well as political effects.

Secrecy and restricted movement, the hallmarks of militarism and bureaucracy, pervaded the Burmese society as all levels of the system, from institutes to ministries, were isolated from each other, both by barriers to communication and by an attitude that one should mind one's own business. Economic indicators were routinely suppressed or falsified to the point that when the final economic collapse was imminent there were no published figures to indicate the points of weakness.

All of these factors accumulated on top of a profound alienation of the Burmese people that had grown up over the years as the country remained in the grips of the culture of war. Information was controlled in the form of propaganda and dissidents were sent to jail. People did not feel free to discuss this, resulting that most people did not participate in governance. In the Burmese military dictatorships all citizens were deprived of the basic rights and freedoms of organization, speech, thought, press, movement, residence, conscience and religion; full trade union rights for all workers including the right to strike, and one person one vote in free and democratic elections were in non existence. There is no free flow of honest information, which is against the principles of a culture of peace and development?

The Generals are desperately gasping and no Western country should be in a hurry to reward the vehemently hated Burmese Generals. I would agreed with David Steinberg’s comment “We foreigners should remember how marginal we are in helping the downfall of the Burmese military dictatorship, the real heroes are the people of Burma f all ethnicities”

Footnotes:

The Mon has been in Burma much earlier than the Burman/Myanmar

Established pursuant to Security Council Resolution 780

see Human Rights Watch, June 2005

UNNS, 28 October 2005

Thai Burma Border Council , October 2005, pp. 2, 24

Reuters News, 26 April 2006

Amnesty International, Sept. 2005 and UNGA, 12 August 2005, par. 65

Thai Burma Border Consortium, October 2005, p.22

SRDC, 2006, p.3; S.H.A.N., 7 March 2006 SRDC, 2006, p.3; S.H.A.N., 7 March 2006

KDRG, 2006, p.2; TBBC, October 2005, p.20; HRW, June 2005, p. 42

Forum Asia, June 2003; FIDH, 9 March 2004; AI, 19 May 2004

Amnesty International , 29-9- 2005; IPS, 6-12- 2005; Kaladan News, 16-3- 2006

USDOS, 8 March 2006; KWN, September-October 2003

UN Human Right Commission , 7 Feb. 2006, para. 36

Human Rights Watch, June 2005, p.13

Human Rights Watch, June 2005, p. 60

Mizzima News, 13 February 2006

COE-DMHA, 20 December 2005; MSF, 20 March 2006

Mizzima News, 24 February 2006

UN Commission for Human Rights , 27 February 2006, para 7

TBBC, October 2005, pp.55-56

Steinber; David J Myanmar: On Claiming Success in The Irrawaddy 18-1-2012

Source here

Foreign & Commonwealth Office Written Ministerial Statement

16 January 2012

The Foreign Secretary’s Visit to Burma

The Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs (William Hague): I would like to update the House on my visit to Burma on 5-6 January.

This was a historic visit; the first by a British Foreign Secretary since 1955. It was an pportunity to show that we recognise the efforts of opposition leader Aung San Suu Kyi and the government to drive forward important reforms. I also wanted to set out clearly to the government the changes that we would want to see before we could support lifting EU sanctions.

I met the President, the Foreign Minister and the Speaker of the Lower House. I welcomed progress made so far, including the dialogue between the government and opposition leader

Aung San Suu Kyi and the changes in the law that allowed her party to register for the forthcoming by-elections, the initial releases of political prisoners, and the moves towards greater media freedom. I informed them of the allocation from the Department for International Development of £10 million of existing aid for microfinance for the Burmese people, and announced an additional £2 million of humanitarian aid to benefit people in Kachin State, the site of some of the worst ethnic conflict.

I set out clearly with all my interlocutors the steps which would be needed before a more fundamental shift in our relationship could take place. These are: the release of all political prisoners in time for the by-elections on 1 April; the free and fair conduct of those by elections; and humanitarian access to conflict areas, particularly in Kachin State, alongside a clear process of reconciliation. I made clear that if these three conditions were met the UK would support the easing of the EU sanctions.

I was assured by the President that the reforms would continue, that further political prisoner releases would go ahead, and that by-elections would be free and fair. He was confident that the Burmese government would soon achieve ceasefires nationwide, and acknowledged the need for humanitarian assistance in conflict areas.

I raised with the Foreign Minister the discrimination suffered by the Rohingya community, who have been denied citizenship and access to basic services and rights. We will continue to press the Burmese government on this issue.

I held two meetings with opposition leader Aung San Suu Kyi, and assured her of the UK's continued support for her efforts to promote reform and democracy in Burma. She repeated her core priorities: the release of all political prisoners and an improvement in the rule of law; and the need for the by-elections to be free and fair as well as progress on the complex ethnic situation.

I met representatives from other opposition groups, including the 88 Generation Leaders and former political prisoners. I also met a range of representatives from ethnic communities, including the Kachin, Rohingya, Shan, Rakhine, Chin, Mon, Karen and Karenni to hear more bout their concerns and aspirations. We will continue to stay close to these and other ethnic groups to ensure we remain seized of the issues they face.

I am delighted to say that following my visit, there have been significant further developments on some of the issues I raised with the government.

On 12 January, the government and the Karen National Union signed a cease-fire after 63 years of conflict. There is still a long way to go to rebuild fully trust between the parties, but

this is an important step in the right direction.

I also warmly welcome the release of a significant number of political prisoners on 13 January. Exact numbers are still being verified but those released include Generation 88 and ethnic leaders. This is another positive step on the road to reform in Burma.

The British Government will continue to follow developments in Burma closely. We will support progress, while remaining vigilant on human rights issues, especially in areas, affected by ethnic conflict.

---

Zoya Phan

Campaigns Manager

Burma Campaign UK

28 Charles Square

London

N1 6HT

Direct Tel: 020 7324 4712

Main Office: 020 7324 4710

Fax: 020 7324 4717

Email: zoya.phan@burmacampaign.org.uk

www.burmacampaign.org.uk

http://www.facebook.com/zoyaphanpage

By FRANCIS WADE

Rohingya children who fled to Bangladesh bathe using water from a pond at a refugee camp in Cox's Bazaar (Reuters)

Despite recent tentative steps towards democratic reform in Burma, the government has continued with a discriminatory policy against the Rohingya ethnic group in the country’s western Arakan state that includes banning Rohingya children born out of wedlock from obtaining travel permits, attending school and, in the future, marrying.

The racial profiling of children immediately after birth contradicts the praise heaped on the pseudo-civilian government by world leaders in recent months, says The Arakan Project, which is this week submitting a report to the UN Committee on the Rights of the Child (CRC).

The UN body is currently reviewing the situation of children’s rights in Burma, and The Arakan Project claims the blacklisting of Rohingya babies stands in stark contrast to pledges of reform by the Thein Sein administration.

Chris Lewa, director of The Arakan Project, says the new government continues to ignore the existence of the Rohingya in its state party reports to the CRC, and has refused to implement the body’s recommendations first made in 2004.

“Rohingya children bear the full brunt of the state’s policies of exclusion, restrictions and arbitrary treatment,” she said. “These systematic policies gravely impair their physical and mental development as children and will affect the long-term future of their community.”

Successive Burmese governments claim the Rohingya, a Muslim minority group, are of Bengali origin, and thus have consistently denied them citizenship – The Arakan Project says their status in Burma “relies entirely on the political will of the government”, which is predominantly Buddhist and whose current representative at the UN, Ye Myint Aung, said during his prior tenure as Consul-General to Hong Kong that Rohingya were “ugly as ogres”.

Rohingya support groups say however that there is evidence that Islam existed in Burma prior to the now-dominant Theravada Buddhism, and that the Rohingya’s roots in Arakan state go back centuries.

For decades the government has meted out hefty treatment against the group, forcing hundreds of thousands to flee the country. Up to 400,000 Rohingya are living as refugees in neighbouring Bangladesh, with hundreds attempting perilous journeys by boat each year to Thailand and Malaysia. Various NGOs have described them as one of the world’s most persecuted minority groups.

Those that remain in Burma suffer persecution at the hands of government officials as well as from local Arakan communities, where anti-Muslim sentiment, reinforced by the government, is strong and where many inhabitants consider them illegal immigrants.

“If children are not in their family list they cannot stay in the village,” a nine-year-old boy told researchers working on the CRC submission. “Like my brother – my parents could not include my younger brother’s name in their family list. That is why they had to leave the village.

“Some parents still live in the village without registering their children but they have to hide them. Or they have to register them with other parents. Like me. I am registered as the son of my grandmother.”

Another boy, 12, told the group that he was a “prisoner in [his] own village” and could not leave the confines of his village without travel documents. An 11-year-old said he was often made to skip school when local authorities forced him to help repair nearby roads, with no pay.

The Burmese government justifies this treatment of the Rohingya on national security grounds, claiming that the policy is aimed at managing “illegal migration”. A ban on Rohingya parents producing more than two children stems from alleged “control on population growth”, The Arakan Project says, and unauthorised marriages can result in a 10-year prison term.

The group estimates that more than 40,000 Rohingya children have been left unregistered, with parents fearing punishment if they come forward with children born out of wedlock. Those not registered face severe difficulties accessing education and healthcare.

The government has mooted a programme of registering blacklisted children and adding them to population censuses, but progress has been slow. In addition, “Despite [UN refugee agency’s] advocacy efforts to address their lack of status with the government, little progress has been achieved to date,” says the report.

Lewa urged the government to “build on its reform credentials and mark a break from past regimes by taking immediate steps to end all discriminatory policies and practices against the Rohingya”. The group warns that racial profiling by the government “has demoralised the Rohingya community, resulting in increased refugee outflows since September 2011”.

Source here

ကၽြန္ေတာ္တို႔ တိုင္းျပည္အေနနဲ႔ ယခုအခ်ိန္ကာလဟာ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းေရးကို ႀကိဳးပမ္းလုပ္ေဆာင္ေနတဲ့၊သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ ေကာင္းမြန္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ သန္႔ရွင္းေသာ အုပ္ခ်ဳပ္မႈကို ေဖာ္ေဆာင္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနတဲ့ကာလျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလိုဒီမိုကေရစီလမ္းစဥ္ကိုက်င့္သံုးဖို႔ ႀကိဳးပမ္းေနစဥ္ကာလမွာ သမၼတႀကီး ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ စကားေတြကို အေလးအနက္ထားေဖာ္ေဆာင္ေပးမယ့္ အေရးႀကီးဆံုးေမာင္းႏွင္အားက အစိုးရယႏၲရားရဲ႕ လည္ပတ္မႈပါပဲ။ အစိုးရယႏၲရားကို အဓိကေမာင္းႏွင္ေနသူေတြဆိုတာ ထိပ္ဆံုးအဆင့္ ၫႊန္ခ်ဳပ္ မွသည္ ေအာက္ေျခအဆင့္စာေရးအထိပါ၀င္ေသာ ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းမ်ားပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

သမၼတႀကီးက တိုင္းျပည္ကို ပိုမိုေကာင္းမြန္တဲ့၊ တိုးတက္တဲ့ ႏိုင္ငံအျဖစ္ ထူေထာင္လိုေပမယ့္သူတစ္ေယာက္တည္း စြမ္းအားနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အစိုးရယႏၲရားထဲမွာ ပါ၀င္ထမ္း ေဆာင္ေနၾကတဲ့ ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းမ်ားက အစိုးရယႏၲရားရဲ႕မူ၀ါဒဦးေဆာင္သည့္အပိုင္းျဖစ္ေသာ သမၼတဦးေဆာင္သည့္ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕၊ အစိုးရအဖြဲ႕၏ ေကာင္းမြန္ေသာ စိတ္ ဆႏၵအမွန္ကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး ထိေရာက္မွန္ကန္ စြာျပဳမူဖို႔ လိုပါတယ္။

၎တို႔ရဲ႕ စြမ္းေဆာင္ရည္ျမင့္မားေအာင္၊ Effectiveness and Efficiency အျမင့္ဆံုးရရွိမယ့္ စီမံခန္႔ခြဲမႈပံုစံေတြ၊ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မႈေတြ၊ ဒီလိုႀကိဳးပမ္းအားထုတ္လိုတဲ့စိတ္ေစတနာေတြနဲ႔ အစုိးရယႏၲရားကို ေမာင္းႏွင္ဖို႔အလြန္အေရးႀကီးပါတယ္။ အစိုးရ ယႏၲရားကို မူ၀ါဒျဖင့္ ဦးေဆာင္ေပးေသာ သမၼတႏွင့္ ၀န္ႀကီးအဖြဲ႕ကလည္း ကိုယ္ခ်မွတ္တဲ့ မူ၀ါဒတကယ္အေကာင္အထည္ေပၚလာေစရန္လိုအပ္ေသာပတ္၀န္း က်င္အေနအထားကို ဖန္တီးေပးဖို႔၊ မူ၀ါဒကို လိုက္နာလာေအာင္တြန္း အားေပးဖို႔တာ၀န္ရွိပါတယ္။

ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းဆိုသည္မွာ ျပည္သူ႕တို႔၏ အက်ဳိးစီးပြားကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးရမယ့္၊ တိုးပြားစည္ပင္လာေအာင္ ကူညီေပးရ မယ့္၊ ျပည္သူ႕လူထုအခက္အခဲကို ၀ိုင္း၀န္းေျဖရွင္းေပးရမယ့္သူေတြလို႔ အၾကမ္းဖ်င္းနားလည္ သေဘာေပါက္ထားပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ရွိအေျခအေနကေတာ့ ျပည္သူလူထုကို ကိုယ္စားျပဳေပးမယ့္၊ ျပည္သူ႕အသံေတြကို နားေထာင္ေပးမယ့္ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းေတြ အလြန္ပါးရွားပါေသးတယ္။ အမ်ားစုေသာ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းမ်ားဟာ အစိုးရ၀န္ထမ္းအျဖစ္ခံယူၿပီး ၎င္းတို႔ ကိုယ္၎တို႔ အာဏာပိုင္မ်ားအျဖစ္ အထင္ေရာက္ကာ ဘယ္လိုအာဏာကို အသံုးျပဳျခယ္လွယ္ရမလဲဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္မေပ်ာက္ၾကေသးပါဘူး။

စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ားႏွင့္ ဆက္စပ္ပတ္သက္ေနေသာ ေနရာမ်ားမွ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းမ်ားရဲ႕ အက်င့္စ႐ုိက္နဲ႔ စိတ္ဓာတ္မ်ားဟာ ပ်က္ယြင္းမႈပိုမ်ားပါတယ္။ နယ္ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအပိုင္း၌ရွိေသာ ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းမ်ားမွာ ဘုရင္တစ္ပါးအလားျဖစ္ေနၾကသည္။ ဒါ့အျပင္ ဟိုသို႔ဒီသို႔ အာဏာျပအႏိုင္က်င့္မႈမ်ားမွာ နယ္ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ အလြန္အျဖစ္မ်ားေနေသာကိစၥမ်ားျဖစ္ ေနဆဲပါ။

၀ိသမေလာဘစီးပြားေရးသမားမ်ားကလည္း အာဏာပိုင္မ်ားအႀကိဳက္လိုက္ေပါင္းၿပီး အားနည္းေသာ ျပည္သူလူထုကို အႏုိင္က်င့္အျမတ္ ထုတ္ေနတဲ့ ျဖစ္ရပ္ မ်ားမွာလည္းအမ်ားအျပားပါပဲ။ ဒီလိုျဖစ္ရပ္မ်ားဟာ အလြန္မွအ႐ုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္လွပါတယ္။ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္း ဆိုတာ ျပည္သူေတြရဲ႕ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈရေအာင္၊ ျပည္သူေတြရဲ႕အျမင္မွာ အားကိုးသင့္ အားကိုးထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္း ဂုဏ္ကိုထိန္းသိမ္းသင့္ပါတယ္။

တိုင္းျပည္ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ ေဒါက္တိုင္အျဖစ္ရပ္တည္ေနတဲ့ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းမ်ားဟာ မိမိတို႔ရဲ႕ေဒါက္တိုင္ တာ၀န္၀တၱရားမ်ားကို ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ရမယ့္အျပင္ လက္ရွိအသိပညာဖြံ႕ၿဖိဳးမႈအားနည္းေနေသးတဲ့ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေဒါက္တိုင္ကိုပါ ကူညီေထာက္ပံ့ေပးရမယ့္ အေနအထားျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈၿပီး မိမိတို႔အဆင္ ေျပသလို အခြင့္အေရးယူေနျခင္းဟာ တိုင္းျပည္တိုးတက္ဖို႔ အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ျမင္တတ္ဖို႔ အေရးႀကီးလာပါၿပီ။

ဒီလို အသြင္ကူးေျပာင္းဆဲကာလအေရးႀကီးေသာ အခ်ိန္အခါမွာ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းမ်ားဟာ မိမိတို႔က်င့္ႀကံရမည့္ အျပဳအမူမ်ားနဲ႔ ထားရွိရမည့္စိတ္ဓာတ္ကို ရွင္းလင္း ျပတ္သားစြာနားလည္ဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ျပည္သူ႔ဒီမိုကေရစီ ကို ကိုယ့္ဒီမို ကေရစီလို က်င့္သံုးခ်င္ေန တဲ့ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းမ်ားအေနနဲ႔ ယခု လိုအခ်ိန္ကာလမွာ အခ်ိန္မီျပင္ဆင္သင့္ေနပါၿပီ။ ျပည္သူလူထုကလည္း မိမိတို႔အဆင္မေျပ အခက္အခဲျဖစ္ေနေသာကိစၥရပ္မ်ားကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ေဖာ္ထုတ္အသိေပးဖို႔ လိုပါတယ္။ ထိေရာက္ႏိုင္ သည္ျဖစ္ေစ၊ မထိေရာက္ႏိုင္သည္ျဖစ္ေစ တရား၀င္လမ္းေၾကာင္းမွ ဆိုင္ရာသို႔တိုင္တန္းျခင္းကို တြန္႔ဆုတ္ေနဖို႔ မသင့္ပါဘူး။

တိုင္ၾကားခ်က္မ်ားကို အေရးတယူရွိမႈ တုံ႔ျပန္အေရးယူျခင္းတို႔ ထိေရာက္မႈ၊ မထိေရာက္မႈဆိုသည္မွာ မတရားျပဳက်င့္ခံရျခင္းအေပၚ မမွ်တစြာေဆာင္ရြက္ျခင္းအေပၚ မေက်နပ္မႈကို ေဖာ္ထုတ္ျပသသည့္ အႀကိမ္အေရအတြက္ႏွင့္ လူဦးေရေပၚတြင္လည္း မူတည္ေနပါတယ္။ လူအမ်ား၊ ျပည္သူအမ်ားက လက္မခံေတာ့ဘူးဆိုရင္ ပ်က္ယြင္းေနတဲ့အက်င့္စ႐ုိက္ေနေတြ၊ စိတ္ဓာတ္ေတြကို ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းေတြအေနနဲ႔ လက္ခံက်င့္သံုးဖို႔ ရွက္ေၾကာက္တတ္လာမွာပါ။ အမွန္တရားကို ေဖာ္ထုတ္ရမွာ၊ တရားတေဘာင္ရင္ဆိုင္ရမွာ၊ မေက်နပ္ ခ်က္ေတြကို ဆိုင္ရာသို႔ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့တင္ျပရမွာေတြကို မေၾကာက္ရြံ႕ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။

အစိုးရယႏၲရားရဲ႕ အျမင့္ဆံုးအဆင့္ဆင့္မွာေမာင္းႏွင္ေနေသာ ဦးေဆာင္သူမ်ားကို အသိေပးႏိုင္မွသာ ခ်ဳိ႕ယြင္းခ်က္ကို အခ်ိန္မီသိျမင္ျပဳျပင္ႏိုင္ၿပီး ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေသာႏိုင္ငံသစ္ဆီသို႔ ခ်ီတက္ႏိုင္မယ္လို႔ ျပည္သူလူထုအေနနဲ႔လည္း နားလည္
သေဘာေပါက္ထားဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ျပႆနာေသးေသးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ႀကီးႀကီးပဲျဖစ္ျဖစ္ အဆင္ေျပသလို ခါးစည္းခံေနမယ္ဆိုရင္ မိမိတို႔အတြက္လည္းႀကီးစြာေသာ အခက္အခဲမ်ားႀကံဳေတြ႕ၿပီး တိုးတက္မႈမရရွိသလိုတိုင္းျပည္အတြက္လည္း အႀကီးအက်ယ္နစ္နာမႈႀကီးကို ပါ၀င္ပတ္သက္ေနသလို ျဖစ္ေနမယ္ဆိုတာ သိျမင္ထားရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အစိုးရယႏၲရားရဲ႕ အဆင့္ဆင့္ေသာ တာ၀န္ရွိသူမ်ားကလည္း ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းမ်ားအက်င့္ပ်က္အာဏာျပမႈမ်ားကို ျပတ္ျပတ္သား သားအေရးယူမွသာ ဖြင့္ဟေဖာ္ထုတ္လာေသာ ျပည္သူလူထုကို ပိုမိုဖြင့္ဟလာေအာင္ အားေပးရာေရာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္သာတိုင္၏ အက်ဳိးမရွိ ျဖစ္ေနပါက လည္း ျပည္သူလူထု၏ ယံုၾကည္ကိုးစားမႈကို ရရွိႏုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ ရွင္းလင္းျပတ္သား ေသာလမ္းေၾကာင္းခ်ျပၿပီး ထိုလမ္းေၾကာင္း မွ ေသြဖည္ေနေသာ ျပည္သူ႔၀န္ထမ္းမ်ားကို ထိေရာက္ေအာင္ အေရးယူျခင္းျဖင့္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အဓိကေဒါက္တိုင္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ ျပည္သူ႕၀န္ထမ္းမ်ားရဲ႕ အခန္းက႑ကို အျမန္ဆံုးျပဳျပင္လိုေစသျဖင့္ ေရးသားလိုက္ပါတယ္။

ႏုိင္ႏုိင္ေဇာ္

Source :7Day News Journal အတဲြ (၁၀)၊ အမွတ္(၄၄)

The Rohingya

Rohingya is a generic term referring to the Sunni Muslim inhabitants of Arakan, the historical name of a Myanmar border region which has a long history of isolation from the rest of the country. Since 1989, this region has been officially designated as the Rakhine State. However the majority of people of concern are from the northern part of the Rakhine State, from the three townships of Maungdaw, Buthidaung and Rathedaung.

It is thought that the Rohingya are of mixed ancestry, tracing their origins both to outsiders (Arabs, Moors, Turks, Persians, Moguls and Pathans) and to local Bengali and Rakhine. They speak a version of Chittagonian, a regional dialect of Bengali which is also used extensively throughout south-eastern Bangladesh.

The Rohingya are virtually friendless amongst Myanmar’s other ethnic, linguistic and religious communities. They were not formally recognized as one of the country’s official
national groups when the country gained independence in 1947, and they were excluded
from both full and associate citizenship when these categories were introduced by the 1982
Citizenship Act.

As well as being stateless, Myanmar’s Rohingyas are confronted with other forms of persecution, discrimination and exploitation. These include (but are not limited to) forced
labour, extortion, restriction on freedom of movement, the absence of residence rights,
inequitable marriage regulations and land confiscation. The Rohingya also have limited
access to secondary and tertiary education as well as other public services.

As a result of such deprivations, large numbers of Rohingya have left Myanmar and
taken up residence elsewhere. While there is a general lack of precision with respect to the
number of people involved, there are estimated to be up to 400,000 in Bangladesh, a similar
number in the Gulf states, some 200,000 in Pakistan, 20,000 in Thailand and 15,000 in
Malaysia. UNHCR estimates some 750,000 Rohingyaremain in northern Rakhine state and
other parts of Myanmar.

READ MORE HERE

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို အားေပးတိုက္တြန္းရန္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေပၚ ပိတ္ဆို႔ အေရးယူထားမႈမ်ားကို ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ စတင္႐ုပ္သိမ္းသြားရန္ ဥေရာပသမဂၢက စဥ္းစားေနေၾကာင္း ဥေရာပ သံတမန္မ်ားက ဇန္န၀ါရီ ၁၈ရက္ေန႔တြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ဥေရာပသမဂၢႏိုင္ငံျခားေရးရာ မူ၀ါဒဥကၠ႒ ကက္သရင္းအက္ရႇ္တန္သည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ မၾကာမီလာ ေရာက္လည္ပတ္မည္ျဖစ္ၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကူညီေပးရန္အတြက္လည္း စဥ္းစားေနေၾကာင္း သူ၏ေျပာခြင့္ရပုဂၢဳိလ္ မိုက္ကယ္မန္းက ေအအက္ဖ္ပီသို႔ ေျပာၾကားခ့ဲသည္။ အဖြဲ႕၀င္ ၂၇ ႏိုင္ငံရႇိေသာ ဥေရာပသမဂၢသည္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၃ ရက္ေန႔တြင္ ဘရက္ဆဲလ္၌ ဥေရာပသမဂၢႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးမ်ား အစည္းအေ၀းကို က်င္းပမည္ျဖစ္ၿပီး ထိုအစည္းအေ၀းတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအေရးကို ဆံုးျဖတ္မည္ျဖစ္သည္။ ဥေရာပသမဂၢ ႏိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီးမ်ားက ေဖေဖာ္၀ါရီလတြင္ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈမ်ား စတင္႐ုပ္သိမ္းရန္ စဥ္းစားထားမႈကို ေၾကညာသြားဖြယ္ရႇိသည္။ ဧၿပီလလယ္တြင္ ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈမ်ားႏႇင့္ပတ္သက္၍ သံုးသပ္မႈမ်ားကို ေဆာင္ရြက္သြားရန္ရႇိေသာ္လည္းအခ်ဳိ႕ႏိုင္ငံမ်ားကဧၿပီလၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားမတိုင္မီ ပိတ္ဆို႔မႈမ်ား ႐ုပ္သိမ္းလိုေၾကာင္း ဥေရာပသမဂၢ သံတမန္တစ္ဦးက ေျပာၾကားခဲ့သည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံေရး ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမ်ားကို အားေပးတိုက္တြန္းရန္အတြက္ ဥေရာပသမဂၢအတြင္း ေဆြးေႏြးမႈမ်ား ေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း ၿဗိတိန္ႏႇင့္ ေနာဒစ္ႏိုင္ငံအခ်ဳိ႕က ဧၿပီလ ေရြးေကာက္ပြဲမ်ားကို ေစာင့္ၾကည့္လိုေသာ္လည္း ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမနီအပါအ၀င္ အျခားဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားက ျပဳျပင္ေျပာင္း လဲေရးလုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကို အားေပးရန္အတြက္ လ်င္လ်င္ျမန္ျမန္ ေဆာင္ရြက္လိုေၾကာင္း သတင္းရင္းျမစ္တစ္ခုက ေျပာၾကားခဲ့သည္ဟု ေအအက္ဖ္ပီက ေရးသားခဲ့သည္။

ဥေရာပႏိုင္ငံမ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ကုန္သြယ္ေရးႏႇင့္ ဘ႑ာေရး ပိတ္ဆို႔အေရးယူမႈမ်ားကို ယမန္ႏႇစ္က တစ္ႏႇစ္ သက္တမ္းတိုးထားခဲ့ေသာ္လည္း မၾကာေသးခင္က ခရီးသြားလာမႈႏႇင့္ ဘ႑ာေရးထိန္းခ်ဳပ္ထားမႈမ်ားကို ဖယ္ရႇားေပးခဲ့သည္။ ဥေရာပ သမဂၢသည္ အကူအညီေပးေရးအစီအစဥ္မ်ားကို စီမံခန္႔ခြဲရန္ႏႇင့္ ႏိုင္ငံေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကူညီရန္အတြက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ႐ုံးဖြင့္လႇစ္သြားမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ယခုလအေစာပိုင္းတြင္ ေၾကညာခဲ့သည္။

Source :Eleven Media Gorup

Ref:AFP

By Claire Rosemberg

Brussels. The European Union is mulling whether to begin lifting sanctions against Burma as soon as February to encourage signs of reform after decades of outright military rule, EU diplomats said Wednesday.

Aid for the southeast Asian nation is also under consideration, as well as a visit soon by EU foreign policy chief Catherine Ashton, her spokesman Michael Mann told AFP.

“In the light of developments in the country, we have launched a general review of our policies,” he added.

The 27-nation bloc’s response to a string of conciliatory gestures by the new nominally civilian government in Burma is to be decided at talks between EU foreign ministers in Brussels on Monday.

The ministers are expected to announce willingness “to consider initial steps in February” on a start in lifting the sanctions, which otherwise come up for an annual review in mid-April, an EU diplomat said.

“Some countries want to give a sign of encouragement before April elections” which will see a historic bid for parliament by Nobel peace laureate Aung San Suu Kyi, the source said on condition of anonymity.

European states last year extended by 12 months a set of trade and financial sanctions despite Suu Kyi’s release in November 2010, but lifted travel bans and an assets freeze on a third of the cabinet, including the foreign minister.

In exchange for an end to all sanctions, the EU demanded Burma release all political prisoners and launch a dialogue with the opposition.

Since coming to power in March, the new military-backed government dominated by former generals has released hundreds of political prisoners and made other reformist moves, including dialogue with the opposition and pursuing peace deals with ethnic minority rebels.

The moves have sparked intense debate worldwide on potential policy change and in Brussels intensive discussions have been under way all week to overcome “differences of opinion and decide how to encourage Burma” ahead of Monday’s ministerial talks, a source said.

Britain and some Nordic nations favor waiting to ensure that the April by-elections are fair and free while other European countries, notably France and Germany, argue in favor of quick action to encourage the reform process.

“There are steps before you lift sanctions,” said one diplomat on condition of anonymity. “Encouraging measures can be a first step, and then you lift sanctions.”

Earlier this month, Britain’s Foreign Secretary William Hague, the first British foreign minister to visit Burma in over half a century, called for “much more” work to be done before sanctions could be lifted.

“It is not possible to say a country is free and democratic while people are still in prison on the grounds of their political beliefs,” he said.

Hague also called for free and fair by-elections on April 1 and improved humanitarian access to ethnic conflict areas, saying it was “very important that we do not relax the pressures prematurely.”

But this week, French Foreign Minister Alain Juppe said in Burma that he was confident President Thein Sein was a reformer.

“It’s a certainty. It’s enough to look at what he has done in the past few months,” he said, describing the president as a “wise man, completely determined.”

Should the differences continue, a decision to lift even very few sanctions in February could be strained as it would require unanimity. In April on the other hand it would require a unanimous vote to maintain them.

Meanwhile ministers are expected to agree to offer more development aid and other financial measures to bolster the reform process.

In January, the EU announced it would open an office in Burma’s main city Yangon to manage aid programs and play a “political role.”

Source :Agence France-Presse

What is Genocide? What is Rohingya genocide? When did it began? In which part of Burma is this taking place? Are there refugees taking shelter in the neighboring countries? Who are the parties involved?, What should be done about it? Does it have anything to do with Rohingya’s race or religion? Are there democratic minded Rakhines to help stop the crisis?These are some of the questions people are curios to know. Human rights and international UN agencies are curiously waiting to know from the present “democratic” government what measures it is taking to stop genocide in Burma? .

First, what is genocide?

Genocide is “a coordinated plan of different actions aiming at the destruction of essential foundations of the life of national groups, with the aim of annihilating the groups themselves”"Genocide means any of the following acts committed with the intent to destroy in whole or in part a national, ethnic, racial or religious group as such:

a. killing members of the group

b. Committing bodily or mental harm to members of the group

c. Deliberately inflicting on the group conditions of life calculated to bring about its physical destruction in whole or in part, imposing measures intended to prevent birth within the group.(1)

What is Rohingya Genocide?

Rohingyas original home is in Arakan of Burma. They have been driven out of Burma by the successive military government beginning mainly from 1962. In the same year a total of were 20,000 Rohingyas were pushed out of Arakan to Bangladesh (then East Pakistan). In reaction to this Ayub Khan warned that “Pakistan doesn’t want its army to cross the border into Burma but…” In 1978, over 200,000 Rohingyas were driven out by the government forces. When international agencies in Bangladesh refugee camps checked the refugee’s identity, they were found to carry National Registration Certificate (National Registration certificate). Burmese government at the insistence of international body accepted the refugees. In 1992-93, over 300,000 refugees were forced out of Arakan to Bangladesh, this time the solders at the border made sure that as they leave, Rohingyas don’t carry any documents.Ever since Rohingyas have been crossing the Naf River to enter into Bangladesh. In 2008, there have been 10,000 refugees poured into Bangladesh territory. Now that Hasina government is refusing to accept Rohingya refugees anymore, lately they are crossing the ocean in small boats ( a kind of suicidal, many die on the way) to take shelter in Thailand, Malaysia and Indonesia.(2) Why Rohingyas are desperately leaving Arakan?

Rohingya extermination as a state policy began after Ne Win came to power but it turned genocidal when the government introduced some measures so that Rohingyas willingly either leave Arakan or face severe consequences. The UN report of violation on the Rohingyas in 2009 includes measures:

Compulsory labor

Illegal taxation/ extortion

Restriction of movement,

Prevent villagers from giving a fair income for their produce

Confiscation of land to built villages for Buddhist settlers and for expansion of military facilities.

There is also ban on marriage.(3)

A typical day in Arakan reported as “Rohingya people in panic in Northern Arakan
The report mentions:

“The Rohingya people in Northern Arakan have been passing days and nights in panic because of authorities have been seizing weapons (such as knives, choppers, swords, daggers, hoes, adzes, spades) from Rohingya villages while the Rakhine and Natala villegers have been equipped with lethal weapons even with guns since 15 days ago, said a local politician requesting not to be named.”(4)

The Parties involved in the genocide

Who are the parties directly and indirectly involved? In Burma Rakhine Moghs are only 5% of the population but occupies 30% in the armed forces. It is a force to recon with. This disproportionate distribution of the Rakhine Mogh, both in the Burmese army and their alleged oppression in the ethnic areas especially in Arakan is something important to understand. Reliable sources reports that in Arakan, in the name of Burmese military, Rakhine forces does all the genocidal activities such as rape, forced labor and applying bans on marriage, restricting Rohingyas from traveling from one village to another. The parties directly involved are the Arakanese police and militia, Nasaka and the ultra nationalist hooligans. There are the anti Rohingya provocateurs who work at home and abroad. Prominant among them are Aye Kyaw, Aye Chan, Monk Ashin Nayaka, and many other low level leaders and followers in Arakan and elsewhere. The provocateurs wrote xenophobic books and articles and give speeches some are available on Youtube propagating the the Rohingya people as being “dangerous,” “foreigners” in Arakan, and even “influx viruses,” requiring extermination, warning their fellow countrymen that otherwise they will be exterminated. Considering the depth of their hate mongering actions,and the acts of genocide, it is important to find out more about the people who are directly executing their orders. (5)

Why Rohingyas became the target of genocide?

Rohingyas are different from the Rakhines in bothe race and religion. Rohingyas are Muslims and Hindus, Rakhines are Buddhists. In 1982 a delegation from Arakan was led by Rakhine Mogh Aye Kyaw convinced the military government to constitutionally declare the Rohingyas as the non citizens of Burma. This was successfully done and Aye Kyaw openly takes the credit for committing the crime against humanity knowing very well that due to such initiative, close to a million Burmese people were uprooted from their ancestral homeland now suffers in foreign countries looking for a home they can call their own. Aye Kyaw and his band of people claims themselves as Burma’s democracy movement leaders and themselves as being “good Theraveda Buddhists.” Human rights groups wonder about the basis of their claims!

Are there democratic -minded Rakhines to help stop the crisis?

There are many. There are progressive-minded people but they were being undermined from 1930’s by the rise of ultra nationalist leaders both in the army and in the civilian authorities.(6)

What are the excuses of declaring Rohingyas as the non citizens of Burma?

To the xenophobes, Rohingyas entered Arakan after 1824, the year the British began occupying Burma. Denying the historic Rohingya existence (from the Indian Chandras to the Arab sea going settlements in Arakan, to General Wali Khan and General Sindhi Khan’s army sent by the Bengal’s Sultan to help the Rakhine Mogh king and their army settled in the Kaladan valley during the 15th century, and Shah Suja’s followers in the 17th century, Rakhine Moghs claim that Rohingyas are only British time settlers. It says they have never heard the name Rohingya. Francis Buchanon heard the name Rohingya 1798. (7)

The unfortunate thing is that if the xenophobes claim is true that Rohingyas entered Burma after1824 even that has been close to two hundred years. Surprisingly, the same ethnic group Rakhine Moghs in Cox’s Bazar of Bangladesh took shelter in Bangladesh during the British rule are Bangladeshi citizens. Strangly, Rakhine xenophobes like Aye Kyaw, Aye Chan, Ashin Nayaka and their followers not using the same standard for themselves, earned citizenship in the West comfortably live their lives but keep their racist skeletons in their native Arakan.(8)

Rakhine-Rohingya–Buma Triangle in Arakan

Unlike most of the ethnic groups in Burma (who are directly) involved in conflict with the Burmese government and now are initiating dialogues, in Arakan however, despite international pressure to stop genocide, Rohingyas’s dialogue with the government is seriously obstructed by the presence of the ultra nationalist third group, the Rakhine -Mogh, which in alliance with the military now commits genocide in Arakan. Not known to most people is the fact that Rakhines are 5% of the Burmese population but occupy 30% of the Burmese army. They are a powerful force against democratic movement to recon with. Alamgir Serajuddin observing the medieval Rakhine activities of piracy in the Bay of Bengal and the cruel massacre of the Bengal governor Shah Suja and his family (assured of asylum) observed: “The Arakanese [Rakhines] were a daring and turbulent people, a terror at once to themselves and to their neighbours. They fought among themselves and changed masters at will. Peace at home under a strong ruler signaled danger for neighbours.” (9) It is true that most Rakhines are not fundamentally xenophobic but it is unfortunate that they are being misled by their leaders to commit Rohingya genocide in Arakan and genocide in ethnic territories, the bad name however is spread all in the name of Burmese people.

In order to stop the genocide in Arakan and for Burma to stop its bad reputation, Burmese leaders have to understand this Rakhine-Rohingya-Buma Triangle. It seems that things are changing in Burma on a daily basis. When Burmese government decides to officially recognize Rohingya citizenship and stop genocide in Arakan and initiates dialogue, it is recommended that it should be between the mentioned three parties perhaps with the presence of foreign observers, including Bangladesh, Thailand and Malaysia; countries where Burmese refugees continue to pour in to escape genocide. British Foreign Secretary William Haigue lately raised concerns about the Rohingya community that lacks basic civil and human rights.(10)

This is a serious matter happening in Western Burma, it is about genocide and it should be settled as soon as possible on a priority basis to clear up the “Burmese” name; which includes everybody in Burma.

ENDNOTES:

(1) What is genocide, adapted from McGill University sponsored Global conference on genocide, 2007

Link: http: cfchr. mcgill .ca/ what is genocide-en.php?manu=2. cited in Abid Bahar’s book, Burma’s Missing Dots, Xlibris, 2010, p.223;

Tin Soe, “Ethnic Groups deliver UN Commission of Inquiry Petition to the British Foreign Office here

(2) Rohingya Outcry, RPF,1978, Also Images of Rohingya boat people, link here
Also in Abid Bahar, Dynamics of Ethnic Relations Between the Berman and the Rohingyas, an Unpublished MA thesis, 1982.

(3) United Nation’s Human Rights Report, 7th April, 2003.
(4) Kaladan Press, April 9, 2009
(5) killing-rohingya rohingyablogger.com; Rohingya Refugees shifted to Medan;
Also read article: Arakan, the Epicenter of Refugee Production here Link: here

A Brief History of Arakan: From Kingdom to a Colony Link: here
(6) Shwe Lu Maung, We the People published in Habib Siddiqui edited Problems of Democratic development in Burma and the Rohingya people, Japan,(JARO),2007
(7) Who are the Rohingyas? Published in the Irrawaddy here
also read Abid Bahar’s “Aye Chan Enclave with Influx Viruses Revisiter., in Burma’s Missing Dots, 2010;

Also read Mohammad Ashraf Alam, A Short Historical Background of Arakan, Arakan Research Society, Chittagong, Bangladesh, October 2006, here Francis Buchanan, A Comparative Vocabulary of Some of the Languages Spoken in the Burma Empire.” Pp. 40-57;
Also Francis Buchanon in South East Bengal (1798). His journey to Chittagong, the Chittagong Hill Tracts, Noakhali and Comilla. Also in Michael Charney, Buddhism in Araka: Theories of Historiography of the Religious Basis of Ethnonyms in the Forgotten Kingdom of Arakan from Dhanyawadi to 1962 ;
Abid Bahar, “I have never heard the name Rohingya” link here
(8) Xenophobic Burmese Literary Works – a Problem of Democratic Development in Burma
link here
(9) Alamgir Serajuddin, Asiatic Society Bangladesh, Vol. xxx (1), June, 1986.
(10) UK Watching the Mood on the Streets of Burma, link here

(Dr. Abid Bahar specializes on Western Burma, visited refugee camps in Bangladesh in 1978, and 2003; he now teaches in Canada)

စြယ္စံုရ အႏုပညာရွင္ ကိုဇာဂနာသည္ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ႏွင့္ ဒါ႐ိုက္တာမ်ားၾကျဖစ္ေသာ ဇင္ဝိုင္း၊ မင္းထင္ကိုကိုႀကီး၊ၾကည္ျဖဴသွ်င္တို႔ႏွင့္အတူ စစ္အစိုးရလက္ထက္ ေထာက္လွမ္းေရးညႊန္မႉး၊ အတြင္းေရးမႉး-၁ ႏွင့္ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္တာဝန္မ်ား ယူခဲ့သည့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေဟာင္း ဦးခင္ညြန္႔အား ဇန္နဝါရီလ ၁၅ ရက္ေန႔က သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ့သည္။

တနလၤာေန႔က ေထာက္လွမ္းေရး ဗိုလ္မႉးႀကီးေဟာင္း ဦးစန္းပြင့္ကိုလည္း ကိုဇင္ဝိုင္းႏွင့္အတူ ေတြ႔ဆံုခဲ့ေသးသည္။

ဦးခင္ညြန္႔သည္ ၂ဝဝ၄ ခုတြင္ အဂတိလိုက္စားမႈမ်ားျဖင့္ ဖမ္းဆီးခံရၿပီးေနာက္ ၂ဝဝ၅ ခုတြင္ ေထာင္ဒဏ္ ၄၄ ႏွစ္ ခ်မွတ္ခံခဲ့ရသည္။ ဦးစန္းပြင့္မွာလည္း သူႏွင့္အတူ အမႈတြဲအျဖစ္ အဖမ္းခံခဲ့ရသည္။

ဦးခင္ညြန္႔တို႔အား သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုခဲ့ရသည့္ အေၾကာင္းမ်ားႏွင့္ပတ္သက္၍ ကိုဇာဂနာအား မဇၥ်ိမ သတင္းေထာက္ ကိုဝိုင္းက ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားသည္။
——————————-
ဦးခင္ညြန္႔နဲ႔ သြားေတြ႔တယ္ ၾကားလို႔ပါ။

“၁၅ ရက္ေန႔က သြားေတြ႔တာ။ ညေန ၅ နာရီ။ သူ႔အိမ္မွာေလ။”

သြားေတြ႔ရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေလး ေျပာျပေပးပါ။

“က်ေနာ္ ေထာင္က လြတ္လာကတည္းက က်ေနာ္က ‘ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ကိုလည္း လႊတ္ေပးသင့္ပါတယ္’ ဆိုၿပီးေတာ့ ေတာင္းေပးေသးတယ္ေလ သမၼတကို။”

“အဲဒီေတာ့ သူလြတ္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ က်ေနာ္ ဒီလိုမ်ဳိးေတာင္းေပးခဲ့တဲ့အတြက္၊ ရဲရဲရင့္ရင့္နဲ႔ သူ႔အတြက္
ေျပာေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုၿပီး ေက်းဇူးတင္စကား ေျပာခ်င္လို႔ပါ သူ႔တူမ တေယာက္လႊတ္ၿပီး
ေျပာခိုင္းတယ္။ သူက သူကိုယ္တိုင္ပဲ ေျပာခ်င္ပါတယ္ဆိုေတာ့၊ သူက လူႀကီးဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး က်ေနာ္ လာခဲ့ပါမယ္ဆိုၿပီး အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်ေနာ္က ျဖဴးကို ေရာက္ေနတယ္။ ရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်ေနာ္ရယ္ ဇင္ဝိုင္းတို႔ပါ က်ေနာ္တို႔က အဖြဲ႔အလိုက္ အစည္းအေဝးလုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ သြားမယ္ဆိုေတာ့ သူတို႔ကလည္း ဒါဆို ဦးခင္ညြန္႔နဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္ ဆိုေတာ့ သူတို႔ပါ ေရာၿပီး ပါလာတဲ့သေဘာပါ”

ဦးခင္ညြန္႔က လြတ္လြတ္ခ်င္း မီဒီယာနဲ႔ေတြ႔တယ္။ ၿပီးတာနဲ႔ ကိုသူရနဲ႔ ေတြ႔တယ္ဆိုေတာ့ မထူးျခားဘူးလား။

“မထူးျခားပါဘူး။ တကယ့္တကယ္ေျပာမယ္ဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ခင္ညြန္႔နဲ႔ က်ေနာ္က ဘာကိစၥနဲ႔မွ က်ေနာ္တို႔ မေတြ႔ခဲ့ဖူးဘူးဗ်။ ဘယ္တုန္းကမွ။ သူ အင္မတန္ ၾသဇာတိကၠမ ႀကီးမားေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူ႔ရဲ႕ အေထာက္အပံ့ သူ႔ရဲ႕အကူအညီေတြ ရခဲ့ၾကတဲ့ ႐ုပ္ရွင္သမားေတြထဲမွာ က်ေနာ္မပါဘူးဗ်။ ႐ုပ္ရွင္သမား အားလံုးေလာက္နီးပါးက သူေပးလို႔ တယ္လီဖုန္းရတယ္၊ ေျမကြက္ရတယ္၊ ေမာ္ေတာ္ကား ဝယ္ခြင့္ရတယ္၊ အဲဒီထဲမွာလည္း က်ေနာ္ မပါခဲ့ဘူးဗ်။ အဓိကေျပာရရင္ေတာ့ သူ ၾသဇာတိကၠမ ႀကီးတဲ့အခ်ိန္တုန္း က က်ေနာ္က အဖမ္းခံရတာပဲရွိတယ္။ သူ႔လက္ထက္မွာကို က်ေနာ္ ႏွစ္ခါ အဖမ္းခံရတာကိုး။”

“အခု သူတင္မွ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေထာက္လွမ္းေရး-၆ ထဲမွာ က်ေနာ့္ကို တကယ္ ဖမ္းဆီးခဲ့တဲ့ ဦးစန္းပြင့္လည္း အခုလြတ္လာတာပဲ။ က်ေနာ္ သြားႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္ရမွာတုန္းဗ်ာ၊ ဒီစိတ္ေတြ မရွိပါဘူး က်ေနာ့္မွာ။ အာဃာတေတြ အၿငိဳးအေတးေတြ မရွိပါဘူး။ ဦးစန္းပြင့္ ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ က်ေနာ့္ကိုဖမ္းခဲ့တာ
ေထာက္လွမ္းေရး-၆ ထဲမွာ ႏွစ္ခါလံုးလံုး၊ ဗိုလ္မႉးခင္ေမာင္ေထြးတို႔ ဘာတို႔။ သူတို႔ေတြေတာင္ က်ေနာ္ ႏႈတ္ဆက္ တာပဲ။”

“ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း တိုင္းျပည္အတြက္ တခ်ိန္တုန္းကေတာ့ လုပ္ခဲ့ၾကတာပဲ။ ထိုနည္းတူ က်ေနာ္တို႔ကို လည္း လုပ္ခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ အၿငိဳးတို႔ အာဃာတတို႔ က်ေနာ့္မွာ တစက္မွ မရွိပါဘူး။ အခု သူတို႔ ေထာင္ကလြတ္လာ တယ္၊ လြတ္လာတဲ့အတြက္ က်ေနာ္ သြားၿပီးေတာ့ ႏႈတ္ဆက္တယ္၊ ေထာင္ကလြတ္လာတဲ့ လူတေယာက္ကို က်ေနာ္ ၾကိဳဆို ႏႈတ္ဆက္တဲ့ သေဘာ ပါပဲ။ ဒီထက္ကို ဘာမွမရွိပါဘူး။”

“သို႔ေသာ္ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ထင္မွာေပါ့ေလ ဘာျဖစ္လို႔ သူတို႔ကို ဒီေလာက္ေတာင္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ရ တာလဲဆိုၿပီး။ ခံရတာ က်ေနာ္ပါ။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ေတာင္ ခြင့္လႊတ္ႏိုင္ေသးတာပဲ။ ”

“ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ့ ဦးခင္ညြန္႔ဆိုတာ တခါမွ မေတြ႔ဖူးဘူး။ သူ႔ပါးစပ္ကေတာင္ ေျပာခဲ့တယ္ အဲဒီေန႔က သူအလုပ္လုပ္ေပးႏိုင္ခဲ့တဲ့အခ်ိန္တုန္းကတဲ့ ေမာင္သူရနဲ႔ အန္ကယ္နဲ႔ တခါမွ မဆံုႏိုင္ခဲ့ ဘူးေနာ္တဲ့ ခုလိုအခ်ိန္က်ေတာ့လည္း သူဘာမွ မကူညီႏိုင္ျပန္ဘူးတဲ့။ ရပါတယ္ အဲဒီဟာေတြ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ မရွိဘူးလို႔။”

ဦးစန္းပြင့္နဲ႔က ဘယ္တုန္းက သြားေတြ႔လိုက္လဲ။

“မေန႔က မနက္က။”

တခ်ဳိ႕ကလည္း ဦးခင္ညြန္႔က သူၾသဇာရွိေနတုန္းက ဒီမိုကေရစီဘက္သားေတြကို ဖမ္းတယ္ေပါ့။ သူနဲ႔ သြားေတြ႔တာကို ေဝဖန္ေနၾကတာေတြရွိပါတယ္။

“အဲဒီလိုေတြ ေျပာေနလို႔လည္း ၿပီးမွာလည္း မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ ေဝဖန္တဲ့သူေတြကိုလည္း ေမးၾကည့္ၾကပါဦး။ အဲဒီတုန္းကဖမ္းလို႔ ဆီးလို႔ ဆိုတဲ့အထဲမွာ ဦးသိန္းစိန္ေရာ မပါဘူးလားလို႔၊ ဦးေရႊမန္းေရာမပါ ဘူးလားလို႔။ ဒီလူေတြနဲ႔ေတာင္ အခု ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကိုယ္တိုင္ပင္လွ်င္ လက္ဆြဲ ႏႈတ္ဆက္ေနၾကၿပီ မဟုတ္ဘူးလား။ အဲဒီေတာ့ ဘာျဖစ္လို႔ အဲဒီလို စိတ္ေတြ ေမြးၾကမွာလဲလို႔။ က်ေနာ္ကေတာ့ အဲဒါေတြ အဓိပၸါယ္မဲ့တဲ့စကားေတြပါ။ မေျဖရွင္းခ်င္ဘူး။ က်ေနာ္တို႔ ကာယကံရွင္ျဖစ္တဲ့၊ တိုက္ခိုက္ခံေနရတဲ့သူ ေတြျဖစ္တဲ့ က်ေနာ္တို႔ေတြက ဘာမွမေျပာရဘဲနဲ႔ တခါမွ မခံရဘူးတဲ့လူေတြက ေျပာေနပံုရပါတယ္လို႔။”

ဦးခင္ညြန္႔နဲ႔ေတြ႔ေတာ့ေရာ ဘာေတြမ်ားေျပာျဖစ္လဲ။

“႐ုပ္ရွင္အေၾကာင္းေပါ့ က်ေနာ္တို႔ Freedom Film festival လုပ္တာကို သူ ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ဖတ္ရလို႔ အရမ္း
ေက်နပ္မိတဲ့အေၾကာင္း။ ေနာက္ အဲဒီဇာတ္ကားေတြ တကယ္လို႔မ်ား က်ေနာ္တို႔ က အခြင့္ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ သူၾကည့္ခ်င္ပါတယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း၊ သူ႔ကို ကူညီပါဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါက တစ္ေပါ့။ ႏွစ္ကေတာ့ သူ႔အေနနဲ႔ကေတာ့ သူ ၇ ႏွစ္လံုးလံုး ဒီထဲမွာ ေနေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ေထာင္ထဲမွာ ေနရတဲ့လူလိုပါပဲေပါ့။ အင္မတန္ က်ဥ္းက်ပ္တယ္ ဆိုတဲ့အေၾကာင္း။ သူ႔မွာ တေန႔တေန႔လည္း တရားထိုင္လိုက္၊ ဘဝနာပြားလိုက္။ အခုဆို သူ႔စိတ္ထဲ မွာလည္း ဘာမွမရွိေတာ့ ဘူး ဆိုတဲ့အေၾကာင္းေပါ့ဗ်ာ။ အရင္တုန္းက လုပ္ခဲ့ကိုင္ခဲ့တဲ့ဟာေတြထဲမွာလည္း သူ႔မွာလည္း တာဝန္အရသာ လုပ္ခဲ့ရေပမယ့္ သူ႔မွာလည္း ဘာစိတ္မွ မရွိပါဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါမ်ဳိးေတြ ေျပာျဖစ္ၾကတာပါ။”

သူလြတ္လာေတာ့ ႏိုင္ငံေရးမလုပ္ဘူးေျပာတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတို႔ လူမႈေရးကိစၥတို႔ စိတ္ဝင္စားမႈ ေျပာျဖစ္ေသးလား။

“က်ေနာ္တို႔ အဲဒီအေၾကာင္းေတာ့ မေျပာျဖစ္ဘူးေပါ့။ သို႔ေသာ္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိစၥေတြကေတာ့ သူတို႔ အရင္တုန္း ကဗ်ာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ျမတို႔ ရွိတဲ့အခ်ိန္တုန္းက သူကိုယ္တိုင္သြားေတြ႔ခဲ့တာ ရွိခဲ့တာကိုး။ အဲဒီတုန္းက အဆင့္တဆင့္
ေရာက္ခဲ့ေပမယ့္ မေအာင္ျမင္ခဲ့ဘူး ဆိုတာကိုလည္းပဲ ေျပာျဖစ္ၾကတာ ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီကိစၥမွာက ဦးစန္းပြင့္နဲ႔ သူနဲ႔
ႏွစ္ေယာက္ လုပ္ခဲ့ၾကတာေလ။ က်ေနာ္တို႔မွာ ဗီဒီယိုေတြ ဘာေတြ ရွိပါတယ္။ အဆင့္ တဆင့္ေရာက္ေပမယ့္ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔အဖမ္းခံရၿပီးတဲ့အခါ က်ေတာ့ အဲဒီလုပ္ငန္းစဥ္က ပ်က္ခဲ့ၾကရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ သူတို႔ တကယ္ လုပ္ခဲ့တာရွိပါတယ္ ခြန္ဆာနဲ႔ သြားၿပီးေတာ့ ဦးစန္းပြင့္နဲ႔ သူနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲ သြားၿပီး ေတြ႔ဆံုခဲ့တာေလ။ ဒါေလးေတြ
ေျပာျဖစ္ တာေပါ့ဗ်ာ။ က်ေနာ္က ျပန္ေမးတာေပါ့ဗ်ာ က်ေနာ္သိခ်င္တာေလးေတြ။ ခြန္ဆာကိစၥ သူတို႔ ေအာင္ျမင္ တယ္ေပါ့။”

သူ႔သား ႏွစ္ေယာက္လံုး ေတြ႔ခဲ့လား။

“ကိုရဲႏိုင္ဝင္းေရာ၊ ကိုေဇာ္ႏိုင္ဦးေရာေတြ႔ပါတယ္။”

ဦးစန္းပြင့္နဲ႔ ေတြ႔ေတာ့ေရာ ဘယ္သူေတြပါေသးလဲ။ ဘာေတြေျပာျဖစ္ၾကလဲ။

“က်ေနာ္နဲ႔ ကိုဇင္ဝိုင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္ထဲ။ ခဏတျဖဳတ္ပဲ။ သြားႏႈတ္ဆက္တဲ့သေဘာပါပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ က်ေနာ္နဲ႔ ကိုဇင္ဝိုင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္က ေထာက္လွမ္းေရး-၆ ထဲမွာ အတူတူဖမ္းခံခဲ့ရတုန္းက ဗိုလ္မႉးစန္းပြင့္က က်ေနာ္တို႔ကို ဖမ္းခဲ့တာေလဗ်ာ။ အဲဒါေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္က သြားႏႈတ္ဆက္တာပါ။ စကားေတာင္
ေသခ်ာမေျပာႏိုင္ပါဘူးဗ်ာ။ လူေတြက သိပ္မ်ားေနလို႔။”

ေထာက္လွမ္းေရး-၆ မွာ အဖမ္းခံရတုန္းက အဲဒီတုန္းကလဲ။

“ရွစ္ေလးလံုးၿပီးၿပီခ်င္း ဗမာျပည္မွာ ပထမဦးဆံုး ဖမ္းခံရတာ က်ေနာ္နဲ႔ ဇင္ဝိုင္းပဲ။”

Source : ကိုဝိုင္း Mizzima

သာသနာေရးဦးစီး႒ာနမွ ပိတ္သိမ္းရန္ အမိန္႔ခ်မွတ္ထားေသာ သာေကတၿမိဳ႕နယ္၊ အမွတ္ (၃) မာန္ေျပ ရပ္ကြက္ ၊ အမွတ္ (၂)ေတာင္ရပ္ကြက္၊ အမွတ္ (၄) ေတာင္ရပ္ကြက္မ်ားရွိ အစၥလာမ္ဘာသာေရးေက်ာင္း သံုးေက်ာင္းအား မပိတ္ေရးအတြက္ ယမန္ေန႔ညေနက အဆိုပါရပ္ကြက္မ်ားရွိ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္မ်ားမွ စုေပါင္းၿပီး စာသင္ေက်ာင္းမ်ားေရွ႕တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပၾကသည္။

ယင္းရပ္ကြက္မ်ားမွ ေနထိုင္သူမ်ားက သက္ဆိုင္ရာသို႔ ေတာင္းဆိုရာမွ သာသနာေရး ဦးစီး႒ာနက ပိတ္သိမ္းရန္ ယခုလ ၁၂ ရက္ေန႔ေန႔စြဲျဖင့္ အမိန္႔ခ်မွတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။

ယခု ကိစၥႏွင့္ပတ္သက္၍ အမွတ္(၃) မာန္ေျပရပ္ကြက္ရွိ အစၥလာမ္ဘာသာေရးေက်ာင္းမွ တာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦးလွေရႊက “ကၽြန္ေတာ္တို႔က သူပုန္ထတာလည္းမဟုတ္ဘူး။ အစိုးရကို ဆန္႔က်င္တာလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာသာေရးေက်ာင္းကို မပိတ္ေအာင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာေတာင္းဆိုတာပါ” ဟု ေျပာၾကားသည္။

ယင္း ေက်ာင္းေရွ႕တြင္“ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုေရွ႕ရႈပါ၊ ဒီမိုကေရစီကိုျမတ္ႏိုးပါ၊ လြတ္လပ္စြာကိုးကြယ္ခြင့္ေပးပါ၊ လူ႔အခြင့္အေရးကိုေလးစားပါ၊ လြတ္လပ္စြာက်င့္သံုးခြင့္ေပးပါ” ဟူေသာ စာတမ္းမ်ား ကိုင္ေဆာင္၍ ကေလးငယ္မ်ားအပါအ၀င္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ ၈၀ ၀န္းက်င္ခန္႔သည္ ယေန႔ညေန ၃ နာရီေက်ာ္မွစတင္ကာ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပလ်က္ရွိၾကသည္။

ဆႏၵျပရာတြင္ကိုယ္တိုင္ပါ၀င္သည့္ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္ ေက်ာင္းသားမိဘတစ္ဦးျဖစ္သူ ေဒၚႏုႏု၀င္းကလည္း ၎အေနျဖင့္ ယခုကဲ့သို႔ေက်ာင္းပိတ္ရမည္ကို မ်ားစြာစိတ္မေကာင္းျဖစ္ရေၾကာင္း၊ မိမိကေလးငယ္မ်ား လိမၼာေရးျခား ရွိေစေရးအတြက္ ဘာသာေရးသည္ အေရးပါသည္ဟုထင္ျမင္ေၾကာင္း၊ ထို႔ေၾကာင့္ အဆိုပါေက်ာင္းအား မပိတ္ရန္အတြက္ မိမိအေနျဖင့္ ေတာင္းဆိုေၾကာင္း ၀ိုင္ပီအိုင္သို႔ေျပာၾကားသည္။

ယခုကဲ့သို႔အစၥလာမ္ဘာသာေရးေက်ာင္းမ်ားကို ပိတ္သိမ္းရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကေၾကာင္းကို အမွတ္(၃) ရပ္ကြက္ေန ေနထိုင္သူအခ်ိဳ႕ အတည္ျပဳေျပာဆိုသည္။

“ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရပ္ကြက္ထဲမွာ ဗလီမရွိေစခ်င္ပါဘူး။ သူတို႔ဘာသာ အိမ္ထဲမွာ စာသင္တာကိုလက္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူတို႔ေတြက ေနာက္ပိုင္းမွာ အဲဒီအိမ္မွာ ၀တ္ျပဳတာလုပ္လာတယ္။ အိမ္ကိုလည္း ဗလီပံုစံ ျပင္ေဆာက္ဖို႔ တိတ္တဆိတ္ လုပ္လာတယ္” ဟု ၎ရပ္ကြက္ ၂၁ လမ္းတြင္ေနထိုင္သူတစ္ဦးကဆိုသည္။

ဇန္န၀ါရီ ၁၇ ရက္ေန႔ညေနက သာေကတၿမိဳ႕နယ္တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနၾကသည့္ မူဆလင္ဘာသာေရး စာသင္ေက်ာင္းမွ ကေလးငယ္မ်ား

ယခုကဲ့သို႔ အာဏာပိုင္မ်ားမွ အမိန္႔ခ်မွတ္ျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္သည့္ ဦးခင္ေဇာ္က လက္ရွိအစိုးရမွ က်င့္သံုးေနေသာ မူအရ မည္သူမဆို လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ခြင့္ လြတ္လပ္စြာေဟာေျပာခြင့္ရွိသင့္ေၾကာင္း၊ ယခုကဲ့သို႔ အခြင့္အေရးမ်ားအား အာဏာသံုး၍ ပိတ္ပင္ျခင္းသည္ ဒီမိုကေရစီႏွင့္ လူ႔အခြင့္အေရးကို ခ်ိဳးေဖာက္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားသည္။

“အစိုးရအေနနဲ႔ ဒီလိုလုပ္တယ္ဆိုတာ ဘာသာေရးသပိတ္၊ ဘာသာေရးအဓိကရုဏ္းကို ဖန္တီးခ်င္ေနသလား၊ ျဖစ္ေစခ်င္ေနသလားမသိဘူး” ဟု ၎ကဆက္လက္ေျပာၾကားသည္။

ထိုသို႔ဆႏၵျပခဲ့သည့္ အစၥလာမ္ဘာသာေရးေက်ာင္းသံုးခုအနက္ အမွတ္ (၂) ရပ္ကြက္ေတာင္ပိုင္း မွ စာသင္ေက်ာင္းကို သက္ဆိုင္ရာ ၿမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴးမွ တစ္ထပ္ပိတ္သိမ္းခဲ့ၿပီး အမွတ္ (၄) ရပ္ကြက္ေတာင္ပိုင္းရွိ စာသင္ေက်ာင္းကိုမူ လံုး၀ခ်ိတ္ပိတ္ခဲ့ကာ မာန္ေျပ (၃) ရပ္ကြက္ရွိ စာသင္ေက်ာင္းကိုမူ ပိတ္သိမ္းျခင္းမရွိခဲ့ေပ။ ။

Credit here

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ ခင္ဗ်ား

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးခင္ညြန္႔ဟာ တိုင္းျပည္မွာ တာ၀န္အရွိဆံုး လူေတြထဲက တစ္ေယာက္ အျဖစ္နဲ႔ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အာဏာ သိမ္းယူၿပီးသည့္ အခ်ိန္က စၿပီး ၂၀၀၄ ခုႏွစ္အထိ ေထာက္လွမ္းေရးဌာနရဲ႕ အႀကီးအကဲ အျဖစ္ေရာ၊ အတြင္းေရးမွဴး (၁) အေနနဲ႔ေရာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ အျဖစ္နဲ႔ပါ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲလို တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ ကာလေတြက မွားယြင္းခဲ့တာေတြ ဒုနဲ႔ေဒး ရွိခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲက က်ေနာ္ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူေတြကို သတင္းအမွား အေျမာက္အျမားကို အေျခခံၿပီး မတရားသျဖင့္ ႏွိပ္စက္ ညွဥ္းပန္းျခင္းနဲ႔ မွ်တေသာ တရားစီရင္ျခင္း မရွိဘဲ ေထာင္သြင္း အက်ဥ္းခ် ထားတာကလည္း တစ္ခု အပါအ၀င္ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒီလို မတရားသျဖင့္ အႏွိပ္စက္ခံ၊ အက်ဥ္းခ်ခံရလို႔ ဘ၀ပ်က္သြားတဲ့ မိသားစုေတြ သာမက အခုခ်ိန္အထိ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ ဆက္ရွိေနသူေတြလည္း အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္။ ဒီအထဲက ကိုသန္းေဇာ္ (ခ) သန္႔ေဇာ္ တစ္ေယာက္က နမူနာပါ။ သူ႔လိုမ်ိဳး ျဖစ္ရပ္ေတြ အမ်ားႀကီး ရွိပါေသးတယ္။ ဒီ့အတြက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႔ အေနနဲ႔ မွားယြင္းခဲ့ေၾကာင္း ၀န္ခံဖို႔နဲ႔ ကိုသန္႔ေဇာ္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ၀ိုင္း၀န္း ႀကိဳးပမ္းေပးဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊနဲ႔ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္မွာလည္း တာ၀န္ရွိပါတယ္။ ၂၀၀၄ ခုႏွစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႔နဲ႔ အဖဲြ႔က မွားယြင္းၿပီး ဖမ္းခဲ့တဲ့သူေတြကို ျပန္လႊတ္ေပးပါတယ္ ဆိုၿပီး လႊတ္ေပးခဲ့တုန္းကလည္း ကိုသန္႔ေဇာ္ မပါ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီတုန္းက ျပန္လြတ္လာတဲ့သူေတြကို ဘယ္တာ၀န္ရွိသူေတြကမွ ေတာင္းပန္မႈမ်ိဳး မလုပ္ခဲ့သလို ျပန္လႊတ္ေပးလိုက္တဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ရ မလိုေတာင္ ေျပာခဲ့တာေတြ ရွိပါတယ္။ ျပန္လြတ္လာသူေတြဟာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး ဒုကၡေတြ ေ၀ခဲ့တယ္။ ဘယ္တာ၀န္ရွိသူကမွ ေလ်ာ္ေၾကးေပးတာမ်ိဳး၊ ျပန္လည္ ကုစားေပးခဲ့တာမ်ိဳး မရွိခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ မွားယြင္းေၾကာင္း သိတယ္ဆိုရင္ အစိုးရတရပ္ အေနနဲ႔ လူသိရွင္ၾကား ေတာင္းပန္ ရမွာပါ။ ေနာက္ဆက္တြဲ အေနနဲ႔ ထုိက္သင့္တဲ့ ေလ်ာ္ေၾကးေတြ၊ ျပန္လည္ ကုစားမႈေတြ ေပးရမွာပါ။ ဒါ ႏုိင္ငံတကာ အစိုးရမ်ားရဲ႕ က်င့္၀တ္ ျဖစ္ပါတယ္။

မွားခဲ့တာကို ‘မွားပါတယ္’ လို႔ ၀န္ခံ ေျပာဆိုျခင္းဟာ အမ်ိဳးသား ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးအတြက္ အေကာင္းဆံုး ေဆးတစ္ခြက္ပါ။ ဒါမွ မဟုတ္ရင္ အမ်ိဳးသား ရင္ၾကားေစ့ေရးအတြက္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ေနပါတယ္ ဆိုတာကို ျပည္သူေတြ ယံုၾကည္ဖို႔ အင္မတန္ ခက္ပါလိမ့္မယ္။

ကိုသန္႔ေဇာ္ရဲ႕ ျဖစ္စဥ္ဟာ အစိုးရရဲ႕ တာ၀န္ ပ်က္ကြက္မႈေတြကို မီးေမာင္းထိုးျပေနတဲ့ ၀မ္းနည္းဖြယ္ရာ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ မွားယြင္းစြာ ဖမ္းဆီးခဲ့ေၾကာင္း ေပၚလြင္ေနတာေတာင္မွ မေတာင္းပန္တဲ့အျပင္ အခုခ်ိန္အထိ ဖမ္းဆီး ခ်ဳပ္ေႏွာင္ထားတာဟာ အလြန္ ရွက္စရာေကာင္းတဲ့ အျပဳအမူ ျဖစ္သလို ႀကီးမားတဲ့ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ိဳးေဖာက္မႈလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ႏွိပ္စက္ ညွဥ္းပန္းျခင္း မျပဳရလို႔ ျပည္တြင္းနွင့္ ႏိုင္ငံတကာ ဥပေဒေတြက ျပ႒ာန္းထားေပမယ့္လည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ခင္ညြန္႔ႏွင့္ ဦးသိန္းစိန္တို႔ ႏွိပ္စက္ျခင္းေတြ က်ဴးလြန္ခဲ့သူေတြအေပၚ အေရးယူတာမ်ိဳး မလုပ္ဘဲ ကာကြယ္ေပးထားျခင္းဟာ ႏုိင္ငံေတာ္က ႏွိပ္စက္ညွဥ္းပန္းျခင္းကို မူ၀ါဒ ခ်မွတ္ၿပီး က်ဴးလြန္ေနသလို ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒီအတြက္ တာ၀န္ရွိပါတယ္။

အခု ကိုသန္႔ေဇာ္ ကိုယ္တိုင္ ေရးခဲ့တဲ့ သူ႔အမႈအေၾကာင္းကို ဖတ္ၾကည့္မယ္ဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတို႔ ဘယ္ေလာက္ ရက္စက္ခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ေတြ႔ရပါလိမ့္မယ္။

ကြၽႏု္ပ္၏ ျဖစ္စဥ္အက်ဥ္း

ေန႔စြဲ။ ။ ၃၁၊ ၇၊ ၉၅

၁၉၈၉ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၁၃ ရက္ နံနက္ ၄ နာရီခန္႔မွာ ကြၽႏု္ပ္၏ ၿခံဝင္းတံခါးကို ဖ်က္ဆီးဝင္ေရာက္ၿပီး ဧည့္စာရင္း စစ္မည္ဟုဆိုကာ အိမ္တံခါးကို ဖြင့္ခိုင္းပါသည္။ အိမ္တံခါးဖြင့္၍ ေပးၿပီး ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ကြၽႏု္ပ္အား လက္ထိပ္ခတ္ၿပီး အမ်ဳိးသားေထာက္လွမ္းေရးမွ ဟု ဆိုကာ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္သြားပါသည္။ ကြၽႏု္ပ္၏ ေနအိမ္ႏွင့္ ၿခံဝင္း အတြင္း တို႔ကိုလည္း ကြၽႏု္ပ္ကို ေခၚေဆာင္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားသည္ ပိုက္စိပ္တိုက္ ရွာေဖြ ၾကသည္ဟု ေနာက္မွ သိရပါသည္။

ကြၽႏု္ပ္အား ဖမ္းဆီးခ်ိန္တြင္ ကြၽႏု္ပ္ သေဘာေပါက္သည္မွာ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ေန႔ အခမ္းအနား ကိစၥႏွင့္ လာမည့္ ၁၉ ရက္ေန႔ အာဇာနည္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္မည့္ အာဏာဖီဆန္ေရး အစီအစဥ္တြင္ ဦးေဆာင္မႈ အခန္း၌ ပါဝင္ ပတ္သက္ျခင္းကို သိရွိသြားသျဖင့္ ဖမ္းဆီးခံရသည္ဟု ယူဆမိပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကြၽႏု္ပ္အား တင္ေဆာင္သြားသည့္ သံလ်င္ၿမိဳ႕နယ္ရဲစခန္းမွ လင့္႐ိုဗာ ကားျပာေလးသည္ တေနရာတြင္ ေခတၱရပ္ၿပီး ‘မိုးေက်ာ္သူ’ (၁၈ ႏွစ္) အား ဖမ္းဆီး လာသည္ကို ေတြ႔ရေသာအခါ ကြၽႏု္ပ္ အဖမ္းခံရသည့္ကိစၥမွာ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္သြားရပါတယ္။ အဘယ့္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အာဏာဖီဆန္ေရး ျပဳလုပ္မည့္ အစီအစဥ္တြင္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကြၽႏ္ုပ္၏ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ေသာ္ လည္းေကာင္း၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔ အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ လုပ္ငန္းေရးရာ အသီးသီးတြင္ လည္းေကာင္း၊ ပါဝင္ပတ္သက္မႈ (အတြင္းစည္း) မရွိသူ (သုိ႔မဟုတ္) မသိသူတစ္ဦး ျဖစ္ေနသည့္အျပင္ ‘မိုးေက်ာ္သူ’ ဆိုေသာ လူငယ္ေလးမွာ ႐ိုးသားၿပီး အိမ္၏ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ေက်ာင္းမွထြက္ကာ အလုပ္လုပ္ေနသူ တစ္ဦး ျဖစ္တာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေသခ်ာသည္မွာ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ေန႔ အခမ္းအနားတြင္ အခမ္းအနားလာၿပီး တက္ေရာက္သူအျဖစ္ တစ္ႀကိမ္သာ ကြၽႏု္ပ္ႏွင့္ စကားေျပာဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ယခင္ ဒီမွာ က်င္းပေသာ စည္းေဝးပြဲမ်ားတြင္ လည္းေကာင္း စည္း႐ံုးေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ လည္းေကာင္း ကြၽႏု္ပ္ တစ္ႀကိမ္မွ် မေတြ႔ဖူးသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆိုလိုသည္မွာ ကြၽႏု္ပ္ဖမ္းဆီးခံရျခင္း အေၾကာင္းရင္းမွာ စဥ္းစား မရႏုိင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ ထပ္ၿပီး ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာၾကည့္မယ္ ဆိုပါကလည္း ၁၂၊ ၇၊ ၈၉ ရက္ေန႔ ေန႔လယ္တြင္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္မွ ေဒါက္တာဝင္းႏိုင္(MP)၊ ဦးျမင့္ေဆြ၊ ဦးခင္ေမာင္ဦး (မခ) တို႔ကိုသာလွ်င္ ဇူလိုင္ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ ျပဳလုပ္မည့္ အာဏာဖီဆန္ေရး အစီအစဥ္ကို အနည္းငယ္သာ ေျပာျပထားတာပဲ ရွိပါတယ္။

ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို သန္လ်င္ဘက္ကမ္းမွ သေဘၤာျဖင့္ ရန္ကုန္ဘက္သို႔ မ်က္ႏွာကို အဝတ္စည္း၍ ေခၚေဆာင္ သြားပါတယ္။ တေနရာအေရာက္တြင္ ဆင္းခိုင္းၿပီး အခန္းငယ္တစ္ခု အတြင္းသို႔ လူခြဲ၍ ေခၚေဆာင္သြားပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္ကို လက္ထိပ္ခတ္သည့္အျပင္ ဝါယာႀကိဳးမ်ားျဖင့္ပါ တကိုယ္လံုးကို ပတ္ၿပီး ခ်ည္ေႏွာင္ထားပါသည္။ ေနာက္ ကြၽႏု္ပ္ကိုေမးပါတယ္ “သန္လ်င္ေရနံခ်က္စက္႐ံုကို ခြဲတာ မင္းမဟုတ္လားတဲ့၊ ဘာမွ မျငင္းေနနဲ႔ေတာ့တဲ့၊ ဒီဗံုးကို ဘယ္က ရလဲ” တဲ့။ ကြၽႏု္ပ္ ေခါင္းနားပန္း ႀကီးသြားရပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္ တသက္တာတြင္ မခံစားဖူးေသာ ထိတ္လန္႔ တုန္လႈပ္မႈႀကီးကို တမုဟုတ္ခ်င္း ခံစားလိုက္ရပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္လည္း ခ်က္ခ်င္းပင္ လံုးဝ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ လံုးဝ မသက္ဆိုင္ေၾကာင္း ျပန္လည္ ေခ်ပပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလိုပဲ ကြၽႏု္ပ္၏ မ်က္ႏွာဆီသို႔ လက္သီးမ်ားျဖင့္ မိတ္ဆက္လိုက္ၾကပါတယ္။ လက္သီး ဆုေၾကးမ်ားပင္ မကေတာ့ဘဲ ဝါယာႀကိဳးျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ တုတ္မ်ားျဖင့္ လည္းေကာင္း ႐ိုက္ႏွက္ပါေတာ့တယ္။ ကြၽႏု္ပ္၏ မ်က္ႏွာအား အဝတ္စည္းထား၍ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္က ဝိုင္းၿပီး ႐ိုက္ႏွက္ေနသည္ကို မခန္႔မွန္းႏုိင္ေတာ့ပါ။ ေနာက္ပိုင္းတြင္ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားသည္ ႏွစ္ေယာက္တစ္ဖြဲ႔ ခဲြကာျဖင့္ လည္းေကာင္း၊ တစ္ေယာက္ခ်င္းျဖင့္ လည္းေကာင္း ကြၽႏု္ပ္အား နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ႏွိပ္စက္၍ ဗံုးေဖာက္ခြဲေၾကာင္း အတင္းအဓမၼ ဝန္ခံခိုင္းၾကပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္လည္း ေသခ်င္ ေသပေလ့ေစေတာ့ အမွန္တရားပဲ၊ လံုးဝ ဝန္မခံဘူး ဆိုၿပီး ႀကိတ္မွိတ္ခံေနပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္သည္ ၎ဗံုးကိစၥတြင္ လံုးဝ ပါဝင္ ပတ္သက္ျခင္း မရွိေၾကာင္း အခ်ိန္ေနရာ၊ သြားလာလႈပ္ရွားမႈ အတိအက်ကို အေထာက္အထား ခုိင္လံုစြာျဖင့္ သက္ေသ သကၠာယမ်ား ခိုင္လံုစြာျဖင့္ မည္မွ်ပင္ ထပ္တလဲလဲ ေျပာျပေသာ္လည္း ကြၽႏု္ပ္ကို စစ္ေဆးေနေသာ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားသည္ အတင္းအဓမၼပင္ ဗံုးခြဲသည္ဟု ႐ိုက္ႏွက္ ထိုးႀကိတ္၍ ဝန္ခံခိုင္းသည္။ ၎တို႔ ကြၽႏု္ပ္အား ညွဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္မႈမ်ားထဲတြင္ ႏွစ္ရက္တိတိ အစာမေကြၽး၊ ေရမတိုက္ျခင္း၊ ဦးေခါင္းကို လံုးပတ္ တစ္က်ပ္လံုးရွိ တုတ္ထိပ္ဖ်ားျဖင့္ အခ်က္ေပါင္း ေျမာက္ျမားစြာ ႐ိုက္ျခင္း၊ မတ္တတ္ရပ္ ေျခကားၿပီး ဒူးကို ေကြးခိုင္း၊ ေျခဖ်ားေထာက္ၿပီး ေျခဖေနာင့္ေအာက္တြင္ အပ္ ေထာင္ထားျခင္း၊ ႏွစ္ရက္တိတိ မတ္တတ္ရပ္ခိုင္းျခင္းႏွင့္ ကြၽႏု္ပ္၏ လိင္တံကို တုတ္ျဖင့္ ႐ိုက္ႏွက္ျခင္းတို႔မွာ ကြၽႏု္ပ္အတြက္ အရွင္လတ္လတ္ ငရဲခန္းသို႔ ေရာက္ေနသလို ခံစားရပါတယ္။ ၎တို႔ မည္မွ်ပင္ ႏွိပ္စက္သည္ျဖစ္ေစ ကြၽႏု္ပ္သည္ ကြၽႏု္ပ္ လံုးဝ က်ဴးလြန္ျခင္း မရွိေသာ သန္လ်င္ေရနံခ်က္စက္႐ံု ဗံုးေဖာက္ကြဲမႈကို ကြၽႏု္ပ္ လံုးဝ မလုပ္ေၾကာင္း အဖန္ဖန္ ျငင္းဆိုေနပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္၏ ေနအိမ္ကို ရွာေဖြရာတြင္လည္း အစိုးရဆန္႔က်င္ေရး စာရြက္ စာတမ္း တေစာင္တေလေသာ္ လည္းေကာင္း ေဖာက္ခြဲေရးပစၥည္း တပိုင္းတစေသာ္ လည္းေကာင္း အလ်ဥ္း ရွာေဖြ ေတြ႔ရွိျခင္း မရွိၾကပါ။ သို႔ေသာ္လည္း ကြၽႏု္ပ္အား အတင္းပင္ ႐ိုက္ႏွက္ ညွဥ္းဆဲ၍ ဝန္ခံခိုင္းေနပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္ထက္ ေစာ၍ အဖမ္းခံရသူ ‘+++’ (၂၂ ႏွစ္၊ NLD လူငယ္) ကို ကြၽႏု္ပ္၏ ေရွ႔ေမွာက္သို႔ ေခၚလာၿပီး +++ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက ေျပာခိုင္းေစသည္မွ…“ကုိသန္းေဇာ္ အသား အနာမခံနဲ႔ေတာ့၊ က်ေနာ္ေတာ့ ဝန္ခံလုိက္ၿပီ္။ ခင္ဗ်ားလည္း ေယာက်္ားပဲ ဟုတ္တယ္လုိ႔ ဝန္ခံလုိက္ေတာ့”လုိ႔ ေျပာပါတယ္။ ကြၽႏု္လည္း လြန္စြာ ေဒါသျဖစ္မိၿပီးေတာ့ “မင္းလည္း မဟုတ္ဘူး၊ ငါလည္း မဟုတ္ဘူး၊ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ဝန္ခံရမွာလဲ”လုိ႔ ေျပာအၿပီးမွာ ကြၽႏု္၏ မ်က္ႏွာႏွင့္ ခႏၶာကုိယ္ အႏွံ႔အျပားအေပၚ လက္သီးမ်ား တုတ္မ်ားျဖင့္ ထုိးႀကိတ္ ရိုက္ႏွက္တာကုိလည္း ခံရပါတယ္။

++++ဟာ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ေန႔ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈ မျဖစ္ခင္ကေရာ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈျဖစ္ပြားခ်ိန္မွာေရာ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္ပြားၿပီးတုန္းကေရာ ကြၽႏု္ပ္ႏွင့္ အနီးကပ္ဆံုး အခ်ိန္မ်ားစြာ ပါတီလုပ္ငန္းမ်ား ႏိုင္ငံေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို ကြၽႏု္ပ္၏ ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူ တစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ရပ္ကြက္ေက်းရြာ ေအာက္ေျခစည္းရံုးေရးက အစ အတူတူ အနီးကပ္ဆံုး တြဲလာခဲ့သူ တက္ၾကြသူတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ခ်က္ခ်င္း သေဘာေပါက္မိပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားဟာ ညီညီဦးကို ႐ိုက္ႏွက္ ညွဥ္းပန္း၍ အတင္းအဓမၼ ဝန္ခံခိုင္းၿပီး ကြၽႏု္ပ္အား ++++ ကဲ့သို႔ ဝန္ခံေစရန္ ျပဳလုပ္ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကြၽႏု္ပ္သည္ ဆက္လက္၍ပင္ ျငင္းဆန္ခဲ့ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ ႐ိုက္ႏွက္ေစကာမူ ကြၽႏု္ပ္သည္ အခင္းျဖစ္ပြားခ်ိန္ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ေန႔ မတိုင္မီ တစ ရက္ ႏွစ္ရက္ကပင္ N.L.D ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ေန႔ အခမ္းအနား အတြက္ ရန္ကုန္တိုင္း NLD ရံုးတြင္ အမွတ္တရ စာေစာင္ထုတ္ေဝေရးကို က်ေနာ္က ဦးေဆာင္၍ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္အတြက္ ေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း ကြၽႏု္ပ္ႏွင့္ အတူတူပင္ ညီညီဦးလည္း ကြၽႏု္ပ္အနီးတြင္ ရွိေၾကာင္း ၎တို႔ကို အခမ္းအနား တက္ေရာက္လာသူ ပါတီအဖြဲ႔အစည္း ေပါင္းစံုမွ ပုဂၢဳိလ္မ်ား သိၾကသည့္အျပင္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ ႐ံုးခန္း NLD ပတ္ဝန္းက်င္မွ လူမ်ားလည္း သိေၾကာင္း စသည့္ တိက် ေသခ်ာ ခိုင္လံုသည့္ အေထာက္အထားမ်ား ျပဆိုေသာ္လည္း ကြၽႏု္ပ္အား ညွဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္၍ အတင္းအဓမၼ ဝန္ခံခိုင္းေနပါတယ္။ မေရွးမေႏွာင္းမွာပင္ +++ ကို ေခၚလာၿပီး ကြၽႏု္ပ္ကို ထပ္မံ ေျပာခိုင္းပါတယ္။ “ကိုသန္းေဇာ္ ေျပာလိုက္ပါေတာ့။ လုပ္တယ္ ဆိုတာကို က်ေနာ္ေတာ့ ေျပာလိုက္ၿပီ”ဟု မိုးေက်ာ္သူက ငိုၿပီး ေျပာပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္၏ ရင္ထဲတြင္ ဝမ္းနည္းျခင္း၊ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ျခင္း၊ ေဒါသထြက္ျခင္းတို႔ ေရာျပြန္းၿပီး “+++ မင္းလည္း ဘာမွမလုပ္ဘူး။ ငါလည္း မဟုတ္ဘူး။ ငါတို႔ထဲက ဘယ္သူမွ မလုပ္ဘူး။ ဒီကိစၥ ငါတို႔နဲ႔ လံုးဝ မပတ္သက္ဘူး။ မင္းတုိ႔ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဘာျဖစ္လို႔ ဝန္ခံရတာလဲ” လို႔ မဆိုင္းမတြဘဲ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္၏ ခႏၶာကုိယ္ အႏွံ႔အျပားတြင္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ား ဗရပြ ျဖစ္ေနၿပီး ကြၽႏု္ပ္၏ မ်က္ႏွာတျပင္လံုး ေသြးခ်င္းခ်င္း ရဲေနပါၿပီ၊ ဦးေခါင္းကလည္း ေရအိုးကို ေခါင္းတြင္ စြပ္ထားၿပီး ျမင္းမိုရ္ေတာင္ႀကီးကို ေရအိုးေပၚ ဖိထားသလို တင္းက်ပ္ ေလးလံစြာ ခံစားေနရပါၿပီ။

ကြၽႏု္ပ္ ထပ္တလဲလဲ သက္ဆိုင္ရာမ်ားကို ေျပာပါသည္။ သန္လ်င္ ေရနံခ်က္ စက္႐ံုဝင္းအတြင္း ဗံုးေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္စဥ္တြင္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ လံုးဝ မပါဝင္ မပတ္သက္ၾကပါ။ တရားခံ အစစ္အမွန္ကို ႀကိဳးစားၿပီး စံုစမ္း ေထာက္လွမ္းၾကပါ။ ကြၽႏု္ပ္တို႔မွာ တရားခံ အစစ္အမွန္မ်ား လံုးဝ အလ်ဥ္း မဟုတ္သည့္အတြက္ ကြၽႏု္ပ္တို႔လည္း နစ္နာသည္။ ျမန္မာႏုိ္င္ငံ ေထာက္လွမ္းေရးအဖြဲ႔ အရွက္တကြဲ ျဖစ္မယ္။ ကြၽႏု္ပ္ တိုင္းျပည္ကို အလြန္ခ်စ္ပါသည္။ ေရနံခ်က္စက္႐ံုႀကီး ေပါက္ကြဲသြားေအာင္ႏွင့္ တျခား ျပည္သူလူထု နစ္နာေစမည့္ အဖ်က္လုပ္ငန္းမ်ားကို ဘယ္ေတာ့မွ လုပ္ေဆာင္မည္ မဟုတ္ေၾကာင္း လႈိက္လႈိက္လွဲလွဲ ကြၽႏု္ပ္၏ ရင္တြင္းမွ ခံစားခ်က္မ်ားကို ေသခ်ာဂဏစြာ ေျပာျပပါေသာ္လည္း ႐ိုက္ႏွက္၍သာ အတင္း ဝန္ခံခိုင္းေနပါသည္။

ကြၽႏု္ပ္အား စစ္ေဆး ႏိွပ္စက္မႈမ်ား သံုးရက္ၾကာေသာအခါ +++ ကို ညသန္းေခါင္ယံတြင္ ထပ္မံ၍ ကြၽႏု္ပ္၏ ေရွ႕သို႔ ေခၚလာၿပီး ကြၽႏု္ပ္အား ဝန္ခံဖို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္။ +++ ၏ မ်က္ဝန္းတြင္းမွာလည္း ကြၽႏု္ပ္အတြက္ စိတ္မေကာင္းျခင္းႏွင့္ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲမႈ အရိပ္အေရာင္မ်ား ျမင္ေနရပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္ကေတာ့ စူးစူးရဲရဲပဲ သူ႔ကို ျပန္ၾကည့္တယ္။ ေဒါသျဖင့္ သူ႔ကို ျပန္ေျပာတယ္။ “မင္း မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ဘာလို႔ ဝန္ခံရတာလဲ မင္းေျပာတာေတြ ဘာမွ မဟုတ္ဘူး” ကြၽႏု္ပ္၏စိတ္ေတြ ထူပူေနၿပီ အိပ္ခြင့္မေပးတာ၊ နားခြင့္မေပးတာ၊ အစာစားခြင့္ မေပးတာ၊ ေရေသာက္ခြင့္မေပးတာ၊ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ႐ုိက္ႏွက္ေနတာ၊ စနစ္တက် ညွဥ္းပန္းႏွိပ္စက္ေနတာ၊ သံုးရက္သံုးညရွိၿပီ၊ +++ ေျပာပံုကိုလည္းၾကည့္ဦး “ကြၽႏု္ပ္အိမ္မွာ သူနဲ႔ ကြၽႏု္ပ္ ၆ ရက္ေန႔ တညလံုး ဗံုးကို ျပဳလုပ္တပ္ဆင္တယ္” တဲ့။ “ကိုသန္းေဇာ္ ဘာမွ ျငင္းမေနနဲ႔ေတာ့ အသားနာခံ မေနနဲ႔ေတာ့”တဲ့၊ “လုပ္ရဲရင္ ခံရဲရမွာေပါ့” တဲ့။

ကြၽႏု္ပ္ အျပတ္ျငင္းလုိက္တဲ့ အသံရဲ႕ေနာက္ပိုင္း ကြၽႏု္ပ္မွတ္မိတယ္၊ ၁ဝ ေယာက္ေလာက္က ကြၽႏု္ပ္ကို ၀ိုင္း႐ိုက္တယ္။ နံၾကားထဲကို လက္သီးနဲ႔ ထုိးတဲ့သူက ထုိးတယ္ (ကြၽႏု္ပ္ကို အဲဒီအခ်ိန္က မ်က္ႏွာကို အဝတ္ မစည္းထားဘူး) ကြၽႏု္ပ္ ေခြလဲသြားတယ္၊ လက္ထိပ္ကို ေနာက္ျပန္ခတ္ထားတယ္။ ကိုယ္ကိုလည္း လက္ထိပ္ အျပင္ ထပ္ၿပီး ႀကိဳးနဲ႔တုပ္ထားတယ္။ နာၾကည္းမႈ၊ ဝမ္းနည္းမႈ၊ ေဒါသျဖစ္မႈ၊ ျပန္လည္တုံ႔ျပန္လိုမႈ မခံမရပ္ႏုိင္ျဖစ္မႈ၊ စိတ္ေၾကကြဲ ယူက်ဳံးမရျဖစ္မႈ စတာေတြဟာ ေရာယွက္ျပင္းထန္စြာ ေပါက္ကြဲေနစဥ္မွာပဲ ကြၽႏု္ပ္ အႀကံတစ္ခု ရလာတယ္။ (ကြၽႏု္ပ္ႏွင့္ ပတ္သက္သည္ဟု ယူဆၿပီး ဖမ္းဆီးထားသူေတြလည္း အေယာက္ ၂ဝ ေက်ာ္ေနၿပီ) အဲဒါက ကြၽႏု္ပ္မျဖတ္ရင္ ဒီကိစၥၿပီးမွာ မဟုတ္ဘူး။ အားလံုးက အသား အနာမခံႏိုင္ၾကေတာ့ဘူး၊ တေလသံတည္း ျဖစ္ကုန္ၿပီ ကြၽႏု္ပ္ဆီမွ ဂိတ္ဆံုးေနၿပီး ကြၽႏု္ပ္ တခုခု လုပ္ရေတာ့မယ္ေပါ့ ေသမလား သို႔မဟုတ္ ျပန္တုံ႔ျပန္မလား ဒါပဲ ရွိေတာ့တယ္။

ကြၽႏု္ပ္ အေကာင္းဆံုးျဖစ္မယ္လို႔ ယူဆၿပီး ျပန္တုံ႔ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္၊ ကြၽႏု္ပ္ ေခြၿပီး လဲက်သြားတာကို ႏွစ္ေယာက္က ခ်ဳပ္ေပးတယ္။ ထုိးႀကိတ္လိုက္၊ ႐ုိက္လိုက္ေပါ့။ ကြၽႏု္ပ္ တစ္ခြန္းပဲ ေျပာလိုက္တယ္။ “ခင္ဗ်ားတို႔ ျဖစ္ခ်င္တာ က်ေနာ္ေျပာမယ္” ကြၽႏု္ပ္ကို ႐ုိက္ႏွက္တာ ရပ္သြားတယ္။ သူတို႔မ်က္ႏွာေတြ ၿပံဳးလာတယ္၊ ခက္ထန္ေနတာက ကြၽႏု္ပ္ေပါ့။

ကြၽႏု္ပ္ကို ဗံုးေပးတဲ့သူက ‘မိုးသီဟ’ ဆိုသူ ေက်ာက္တံတားၿမိဳ႕နယ္ လမ္း ၄ဝ တြင္ ေနထိုင္သူ၊ ကြၽႏု္ပ္က လိပ္စာကို အိမ္နံပါတ္မွ အစ အတိအက် ေျပာလိုက္တယ္။ ၎ မိုးသီဟသည္ ၁၉၈၉ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔က ေတာခိုသြားတာက အစေပါ့၊ တေန႔ ကြၽႏု္ပ္ဆီ ေရာက္လာၿပီး ဗံုးခြဲရန္ လာေရာက္ ေျပာဆိုေၾကာင္း၊ ကြၽႏု္ပ္ကလည္း လုပ္ေပးမည္ဟု ေျပာၿပီး လုပ္ေပးလိုက္ေၾကာင္းေပါ့၊ ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ခ်က္ခ်င္းပဲ မိုးသီဟ လိပ္စာအတိုင္း သြားဖမ္းတာေပါ့၊ မမိဘူးတဲ့ (ဘယ္မိမွာလဲ မိုးသီဟက ရွိမွ မရွိတာ၊ သူက ေတာထဲမွာပဲ။ မရွိတဲ့သူ၊ ဖမ္းလို႔ မရမယ့္ သူေတြကို ေျပာရတာ။ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ကိုယ္ေျပာလို႔ အဖမ္းခံရရင္ သမိုင္းပ်က္မွာေပါ့၊ သမိုင္းေတာ့ ဘယ္အပ်က္ခံပါ့မလဲ) ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ျပန္ေရာက္ေတာ့ “မင္းေျပာတာေတြ ဟုတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္ ေတာခိုသြားၿပီး ကတည္းက အိမ္ကို ျပန္မလာဘူး”တဲ့၊ အိမ္က ဓာတ္ပံုတခ်ိဳ႕ကို သိမ္းဆည္း လာၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးေတြက ကြၽႏု္ပ္ကို ျပတယ္။ မိုးသီဟ အလွ႐ိုက္ထားတဲ့ ပို႔စကတ္ဆိုက္ အျဖဴအမည္းဓာတ္ပံုေတြ၊ ကြၽႏု္ပ္က “ဟုတ္တယ္ အခု သူနဲ႔ေတြ႔တာ ဒီပံုစံအတိုင္းပဲ” ဆိုၿပီး အသားနားဆံုး ပံုတစ္ပံုကို ညႊန္ျပလိုက္တယ္။

ကြၽႏု္ပ္ ထင္ထားသည့္အတိုင္းပဲ ေနာက္ေန႔ သတင္းစာ၊ ေရဒီယို၊ ႐ုပ္ျမင္သံၾကား သတင္းေတြထဲမွာ ပါလာပါေတာ့တာပါပဲ။ တကမာၻလံုး သိကုန္ၿပီေပါ့ ဒီသတင္းက အမွန္လား အမွားလား တကယ္လား လံၾကဳပ္လားဆိုတာ ဘန္ေကာက္ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲက အေျဖေပးလိုက္တယ္။ မိုးသီဟက ႏိုင္ငံတကာ သတင္းေထာက္ေတြ သတင္းစာဆရာေတြကို ကြၽႏု္ပ္တို႔ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ NLD ကို သိကၡာခ်ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္းေပါ့။
မေရွးမေႏွာင္းတင္မွာပဲ KNU အဖြဲ႔က ေခါင္းေဆာင္ ေစာဘိုျမကလည္း သန္လ်င္ေရနံခ်က္စက္႐ံု ဗံုးေဖာက္ခြဲသူမွာ မိမိတို႔၏ လက္ခ်က္ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ NLD မွ လူငယ္မ်ားႏွင့္ လံုးဝ မပတ္သက္ေၾကာင္း၊ ႏိုင္ငံတကာသို႔ လည္းေကာင္း နဝတ သို႔ လည္းေကာင္း အသိေပး ေၾကညာပါတယ္။ (ထိုအေၾကာင္းမ်ားမွာ အင္းစိန္ေထာင္တြင္းေရာက္မွ ၾကားသိရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။)

၁၇၊ ၇၊ ၈၉ ေန႔မွာ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္သို႔ ပို႔ပါတယ္။ ထိုေန႔တြင္ ကြၽႏု္ပ္ကို ထားရွိရာ အထူးတိုက္ခန္းမွေန၍ ေစာင္ျဖင့္အုပ္ၿပီး အခန္းတစ္ခုသို႔ ေခၚေဆာင္သြားပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္ကို ထုိင္ေစၿပီးမွ အုပ္ထားေသာေစာင္ကို ခြာခ်လိုက္ပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္၏ေရွ႕တြင္ ပထမဦးဆံုးေတြ႔ရွိသူမွာ တရားသူႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္ ၿပီး (သူ႔ကိုယ္သူ ကြၽႏု္ပ္အား မိတ္ဆက္ေပးေသာေၾကာင့္ တရားသူႀကီးမွန္း သိရပါတယ္) လက္ဝဲဘက္ေဘးတြင္ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ေယာက္ ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔သည္ သက္ေသမ်ားဟု ေျပာပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္၏ လက္ယာဘက္တြင္ အေဝးထိန္း ဗီြဒီယိုကင္မရာတစ္ခု ေထာင္ထားၿပီး ၎မွန္ဘီလူးက ကြၽႏု္ပ္အား ခ်ိန္ရြယ္ထားပါတယ္။ ၎ဗြီဒီယို ကင္မရာေဘးတြင္ ျမန္မာသတင္းစဥ္ (သို႔) ေထာက္လွမ္းေရးမွဟု ယူဆရေသာ ကြၽႏု္ပ္အား ဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူေနသည့္ ဓာတ္ပံုကင္မရာသမားတစ္ဦးကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္၏ေရွ႕ ႏွစ္ေပခန္႔အကြာ စားပြဲခင္း၏ေအာက္တြင္ အသံဖမ္း မိုက္က႐ိုဖုန္း (Microphone) အျပာေလးကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ၎မွထြက္လာေသာ ဓာတ္ႀကိဳးသည္ ကြၽႏု္ပ္၏ ေနာက္ေက်ာ ဆယ့္ႏွစ္ေပခန္႔အကြာရွိ တိတ္ေခြႏွစ္ေခြထည့္ထားေသာ ကက္ဆက္ရီေကာ္ဒါ ႏွစ္လံုးဆီသို႔ ဆက္သြယ္ထားေၾကာင္း ေတြ႔ရွိရပါတယ္။ ၎အနီးအနားတြင္ စစ္တပ္မွ အရာရွိအခ်ဳိ႔ကိုလည္း ကြၽႏု္ပ္ လွည့္ၾကည့္ေသာေၾကာင့္ ေတြ႔ခဲ့ရပါတယ္။

တရားသူႀကီးဆိုသူက သူ႔ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ၿပီး ကြၽႏု္ပ္ကို ဗံုးေဖာက္ခြဲမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးရန္ ျဖစ္ေၾကာင္း မေပးလိုပါက မေပးဘဲ ေနလို႔ရေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္သည္ မဆိုင္းမတြပင္ “ကြၽႏု္ပ္သည္ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးရန္ ဆႏၵ လံုးဝမရွိေၾကာင္း၊ ကြၽႏု္ပ္မွာ က်န္းမာေရး မေကာင္းေၾကာင္း၊ တရား႐ံုး ေရာက္မွသာ အမ်ားေရွ႕ေမွာက္္တြင္ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးမွာျဖစ္ေၾကာင္း” ေျပာရာ တရားသူႀကီးက ကြၽႏု္ပ္အား “စဥ္းစားပါဦး။ အခု တခါတည္း ေျဖာင့္ခ်က္ေပးေစလိုေၾကာင္း” ေျပာရာ ကြၽႏု္ပ္က “အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ပါေၾကာင္း၊ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးရန္ ကြၽႏု္ပ္တြင္ လံုးဝ ဆႏၵမရွိပါေၾကာင္း၊ စဥ္းစားၿပီးမွ တရားသူႀကီးမင္းအား ေျပာျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း” ေျပာရာ တရားသူႀကီးက “ထပ္မံစဥ္းစားပါရန္” စဥ္းစားဖို႔ ခဏ အခ်ိန္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က ေန႔လယ္ ၁၂းဝဝ နာရီေက်ာ္ ျဖစ္ပါတယ္။

အဲဒါနဲ႔ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားဟာ ကြၽႏု္ပ္ကို ေစာင္ၿခံဳေစ၍ အျပင္သို႔ေခၚသြားၿပီး တျခားအခန္းတစ္ခုထဲသို႔ ေခၚသြားပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္ကို ဆဲဆိုၿပီး ဝိုင္းထုိးႀကိတ္ၾကတယ္။ ေျခေထာက္ေတြနဲ႔ ေဆာင့္ကန္တယ္။ ေစာင္ကို ခြာလိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာကို လက္သီးေတြနဲ႔ ထုိးတယ္။ ကြၽႏု္ပ္အား စတင္ဖမ္းဆီး စစ္ေဆးႏွိပ္စက္ေသာ ရန္ကုန္တိုင္း မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္၊ က်ဳိက္ဝိုင္းဘုရားလမ္းရွိ ေအာင္သေျပ ရဲရိပ္သာမွ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္လည္း ေျဖာင့္ခ်က္မေပးႏိုင္ေၾကာင္း တရား႐ံုးေရာက္မွ အမွန္အတိုင္း အမ်ားေရွ႕ေမွာက္တြင္ ေျပာမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အဖန္ဖန္ ေတာင္းပန္ တိုးလွ်ဳိး၍ ေျပာပါတယ္။ အခ်ိန္မွာလည္း တျဖည္းျဖည္း ညအခ်ိန္သို႔ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။ ေရဒီယိုမွ ည ၈ နာရီ ထိုးသည့္အသံ သတင္းေၾကညာေသာ အသံကို ၾကားေနရပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္ ေကာင္းစြာ ၾကားေနသည္မွာ ၎သတင္းတြင္ စစ္ခံု႐ံုးမ်ား ဖြင့္လွစ္ျခင္းကို ေၾကညာသံ ၾကားရပါတယ္။ မေရွးေႏွာင္းတြင္ နဝတ အတြင္းေရးမွဴး(၁) ဦးခင္ညြန္႔က သန္လ်င္ေရနံခ်က္စက္႐ံု ဗံုးေပါက္ကြဲမႈႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ျပဳလုပ္ေၾကာင္း ေၾကညာသံကို ၾကားေနရပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ ခ်က္ခ်င္းပင္ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက တျခား မၾကားႏိုင္သည့္ေနရာကို ေခၚေဆာင္သြားပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္သည္ ေျဖာင့္ခ်က္ မေပးခ်င္၍ တမင္ အခ်ိန္ဆြဲေနလည္း မရပါ။ အတင္းအဓမၼပင္ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးခိုင္းပါသည္။ ကြၽႏု္ပ္၏ ေရွ႕မွ ညီညီဦးႏွင့္ မိုးေက်ာ္သူ တို႔ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးသြားေၾကာင္း ကြၽႏု္ပ္အား ျပပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္ ဆက္လက္၍ပင္ ျငင္းဆန္ေနပါတယ္။ ႏွိပ္စက္မႈ ျပင္းထန္ၿပီး မေပးလွ်င္ မရေၾကာင္း အဓမၼ ျပဳလုပ္ခိုင္းပါသည္။ အခ်ိန္မွာ ည ၉ နာရီ ေက်ာ္ေနပါၿပီ၊ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးမည့္ တရားသူႀကီးႏွင့္ သက္ေသဆုိသူ အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ေယာက္မွာ ကြၽႏု္ပ္က ေျဖာင့္ခ်က္ မေပးမခ်င္း ေစာင့္ေနပါတယ္။ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားသည္ အတင္းအဓမၼ အခန္းထဲ ဆြဲသြင္းၿပီး ကုလားထိုင္တြင္ အတင္းထုိင္ေစ၍ ၎တို႔ ေအာင္သေျပရဲရိပ္သာ စစ္ေၾကာေရးစခန္းတြင္ လံၾကဳပ္ ေျပာခဲ့သည့္ ဗံုးေပါက္ကြဲမႈအေၾကာင္း ေျပာခိုင္းပါသည္။ ကြၽႏု္ပ္လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ စိတ္မပါ့တပါျဖင့္ လည္းေကာင္း ေမးခြန္းမ်ားကို ျပန္လည္ ေျဖဆိုျခင္းကို တံုဏွိဘာေဝ ေနျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း ဂရုမထားသည့္ ဟန္မ်ဳိးျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ေရွ႕ေနာက္ မညီေအာင္ လံၾကဳပ္ ေျဖာင့္ခ်က္ႀကီးကို ညသန္းေခါင္ ၁၂းဝဝ နာရီအထိ ေျပာခဲ့ရပါတယ္။

၂၇၊ ၇၊ ၈၉ ေန႔ နံနက္ပိုင္းတြင္ ကြၽႏု္ပ္အား တိုက္ခန္းဝင္း ေရွ႕တံခါးမွ ထုတ္၍ ကားျဖင့္ လာေရာက္ေခၚသြားပါတယ္။ အင္းစိန္ အက်ဥ္းေထာင္ေဘးရွိ ခန္းမတစ္ခုသို႔ ေခၚသြားျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ ၎ေနရာတြင္ ညီညီဦးႏွင့္ မိုးေက်ာ္သူတို႔ကို ေတြ႔ရပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ေရာ ကြၽႏု္ပ္ပါ လက္ထိပ္ခတ္ထားၿပီး အတူ ထိုင္ခိုင္းထားပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ မ်က္ႏွာမ်ားကို မဖံုးထားသည့္အတြက္ ပတ္ဝန္းက်င္ အားလံုးကို ျမင္ေနရပါတယ္။ တရားစစ္ေဆး ၾကားနာဖို႔ ျပင္ဆင္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္က အထင္ျဖင့္ ညီညီဦးႏွင့္ မိုးေက်ာ္သူတို႔အား ယခု လုပ္ေနသည္မွာ စစ္ခံု႐ံုးျဖစ္ေၾကာင္း ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အမွန္အတုိင္း ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာရန္ အထပ္ထပ္ မွာၾကားပါတယ္။
ေသခ်ာပါတယ္။ စစ္ခံုရံုး ျဖစ္ပါတယ္။ ျပင္ဆင္ၿပီးတာနဲ႔ ကြၽႏု္ပ္တို႔ သံုးဦးကို ၎ခုံရံုးစင္ျမင့္ေရွ႕တြင္ ထိုင္ေစပါတယ္။ ဒုတိယဗိုလ္မွဴးႀကီး ေအာင္ညြန္႔(ေလ) ဥကၠ႒ ျပဳလုပ္ေသာ စစ္ခံု႐ံုး ျဖစ္ပါတယ္။

ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို ဗံုးေဖာက္ခြဲသည္ဟု ဆိုကာ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက စာတတန္ ေပတတန္ျဖင့္ စစ္ခံု႐ံုး တရားသူႀကီးမ်ားအား ဖတ္ျပၿပီး ကြၽႏု္ပ္တို႔ တရားခံသံုးေယာက္အား ျပင္းထန္ေသာ ျပစ္ဒဏ္ေပးပါရန္ ေျပာပါသည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကို စြဲဆိုထားေသာ ပုဒ္မမ်ားမွာ ၃ဝ၂/၁ (ခ) ၃၄ ဟုလည္း တပ္ထားပါတယ္။ ၎စြဲခ်က္မ်ားသည္ ကြၽႏု္ပ္တင္မဟုတ္ ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ပါတီကိုပါ ေစာ္ကား သိကၡာခ်ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း အဆုိပါ ဗံုးေဖာက္ခြဲမႈတြင္ ကြၽႏု္ပ္တို႔ႏွင့္ လံုးဝ မပတ္သက္ေၾကာင္း၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔ လံုးဝ မဟုတ္ေၾကာင္း၊ ဗံုးေဖာက္ခြဲမႈ မျဖစ္သြားမီ ေန႔မ်ား၊ ဗံုးကြဲသည့္ ဇူလိုင္ ၇ ရက္ေန႔ႏွင့္ ဗံုးကြဲၿပီး ေနာက္ပိုင္းအထိ ကြၽႏု္ပ္တို႔ ဘယ္ေနရာတြင္ ရွိသည္၊ ဘယ္သူေတြႏွင့္ ရွိေနသည္၊ ဘယ္အခ်ိန္တြင္ ရွိေနသည္ စသည္ျဖင့္ တိက် ခိုင္လံုေသာ အေထာက္အထားမ်ား သက္ေသမ်ား ျပဆိုႏိုင္ေၾကာင္း၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား စစ္ေဆးေသာ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားသည္ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား အရြယ္ျဖင့္ မလိုက္ေအာင္ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္ ညွဥ္းပန္း ႏွိပ္စက္မႈတို႔ကို မခံမရပ္ႏုိင္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ေထာက္လွမ္းေရးမ်ား အလိုက် ေျပာခဲ့ရေၾကာင္း ကြၽႏု္ပ္တို႔တြင္ လံုးဝ လံုးဝ အျပစ္မရွိပါေၾကာင္း ႏွစ္နာရီခန္႔ ကြၽႏု္ပ္ ေလွ်ာက္လဲ ေျပာဆိုခဲ့ပါတယ္။ ထုိအခါ တရားသူႀကီး ဥကၠ႒ ေအာင္ညြန္႔က ေခတၱနားမည္ဟု အမိန္႔ေပး၍ တရားစစ္ေဆးျခင္းကို ေန႔လယ္ ၁၁းဝဝ နာရီတြင္ ေခတၱရပ္နားပါသည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက အတင္းဆြဲေဆာင့္၍ ကားေပၚတင္ၿပီး အင္းစိန္ေထာင္တြင္းသို႔ ျပန္ပို႔ပါတယ္။ ကားေပၚတြင္လည္း အကန္ခံရပါေသးတယ္။

ေန႔လယ္ ၁းဝဝ နာရီတြင္ ထပ္မံၿပီး ေထာက္လွမ္းေရးမ်ားက လာေခၚ၍ တရား႐ံုးသို႔ ကားျဖင့္ပို႔ပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား တရားရံုးစင္ျမင့္ေရွ႕တြင္ ထုိင္ခိုင္းၿပီး တရား႐ံုးအစီအစဥ္ကို စတင္ရာ တရားသူႀကီးဥကၠ႒ ဒုတိယ ဗိုလ္မွဴးႀကီး ေအာင္ညြန္႔(ေလ)က “တရားခံမ်ား ျဖစ္ၾကေသာ နံပါတ္(၁)တရားခံ ေမာင္သန္းေဇာ္၊ (၂) တရားခံ ညီညီဦး၊ (၃) တရားခံ ေမာင္မိုးေက်ာ္သူ တို႔အား စစ္တရားခံု႐ံုး အမွတ္(၁)မွ အျပစ္ရွိသည္ဟု ယူဆေသာေၾကာင့္ အျပစ္ေပးမည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ” ဟု ေမးပါသည္။ ထုိအခါ ကြၽႏု္ပ္က စတင္ၿပီး ၇၊ ၇၊ ၈၉ ေန႔ ေရနံခ်က္ စက္႐ံုးဝန္းအတြင္း ဗံုးေပါက္ကြဲမႈအတြက္ ကြၽႏု္ပ္ လံုးဝပတ္သက္ျခင္း မရွိေၾကာင္း ကြၽႏု္ပ္တို႔ လံုးဝ မျပဳလုပ္ေၾကာင္း၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔တြင္ အျပစ္ မရွိသည့္အတြက္ အျပစ္ေပးစရာ မလိုအပ္ေၾကာင္း လံုးဝလႊတ္ေပးရန္ လိုလားေၾကာင္း၊ ဓမၼပါလ ၾသဝါဒတြင္ “ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္ေသာ တရားခံ ဆယ္ဦး လြတ္သြားျခင္းထက္ လံုးဝ အျပစ္ မရွိေသာ သူတေယာက္အား အျပစ္မေပးမိပါေစႏွင့္”ဟု မိန္႔ဆိုထားသည္ကို သတိျပဳရန္၊ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား တရားေသ လႊတ္ေပးပါရန္ စသည့္ အခ်က္မ်ား အပါအဝင္ အမႈက်ဴးလြန္ျခင္း မရွိသည့္ သက္ေသ အေထာက္အထားမ်ား ထုေခ် ေလွ်ာက္လဲပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း စစ္ခံု႐ံုးတရားသူႀကီးသည္ ကြၽႏု္ပ္ အပါအဝင္ ညီညီဦးႏွင့္ မိုးေက်ာ္သူတို႔ပါ အျပစ္ရွိေၾကာင္း ယူဆသည္ဟု ဆိုကာ ‘ေသဒဏ္’ အမိန္႔ ခ်မွတ္လိုက္ပါတယ္။

ကြၽႏု္ပ္၏ျဖစ္စဥ္မွာ ‘ေသဒဏ္’ အျပစ္ တစ္ခုတည္းတြင္သာ မကပါ။ ၅၊ ၉၊ ၈၉ ေန႔တြင္ ကြၽႏု္ပ္ႏွင့္ ညီညီဦး အား လက္ကို ႀကိဳးမ်ားျဖင့္တုပ္ၿပီး အင္းစိန္ႀကိဳးတိုက္မွ ေန႔လယ္ ၁၁းဝဝ နာရီခန္႔တြင္ ေခၚသြားၿပီး၊ သံေျခက်င္းမ်ား ခတ္ေစပါသည္။ ထို႔ေနာက္ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား ေခါင္းစြပ္မ်ားစြပ္၍ ကားျဖင့္ တေနရာသို႔ ေခၚေဆာင္သြားပါတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ ယခင္ ‘ေသဒဏ္’ ခ်မွတ္ခဲ့ေသာ စစ္ခံု႐ံုးအမွတ္(၁)ေနရာပင္ ျဖစ္ပါတယ္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔အား အစိုးရ ဆန္႔က်င္သည့္ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈမ်ား ျပဳလုပ္သည္ဟုဆိုကာ ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈ ပုဒ္မ ၁၂၂ (၁)ျဖင့္ တရားစြဲဆိုျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ဤအထက္ပါ အမႈတြင္လည္း ကြၽႏု္ပ္တို႔ အစိုးရ ဆန္႔က်င္သည့္ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈမ်ား မျပဳလုပ္ေၾကာင္း ေၾကာင္းက်ဳိးဆက္ႏြယ္ၿပီး အေထာက္အထား ခိုင္လံု ျပည့္ဝစြာျဖင့္ တစ္ဦးခ်င္း အျပစ္မရွိေၾကာင္း အခ်ိန္မ်ားစြာ ေလွ်ာက္လဲ ေခ်ပ ေသာ္ျငားလည္း ကြၽႏု္ပ္ အပါ အဝင္

ေမာင္ညီညီဦး (NLD လူငယ္တာဝန္ခံ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္)
ေဒါက္တာထြန္းသူ (သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ ဖားကူးေက်းရြာ စည္းရံုးေရး NLD အဖြဲ႔ဝင္)
ေမာင္ေအာင္ေက်ာ္ဆန္း (NLD အဖြဲ႔ဝင္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ ဖားကူးေက်းရြာ)
ေမာင္ေဌးလြင္ (NLD အဖြဲ႔ဝင္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ ဖားကူးေက်းရြာ)
ေမာင္ေထြးေမာင္ (NLD အဖြဲ႔ဝင္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ ဖားကူးေက်းရြာ)
ေမာင္အံုးဝင္း (သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ NLD လူငယ္)
ေမာင္စန္းေအာင္ (သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ NLD လူငယ္)
ေမာင္ေအာင္သန္း (သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ NLD လူငယ္)
ေမာင္မိုးေက်ာ္ (သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ NLD လူငယ္)
ေမာင္ေနလင္းစိုးရင္ (သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ NLD လူငယ္)
ေမာင္ေအာင္ႏိုင္ (သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ NLD လူငယ္)
ေမာင္ေဇာ္ထြန္းသက္ (သန္လ်င္ၿမိဳ႕နယ္ NLD လူငယ္)
ေမာင္သက္ခိုင္ (ဗကသ၊ သုဝဏၰၿမိဳ႕နယ္)
ေမာင္ေအာင္ေအာင္ (လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ၊ ေကာ့မွဴးၿမိဳ႕နယ္)
ေမာင္မိုးသက္ (လူ႔ေဘာင္သစ္ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ၊ ေကာ့မွဴးၿမိဳ႕နယ္)

စုစုေပါင္း ၁၆ ေယာက္အား ပုဒ္မ ၁၂၂(၁) ႏိုင္ငံေတာ္ပုန္ကန္မႈျဖင့္ တစ္သက္တစ္ကြၽန္း ျပစ္ဒဏ္ ခ်မွတ္လိုက္ပါတယ္။

ထိုသုိ႔ ျပစ္ဒဏ္မ်ားျဖင့္ အင္းစိန္အက်ဥ္းေထာင္ ႀကိဳးတိုက္ထဲတြင္ ခါးသီးေသာ အေတြ႔အႀကံဳမ်ားကို လက္သီးဆုပ္မပ်က္ ရင္ေကာ့ခံစားရင္း ၁၉၉ဝ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔တြင္ ေထာင္တြင္းမွ ႏို္င္ငံေရး ေတာင္းဆိုမႈမ်ား သပိတ္တိုက္ပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ ဖန္တီးသည္ဟုဆိုကာ သရက္ အက်ဥ္းေထာင္သို႔ ေသြးရဲရဲ သံရဲရဲ အ႐ိုက္အႏွက္ ၾကမ္းတမ္းစြာ ျပဳလုပ္၍ ကြၽႏု္ပ္အား လံုၿခံဳေရးအေစာင့္မ်ားျဖင့္ ၂၆၊ ၉၊ ၉ဝ ေန႔တြင္ ပို႔လိုက္ပါသည္။

ယခု ကြၽႏု္ပ္အား ၁/၉၃ျဖင့္ ေသဒဏ္မွ အႏွစ္ ၂ဝ၊ တစ္သက္တစ္ကြၽန္း ျပစ္ဒဏ္မွ ၁ဝ ႏွစ္ စုစုေပါင္း ၃ဝ ႏွစ္သို႔ ေျပာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

မည္သို႔ မည္သို႔ပင္ ဆိုေစ အမႈႏွစ္ခုလံုးတြင္ ကြၽႏု္ပ္၌ ထင္ရွားေစသည့္ စာရြက္စာတမ္း သဲလြန္စ ခိုင္လံုသည့္ အေထာက္အထား တစံုတရာ စိုးစဥ္းမွ် မရွိဘဲႏွင့္ ျပစ္ဒဏ္မ်ား အတင္းအဓမၼ ခ်ၿပီး ယေန႔အခ်ိန္အထိ အက်ဥ္းေထာင္ တိုက္ခန္းအတြင္း ေလွာင္ပိတ္ထားျခင္းကို အက်ဥ္းခ်ဳံး၍ အစီရင္ခံ တင္ျပအပ္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။ ။

ေမာင္သန္းေဇာ္
အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (လူငယ္)

Source Burma VJ

Latest Highlight

Popular Posts

Threatwiki

Myanmar Guilty of Genocide: Gregory H. Stanton

The Hidden Genocide

Destruction of Myanmar's Rohingya

Amartya Sen: Burma's "slow genocide" of Rohingyas

Pages

Latest Highlight

document.write(Title3);

document.write(Title4);

document.write(Title5);

document.write(Title7);

document.write(Title9);

document.write(Title8);

document.write(Title11);

document.write(Title10);

document.write(Title13);

document.write(Title12);

document.write(Title15);

document.write(Title14);

document.write(Title16);

document.write(Title17);

document.write(Title23);

document.write(Title22);

document.write(Title20);

document.write(Title26);

document.write(Title21);

document.write(Title27);

document.write(Title19);

document.write(Title24);

document.write(Title30);

document.write(Title18);

Popular Posts

Threatwiki

Myanmar Guilty of Genocide: Gregory H. Stanton

The Hidden Genocide

Destruction of Myanmar's Rohingya

Amartya Sen: Burma's "slow genocide" of Rohingyas

Pages