ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ဧၿပီလတစ္ရက္ေန႔က်ရင္ က်င္းပမယ့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြကို ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ ဖို႔အတြက္ အခုဆိုရင္ ႏိုင္ငံတကာ အဖဲြ႔ေတြ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွာ ေရာက္ေနၾကပါၿပီ။ ဖိတ္ၾကားထားတဲ့ အတုိင္းပဲ ႏိုင္ငံတကာ သံတမန္ေတြနဲ႔အတူ သက္ဆိုင္ရာ သတင္းမီဒီယာေတြလည္း ပါဝင္လာၾကပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဘက္ကေတာ့ ႏုိင္ငံတကာ ေရြးေကာက္ပဲြေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ အဖဲြ႔ႏွစ္ခုက ကိုယ္စားလွယ္ႏွစ္ဦး ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရာက္ေနပါၿပီ။ အျပည့္အစံုကို ကိုသားညြန္႔ဦးက တင္ျပေပးထားပါတယ္။
ေရြးေကာက္ပဲြကို ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာဖုိ႔အတြက္ ေဒါက္တာ Mely Anthony ဦးေဆာင္တဲ့ အာဆီယံ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္႐ံုးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ဝင္ ၈ ဦးကေတာ့ ဒီေန႔ညေနပိုင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ အျခား ႏိုင္ငံအသီးသီးက ေလ့လာေရးအဖဲြ႔အခ်ိဳ႕လည္း ရန္ကုန္ကို ေရာက္ရိွေနၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဘက္ကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာေရြးေကာက္ပဲြေတြကို ေလ့လာ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ NDI (National Democratic Institute) နဲ႔ IRI (International Republican Institue) က ကိုယ္စားလွယ္ႏွစ္ဦး သြားေရာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။
အေမရိကန္အစိုးရရဲ႕ ကမ္းလွမ္းခ်က္နဲ႔ NDI ရဲ႕ အာရွေဒသဆိုင္ရာညြန္ၾကားေရးမႈး Peter Manikas နဲ႔ IRI ရဲ႕ အာရွအစီအစဥ္ ညြန္ၾကားေရးမႉး Johanna Kao တို႔ ႏွစ္ဦးဟာ အခု မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔ကေန ဧၿပီ ၃ ရက္ေန႔အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း မဲ႐ံုေတြကို ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သြားမယ္္လို႔ NDI ေျပာခြင့္ ရသူက ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တုန္းက ကုလသမဂၢက ေရးဆဲြသတ္မွတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာစံႏႈန္းအတိုင္း ေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကပ္မႈမ်ိဳးေတာ့ လုပ္ႏိုင္မယ့္ အေျခအေနမရိွဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ စံႏႈန္းအရဆိုရင္ေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြမတိုင္ခင္ လနဲ႔ခ်ီၿပီး အေျခအေနေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ရတာမ်ိဳး၊ ႏိုင္ငံအႏွ႔ံက ေရြးေကာက္ပဲြကို ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ လူအင္အား သံုးသပ္မႈထားရိွတာမ်ိဳး စတဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြအေပၚ ႏိုင္ငံတကာေစာင့္ၾကည့္မႈ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ လိုအပ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္လည္း လာမယ့္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္လုပ္မယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြအတြက္ အခုလုပ္မယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေစာင့္ၾကည့္သြားမွာျဖစ္တယ္လို႔ NDI ေျပာခြင့္ရသူ Rob Runyan က ေျပာပါတယ္။
“NDI ေရာ IRI ပါ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြကို သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈခြင့္ရတဲ့အတြက္ ဝမ္းသာပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဆက္လက္ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္သြားႏုိင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ NDI ေရာ IRI ႏွစ္ခုစလံုးက ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပပံု၊ က်င္းပနည္းကေန ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြႀကီးက်င္းပရာမွာ ဘယ္လို အေထာက္အကူေပးႏုိင္မယ္ဆိုတာကို အထူး စိတ္ဝင္စားၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ပိုၿပီးက်ယ္ျပန္႔တဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြကိုလည္း ဦးတည္ေစမယ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။”
မနက္ျဖန္ မတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔မွာေတာ့ အဲဒီ သံတမန္အားလံုးကို ျမန္မာႏိုင္ငံေရးဝန္ႀကီးဌာနက ေခၚယူထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေရြးေကာက္ပဲြေလ့လာေရး စီစဥ္မႈနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ရွင္းျပဖို႕ရိွၿပီး အဲဒီက်မွ ေလ့လာေရးအဖဲြ႔ေတြအေနနဲ႔ ဘယ္ေနရာကို ဘယ္လို သြားေရာက္မလဲဆိုတာ ေဆြးေႏြး ဆံုးျဖတ္ဖြယ္ ရိွပါတယ္။ ႏိုင္ငံအမ်ားစု ေရြးေကာက္ပဲြကို ေလ့လာဖို႔ သီးျခားကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ ေစလႊတ္တာရိွသလို အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ သက္ဆိုင္ရာသံ႐ံုးကေန တာဝန္ယူၿပီး ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္မွာျဖစ္ပါတယ္။
ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရိွတဲ့ ဖိလစ္ပိုင္သံ႐ံုးကေန ေရြးေကာက္ပဲြကို ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ သြားမွာျဖစ္တယ္လို႔ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံျခားေရးဌာန ေျပာခြင့္ရသူ Mr.Raul Hernandez က ေျပာပါတယ္။
“ျမန္မာအာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႔ အခုလို ေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကည့္ေရး ႏိုင္ငံတကာကို ဖိတ္ၾကားရာမွာ သံတမန္ေတြတင္မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံလႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြနဲ႔ သတင္းမီဒီယာေတြကိုပါ ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါ တယ္။ ဖိလစ္ပိုင္ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ဖိလစ္ပိုင္သံအမတ္ႀကီး ဟယ္လန္ ဒလာေဘးကား ဦးေဆာင္တဲ့ ေလးဦးပါ အဖဲြ႔က ေရြးေကာက္ပဲြကို ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သြားမွာပါ။ ဖိလစ္ပိုင္လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားဆက္ဆံေရး ေကာ္မတီဥကၠ႒ ဦးေဆာင္ၿပီး ပါလီမန္ကိုယ္စားလွယ္ အဖဲြ႔ကလည္း ျမန္မာေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ သြားေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီ ေစာင့္ၾကည့္ေရး အဖဲြ႔ေတြနဲ႔ အတူ ဖိလစ္ပိုင္ႏုိင္ငံရဲ႕ အႀကီးဆံုး႐ုပ္သံဌာနကလည္း သတင္းသမားေတြ သြားေရာက္ပါလိမ့္မယ္။”
ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဘက္ကေတာ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံျခားေရး႐ံုးနဲ႔ ဂ်ပန္သံ႐ံုးက ကိုယ္စားလွယ္ သံုးဦးကို ေစလႊတ္ ေစာင့္ၾကည့္သြားမယ္လို႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံျခားေရးဌာနက ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြဟာ လြတ္လပ္ မွ်တမႈျဖစ္ေစလိမ့္မယ္လို႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့အေၾကာင္းလည္း ပါရိွပါတယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံဘက္ကေတာ့ မဏိပူရ္နဲ႔ အာသံေဒသ ေရြးေကာက္ပဲြႀကီးၾကပ္ေရးအရာရိွႏွစ္ဦးကို အိႏိၵယႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ေစလႊတ္ထားတယ္လို႔ ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ အလားတူလိုပဲ ကုလသမဂၢ ေလ့လာေရးကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ေတြလည္း မနက္ျဖန္ မနက္ပိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရာက္ရိွမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဖဲြ႔ဟာ သူတို႔ေလ့လာေတြ႔ရိွခ်က္ေတြကို ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ထံ ျပန္လည္ အစီရင္ခံရမွာျဖစ္တယ္လို႔ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္႐ံုး ေျပာခြင့္ရသူတဦးျဖစ္တဲ့ Eri Kaneko က ေျပာပါတယ္။
“ျမန္မာအစိုးရရဲ႕ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕၊ ကုလသမဂၢ႐ံုးခ်ဳပ္က ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ သြားေရာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအဖဲြ႔အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပဲြကို ေစာင့္ၾကည့္သြားမွာျဖစ္ၿပီး အခ်ဳပ္ သံုးသပ္ခ်က္ကို အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ကို ျပန္လည္ အစီရင္ခံမွာျဖစ္ပါတယ္။”
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဘက္မွာေတာ့ အေမရိကန္အစိုးရရဲ႕ကမ္းလွမ္းမႈနဲ႔ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွာရိွတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖဲြ႔ႏွစ္ခုက ကို္ယ္စားလွယ္နွစ္ဦး ျမန္မာႏိုင္ငံကို သြားေရာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေရြးေကာက္ပဲြဟာ ျမန္မာသမိုင္းအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ မွတ္ေက်ာက္ျဖစ္မယ္လို႔ သံတမန္ေတြက ယူဆပါတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံျခားေရးဌာန ေျပာခြင့္ရသူ Mr.Raul Hernandez ကေတာ့ ျမန္မာအာဏာပို္င္ေတြအေနနဲ႔ အခုလို ႏိုင္ငံတကာေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖဲြ႔ေတြကို ဖိတ္ေခၚတာဟာ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လို္က္ေလ်ာေပးမႈျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။
“ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႔လုပ္မယ့္ ပါလီမန္ေရြးေကာက္ပဲြ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ၿပီးဆံုးဖို႔ ဖိလစ္ပိုင္ႏုိင္ငံက ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပဲြဟာ ျမန္မာသမိုု္င္းရဲ႕ ေနာက္ထပ္ မွတ္တိုင္တခုျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ အဓိက အတိုက္အခံ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ အျခားႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ ပါဝင္လာတာေၾကာင့္ပါ။ အခုလို ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပေနစဥ္မွာ အျခားႏိုင္ငံတကာကို ေလ့လာ ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္္ဖို႔ ဖိတ္ၾကားတဲ့အတြက္လည္း အားတက္ေက်နပ္မိပါတယ္။ ျမန္မာအာဏာပိုင္ေတြ အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကည့္ခြင့္ရဖို႔ ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လိုက္ေလ်ာလိုက္တာပါ။”
ေရြးေကာက္ပဲြကို ေစာင့္ၾကည့္မယ့္ ႏိုင္ငံတကာသံတမန္ေတြ၊ သတင္းမီဒီယာေတြအေနနဲ႔ ဘယ္လို ပံုစံနဲ႔ ဘယ္ေနရာကို သြားေရာက္ၾကမလဲဆိုတာ မနက္ျဖန္ ျမန္မာႏိုင္ငံျခားေရးဌာနနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၿပီးမွ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျဖစ္လာမယ့္ သေဘာရိွပါတယ္။ ေနရာတိုင္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားေရာက္ႏုိင္ဖို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မယ့္ ေကာ့မႉးၿမိဳ႕နယ္ကအေျခအေနကို ပိုၿပီး အာ႐ံုစိုက္ၾကဖြယ္ရိွပါတယ္။ အခု ဒီေရြးေကာက္ပဲြကလည္း အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပါဝင္လာတာေၾကာင့္လည္း ႏုိင္ငံတကာက ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဝင္စားေနၾကပါတယ္ခင္ဗ်ား။
Source : VOA
ေရြးေကာက္ပဲြကို ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာဖုိ႔အတြက္ ေဒါက္တာ Mely Anthony ဦးေဆာင္တဲ့ အာဆီယံ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္႐ံုးရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ဝင္ ၈ ဦးကေတာ့ ဒီေန႔ညေနပိုင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ အျခား ႏိုင္ငံအသီးသီးက ေလ့လာေရးအဖဲြ႔အခ်ိဳ႕လည္း ရန္ကုန္ကို ေရာက္ရိွေနၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။ အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဘက္ကေတာ့ ႏိုင္ငံတကာေရြးေကာက္ပဲြေတြကို ေလ့လာ ေစာင့္ၾကည့္ေနတဲ့ NDI (National Democratic Institute) နဲ႔ IRI (International Republican Institue) က ကိုယ္စားလွယ္ႏွစ္ဦး သြားေရာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။
အေမရိကန္အစိုးရရဲ႕ ကမ္းလွမ္းခ်က္နဲ႔ NDI ရဲ႕ အာရွေဒသဆိုင္ရာညြန္ၾကားေရးမႈး Peter Manikas နဲ႔ IRI ရဲ႕ အာရွအစီအစဥ္ ညြန္ၾကားေရးမႉး Johanna Kao တို႔ ႏွစ္ဦးဟာ အခု မတ္လ ၂၈ ရက္ေန႔ကေန ဧၿပီ ၃ ရက္ေန႔အထိ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း မဲ႐ံုေတြကို ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သြားမယ္္လို႔ NDI ေျပာခြင့္ ရသူက ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ၂၀၀၅ ခုႏွစ္တုန္းက ကုလသမဂၢက ေရးဆဲြသတ္မွတ္ထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာစံႏႈန္းအတိုင္း ေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကပ္မႈမ်ိဳးေတာ့ လုပ္ႏိုင္မယ့္ အေျခအေနမရိွဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ စံႏႈန္းအရဆိုရင္ေတာ့ ေရြးေကာက္ပဲြမတိုင္ခင္ လနဲ႔ခ်ီၿပီး အေျခအေနေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ရတာမ်ိဳး၊ ႏိုင္ငံအႏွ႔ံက ေရြးေကာက္ပဲြကို ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္ဖို႔ လံုေလာက္တဲ့ လူအင္အား သံုးသပ္မႈထားရိွတာမ်ိဳး စတဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြအေပၚ ႏိုင္ငံတကာေစာင့္ၾကည့္မႈ သတ္မွတ္ခ်က္ေတြ လိုအပ္ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္လည္း လာမယ့္ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္လုပ္မယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြအတြက္ အခုလုပ္မယ့္ ေရြးေကာက္ပဲြ အေတြ႔အႀကံဳေတြကို ေစာင့္ၾကည့္သြားမွာျဖစ္တယ္လို႔ NDI ေျပာခြင့္ရသူ Rob Runyan က ေျပာပါတယ္။
“NDI ေရာ IRI ပါ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြကို သြားေရာက္ၾကည့္႐ႈခြင့္ရတဲ့အတြက္ ဝမ္းသာပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြၿပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္းမွာလည္း ဆက္လက္ပူးေပါင္း ေဆာင္ရြက္သြားႏုိင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ဒါ့အျပင္ NDI ေရာ IRI ႏွစ္ခုစလံုးက ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပဲြ က်င္းပပံု၊ က်င္းပနည္းကေန ၂၀၁၅ ခုႏွစ္ ေရြးေကာက္ပဲြႀကီးက်င္းပရာမွာ ဘယ္လို အေထာက္အကူေပးႏုိင္မယ္ဆိုတာကို အထူး စိတ္ဝင္စားၿပီး ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ ပိုၿပီးက်ယ္ျပန္႔တဲ့ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးေတြကိုလည္း ဦးတည္ေစမယ္ဆိုတာ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။”
မနက္ျဖန္ မတ္လ ၂၉ ရက္ေန႔မွာေတာ့ အဲဒီ သံတမန္အားလံုးကို ျမန္မာႏိုင္ငံေရးဝန္ႀကီးဌာနက ေခၚယူထားပါတယ္။ အဲဒီမွာ ေရြးေကာက္ပဲြေလ့လာေရး စီစဥ္မႈနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ရွင္းျပဖို႕ရိွၿပီး အဲဒီက်မွ ေလ့လာေရးအဖဲြ႔ေတြအေနနဲ႔ ဘယ္ေနရာကို ဘယ္လို သြားေရာက္မလဲဆိုတာ ေဆြးေႏြး ဆံုးျဖတ္ဖြယ္ ရိွပါတယ္။ ႏိုင္ငံအမ်ားစု ေရြးေကာက္ပဲြကို ေလ့လာဖို႔ သီးျခားကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ ေစလႊတ္တာရိွသလို အခ်ိဳ႕ႏိုင္ငံေတြကေတာ့ သက္ဆိုင္ရာသံ႐ံုးကေန တာဝန္ယူၿပီး ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္မွာျဖစ္ပါတယ္။
ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာရိွတဲ့ ဖိလစ္ပိုင္သံ႐ံုးကေန ေရြးေကာက္ပဲြကို ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ သြားမွာျဖစ္တယ္လို႔ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံျခားေရးဌာန ေျပာခြင့္ရသူ Mr.Raul Hernandez က ေျပာပါတယ္။
“ျမန္မာအာဏာပိုင္ေတြအေနနဲ႔ အခုလို ေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကည့္ေရး ႏိုင္ငံတကာကို ဖိတ္ၾကားရာမွာ သံတမန္ေတြတင္မဟုတ္ဘဲ ႏိုင္ငံလႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြနဲ႔ သတင္းမီဒီယာေတြကိုပါ ဖိတ္ၾကားခဲ့ပါ တယ္။ ဖိလစ္ပိုင္ကို ကိုယ္စားျပဳၿပီးေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ဖိလစ္ပိုင္သံအမတ္ႀကီး ဟယ္လန္ ဒလာေဘးကား ဦးေဆာင္တဲ့ ေလးဦးပါ အဖဲြ႔က ေရြးေကာက္ပဲြကို ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သြားမွာပါ။ ဖိလစ္ပိုင္လႊတ္ေတာ္ရဲ႕ ႏိုင္ငံျခားဆက္ဆံေရး ေကာ္မတီဥကၠ႒ ဦးေဆာင္ၿပီး ပါလီမန္ကိုယ္စားလွယ္ အဖဲြ႔ကလည္း ျမန္မာေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကည့္ဖို႔ သြားေရာက္ပါလိမ့္မယ္။ ဒီ ေစာင့္ၾကည့္ေရး အဖဲြ႔ေတြနဲ႔ အတူ ဖိလစ္ပိုင္ႏုိင္ငံရဲ႕ အႀကီးဆံုး႐ုပ္သံဌာနကလည္း သတင္းသမားေတြ သြားေရာက္ပါလိမ့္မယ္။”
ဂ်ပန္ႏိုင္ငံဘက္ကေတာ့ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံျခားေရး႐ံုးနဲ႔ ဂ်ပန္သံ႐ံုးက ကိုယ္စားလွယ္ သံုးဦးကို ေစလႊတ္ ေစာင့္ၾကည့္သြားမယ္လို႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံျခားေရးဌာနက ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ ေရြးေကာက္ပဲြဟာ လြတ္လပ္ မွ်တမႈျဖစ္ေစလိမ့္မယ္လို႔ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံအေနနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္တဲ့အေၾကာင္းလည္း ပါရိွပါတယ္။ အိႏၵိယႏိုင္ငံဘက္ကေတာ့ မဏိပူရ္နဲ႔ အာသံေဒသ ေရြးေကာက္ပဲြႀကီးၾကပ္ေရးအရာရိွႏွစ္ဦးကို အိႏိၵယႏိုင္ငံကို ကိုယ္စားျပဳၿပီး ေစလႊတ္ထားတယ္လို႔ ထုတ္ျပန္ပါတယ္။ အလားတူလိုပဲ ကုလသမဂၢ ေလ့လာေရးကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ေတြလည္း မနက္ျဖန္ မနက္ပိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံကို ေရာက္ရိွမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီအဖဲြ႔ဟာ သူတို႔ေလ့လာေတြ႔ရိွခ်က္ေတြကို ကုလသမဂၢအတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ထံ ျပန္လည္ အစီရင္ခံရမွာျဖစ္တယ္လို႔ အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္႐ံုး ေျပာခြင့္ရသူတဦးျဖစ္တဲ့ Eri Kaneko က ေျပာပါတယ္။
“ျမန္မာအစိုးရရဲ႕ ဖိတ္ၾကားခ်က္အရ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕၊ ကုလသမဂၢ႐ံုးခ်ဳပ္က ကိုယ္စားလွယ္အဖဲြ႔ သြားေရာက္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီအဖဲြ႔အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပဲြကို ေစာင့္ၾကည့္သြားမွာျဖစ္ၿပီး အခ်ဳပ္ သံုးသပ္ခ်က္ကို အတြင္းေရးမႉးခ်ဳပ္ကို ျပန္လည္ အစီရင္ခံမွာျဖစ္ပါတယ္။”
အေမရိကန္ျပည္ေထာင္စုဘက္မွာေတာ့ အေမရိကန္အစိုးရရဲ႕ကမ္းလွမ္းမႈနဲ႔ အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စုမွာရိွတဲ့ လြတ္လပ္တဲ့ ေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖဲြ႔ႏွစ္ခုက ကို္ယ္စားလွယ္နွစ္ဦး ျမန္မာႏိုင္ငံကို သြားေရာက္မွာျဖစ္ပါတယ္။
ဒီေရြးေကာက္ပဲြဟာ ျမန္မာသမိုင္းအတြက္ အေရးႀကီးတဲ့ မွတ္ေက်ာက္ျဖစ္မယ္လို႔ သံတမန္ေတြက ယူဆပါတယ္။ ဖိလစ္ပိုင္ႏိုင္ငံျခားေရးဌာန ေျပာခြင့္ရသူ Mr.Raul Hernandez ကေတာ့ ျမန္မာအာဏာပို္င္ေတြအေနနဲ႔ အခုလို ႏိုင္ငံတကာေစာင့္ၾကည့္ေရးအဖဲြ႔ေတြကို ဖိတ္ေခၚတာဟာ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လို္က္ေလ်ာေပးမႈျဖစ္တယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။
“ဧၿပီ ၁ ရက္ေန႔လုပ္မယ့္ ပါလီမန္ေရြးေကာက္ပဲြ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ၿပီးဆံုးဖို႔ ဖိလစ္ပိုင္ႏုိင္ငံက ေမွ်ာ္လင့္ထားပါတယ္။ ဒီေရြးေကာက္ပဲြဟာ ျမန္မာသမိုု္င္းရဲ႕ ေနာက္ထပ္ မွတ္တိုင္တခုျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အထူးသျဖင့္ကေတာ့ အဓိက အတိုက္အခံ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ႔ခ်ဳပ္နဲ႔ အျခားႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ ပါဝင္လာတာေၾကာင့္ပါ။ အခုလို ေရြးေကာက္ပဲြက်င္းပေနစဥ္မွာ အျခားႏိုင္ငံတကာကို ေလ့လာ ေစာင့္ၾကည့္ႏိုင္္ဖို႔ ဖိတ္ၾကားတဲ့အတြက္လည္း အားတက္ေက်နပ္မိပါတယ္။ ျမန္မာအာဏာပိုင္ေတြ အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပဲြေစာင့္ၾကည့္ခြင့္ရဖို႔ ႏုိင္ငံတကာရဲ႕ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လိုက္ေလ်ာလိုက္တာပါ။”
ေရြးေကာက္ပဲြကို ေစာင့္ၾကည့္မယ့္ ႏိုင္ငံတကာသံတမန္ေတြ၊ သတင္းမီဒီယာေတြအေနနဲ႔ ဘယ္လို ပံုစံနဲ႔ ဘယ္ေနရာကို သြားေရာက္ၾကမလဲဆိုတာ မနက္ျဖန္ ျမန္မာႏိုင္ငံျခားေရးဌာနနဲ႔ ေတြ႔ဆံုၿပီးမွ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျဖစ္လာမယ့္ သေဘာရိွပါတယ္။ ေနရာတိုင္းကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ သြားေရာက္ႏုိင္ဖို႔ေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္ထားၾကပါတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မယ့္ ေကာ့မႉးၿမိဳ႕နယ္ကအေျခအေနကို ပိုၿပီး အာ႐ံုစိုက္ၾကဖြယ္ရိွပါတယ္။ အခု ဒီေရြးေကာက္ပဲြကလည္း အတိုက္အခံေခါင္းေဆာင္ျဖစ္တဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ပါဝင္လာတာေၾကာင့္လည္း ႏုိင္ငံတကာက ပိုၿပီးေတာ့ စိတ္ဝင္စားေနၾကပါတယ္ခင္ဗ်ား။
Source : VOA
ေလးႏွစ္အတြင္း တရုတ္ႏိုင္ငံက ေခ်းယူတဲ့ ေဒၚလာ သန္းသုံးေထာင္ေက်ာ္ ႏွင့္ ယြမ္ ေငြ သန္းႏွစ္ေထာင္နီးပါ ရွင္းတမ္း
၂၀၀၆ ခုႏႇစ္မႇ ၂၀၁၁ ခုႏႇစ္အထိ ျမန္မာႏုိင္ငံက တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံထံမႇ အေမရိကန္ေဒၚလာသန္း ၃၀၀၀ ေက်ာ္ႏႇင့္ တ႐ုတ္ ယြမ္ေငြ သန္းႏႇစ္ေထာင္နီးပါး ေခ်းေငြရရႇိခဲ့ၿပီး လွ်ပ္စစ္ႏႇင့္ စြမ္းအင္က႑အတြက္ ေခ်းေငြ ပမာဏမႇာ အမ်ားဆုံးျဖစ္ေၾကာင္း အမ်ဳိးသားစီမံကိန္း ႏႇင့္ စီးပြားေရး ဖြံ႔ၿဖိဳးတုိးတက္မႈ၀န္ႀကီးဌာန ႏုိင္ငံျခားစီးပြား ဆက္သြယ္ေရး ဦးစီးဌာန၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ားအရ သိရႇိရသည္။
၂၀၀၆ ခုႏႇစ္မႇ ၂၀၁၁ ခုႏႇစ္ အထိ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံမႇ သက္သာေသာ ေခ်းေငြ၊ အတုိးမဲ့ ေခ်းေငြ၊ ဦးစားေပး၀ယ္သူ ေခ်းေငြ၊ ၀ယ္သူ ေခ်းေငြ၊ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ေခ်းေငြမ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံက ရရႇိခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ လွ်ပ္စစ္က႑ႏႇင့္ ပတ္သက္ၿပီး ေတာင္ငူ-ေရႊေတာင္ ၂၃၀ ေကဗြီ ဓာတ္အားလုိင္းႏႇင့္ ဓာတ္အားခြဲ႐ုံမ်ား စီမံကိန္းအတြက္ ယြမ္သန္း ၇၀၊ ေရႊက်င္-သာယာကုန္း(၂၃၀) ေကဗြီ ဓာတ္အားလုိင္းႏႇင့္ ဓာတ္အားခြဲ႐ုံမ်ား၊ နမ့္ဆန္-ပင္းပက္ ဓာတ္အားလုိင္း စီမံကိန္းမ်ားအတြက္ ယြမ္သန္း ၁၀၀၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဓာတ္အားခြဲ႐ုံမ်ား၏ ပစၥည္း ၀ယ္ယူေရးအတြက္ ယြမ္သန္း ၅၀ကုိ အတုိးမဲ့ ေခ်းေငြအေနျဖင့္ တ႐ုတ္ျပည္သူ႔သမၼတႏုိင္ငံက ထုတ္ေခ်းေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ေရအားလွ်ပ္စစ္ႏႇင့္ ပတ္သက္၍လည္း ဘီလူးေခ်ာင္းအမႇတ္(၃) ေရအားလွ်ပ္စစ္ႏႇင့္ မဟာဓာတ္အားလုိင္း စီမံကိန္းအတြက္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၄၈ ဒသမ ၃၁ သန္း၊ အထက္ရဲရြာ ေရအားလွ်ပ္စစ္ႏႇင့္ မဟာဓာတ္အားလုိင္း စီမံကိန္းအတြက္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၇၇ ဒသမ ၁၆ သန္း၊ သူေဌးေခ်ာင္း ေရအားလွ်ပ္စစ္ စီမံကိန္းအတြက္ အေမရိကန္ ေဒၚလာသန္း ၆၀ တုိ႔ကုိ ဦးစားေပး ၀ယ္သူေခ်းေငြ ရရႇိခဲ့ၿပီး ေသာက္ေရခပ္(၂)ေရအားလွ်ပ္စစ္ စီမံကိန္း၊ အထက္က်ဳိင္းေတာင္း ေရအားလွ်ပ္စစ္ စီမံကိန္းတုိ႔အတြက္လည္း ေခ်းေငြရရႇိခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
စြမ္းအင္က႑ျဖစ္သည့္ ေရနံႏႇင့္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ႏႇင့္ ပတ္သက္၍လည္း တ႐ုတ္ႏုိင္ငံက ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ ေခ်းေငြမ်ား ေပးထားၿပီး ေရႊသဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ စီမံကိန္းတြင္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၄၄၅ ဒသမ ၀၈ သန္း၊ ျမန္မာ - တ႐ုတ္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ ပုိက္လုိင္း စီမံကိန္းအတြက္ အေမရိကန္ ေဒၚလာ ၁၅၈ ဒသမ ၀၈ သန္းႏႇင့္ ျမန္မာ-တ႐ုတ္ ေရနံစိမ္း ပုိက္လုိင္း စီမံကိန္းအတြက္ အေမရိကန္ေဒၚလာ ၁၁၀၅ ဒသမ ၅၈ သန္းကုိ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေရး ေခ်းေငြအေနျဖင့္ ထုတ္ေခ်းေပးခဲ့ေၾကာင္း အမ်ဳိးသားစီမံကိန္းႏႇင့္ စီးပြားေရး ဖြ႔ံၿဖိဳးတုိးတက္မႈ ၀န္ႀကီးဌာန ထုတ္ျပန္ခ်က္မ်ားအရ သိရႇိရပါသည္။
စဥ္စီမံကိန္းေခ်းေငြပမာဏ
၁။ မဲေခါင္သတင္းအခ်က္အလက္ႏႇင့္ အျမန္ဆက္ေၾကာင္း- ယြမ္သန္း ၃၀၀
၂။ ေလယာဥ္သုံးစင္း၀ယ္ယူေရး- ယြမ္သန္း ၃၉၉
၃။ ေကာ့စတစ္ဆုိဒါစက္႐ုံ -ယြမ္သန္း ၆၉၀
၄။ ေသာင္တူးေရယာဥ္၀ယ္ယူေရး- ယြမ္သန္း ၂၉၂
၅။ ေတာင္ငူ-ေရႊေတာင္ဓာတ္အားလုိင္း- ယြမ္သန္း ၇၀
၆။ ေရႊက်င္-သာယာကုန္းဓာတ္အားလုိင္း
နမ္ဆန္-ပင္းပက္ဓာတ္အားလုိင္း -ယြမ္သန္း ၁၀၀
၇။ ရန္ကုန္ၿမိဳ့ ဓာတ္အားခြဲ႐ုံမ်ား၏ ပစၥည္း၀ယ္ယူေရး- ယြမ္သန္း ၅၀
၈။ ပက္လက္ကုန္တြဲရႇည္မ်ား၀ယ္ယူေရး ယြမ္သန္း ၅၀
၉။ ဘီလူးေခ်ာင္းအမႇတ္(၃)ေရအားလွ်ပ္စစ္ ေဒၚလာသန္း ၄၈ .၃၁
၁၀။ အထက္ရဲရြာေရအားလွ်ပ္စစ္ ေဒၚလာသန္း ၁၇၇ .၁၆
၁၁။ သူေ႒းေခ်ာင္းေရအားလွ်ပ္စစ္ ေဒၚလာသန္း ၆၀
၁၂။ လူစီးတြဲ၊ ကုန္တြဲသစ္တည္ေဆာက္ေရး ေဒၚလာသန္း ၄၇ .၅၁
၁၃။ စက္ေခါင္းသစ္တည္ေဆာက္ေရး ေဒၚလာသန္း ၄၇ .၀၂
၁၄။ အႀကီးစားေမာ္ေတာ္ယာဥ္တည္ေဆာက္ေရး ေဒၚလာသန္း ၂၀
၁၅။ ေနျပည္ေတာ္အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာေလဆိပ္ ေဒၚလာသန္း ၂၀၀
၁၆။ ယူရီးယား ဓာတ္ေျမၾသဇာစက္႐ုံ ေဒၚလာသန္း ၇၄ .၀၈
၁၇။ ေရႊသဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ ေဒၚလာသန္း ၄၄၅ .၀၈
၁၈။ ျမန္မာ-တ႐ုတ္ သဘာ၀ဓာတ္ေငြ႔ပုိက္လုိင္း ေဒၚလာသန္း ၁၅၈ .၀၈
၁၉။ ျမန္မာ-တ႐ုတ္ ေရနံစိမ္းပုိက္လုိင္း ေဒၚလာသန္း ၁၁၀၅ .၅၈
၂၀။ သံမဏိစက္႐ုံ တည္ေဆာက္ေရး ေဒၚလာသန္း ၇၁၂.၀၅
Source : EMG
၂၀၁၂-၂၀၁၃ ဘ႑ာေရးႏႇစ္တြင္ စည္းၾကပ္ေကာက္ခံမည့္ ၀င္ေငြခြန္ႏႇင့္ ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းခြန္ စနစ္မ်ား အေၾကာင္းကို မတ္လ ၂၆ ရက္ေန႔က က်င္းပသည့္ အခြန္ဆုိင္ရာ ရႇင္းလင္းပြဲတြင္ ထုတ္ျပန္ခဲ့ေၾကာင္း သတင္း ရရႇိပါသည္။
အဆိုပါ ရႇင္းလင္းပြဲသို႔ ဘ႑ာေရးႏႇင့္ အခြန္၀န္ႀကီးဌာန ဒုတိယ၀န္ႀကီး ဦး၀င္းသန္းႏႇင့္ ညႊန္ၾကားေရးမႇဴးခ်ဳပ္၊ ညႊန္ၾကားေရးမႇဴးမ်ား တက္ေရာက္ကာ အခြန္ဆုိင္ရာမ်ား ေခတ္စနစ္ႏႇင့္အညီ ေျပာင္းလဲထားသည့္ အေၾကာင္း မ်ားကို ရႇင္းလင္းခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
၀င္ေငြခြန္ဆိုင္ရာမ်ားကို ျပင္ဆင္သတ္မႇတ္ေပးရာ၌ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာ ခုနစ္ခု ထုတ္ျပန္ကာ သတ္မႇတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
၂၀၁၂ ခုႏႇစ္ ဧၿပီလ ၁ ရက္ေန႔မႇ စတင္သက္ေရာက္မည့္ ျပင္ဆင္ေျပာင္းလဲေပးထားသည့္ ၀င္ေငြခြန္အရ တစ္လ လစာ က်ပ္ ၁၂၀၀၀၀ ေအာက္ရရႇိသူ ႏိုင္ငံ့၀န္ထမ္း၊ ပုဂၢလိက ၀န္ထမ္းမ်ားသည္ ၀င္ေငြခြန္ ကင္းလြတ္ခြင့္ ရရႇိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။ ယင္းအျပင္ သမ၀ါယမႏႇင့္ စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္သူမ်ားအေနျဖင့္ တစ္လက်ပ္ တစ္သိန္းႏႇင့္ က်ပ္တစ္သိန္းေအာက္ ၀င္ေငြရႇိသူမ်ား ၀င္ေငြခြန္ကင္းလြတ္ခြင့္ ရရႇိမည္ျဖစ္သည္။
ယခင္က လစာအေပၚ ၀င္ေငြခြန္ ေပးေဆာင္ရန္ သတ္မႇတ္ထားရာတြင္ ၀င္ေငြပမာဏအလိုက္ အလႊာ ၁၅ လႊာ သတ္မႇတ္ထားေသာ္လည္း ယခု အခါ ၁၂ လႊာသာ သတ္မႇတ္လိုက္ေၾကာင္း၊ ယခင္က တစ္က်ပ္မႇ ၅၀၀၀ က်ပ္အတြင္း ရရႇိသူမ်ားအား ၀င္ေငြခြန္ ငါးရာခိုင္ႏႈန္း ေကာက္ခံရန္ သတ္မႇတ္ထားျခင္းမႇစကာ က်ပ္ ၂၀၀၀၀၀၀၁ ႏႇင့္အထက္အား ၃၀ ရာခုိင္ႏႈန္းအထိ ေကာက္ခံရန္ သတ္မႇတ္ထားခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ယခုအခါတြင္မူ တစ္က်ပ္မႇ က်ပ္ငါးသိန္းအထိ လစာ၀င္ေငြရႇိသူမ်ားသည္ပင္ ၀င္ေငြခြန္ တစ္ရာခုိင္ႏႈန္းသာ ေပးေဆာင္ရန္ သတ္မႇတ္ထားေၾကာင္း၊ အျမင့္ဆံုးႏႈန္းအျဖစ္ က်ပ္ ၂၀၀၀၀၀၀၁ ႏႇင့္အထက္ လစာ ၀င္ေငြရႇိသူမ်ား ပင္ ၂၀ ရာခုိင္ႏႈန္းသာ ေပးေဆာင္ရန္ ျပင္ဆင္သတ္မႇတ္ထား ေၾကာင္း သိရသည္။
စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားအေပၚ စည္းၾကပ္သည့္ ၀င္ေငြခြန္မ်ားကိုလည္း ျပင္ဆင္ခဲ့ၿပီး ယခင္က အနိမ့္ဆံုး ငါးရာခုိင္ႏႈန္းမႇ အျမင့္ဆံုး ၄၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေကာက္ခံရန္ သတ္မႇတ္ထားေသာ္လည္း ယခုအခါ အနိမ့္ဆံုး ႏႇစ္ရာခုိင္ႏႈန္းမႇ အျမင့္ဆံုး ၃၀ ရာခုိင္ ႏႈန္းအထိသာ ေပးေဆာင္ရန္ ျပင္ဆင္ သတ္မႇတ္လိုက္ေၾကာင္း သိရသည္။
ယခင္က က်ပ္ ၅၀၀၀ ၀င္ေငြရႇိလွ်င္ပင္ ငါးရာခုိင္ႏႈန္း ေပးေဆာင္ရမႈမႇ ယခုအခါ က်ပ္ငါးသိန္း ၀င္ေငြရႇိသည့္ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားသည္ပင္ ၀င္ေငြခြန္ ႏႇစ္ရာခုိင္ႏႈန္းသာ ေပးေဆာင္ရေတာ့မည့္ျဖစ္ၿပီး စီးပြားေရး လုပ္ငန္း၊ လစာ၊ သမ၀ါယမစသည္ျဖင့္ မည္သည့္ ၀င္ေငြအတြက္ျဖစ္ေစ သတ္မႇတ္ထားသည့္ သက္သာခြင့္မ်ားရႇိၿပီး အဆိုပါ သက္သာခြင့္မ်ား ခုႏႇိမ္လ်က္ က်န္၀င္ေငြအေပၚ ၀င္ေငြ ခြန္ေပးေဆာင္ရန္ သတ္မႇတ္ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းခြန္အား ျပင္ဆင္သတ္မႇတ္ရာတြင္ အမိန္႔ေၾကာ္ျငာစာ ကုိးခုထုတ္ျပန္ကာ ျပင္ဆင္ သတ္မႇတ္ခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းခြန္ ျပင္ဆင္ေပးရာတြင္ အဓိကအားျဖင့္ ငါးရာခိုင္ႏႈန္းသာ ေပးေဆာင္ရမည့္ ကုန္စည္အုပ္စုႏႇင့္ အခြန္ႏႈန္းျမင့္ျဖင့္ ေပးေဆာင္ရမည့္ အထူးကုန္စည္မ်ားဟူ၍ ႏႇစ္မ်ဳိး ခြဲျခားေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ကုန္သြယ္ လုပ္ငန္းခြန္အား ျပင္ဆင္ေပးမႈအရ ကုန္စည္အမ်ဳိးအစား ၇၀ မႇာ အခြန္ ကင္းလြတ္ခြင့္ ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
ယခင္က ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းခြန္ ၁၀ ရာခုိင္ႏႈန္းအထိ ေပးေဆာင္ရေသာ ကုန္စည္ ၉၈ မ်ဳိး၊ ၂၀ ရာခုိင္ႏႈန္းေပး ေဆာင္ေနရေသာ ကုန္စည္ ၄၅ မ်ဳိး၊ ၂၅ ရာခုိင္ႏႈန္း ေပးေဆာင္ရေသာ ကုန္စည္ ၅၂ မ်ဳိးတို႔ အားလံုးကို ယခုအခါ ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းခြန္ ငါးရာခုိင္ႏႈန္းသာ တစ္ေျပးညီ ေကာက္ခံရန္ ေလ်ာ့ေပါ့သတ္မႇတ္လိုက္သည္ဟု သိရသည္။ ယခုအခါတြင္ ေရာင္းရေငြ က်ပ္သိန္း ၁၀၀ ေအာက္ရႇိေသာ လုပ္ငန္းမ်ားကို စည္းၾကပ္ျခင္း မျပဳရေသာ ေရာင္းရေငြအျဖစ္ သတ္မႇတ္ေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။ ထိုသို႔ပင္ ကုန္စည္ ၀ယ္ယူေရာင္းခ်ျခင္းလုပ္ငန္း၊ ခရီးသည္ ပို႔ေဆာင္ေရးလုပ္ငန္း၊ စားေသာက္ဖြယ္ ေရာင္းခ်ျခင္းလုပ္ငန္းမ်ားအေနျဖင့္လည္း ယခင္ကစည္းၾကပ္ျခင္း မျပဳရေသာ ေရာင္းရေငြပမာဏ သတ္မႇတ္ခ်က္အား က်ပ္သိန္း ၁၀၀ အထိ တိုးျမႇင့္ ျပင္ဆင္ေပးခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ယခုကဲ့သို႔ အခြန္ႏႈန္းမ်ား ျပင္ဆင္ေပးျခင္းမႇာ ေခတ္ကာလျဖင့္ ေလ်ာ္ညီေစရန္၊ အခြန္ထမ္းအမ်ားစုထံမႇ သင့္ေတာ္သည့္ ပမာဏျဖင့္သာ ေကာက္ခံရန္၊ အခြန္ထမ္းမ်ား ပိုမိုမ်ားျပားလာေစရန္၊ အခြန္ထမ္း ကိုယ္တိုင္မႇ ေက်နပ္စြာ အခြန္ေပးေဆာင္သည့္ အေနအထားသို႔ သြားရန္ ရည္ရြယ္ေၾကာင္း သိရသည္။
ျပင္ဆင္ေပးသည့္ အခြန္အေနအထားမ်ားကို တြက္ခ်က္ၾကည့္ပါက ၀င္ေငြခြန္ ျပင္ဆင္သတ္မႇတ္ေပးမႈမႇာ အခြန္ထမ္းမ်ားအတြက္ ေပးေဆာင္ႏိုင္သည့္ အေနအထား ရႇိလာႏုိင္ၿပီး ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းခြန္ ျပင္ဆင္ သတ္မႇတ္ေပးမႈတြင္လည္း သက္သာေစႏိုင္သည့္ အေနအထားရႇိေၾကာင္း သိရသည္။
သို႔ေသာ္ ကုန္သြယ္လုပ္ငန္းခြန္ ငါးရာခုိင္ႏႈန္းအုပ္စုတြင္ အခ်ဳိ႕ေသာ ကုန္စည္မ်ားမႇာ တန္ဖိုးျမင့္ကုန္စည္မ်ားႏႇင့္ တန္းတူေပးေဆာင္ရသည့္ အေနအထားရႇိေနေသးေၾကာင္း သိရသည္။
Source :EMG
Malaysian Prime Minister Mohammad Najib Abdul Razak arrived in Burma's capital Naypyidaw on Wednesday leading a 150-member diplomatic and business delegation on a two-day visit to the country.
“It is widely expected that the visit will focus on economic issues,” Malaysian ambassador to Burma Ahmad Faisal Mohamed told Malaysian journalists on Tuesday. “Everybody is interested in Myanmar. If you are late, all the opportunities will be gone.”
Bilateral trade between Malaysia and Burma stood at US $795 million in 2011, an increase of nearly 27 percent from the previous year, according to Malaysian government figures. Roughly 258,000 Burmese nationals are registered as working in Malaysia.
Malaysia's Prime Minister Mohammad Najib Abdul Razak
Malaysia’s state-owned oil and gas giant Petronas and the hotel group Micasa have investments in Burma. In January, the Burmese government awarded two out of 18 new onshore oil and gas blocks to Petronas in its biggest energy tender in years. Petronas said in December that it was looking to expand its onshore presence in Burma. Six additional onshore oil and gas blocks are expected to be tendered soon.
Malaysia is ranked third as country of origin of tourists in Burma, overtaking South Korea and Japan last year, according to figures by the Burmese Ministry of Hotels and Tourism. 23,287 tourist visas were issued to Malaysians in 2011, up 44 percent on the previous year.
“In trade and investment, we are not doing that badly, but we can take these opportunities to talk about areas we can further develop. There is huge potential,” Ambassador Mohamed said.
A business delegation of more than 50 representatives of Malaysian companies has travelled with Najib to Naypyidaw to explore investments in telecommunications, construction, timber and agriculture, according to Malaysia’s state news agency Bernama.
According to the United Nations High Commissioner for Refugees office in Kuala Lumpur, Malaysia is temporarily home to a total of 88,500 Burmese refugees as of the end of January. 34,400 Chins and 23,000 Rohingyas are the two biggest ethnic groups of asylum seekers in Malaysia.
The ministers for human resources and home affairs, whose portfolios deal with foreign workers and asylum seekers, are part of the prime ministers’ delegation along with Foreign Minister Anifah Aman.
Opposition parliamentarian Mujahid Yusof Rawa expressed hope that Najib will raise the issue of the Rohingya refugees in Naypyidaw.
“I hope that the prime minister’s visit will open a new chapter in how we handle the Rohingya refugees,” the MP for the Pan-Malaysian Islamic Party told The Irrawaddy on Wednesday. “I hope there will be a new approach.”
“I call for the Burmese government to treat Rohingyas as Burmese,” he said. “Do not treat them as aliens.”
Najib’s visit was preceded by a preparatory visit by Foreign Minister Aman two weeks ago. This is his first prime ministerial visit to Burma and the first of a Malaysian prime minister since his predecessor Abdullah Ahmad Badawi’s visit in 2004.
Source : PATRICK BOEHLER/ THE IRRAWADDY
“It is widely expected that the visit will focus on economic issues,” Malaysian ambassador to Burma Ahmad Faisal Mohamed told Malaysian journalists on Tuesday. “Everybody is interested in Myanmar. If you are late, all the opportunities will be gone.”
Bilateral trade between Malaysia and Burma stood at US $795 million in 2011, an increase of nearly 27 percent from the previous year, according to Malaysian government figures. Roughly 258,000 Burmese nationals are registered as working in Malaysia.
Malaysia's Prime Minister Mohammad Najib Abdul Razak
Malaysia’s state-owned oil and gas giant Petronas and the hotel group Micasa have investments in Burma. In January, the Burmese government awarded two out of 18 new onshore oil and gas blocks to Petronas in its biggest energy tender in years. Petronas said in December that it was looking to expand its onshore presence in Burma. Six additional onshore oil and gas blocks are expected to be tendered soon.
Malaysia is ranked third as country of origin of tourists in Burma, overtaking South Korea and Japan last year, according to figures by the Burmese Ministry of Hotels and Tourism. 23,287 tourist visas were issued to Malaysians in 2011, up 44 percent on the previous year.
“In trade and investment, we are not doing that badly, but we can take these opportunities to talk about areas we can further develop. There is huge potential,” Ambassador Mohamed said.
A business delegation of more than 50 representatives of Malaysian companies has travelled with Najib to Naypyidaw to explore investments in telecommunications, construction, timber and agriculture, according to Malaysia’s state news agency Bernama.
According to the United Nations High Commissioner for Refugees office in Kuala Lumpur, Malaysia is temporarily home to a total of 88,500 Burmese refugees as of the end of January. 34,400 Chins and 23,000 Rohingyas are the two biggest ethnic groups of asylum seekers in Malaysia.
The ministers for human resources and home affairs, whose portfolios deal with foreign workers and asylum seekers, are part of the prime ministers’ delegation along with Foreign Minister Anifah Aman.
Opposition parliamentarian Mujahid Yusof Rawa expressed hope that Najib will raise the issue of the Rohingya refugees in Naypyidaw.
“I hope that the prime minister’s visit will open a new chapter in how we handle the Rohingya refugees,” the MP for the Pan-Malaysian Islamic Party told The Irrawaddy on Wednesday. “I hope there will be a new approach.”
“I call for the Burmese government to treat Rohingyas as Burmese,” he said. “Do not treat them as aliens.”
Najib’s visit was preceded by a preparatory visit by Foreign Minister Aman two weeks ago. This is his first prime ministerial visit to Burma and the first of a Malaysian prime minister since his predecessor Abdullah Ahmad Badawi’s visit in 2004.
Rohingya travel hundreds of nautical miles thus to escape economic and civil oppre3ssion.
by Marque A. Rome
Thai governments — whether of yellow or red stripe — have in recent years suffered mounting international criticism owing to treatment of Rohingya refugees, who dare journey in flimsy open boats, typically with insufficient supplies, across the Indian Ocean in hope of finding somewhere a livelihood and home.
Many come ashore along Thailand’s Andaman Sea coast. The Thais, however, among whom xenophobia forms a cultural trait, do not welcome stateless immigrants, especially not economic refugees adhering to the Muslim faith.
Thai law is quite clear on the point, the gist of which is, Thailand is for Thai people; visitors are welcome, but legal immigration is sharply restricted. A number of small ethnic groups around the country has suffered under these strictures, notably the northern hilltribes and Sea Gypsies here in the south. Formerly, though native for generations past, they were perceived as unwanted outsiders and denied citizenship.
Rohingya have lived in refugee camps in Bangladesh for decades.
That has gradually changed.
Sea Gypsies, for example, who appear to be the Andaman coast’s aboriginal inhabitants, now have full rights of citizenship and royally bestowed surnames.
But still no legal apparatus is in place for dealing with immigrants in an orderly way. Unwanted visitors are deported. But what can be done with those unwanted in their home countries, where officials deny them repatriation?
That is the unfortunate case of the Rohingya, whose home is on the Arakan coast of Burma: the Burmese don’t want them there and will not accept them back.
Their enervation may be forgiven after days at sea without shelter.
So the Thais are placed in the invidious position either of accepting entry by an alien and impoverished group or…pushing them back whence they came — back into the sea. This has sometimes been done, prompting criticism from abroad. Thus the government is now creating a permanent plan for dealing with the Rohingya boat people.
What that will encompass remains to be seen, but the question naturally arises, “Who are the Rohingya and why have they no home?”
Their origins are vague but not because lost in the shrouds of antiquity; they appear, as an ethnic group, only recently. Burmese historian Khin Maung Saw asserts that the term ‘Rohingya’ does not appear before the 1950s. Another historian, Dr. Maung Maung, noted no ‘Rohingya’ are mentioned in the British 1824 census survey.
Aye Chan, of Kanda University of International Studies, has written that ‘Rohingya’ was adopted as a name by Bengalis in the 1950s whose forbears had migrated to Arakan during the British Raj. Many came at the behest of British employers but found themselves no longer wanted, and, indeed, stateless, after Burma’s independence in 1947. Aye Chan also argues that no record exists of ‘Rohingya’ in any language before the ’50s.
Arakan, in western Burma, borders East Bengal, now the nation of Bangladesh, so it seems reasonable to accept that the group’s origins are there, especially as they are Muslim, and the Burmese — for whom Buddhism is regarded as a defining national trait — do not accept them as native. They also speak a language related to Chittagonian, a Bengal dialect common in the south along Bangladesh’s border with Burma.
A 500-year-old coin the Rohingya think indicates their antiquity as a nation.
The Rohingya themselves derive their origin from a fanciful story: the 8th Century shipwreck of an Arab trading vessel whose crew begged — and received — mercy from Arakan’s local raja when he ordered them killed. The Rohingya said they were allowed to stay and have been in Arakan since.
However the case may be, relations between the Rohingya and the Burmese long have been uneasy. A 1939 study carried out under the auspices of British authorities, anxious that animosity might flare into violence between the Arakanese majority and Muslim migrants, concluded that migration from Bengal should be greatly reduced.
That British fears of violence were not misplaced became evident after the Japanese conquest of Burma in 1942: On 28th March of that year, perhaps 5,000 Muslims were slaughtered by Arakanese nationalists and Karens. The animosity was not all on one side, Muslims in northern Arakan massacred some 20,000 Arakanese.
"One law for both the Lion and the Ox," wrote Blake, "Opression." It has certainly been that of the Rohingya since long before most were born.
By no means all Burmese Muslims are Rohingya, but during World War II Muslim Bengali immigrants largely supported the British against the Japanese, who invaded the country in the guise of liberators. Support for the British was equated as opposition to Burmese nationalism — and so left the Rohingya with few friends after independence.
During the war, Rohingya support for the British manifested itself in active collaboration. They provided intelligence to British commanders fighting the Japanese, who reciprocated with brutal reprisals of a type similar in kind to the notorious Rape of Nanking: massacre, rape, murder, torture, extortion and forced labour. Tens of thousands fled into Bengal.
Since the war, various military governments in Burma have, for domestic political reasons, regularly incited violence against the Rohingya and other minorities. The former are an easy target, being strongly religious and — with their mosques and madrasa schools — plainly opposed to integration with the Buddhist majority, leading to further displacement of the community.
Amnesty International has noted that:
“Rohingyas’ freedom of movement is severely restricted, the vast majority are effectively denied Burmese citizenship. They are subjected to various forms of extortion and arbitrary taxation; land confiscation; forced eviction and house destruction; and financial restrictions on marriage. Rohingyas are used as forced labourers on roads and military camps….”
In 1961, the democratic government of U Nu granted local autonomy to Rohingya and established the Mayu Frontier Administration, a special frontier district ruled directly by the central government. But in 1964, Gen Ne Win — after toppling U Nu — abolished it. Thereafter his government’s policy towards the Rohingya has been described as one of ethnic cleansing, the goal being “a Rohingya-less Arakan.”
“In 1978 over 200,000 Rohingya fled to Bangladesh,” Amnesty International reported, “following the Burmese army’s ‘Nagamin’ (‘Dragon King’) operation. Officially this campaign aimed at ‘scrutinising each individual living in the state, designating citizens and foreigners in accordance with the law and taking actions against foreigners who have filtered into the country illegally.’ It directly targeted civilians, and resulted in widespread killings, rape, destruction of mosques and religious persecution.”
From 1988 till the recent change in regimes, the government permitted three marriages per year per village in the principal Rohingya population centres of northern Arakan State. This edict was later extended to other townships in Arakan.
“During 1991-92, over a quarter-million Rohingya fled to Bangladesh,” wrote Amnesty International. “They reported widespread forced labour, summary executions, torture, and rape. Rohingya were forced to work without pay by the Burmese army on infrastructure and economic projects, often under harsh conditions. Many other human rights violations by security forces occurred….”
Worse still for the Rohingya, the Bengalis are no longer amenable to accepting them: the government no longer provides support for refugee camps in which the overwhelming majority live and actually prevents international agencies from improving facilities for fear that, as a 2006 Refugees International report explained: “a humane camp environment will attract more Rohingya to their country.”
Conditions at a typical camp in Bangladesh.
Malnutrition rates therein are described as “very high”, with acute malnutrition prevalent in 16.8 per cent of children aged younger than five years, and 2.8 per cent severe cases. “Chronic malnutrition was present in 51.9% of the children. The underlying causes include poor water and sanitation, lack of access to complementary food and non-food items, and the poor socio-economic conditions of the refugees.”
So, displaced from their homeland or treated as aliens, failing to find sympathy for their plight in co-religionist Bangladesh, they take to the sea. But their treatment after coming ashore in other countries is far from certain. In Indonesia and Malaysia they are treated with a modicum of human dignity.
In Thailand they have been treated as pests.
Rohingya being towed: sometimes the overloaded derelict vessels succumb to the stress and...their passengers then present a problem to no one any longer.
In February, 2009, scandal erupted. A boatload of 190 Rohingya refugees was towed to sea and the story raised international headlines. A group rescued by Indonesian authorities that month told stories of being captured and beaten by Thai authorities, then abandoned in the ocean. Another group of five boats was towed to sea where four sank.
Thailand’s prime minister at the time, the Democrat Apisit Vejjajiva, admitted “some instances” in which Rohingya were abandoned at sea. He said they were allowed to “drift to other shores” but that policy was to supply “enough food and water” to ensure their arrival, and vowed he would bring to account officers guilty of human rights violations.
In the event, none were found guilty.
Although the new government of Burma agreed late last year to repatriate “registered Rohingya refugees” it is by no means clear how many can prove they are ‘registered’ — too many having been displaced during a period covering now seven decades.
The United Nations estimates the total population of Rohingya at 729,00 scattered throughout various Indian Ocean nations: Malaysia, Thailand, Saudi Arabia, Pakistan, Bangladesh and, of course, Burma.
Other figures suggest this wildly underestimates the population: In a briefing paper dated 26th March 2009, the Brussels-based Euro-Burma Office estimated the number at 800,000 in Arakan alone.
In addition: “It is estimated 500,000 Rohingya live in Saudi Arabia, 200,000 in Pakistan, 200,000 in Bangladesh, 50,000 in the United Arab Emirates and 25,000 in Malaysia.”
That makes about 1.8 million. Rohingya nationalists, however, dispute even this figure as greatly under-estimating their number, which they think is closer to 3.5 million, of which two million live in Burma and the rest in exile.
The Rohingya flag.
A Rohingya Patriotic Front has pressed for recognition of Rohingya status internationally. The group has a national flag — its green field emblematic of Islam; the central motif taken from a coin minted by Shams al-din Muhammad Ghazi, sultan of Bengal and dating from 1554 (the latter to support the group’s claim to an origin far earlier than the 1950s).
Thus the Rohingya are seen tenaciously holding onto their identity. Though scattered, like the Zionist Jews previous to Israel’s founding in 1947, they are eager to carve out a homeland.
Rohingya lined up awaiting deportation in February, 2009.
Born of this earth, yet with no land acknowledging them its children, the Rohingya necessarily wander — and even in that find themselves pursued and oppressed.
Bangkok (Mizzima) – Award-winning Thai photographer Suthep Kritsanavarin will exhibit photographs depicting the plight of the Rohingya at the Bangkok Art and Culture Centre now through Sunday.Titled “Stateless Rohingya…Running on Empty,” the exhibit is supported by the Asian Resource Foundation and the Asean Inter-Parliamentary Myanmar Caucus.
Suthep worked on the project for three years. It tells the story of the Rohingyas, an ethnic and Muslim religious minority from Burma, largely unknown to the world. Without citizen rights in Burma, many have fled to India and Bangladesh to seek refugee status.
As a photojournalist, Suthep Kritsanavarin has chronicled environmental, social, and humanitarian issues in Southeast Asia for nearly two decades. His award-winning photography essays have been published in: The New York Times, International Herald Tribune, the Far Eastern Economic Review, Time, Geographical, Aera, Days Japan, and Geo. He has also exhibited his documentary photography in Germany, France, China, Japan, Thailand, and Cambodia.
Credit Here:
Credit : Written by ကိုကို (ေရႊလံုး)
ဘာသာေပါင္းစံု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုေတာင္းပြဲ အခမ္းအနားကို ယေန႔ (မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔) ညေန ၄ နာရီ အခ်ိန္က၊ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ယုဒႆန္ ခန္းမတြင္ က်င္းပခဲ့ရာ အခမ္းအနားသို႔ တက္ေရာက္လာေသာ ကိုမင္းကိုႏိုင္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ ရန္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ား လိုအပ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။
၂၄ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ေျမသို႔ ပထမဆံုး ေရာက္ရိွလာသည့္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္က “အမ်ားစုက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘယ္ေလာက္ ေတာင့္တယ္ဆိုတာ ေဖာ္ထုတ္နိုင္ဖို ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈေတြ ကိုလုပ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အရင္ အေမွာင္ေခတ္တုန္းက အက်ဥ္းေထာင္ေတြ၊ လမ္းေတြေပၚမွာ အသက္ေပးခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုေခတ္ အခ်ိန္မွာ ေျပာရဲ၊ ဆိုရ၊ဲ နားေထာင္ရဲ၊ ၾကည့္ရဲရမယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္၊ တရားမွ်တမႈအတြက္ အေၾကာက္တရား မရိွရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ေျပာရင္ အခု စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အခ်င္းခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြေႏြးၾက တာ မေအာင္ျမင္ၾကဘူး။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပစ္တင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပကတိကို ေျပာေနတာပါ။ စစ္ေဘးရဲ႕ ဒုကၡေတြကို တက္ေခါက္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြ၊ ကေလးေတြရဲ႕ ငိုသံေတြ၊ နာက်ဥ္း ႐ႈိုက္ေနတဲ့ ျပည္သူေတြ၊ သူတို႔ကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ္ တို႔ေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ရမယ္။ ဒါကို ႏိုင္ငံတကာက ၾကားေအာင္ ကမ႓ာ့ေခါင္မိုးေပၚ တက္ၿပီး ေအာ္ရမယ္။” ဟုေျပာၾကားခဲ့သည္။
အခမ္းအနားတြင္ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူမ်ား၊ ဖိတ္ၾကားထားသူမ်ားႏွင့္ မီဒီယာမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ ၾကၿပီး၊ တက္ေရာက္ လာသူမ်ားက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဆုေတာင္းမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကဗ်ာမ်ားလည္း ရြတ္ဆို ခဲ့ၾကသည္။
Photo by ကိုကို (ေရႊလံုး)
ဘာသာေပါင္းစံု ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ဆုေတာင္းပြဲ အခမ္းအနားကို ယေန႔ (မတ္လ ၂၇ ရက္ေန႔) ညေန ၄ နာရီ အခ်ိန္က၊ ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ ယုဒႆန္ ခန္းမတြင္ က်င္းပခဲ့ရာ အခမ္းအနားသို႔ တက္ေရာက္လာေသာ ကိုမင္းကိုႏိုင္က ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ ရန္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈမ်ား လိုအပ္ေၾကာင္း ေျပာၾကားခဲ့သည္။၂၄ ႏွစ္တာ ကာလအတြင္း ရန္ကုန္ တကၠသိုလ္ေျမသို႔ ပထမဆံုး ေရာက္ရိွလာသည့္ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္က “အမ်ားစုက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ဘယ္ေလာက္ ေတာင့္တယ္ဆိုတာ ေဖာ္ထုတ္နိုင္ဖို ့ ျငိမ္းခ်မ္းေရး လႈပ္ရွားမႈေတြ ကိုလုပ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ အရင္ အေမွာင္ေခတ္တုန္းက အက်ဥ္းေထာင္ေတြ၊ လမ္းေတြေပၚမွာ အသက္ေပးခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အခုေခတ္ အခ်ိန္မွာ ေျပာရဲ၊ ဆိုရ၊ဲ နားေထာင္ရဲ၊ ၾကည့္ရဲရမယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္၊ တရားမွ်တမႈအတြက္ အေၾကာက္တရား မရိွရဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ ပက္သက္လို႔ ေျပာရင္ အခု စစ္ေခါင္းေဆာင္ေတြ အခ်င္းခ်င္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြေႏြးၾက တာ မေအာင္ျမင္ၾကဘူး။ ဒါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အျပစ္တင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ပကတိကို ေျပာေနတာပါ။ စစ္ေဘးရဲ႕ ဒုကၡေတြကို တက္ေခါက္ေနတဲ့ တိုင္းရင္းသားေတြ၊ ကေလးေတြရဲ႕ ငိုသံေတြ၊ နာက်ဥ္း ႐ႈိုက္ေနတဲ့ ျပည္သူေတြ၊ သူတို႔ကိုယ္စား ကၽြန္ေတာ္ တို႔ေတြ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို ေဖာ္ေဆာင္ရမယ္။ ဒါကို ႏိုင္ငံတကာက ၾကားေအာင္ ကမ႓ာ့ေခါင္မိုးေပၚ တက္ၿပီး ေအာ္ရမယ္။” ဟုေျပာၾကားခဲ့သည္။
အခမ္းအနားတြင္ ဘာသာေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ ႏိုင္ငံေရး လႈပ္ရွားသူမ်ား၊ ဖိတ္ၾကားထားသူမ်ားႏွင့္ မီဒီယာမ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ ၾကၿပီး၊ တက္ေရာက္ လာသူမ်ားက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ဆုေတာင္းမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့ၾကၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ကဗ်ာမ်ားလည္း ရြတ္ဆို ခဲ့ၾကသည္။
Photo by ကိုကို (ေရႊလံုး)
After the decision to shelve a China-funded hydropower plant on the Irrawaddy caused uproar in Beijing, Qin Hui set off south to learn about the project and its opponents. He opens a three-part article.
Everywhere in Kachin, you see photos or paintings of Myitsonethe site is to this region what Mount Fuji is to Japan or Mount Kumgang to North Korea: an emblem of the nation.
On a recent trip to Myanmar also known as Burma my eyes were opened to the strength of opposition to the Myitsone dam, the China-led scheme in the northern state of Kachin suspended last September after more than a year of construction.
Groups usually positioned against each other across ethnic, religious or political lines on this issue appear united. Burmese or Kachin; existing regime or opposition; religious or secular; Christian or Buddhist; pro-West, pro-military or pro-China political factions almost all agree that the government was right to shelve the project at the source of the Irrawaddy River.
This is not to say that the dam, a project of China Power Investment Corporation (CPI), has no supporters whatsoever. After all, the junta, which governed the country in a military dictatorship from 1962 until the 2010 general election, was originally a firm advocate of the scheme. Indeed, it pushed not just for the Miyitsone dam, but for a cascade of seven hydropower plants on the Irawaddy River.
But anyone familiar with Burmese politics will know that the military government suffered periodic factional disputes throughout its rule, a dynamic that was crucial to kick-starting the current reform period. And, among those internal disagreements was a dispute over Myitsone.
Former head of state Than Shwe was replaced last year by the first civilian president in nearly 50 years, Thein Sein. Though the nominal civilian government is still backed by the military, Than Shwe has seen his clique undermined and its voice weakened. The generals supporters have failed to speak out in favour of the Myitsone dam, and even state newspaper New Light of Myanmar has published criticisms of the scheme.
Kachin state, where the majority of residents are members of the Kachin ethnic group, is home to a strong, separatist movement, led by the Kachin Independence Organisation (KIO). The organisation opposes the military-backed government and a de-facto state of war exists between the two parties. For many years, the KIO has acted as an autonomous local government, controlling most of the state, where it manages public order and economic development.
Unlike the NGO community, the KIO has in the past supported hydropower development. The KIO-governed Kachin State 2nd Special Region, for example, once turned to its only international neighbour, China, for help in this area. In fact, it was the KIO that first attracted Chinese investors to the regions hydropower potential.
But the friendship didnt last. Certain Chinese companies, preferring to cosy up to the more powerful Myanmar government, cast the KIO aside, causing the angry separatists to change their stance on several projects. A dam on the Tarpein River was one such scheme. The KIO had collaborated with Chinas Datang Corporation on the project and provided some of the funding. But when the military government intervened, Datang changed allegiance, forcing the KIO out. In order to protect the project, government soldiers were dispatched to occupy the area around the dam, leaving the Kachin down on both land and money and not at all happy about it.
In response, the KIO decided to obstruct the project, and the scheme is now paralysed. But it is important to note that the rebels are not opposed to a dam on the Tarpein itself, merely to the involvement of the Myanmar government.
The Myitsone Dam is a different case, however. While the KIO is by no means anti-dam, and was once keen to work with China on hydropower, it has never been in favour of the Myitsone project.
Even the Kachin faction closest to the Myanmar government opposes to the dam. The New Democratic Army-Kachin (NDA-K) turned itself from a communist militia into a border guard force under the aegis of the military government. Its former leader, Zahkung Tingying, suppressed internal dissent with junta help and ended up as nothing but a puppet of Than Shwe. But even he has never spoken out in favour of the Myitsone project, while other NDA-K figures have been explicit in their opposition. When I spoke to former deputy commander of the NDA-K Wu Maoyin, he described the Myitsone Dam as the single largest source of public discontent with Chinese investment.
The Kachin Baptist Convention (KBC) is an influential religious organisation in the region. I asked one of its senior members, Brother Kunsang, if there were cultural or religious reasons to oppose the dam, in addition to environmental and economic factors: Obviously, being a Christian, I dont believe there are any spirits residing at Myitsone. But as a Kachin, I see it as a symbol of our national spirit. That does not contradict my Christianity, he said. If the junta and Chinese companies come along and want to make money from it without even consulting us, of course Ill object, even if it doesnt damage the environment.
Myanmars ethnic Chinese come from a range of backgrounds: some originate from the mainland, some from the Kuomintang army (many of whose ranks fled to Myanmar after being expelled from China by the Communists) and some are members of the ethnically Chinese Wa and Kokang groups. But there is a common thread: overall, Myanmars ethnic Chinese population is comparatively successful and rich. Its members prefer to keep their heads down and make money, rather than getting involved in politics.
The growth in trade between Myanmar and China has provided many ethnic Chinese with the chance to get wealthy, and they have not wasted these opportunities. The beneficiaries of these ties do whatever is necessary to maintain friendly relations with both the military government and China and to keep a distance from anything the two governments might find objectionable. As a result, they are unlikely to discuss the Myitsone dam. When they do, however, they say it has not been handled well. Even members of the ethnic Chinese elite, who have the closest links with government, feel this way.
Li Zuqing, head of the Confucius Institute in Mandalay, is one example. He has always identified with China and approves of both the Chinese and Myanmar governments. But Li told me that, while he believes China has done many good things for Myanmar over the decades, the country has made two clear mistakes. One was encouraging ethnic Chinese students in Myanmar to become Red Guards during the Cultural Revolution. The other is the Myitsone dam: I dont know whose stupid idea it was, he said. They could have built it anywhere, and they had to build it right where it would be most taboo.
So why is the Myitsone dam so unpopular?
Opponents of the dam say it will damage the environment, impact fisheries, flood wide swaths of jungle and change the river flow downstream. And, since it is built on a geological fault, they argue it could collapse if an earthquake strikes.
There are good reasons for many of these concerns. But they also call for qualifying remarks.
First, this list of objections could apply to almost any dam. We cannot, however, rule out dam construction entirely. Instead, we need to work out the pros and the cons and identify suitable sites: if it isnt possible to build one here, where is it possible? Where would the damage be smallest? Alternative proposals are needed. Certain environmental groups appear capable only of saying where dams cannot go and not where they can. While these NGOs do have a role to play, we cannot rely solely on their advice about any specific project.
Second, some of the issues raised by opponents can be resolved through design changes, further investment or extra equipment. This doesnt have to be an all-or-nothing choice between the original proposal and no dam at all. Moreover, some of the problems flagged up are not as serious as they are made out to be. The main dam at Myitsone is designed as a concrete-face rock-fill dam, a type of barrage with a much shallower slope and wider base than arch or gravity dams, which rely on a steep narrow wall. Such dams are less prone to earthquake damage. Even if the Myitsone were damaged, there is virtually no chance of a sudden collapse; any failure would pan out over a period of time.
Third, opposition to dams can be contradictory. If the area to be flooded is sparsely-populated, it is described as a unique virgin ecosystem, which must not be touched. If it is densely populated, however, the problems of relocating local residents are played up. The outcome is that no matter what the population, the dam cannot be built. These two concerns need to be balanced.
Something else struck me during my visit to Kachin state: although environmental damage is the concern most prominently voiced by opponents to the dam, it is not the real reason they fight it.
Everywhere in Kachin, you see photos or paintings of Myitsone, the confluence of the Mail and N'Mai rivers and source of the Irrawaddy. The iconic image is visible in any public space and is a familiar sight even in non-Kachin areas (a Myitsone Restaurant near the Chinese embassy in Yangon is adorned with the image). It seems that Myitsone is to this region what Mount Fuji is to Japan or Mount Kumgang to North Korea: an emblem of the nation.
Why is this place so significant? Kachin legend has it that Father Dragon and his two sons, Hkrai Nawng and Hkrai Gam, were born here. Locals believe that, if the mountains are damaged, the dragons will awaken and bring disaster. Of course, many people dont believe this, but the point is the Kachin do and this is their land isnt it?
Besides, there are historic reasons for considering this a special place. When the people of the Tibeto-Burman language family (which includes the Burmese and the Kachin) migrated south from the Tibetan plateau, this is where they entered the Irrawaddy valley, emerging from the precipitous mountains to found a new civilisation.
Even if you dismiss the legends, the Kachin have cause to revere Myitsone as the birthplace of their culture.
I wondered why the dam threatens this special status. Myitsone will still be there, whether the dam is built or not. Wont it still be sacred even if there is a new reservoir? I asked Kata, a local writer.
No, said Kata. We cannot accept this happening to Myitsone. He paused. It isnt like Jerusalem or Mecca. We Kachin dont have buildings as symbols of our faith; we revere Myitsone in its natural state. If there was a reservoir here, then it wouldnt be Myitsone.
If they have to create a reservoir, why does it have to be here? They didnt even consult us. A few Burmese generals and Chinese bosses say do it, and its done?
NEXT: a history of Chinese involvement
Qin Hui is a professor of history at Tsinghua University.
This is an edited version of an article that first appeared in The Economic Observer.
Translated by Roddy Flagg
Homepage image by Fr餩ric Gloor shows the Myitsone section of the Irrawaddy River.
Press Release: Asian Human Rights Commission
March 26, 2012
A Statement from the Asian Human Rights Commission
Burma: Cynical Manipulation Of Legal System Prefigures Continued Authoritarianism
Two cases in Burma's courts that recently have attracted some public attention reveal aspects of a legal system being cynically manipulated, aspects that afford strong guarantees for the continuation of authoritarian practices and mentalities, large and small, after the by-elections this April.
In February the Rangoon Western District Court gave its verdict in the case of Ko Tin Maung Swe, a 36-year-old taxi driver whom a gang beat to death in December 2010. Members of the gang had apparently had an argument with some taxi drivers earlier in the evening, and around 10 young men had come to the restaurant in Sanchaung Township where Tin Maung Swe was having a meal around 11:30pm so as to set upon patrons, most of whom were drivers finishing up their shifts before going home. Tin Maung Swe tried to flee but the gang attacked him at the entrance to an adjacent hospital, and he died shortly after.
Police arrested four men over the killing and charged them with murder. But, the court shifted the charge from murder to section 325 of the Penal Code, causing grievous hurt, on the spurious reasoning that because they were armed with sticks and clubs rather than knives or swords they did not intend to kill the victim. Against two of the men it further shifted the charges from assault to simple abetment. Finally, on February 24 Deputy District Judge (3) Hoke Yi sentenced the first two men to five years in prison each: two years less than the maximum sentence even for that offence. The two men charged with abetment he sentenced to just one year and three months in jail each, minus the time held in detention during the trial, which conveniently comes to almost exactly one year and three months.
This method of convicting an accused but sentencing him to a period of time already served, so that he is released at the time of the sentence or shortly after, is an example of how the legal process in Burma is commonly and cynically manipulated, typically in cases where judges have been paid off by parties but where for various reasons they feel that they cannot order an acquittal. It is also reportedly common for judges in cases where a number of accused appear and some have money but others do not to reorganise the charges in this way so that those having the wherewithal can pay for their release, as in this instance, while the judge can still give others longer sentences, to keep up the appearance of doing his job correctly. Of course, for the purpose of higher-ups, that appearance need only be on paper: according to some reports, during the trial this particular judge showed a patent disinterest in proceedings and at times spoke at length on his mobile telephone while witnesses were deposing.
In another rather different type of case, this March the Rangoon Northern District Court gave its verdicts against Padoe Mahn Ngyein Maung, a 70-year-old central committee member of the Karen National Union, whom immigration officers arrested on 24 July 2011 as he tried to enter Burma on a false passport. A township court had already convicted Ngyein Maung over use of the passport to enter the country illegally. Then, the Special Branch police brought two cases against him for being a member of an unlawful association and for treason. Almost immediately after District Judge (3) Hla Win handed down guilty verdicts on March 13, the president issued an order pardoning Ngyein Maung and releasing him.
Although the order to release Ngyein Maung may have been politically expedient, since the government is currently in negotiations with the KNU, it made a mockery out of the legal process. Even as the cases were going to court officials reportedly informed the defendant that they would rush his case through as quickly as possible so that the president could issue the pardon and let him out. The trial was nothing more than a pantomime, one in which barely any pretence was made of legality: the charge of treason was brought without the president's sanction, as required by law; and, the two separate cases were heard simultaneously, with the single testimonies of police officers serving as evidence for both, which is illegal and in complete violation of criminal procedure.
Some attempts by the trial judge to paper over this legality with remarks that a decision was made to run the case this way in order to expedite it only make the whole thing look worse. By this reasoning, every accused facing multiple cases in Burma's courts should be tried accordingly. They also highlighted the obvious fact, that the court in Ngyein Maung's case was functioning exactly as it would have done under direct military dictatorship of prior years: following the instructions of executive officers, rather than the contents of law, only now it was speeding the case to its conclusion so as to release the accused, whereas in previous years it would have been so as to send him promptly to a remote prison.
The cases of Tin Maung Swe and Ngyein Maung together speak to two legacies of protracted military authoritarianism on the legal system in Burma: its utter degradation and corruption, its reduction to an apparatus for the trading in justice by its personnel; and, its utter politicisation and partisanship, its reduction to an apparatus for delivery of orders from the executive.
The Asian Human Rights Commission has for almost a decade now been working on these issues intensively, and has consistently drawn attention to the fact that a major obstacle to the protection of human rights in Burma is the institutionalisation in the courts, police and prosecution system of practices developed and refined over decades of dictatorship. As political, economic and social conditions have begun to change under the new semi-elected legislature, what has become increasingly obvious is that the institutions showing the greatest resistance to change are those of the judiciary and law enforcement. Within the last year, a growing number of organisations and concerned individuals working in a range of fields have chorused calls to make judicial and legal reform a top priority.
Although these calls are very welcome, and although the growing interest of people and agencies from a variety of backgrounds in the work of the legal system is a prerequisite for the major reform that the system requires, much of the current discussion lacks reflection. What is little acknowledged in all of this, but what is self evident from cases passing through the courts like those of Ko Tin Maung Swe and Mahn Ngyein Maung, is that not only are these institutions resistant to change, but also they are not really being encouraged to change as some government officials and their authorised or proxy spokesmen would have us believe. Instead, the current administration is continuing to encourage or enable most of the same types of cynical manipulation of the legal system as its predecessors.
The legacy of judicial corruption is today in the foreground of media and public debate, but the anti-corruption rhetoric that we hear is essentially a continuation of the same type of rhetoric that successive military and military-backed regimes iterated for decades. Nor are the proposals that have been made in the last year to deal with corruption anything new. Most blame and attention is being placed on judges who take bribes, rather than on the systemic features of corruption. While judges are scandalized, the participation of all parties in the legal process in the negotiations and trade in justice, including arresting police, investigating officers, station clerks, court clerks, court brokers, prosecutors, bailiffs, bureaucrats and many others in addition to the judges, and how these people network and negotiate through the offices of the system attracts inadequate attention. The specialised trade in which they engage has evolved since the colonial period, and has become extremely refined in recent decades, to the extent that it has become a parallel system for the trade of justice, fully integrated into the formal system on which it depends for its existence. Simply focusing on judges and proposing to introduce more sanctions to deal with their misdeeds will do nothing to resolve this problem, and will only make matters worse by further undermining the country's already emasculated judiciary.
Similarly, the continued making of the courts beholden to executive orders in political or "policy" cases does nothing to strengthen the judicial branch as the new government claims that it is trying to do, and instead only ensures the continuance of long-established practices. That at present the courts acting on executive instructions are working promptly to have people in some cases released rather than imprisoned is a reflection of changed political priorities, not changed behavioural patterns. The courts should not be misunderstood as cooperating in enabling political change. They are merely continuing to follow instructions from the executive, as they have been doing for the last half-century. Likewise, those persons in the executive issuing orders to see cases processed and enable the release of people who in the past would have been imprisoned are not thinking about the legal system in a qualitatively different way, only changing the direction of their thinking about how they can use the courts to serve policy oriented goals. In short, the extant mentalities and practices of long-term authoritarianism have to date been fully recycled under the new administration.
The continued cynical manipulation of the courts in Burma, be it for financial gain or political expediency, prefigures the continuation of authoritarian tendencies, large and small, well into the future. It prefigures the continuation of practices established and mastered over successive periods of dictatorship, irrespective in the short term of electoral gains made to progressive political forces, like those that many people are rightly hoping for in the by-elections of April. It is unlikely that anyone who will be elected next week will have any illusions about that fact.
People are right to be concerned that above all, it is the legal system that is going to impede the possibilities for political and social progress in Burma. But we ought not fool ourselves into thinking that the problems of the legal system are to be solved merely by electoral politics or by tinkering with those bits and pieces of the system that seem most at odds with popular aspirations. The problems of Burma's legal system are products of wider institutional arrangements of which the system is a part. More creative and wide-ranging thinking and debate is required about what can be done to address the systemic obstacles to the rule of law and human rights posed by this system. In fact, the discussion of what needs to be done about this system has not yet begun in earnest.
Read this statement online
# # #
About AHRC: The Asian Human Rights Commission is a regional non-governmental organisation that monitors human rights in Asia, documents violations and advocates for justice and institutional reform to ensure the protection and promotion of these rights. The Hong Kong-based group was founded in 1984.
Source here
(၁)‘အသည္းၾကားက မဲတျပား’ဆိုတဲ့ စကားလုံးေလးေတြက တကယ္ေတာ့ အဲဒီေခတ္ရဲ႕ သ႐ုပ္ကို ထင္ဟပ္ေစတာ ကေတာ့ အမွန္ပါ။ တန္ဘိုးရွိတဲ့ မဲတျပားဟာ ႏိုင္ငံရဲ႕ အေျပာင္းအလဲေတြမွာ အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူျပဳတယ္ ဆိုတာကို တင္စား ေျပာဆိုခဲ့ၾကတာပါ။
ဒါေပမယ့္ အခုေခတ္မွာေတာ့ အသည္းၾကားက မဲတျပားဟာ တကယ္ေကာ တန္ဘိုးရွိရဲ႕လားဆိုတာ ေမးခြန္း ထုတ္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီး နီးလာေလေလ၊ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြဆီက၊ အထူးသျဖင့္ ဒီမိုကေရစီ အင္အားစု ပါတီေတြဆီကေန အသံေတြ ထြက္ေပၚလာေနပါတယ္။
ျပီးခဲ့တဲ့ ၂ဝ၁ဝ ျပည့္ႏွစ္ အေထြေထြ ေရြးေကာက္ပြဲႀကီးတုန္းက ေတြ႔ၾကဳံခဲ့ရတဲ့ ခါးသက္တဲ့ မဲလိမ္ မဲမသမာမႈေတြ၊ ၾကိဳတင္မဲေတြဟာ အခုတေခါက္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ႏိုင္ငံေရးပါတီတိုင္း အထူးသတိထား ေျပာဆိုေနၾကရတဲ့
ျပႆနာတခု ျဖစ္ေနပါတယ္။
ဒီႏွစ္မွာ အမ်ိဴးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ေရြးေကာက္ပြဲကို ပါဝင္လာတာေၾကာင့္လည္း လက္ရွိ အာဏာရပါတီျဖစ္တဲ့
ျပည္ေထာင္စုၾကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရးပါတီက ေျပာဆိုခြင့္ရွိသူေတြက မဲမသမာမႈေတြ မျဖစ္ေအာင္၊ လြတ္လပ္မွ်တျပီး ပြင့္လင္း ျမင္သာမႈရွိတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္မယ္ဆိုျပီး ႏိုင္ငံတကာကိုပါ ေၾကြးေၾကာ္လာၾကပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ေရြးေကာက္ပြဲလုပ္ဖို႔ ရက္အနည္းငယ္ပဲ လုိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာေတာင္ တႏိုင္ငံလုံးက မဲဆႏၵနယ္ ၄၈ ေနရာ လံုးမွာရွိတဲ့ မဲေပးႏိုင္သူဦးေရ စာရင္းေတြက အခုထက္ထိ မတည္ျငိမ္ေသးပါဘူး။ အိမ္ေထာင္စု စာရင္းေတြ မတိက်မႈ
ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြန႔ဲ ရပ္/ေက်း ေကာ္မရွင္ေတြ စကားမ်ားေနရဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။
“မဲစာရင္း မတိက်မႈေတြ ျဖစ္ေနတာက အိမ္ေထာင္စု စာရင္းေတြ မတိက်မႈေၾကာင့္ ျဖစ္ရတာပါ။ ဥပမာ ဒီအိမ္ေထာင္စု မွာ လူဦးေရ ၈ ဦး ရွိတယ္ ဆိုပါစို႔။ ႏွစ္ဦးက အိမ္ေထာင္ ကြဲထြက္သြားမယ္။ တဦးက ႏိုင္ငံျခား ထြက္ေနမယ္။ ေသတာ လည္း ရွိမယ္။ ဒါေပမယ့္ စာရင္းမွာေတာ့ ၈ ဦးပဲ။ ဒါေတြကို တတ္ႏိုင္သေလာက္ လိုက္ရွာစုေဆာင္းျပီး ေကာ္မရွင္ေတြ ကို တင္ျပတဲ့အခါ အဲဒီစာရင္းေတြကို လိုက္ဖ်က္ေပးေနရတယ္”လို႔ မဂၤလာေတာင္ညြ႔န္႔ ျမိဳ႕နယ္မွာ အမ်ိဴးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ရဲ႕ ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္း ေဒၚျဖဴျဖဴသင္းနဲ႔ စည္း႐ုံးေရး ဆင္းတဲ့ေနရာမွာ လိုက္ပါကူညီေနသူ တဦးက လက္ရွိ ၾကဳံေနရတဲ့ အခက္အခဲတခုကို ေျပာျပပါတယ္။
အိမ္ေထာင္စုစာရင္းေတြ တိက်မႈ မရွိျခင္းကလည္း ရပ္ရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးေတြရဲ႕ အခ်ိန္နဲ႔ တေျပးညီ ျပင္ဆင္မထား
ႏုိင္တဲ့ အားနည္းခ်က္ေတြေၾကာင့္လည္း ပါဝင္ပါတယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ကိုယ္တိုင္ ယွဥ္ၿပိဳင္မယ့္ ေကာ့မႉး ၿမိဳ႕နယ္မွာေတာင္ မဲေပးႏိုင္တဲ့ ဦးေရက ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္က ျပဳစုထားတဲ့ စာရင္းအရဆိုရင္ ၈ဝ,ဝဝဝ ေက်ာ္ ရွိပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဒီစာရင္းေတြထဲမွာ ေသဆုံးစာရင္းေတြ၊ စာရင္းမွာ မပါဝင္ေတာ့တဲ့သူေတြလည္း ရွိေနပါေသးတယ္။ ဒီလို မေသခ်ာ မေရရာတဲ့ မဲစာရင္းေတြေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရးပါတီေတြ တကယ္တမ္း အၿပိဳင္အဆိုင္ ယႈဥ္ၿပိဳင္ၾကတဲ့အခါ တန္ဖိုးရွိတဲ့ မဲတျပား ျဖစ္လာပါေတာ့မလားဆိုတာ သံသယႀကီးႀကီး ထားေနရတဲ့ အျဖစ္ကို ေရာက္ရပါေတာ့တယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ပါတီၿပိဳင္ဘက္အျဖစ္ ယွဥ္ေနရေပမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ေရးအရ ဆိုရင္ေတာ့ အစ္မတဦးပါပဲလို႔ ဆိုတဲ့ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးပါတီက ၿပိဳင္ဘက္ ေဒါက္တာစိုးမင္းက ေကာ့မႉးနယ္မွာ သူၾကဳံရတဲ့ အခက္အခဲကေတာ့ ေရွးအဆက္ ဆက္ ေနလာခဲ့တဲ့ ေဒသခံေတြက ပုံစံ ၁ဝ အဝင္အထြက္နဲ႔ ပတ္သတ္ျပီး အားနည္းခဲ့တာပါပဲလို႔ ဆိုပါတယ္။
သူ႔အဆိုအရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ၾကဳံရတဲ့ ေသဆုံးစာရင္းေတြ မဲစာရင္းေတြမွာ ပါတယ္ဆိုတာ လက္ခံေနတဲ့ သေဘာေဆာင္သလို သူ႔အေနနဲ႔ ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က ထုတ္ျပန္မယ့္ ေနာက္ဆုံး မဲစာရင္းကိုသာ ေစာင့္ေတာ့ မယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
(၂)
အင္အားႀကီးပါတီႏွစ္ခုထဲမွာ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးပါတီကေတာ့ ၄၈ ေနရာလုံး ၿပိဳင္မွာျဖစ္ၿပီး အမ်ိဴးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ကေတာ့ ၄၇ ေနရာပဲ ၿပိဳင္ျဖစ္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဒီတေခါက္ ေရြးေကာက္ပြဲမွာေတာ့ အျပင္းအထန္ ၿပိဳင္ဆိုင္မႈ ႀကီးလာမယ့္ ပြဲၾကိီးပြဲေကာင္း တခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
ဒီတေခါက္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲက အရင္ ၂ဝ၁ဝ တုန္းကနဲ႔ မတူတဲ့အခ်က္ကေတာ့ မဲစာရင္းေတြနဲ႔ ပတ္သတ္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြကို အမ်ိဴးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က စည္း႐ုံးေရး ဆင္းသူေတြက အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ ေကာ္မရွင္
ေတြကို ေပးပို႔ အေၾကာင္းၾကားေနတာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အမ်ိဴးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္က ဗဟိုအလုပ္အမႈေဆာင္ေကာ္မတိီဝင္ ဦးဉာဏ္ဝင္း ကေတာ့ ဒီလိုမဲစာရင္းေတြရွိေနတဲ့ အခိ်န္မွာပဲ ပါတီက ဒီၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲမွာ ေနရာ ၄ဝ ေလာက္မွာ အႏိုင္ရမယ္လို႔ ခန္႔မွန္းေျပာဆိုထားသလို
ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးကလည္း ၄၈ ေနရာလုံးမွာ ရာႏႈန္းျပည့္ အႏိုင္ရဖို႔ မွန္းထားတယ္လို႔ ပါတီေခါင္းေဆာင္ေတြက ေျပာဆိုေန ပါတယ္။
ဒီလို မဲစာရင္းေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးပါတီႀကီးေတြအၾကားမွာ အသက္ခပ္ျပင္းျပင္းရႉေနရတဲ့ ႏို္င္ငံေရး ပါတီငယ္ေတြကေကာ ဒီၿပိဳင္ပြဲမွာ ဘယ္အခန္းက႑ကေန ပါမလဲ ဆိုတာကလည္း ပရိသတ္ေတြ ေစာင့္ၾကည့္ရမယ့္ အခ်က္တခု ျဖစ္ပါတယ္။
“လူစိတ္ဝင္စားတဲ့ ပါတီနဲ႔ ပါဝါ အင္အားႀကီးတဲ့ ပါတီႀကီးႏွစ္ခုၾကားမွာ ယွဥ္ရေပမယ့္ မေၾကာက္ပါဘူး။ ၾကိဳးစားျပီး ယႈဥ္ၿပိဳင္သြားမွာပဲ”လို႔ အမ်ိူးသားဒီမိုကေရစီ ပါတီသစ္က ပါတီေခါင္းေဆာင္တဦးျဖစ္တဲ့ ဦးေက်ာ္က မီဒီယာေတြကို
ေျပာပါတယ္။
(၃)
ပါတီေတြကေတာ့ အႏိုင္ရဖုိ႔ စည္း႐ုံးေရးေတြ အၿပိဳင္အဆိုင္ ဆင္းေနခ်ိန္မွာ ျပည္သူေတြကေကာ ကိုယ့္လက္ထဲက မဲတျပားဟာ တန္ဘိုးရွိတ့ဲ မဲတျပားဆိုတာ သိၾကရဲ႕လားဆိုတာကို ေမးၾကည့္လိုက္ရင္ အမ်ားစုကေတာ့ မဲေပးရမယ္ ဆိုတဲ့ အေျခခံ တာဝန္ကို သိလာၾကေပမယ့္ ပါတီနဲ႔ လူနဲ႔ ၾကားမွာ ဘယ္ဟာကို ဦးစားေပး ေရြးခ်ယ္ရမယ္ဆိုတာကို
ေဝခြဲမရ ျဖစ္ေနၾကသူေတြ မ်ားပါတယ္။
“က်မကေတာ့ ခေမာက္ပါတီကိုပဲ မဲေပးမယ္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ခ်စ္လို႔” ဆိုတဲ့ မရမ္းကုန္းျမိဳ႕နယ္မွာေနတဲ့ အသက္ ၃ဝ ေက်ာ္အရြယ္ အမ်ိဴးသမီးငယ္တဥိီး က ေျပာပါတယ္။ သာမန္အေျခခံလူတန္းစား တဦးအေနနဲ႔ ခေမာက္ ဆိုတာ အမ်ိဴးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ကိုယ္စားမျပဳေတာ့ဘူး ဆိုတာကို သူ႔အေနနဲ႔ မသိပါဘူး။
ဒီလိုပဲ “က်မကေတာ့ ျခေသ့ၤကို မႀကိဳက္လုိ႔ သူက လြဲရင္ က်န္တာေတြကို အမွန္ျခစ္ခဲ့တယ္”ဆိုျပီး ၂ဝ၁ဝ တုန္းက မဲေပးခဲ့တာကို ျပန္ေျပာျပတဲ့ မဲဆႏၵရွင္ေတြလည္း ၾကဳံပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ အမွားဟာ တန္ဘိုးရွိတဲ့ မဲကို ပယ္မဲျဖစ္သြားေစျပီး ဘာမွ အက်ိဴးမရွိဘူး ဆိုတာကိုလည္း နားမလည္သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးပါပဲ။
သူ႔လိုပဲ ပါတီကို ႀကိဳက္ေပမယ့္ ကိုယ္ေပးရမယ့္ မဲဆႏၵနယ္မွာ ဘယ္သူပါလဲဆိုတာ မသိတဲ့သူေတြ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေပၚက မဲဆႏၵနယ္ေတြမွာေတာင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရွိေနပါတယ္။ အေျခခံလူတန္းစားေတြကို စည္း႐ုံးေရးဆင္းတဲ့ အခါမွာ လည္း ပါတီေတြ ၾကဳံရတဲ့ အခက္အခဲကေတာ့ “ပါတီက ဘာလုပ္ေပးမွာမို႔လို႔လဲ”လို႔ ျပန္ေမးခံရတာေတြပါပဲတဲ့။
“တခ်ဳိ႕က တကယ္ကိုပဲ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးကို သူတို႔ဆႏၵအရ ေပးသြားတာေတြ ရွိခဲ့ဖူးတယ္။ ဟိုက ေငြေခ်းေပးတာတုိ႔၊ အရင္းအႏွီး ထုတ္ေပးတာတို႔ လုပ္ေပးခဲ့တာေတြေၾကာင့္၊ အမ်ားစုက ေက်းရြာေတြမွာ ျဖစ္တာ မ်ားတယ္”လို႔ ပဲခူးတိုင္း အတြင္းမွာ မဲ႐ုံမႉး တာဝန္က်ခဲ့ဖူးသူတဦးက ေျပာပါတယ္။
(၄)
ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံႀကီးမ်ားမွာ ဆိုရင္ေတာ့ ၿပိဳင္ဘက္ပါတီႏွစ္ခုရဲ႕ မဲေအာင္ႏိုင္မႈ ရာခိုင္ႏႈန္းဟာ ဥပမာ ၅၂ ရာခိုင္ႏႈန္း၊ ၄၈ ရာခိုင္ႏႈန္း အစရွိတာေတြနဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း အရံႈး/အႏိုင္ ရလဒ္ ေပၚထြက္ေလ့ ရွိပါတယ္။ ယွဥ္ၿပိဳင္တဲ့ ပါတီေတြဟာ အရည္အခ်င္း သူမသာ ကိုယ္မသာ ရွိမွသာ ၿပိဳင္ပြဲက ၾကည့္လို႔ေကာင္းသလို တိုးတက္မႈလည္း ရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။
အတိုက္အခံပါတီ (တနည္းအားျဖင့္ ရံႈးနိမ့္တဲ့ပါတီ)ဟာ အာဏာရပါတီရဲ႕ ေနာက္တလွမ္း ႏွစ္လွမ္း အကြာဆိုရင္ အာဏာရပါတီလည္း ထင္ရာစိုင္းလို႔ မရသလို အတိုက္အခံ ပါတီကလည္း ဆက္လက္ႀကိဳးစားလိုစိတ္ ရွိပါလိမ့္မယ္။ သိပ္ကြာျခားသြားၿပီ ဆိုရင္ေတာ့ စနစ္က်မႈ မရွိတဲ့ ေက်းရြာေဘာလုံးပြဲလိုပဲ တခုခု လြဲေခ်ာ္မႈ ရွိေနလို႔ပဲဆိုတာ ျငင္းခ်က္ ထုတ္စရာ မလိုေတာ့ပါဘူး။
အစိုးရကလည္း အခုခ်ိန္မွာ ႏိုင္ငံတကာက ေစာင့္ၾကည့္ေလ့လာသူေတြကို လာမယ့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲဟာ ဘယ္ေလာက္ သန္႔ရွင္းလြတ္လပ္မွ်တတယ္ ဆိုတာ ျပဖို႔ လာေလ့လာဖို႔ ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါၿပီ။
ၿပီးခဲ့တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲတုန္းက မွားခဲ့တဲ့ အေတြ႔အႀကဳံေတြကိုလည္း ေကာ္မရွင္က တတ္ႏိုင္သမွ် ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲ
ေနတယ္လုိ႔လည္း ႏိုင္ငံပိုင္ သတင္းစာေတြမွာ ေဖာ္ျပေနတာကိုလည္း ေတြ႔ေနရပါၿပီ။
အခုဆိုရင္ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးနဲ႔ ယွဥ္ၿပိဳင္မယ့္ ၿပိဳင္ဘက္ေကာင္း အမ်ိဴးသားဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္လည္း ကြင္းထဲကို ဝင္လာ ပါၿပီ။ ေစာင့္ၾကည့္မယ့္ဒိုင္၊ စနစ္ပိုေကာင္းလာမႈ၊ ၿပိဳင္ဘက္ေကာင္း ပါဝင္လာတဲ့ ဒီတေခါက္ ၿပိဳင္ပြဲကေတာ့ မသမာမႈ
ေတြ နည္းလာတယ္ဆိုရင္ ၾကည့္ေကာင္းဦးမွာ အေသအခ်ာပါပဲ။
Source : ညီသစ္ (မဇၥ်ိမ)
ဧရာ၀တီတိုင္း၊ ပုသိမ္ျမိဳ႔ မဲဆႏၵနယ္တြင္ တိုင္း၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ႏွင့္ သမ၀ါယမ ဒု -၀န္ႀကီး ဦးသန္းထြန္း တို႔ကိုယ္တိုင္ ျပည္ေထာင္စု ႀကံ့ခိုင္ေရးႏွင့္ ဖြ႔ံျဖိဳးေရး ပါတီဖက္မွ အာဏာသံုးၿပီး ပါ၀င္ မဲဆြယ္ေနသည္ဟု အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ အန္အယ္ဒီ ပုသိမ္ ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္း ဦး၀င္းျမင့္က ေျပာသည္။
“ သူတို႔က ဘာလုပ္သလဲ ဆိုေတာ့ ေဟာေျပာပဲြ ေနရာကို ဘာသာေရး အေဆာက္အဦး ဓမၼာရံု ေတြကို သံုးတယ္။ တအိမ္ တေယာက္ မလာမေနရ ေခၚတယ္။ အဲဒီလို ၿမိဳ႔နယ္၊ ခရိုင္၊ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး အဆင့္ဆင့္ကို သံုးၿပီးေတာ့ အာဏာနဲ႔ လူေတြ စုတာကိုက ေရြးေကာက္ပဲြ ဥပေဒကို ခ်ဳိးေဖါက္ တာပဲေလ”ဟု ဦး၀င္းျမင့္က ေျပာသည္။
ထို႔အျပင္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္၏ မဲေအာင္ႏိုင္ေရး ကိုယ္စားလွယ္ ေတြကို ပံုစံအမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ဆဲေရး တိုင္းထြာသလို ကြမ္းတံေတြး မ်ားႏွင့္လည္း ေထြးသည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားလည္း ရွိသည္ဟု ေျပာသည္။ NLD စည္းရံုးေရးမွဴး မ်ားကို ရိုက္ႏွက္ ေမာင္းထုတ္ျခင္း၊ ထိုးႀကိတ္ျခင္း၊ လူစုလူေ၀းႏွင့္ လာၿပီး လစ္ရင္လစ္သလို အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စည္းရံုးေရးမွဴး မ်ားကို အေႏွာင့္အယွက္ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေပးေနခဲ့ေၾကာင္း ဦး၀င္းျမင့္က ေျပာသည္။
”အခုျဖစ္ေနတာက ႀကံ့ခိုင္ေရး ပါတီေရာ ၿမိဳ႔နယ္ရပ္ကြက္က အဆင့္ဆင့္ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး (ရပ္၊ ေက်း) ေတြေရာ အားလံုးဘဲ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေႏွာင့္ယွက္ေနတယ္။ ရပ္ကြက္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမွဴး ေတြက မေန႔က ဆိုရင္ မဲဆြယ္ စည္းရံုးတဲ့ ေဖ်ာ္ေျဖေရး ကားက အယ္အန္ဒီ ပါတီက လူေတြကို မင္းတို႔ ပါတီက ဘာပါတီ ညာပါတီေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီလိုလိုက္ၿပီး ဆဲဆုိ ၾကတယ္ေလ။ အမ်ားႀကီးပဲ”ဟု ပုသိမ္ ေဒသခံ တဦးက ေျပာသည္။
အျခားတဖက္ တြင္လည္း အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ကို ေထာက္ခံေသာ လုပ္ငန္းရွင္ စီးပြားေရး သမားမ်ားကို ႀကံ့ခိုင္ေရး ပါတီကို အားမေပး မပူးေပါင္းပါက က်န္သည့္ ႀကံ့ဖြံ႕ အစိုးရ သက္တမ္း (၄)ႏွစ္ အတြင္းတြင္ ဒုကၡေပးမည္ ဆိုသည့္ အေၾကာင္း ၿခိမ္းေျခာက္ ခဲ့သည္ဟု အဆုိပါ ေဒသခံက ေျပာသည္။
အလားတူ ႀကံ့ခုိင္ေရး ပါတီမွ ပုသိမ္ ေဒသခံမ်ားကို ေငြေၾကးမ်ား ထုတ္ေခ်းၿပီး မဲဆြယ္ စည္းရံုးေနေၾကာင္း သိရသည္။ ႀကံ့ခိုင္ေရး ပါတီ၏ စည္းရံုး ေဟာေျပာပဲြတြင္ အမ်ုိဳးသား ဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စည္းရံုး ေဟာေျပာပဲြတြင္ တက္ေရာက္ေသာ လူဦးေရ ထက္၀က္ခန္႔သာ တက္ေရာက္ ခဲ့သည္ဟု ေဒသခံ မ်ားက ေျပာသည္။
ပုသိမ္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ လစ္လပ္ေနေသာ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ ေနရာကို အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ဦးဝင္းျမင့္၊ အမ်ဳိးသား ဒီမုိကေရစီ အင္အားစုမွ ဦးတင္ဝင္းႏွင့္ ႀကံ့ခုိင္ဖြံ႕ၿဖိဳးေရး ပါတီမွ ဦးေအာင္တင္ျမင့္တုိ႕ ယွဥ္ၿပိဳင္ၾကမည္ ျဖစ္သည္။
Source : ေရႊဟသၤာသတင္းဌာန
အစိုးရသစ္ တာ၀န္ယူခဲ့ျပီးေနာက္ ပထမဆံုးက်င္းပသည့္ တပ္မေတာ္ေန႔ (ေတာ္လွန္ေရးေန႔) အခမ္းအနားကို ေနျပည္ေတာ္တြင္ ယေန႔နံနက္ပိုင္း၌ က်င္းပခဲ့ျပီး တပ္မေတာ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီး မင္းေအာင္လိႈင္က မိန္႔ခြန္း ေျပာၾကားခဲ့ကာ အဆိုမိန္႔ခြန္းကို ႏိုင္ငံပိုင္ မီဒီယာမ်ားမွ တိုက္ရိုက္ထုတ္လႊင့္ ျပသခဲ့ပါသည္။
အရပ္သား အစိုးရအဖြဲ႔ လက္ထပ္တြင္ ပထမဦးဆံုး အႀကိမ္အျဖစ္ ေနျပည္ေတာ္၌ ျပဳလုပ္ေသာ တပ္မေတာ္ေန႔ စစ္ေရးျပ အခမ္းအနားတြင္ ထူးျခားမႈအျဖစ္ ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မင္းေအာင္လႈိင္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏွင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊ စသည့္ေခါင္းေဆာင္ေဟာင္းမ်ား အေပၚေက်းဇူးတင္ထုိက္သူမ်ားအျဖစ္ ေျပာၾကားခဲ့သည္ကို ေတြ႔ရွိရသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး မင္းေအာင္လႈိင္၏ တပ္မေတာ္ေန႔ စစ္ေရးျပ မိန္႔ခြန္းမွ ေကာက္ႏုတ္ခ်က္္
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္တဲ့ ျမန္မာမ်ိဳးခ်စ္လူငယ္ ရဲေဘာ္ သံုးက်ိပ္ဟာ ဂ်ပန္ေတြဆီက စစ္ပညာ သင္ယူခဲ့ၿပီး ၁၉၄၁ ဒီဇင္ဘာ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ ( B.I.A ) ဗမာ့လြတ္လပ္ေရး တပ္မေတာ္ကို စတင္ဖြဲ႔စည္းခဲ့တယ္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္တည္ေထာင္ခဲ့တဲ့ ကာလေတြမွာလဲ လူ၊လက္နက္အင္အား တိုးတက္ေအာင္၊ စစ္ပညာရပ္မ်ား ျမင့္မားေရးတို႔ကို အေျခအေနေပးသေရြ ႔နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႔ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္ခဲ့တယ္။
လြတ္လပ္ေရး ရၿပီးစ ျပည္တြင္း ျပည္ပ အႏၱရာယ္မ်ိဳးစံုနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရခ်ိန္မွာလဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္း ေခါင္းေဆာင္တဲ့ တပ္မေတာ္မ်ားဟာ အႏၱရာယ္ေတြကို ရင္ဆုိင္ရင္းနဲ႔ တပ္မေတာ္အင္အား တိုးခ်ဲ ႔တည္ေဆာက္ႏုိင္ခဲ့တယ္။
၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ပုိင္းမွာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊဦးေဆာင္တဲ့ တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္မ်ားဟာ ႀကည္း၊ ေရ၊ ေလ တပ္မေတာ္ တစ္ရပ္လံုးကို ေခတ္နဲ႔အညီ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ေအာင္ လက္နက္ပစၥည္း ကိရိယာမ်ား ျဖည့္ဆည္း ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း၊ တပ္မေတာ္ အဆင့္အတန္း ျမင့္မားေရး အတြက္ တပ္မေတာ္ ဆုိင္ရာ တကၠသိုလ္ စစ္ေက်ာင္းႀကီးမ်ား နဲ႔ ေလ့က်င့္ေရး ေက်ာင္းႀကီးမ်ားကို အဆင့္ျမွင့္ျခင္း ၊ ဖြင့္လွစ္ေပးျခင္း စတာေတြကို ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့တယ္။
တပ္မေတာ္ ဖခင္ျဖစ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဦးေဆာင္ စတင္တည္ေထာင္ေပးခဲ့တဲ့ ဒို႔တပ္မေတာ္ကို ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ေနဝင္းနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီး သန္းေရႊတို႔က လက္ဆင့္ကမ္း အေမြဆက္ခံၿပီး စည္းကမ္းေကာင္းတဲ့ စနစ္တက်ရွိတဲ့ ေခတ္မွီ တပ္မေတာ္ အျဖစ္ ေခတ္ကာလနဲ႔ အညီ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့တာကို ေက်းဇူးတင္ထိုက္စြာ ျမင္ေတြ ႔ရမွာ ျဖစ္တယ္။
၆၇ ႏွစ္ေျမာက္ တပ္မေတာ္ေန႔ အခမ္းအနား မွတ္တမ္း
Source : The Voice weekly
ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ႕ လက္ရွိ ျမန္မာဒုကၡသည္ ေခၚယူေနရာ ခ်ထားေရး အစီအစဥ္ သက္တမ္း ကုန္ဆံုးေတာ့မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဒုကၡသည္ေတြ ဆက္လက္ လက္ခံသြားမယ္လို႔ ဂ်ပန္အစိုးရက ေျပာပါတယ္။
(Photo: Courtesy of Free Burma Rangers)
စစ္တပ္၏ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေတာင္ငူႏွင့္ ေညာင္ေလးပင္ခ႐ိုင္မွ ေျခလ်င္ေျပးလာေသာ ကရင္ဒုကၡသည္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကေလးမ်ားကို ေတာတြင္းတေနရာ မိုးေရထဲတြင္ ေတြ႕ရပံု ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: Courtesy of Free Burma Rangers)
ထိုင္းႏိုင္ငံ မယ္လ ဒုကၡသည္စခန္းက ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက လက္ခံေခၚယူခဲ့ရာမွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေရအတြက္ မျပည့္မီခဲ့တာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ ဒုကၡသည္ စခန္းႏွစ္ခုကပါ တိုးခ်ဲ႕ေခၚယူမွာျဖစ္ပါတယ္။
၂၀၁၀ ခုႏွစ္က စတင္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္အစိုးရရဲ႕ ျမန္မာဒုကၡသည္ လက္ခံ ေနရာခ်ထားေရး အစီအစဥ္ဟာ ေနာက္ႏွစ္ မတ္လ ၃၁ ရက္မွာ သက္တမ္းကုန္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ၃ ႏွစ္အတြင္း တစ္ႏွစ္ကို လူ ၃၀ ႏႈန္းနဲ႔ ျမန္မာဒုကၡသည္ ဦးေရ ၉၀ လက္ခံဖို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။
အခုထိ မယ္လစခန္းက ဒုကၡသည္ မိသားစု ၉ စု၊ လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၄၅ ေယာက္ကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ေနရာခ်ထားခဲ့ဲပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြက္ ေလွ်ာက္ထားသူက မိသားစု ႏွစ္စုသာ ရွိေနေသးျပီး၊ စုစုေပါင္း လူ ၁၀ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ အုန္းဖ်န္နဲ႔ ႏို႔ဘိုး ဒုကၡသည္ စခန္းေတြကပါ ေခၚယူဖို႔ ဂ်ပန္အစိုးရက စီစဥ္ေနေၾကာင္း သိရပါတယ္။
(Photo: Courtesy of Free Burma Rangers)
စစ္တပ္၏ ရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေတာင္ငူႏွင့္ ေညာင္ေလးပင္ခ႐ိုင္မွ ေျခလ်င္ေျပးလာေသာ ကရင္ဒုကၡသည္ အမ်ိဳးသမီးႏွင့္ ကေလးမ်ားကို ေတာတြင္းတေနရာ မိုးေရထဲတြင္ ေတြ႕ရပံု ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: Courtesy of Free Burma Rangers)
ထိုင္းႏိုင္ငံ မယ္လ ဒုကၡသည္စခန္းက ျမန္မာဒုကၡသည္ေတြကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက လက္ခံေခၚယူခဲ့ရာမွာ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေရအတြက္ မျပည့္မီခဲ့တာေၾကာင့္ ေနာက္ထပ္ ဒုကၡသည္ စခန္းႏွစ္ခုကပါ တိုးခ်ဲ႕ေခၚယူမွာျဖစ္ပါတယ္။
၂၀၁၀ ခုႏွစ္က စတင္ခဲ့တဲ့ ဂ်ပန္အစိုးရရဲ႕ ျမန္မာဒုကၡသည္ လက္ခံ ေနရာခ်ထားေရး အစီအစဥ္ဟာ ေနာက္ႏွစ္ မတ္လ ၃၁ ရက္မွာ သက္တမ္းကုန္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ ၃ ႏွစ္အတြင္း တစ္ႏွစ္ကို လူ ၃၀ ႏႈန္းနဲ႔ ျမန္မာဒုကၡသည္ ဦးေရ ၉၀ လက္ခံဖို႔ သတ္မွတ္ထားတာပါ။
အခုထိ မယ္လစခန္းက ဒုကၡသည္ မိသားစု ၉ စု၊ လူဦးေရ စုစုေပါင္း ၄၅ ေယာက္ကို ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ ေနရာခ်ထားခဲ့ဲပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြက္ ေလွ်ာက္ထားသူက မိသားစု ႏွစ္စုသာ ရွိေနေသးျပီး၊ စုစုေပါင္း လူ ၁၀ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲဒါေၾကာင့္ အုန္းဖ်န္နဲ႔ ႏို႔ဘိုး ဒုကၡသည္ စခန္းေတြကပါ ေခၚယူဖို႔ ဂ်ပန္အစိုးရက စီစဥ္ေနေၾကာင္း သိရပါတယ္။
Source : RFA
အေမရိကန္ ဒီမိုကရက္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ မစၥတာ Jim Webb ဟာ ျမန္မာႏိုင္ငံကို ဧျပီလအတြင္း ဒုတိယအႀကိမ္ သြားေရာက္မွာျဖစ္ေၾကာင္း ေအပီ သတင္းက ေဖာ္ျပပါတယ္။
(Photo: AFP)
ဧျပီလ ၁ ရက္ ၾကားျဖတ္ ေရြးေကာက္ပြဲအျပီး ရက္ပိုင္းအတြင္း သြားေရာက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။
မစၥတာ Jim Webb ဟာ ျပီးခဲ့တဲ့ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္က ျမန္မာႏိုင္ငံကို လာေရာက္ခဲ့ျပီး၊ အဲဒီတုန္းက စစ္အစိုးရ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မွဴးႀကီးသန္းေရႊနဲ႔ ေတြ႕ခြင့္ရခဲ့တဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ အေမရိကန္ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ျဖစ္ပါတယ္။
အေရွ႕အာရွ နဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေမရိကန္မူ၀ါဒ ႀကီးၾကပ္ေရးဆိုင္ရာ လႊတ္ေတာ္ဆပ္ေကာ္မတီကို ဦးေဆာင္သူျဖစ္တဲ့ မစၥတာ Jim Webb ဟာ ျမန္မာျပည္ကို မေရာက္ခင္ ဂ်ပန္နဲ႔ ထိုင္းႏိုင္ငံေတြကို ၀င္ေရာက္မယ္လို႕ သိရပါတယ္။
Source :RFA
(ရွမ္းျပည္နယ္ မိုင္းျဖတ္ၿမိဳ႕နယ္ဇာတိ အသက္၁၉ ႏွစ္အရြယ္မနန္း၀ိုးဖန္ သည္ ယံုၾကည္အပ္ႏွံ မႈ ပုဒ္မ ၄၀၆ ႏွင့္ပတ္သက္သည့္ ကိစၥျဖင့္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ဆိပ္ကမ္းသာလမ္း အထူးစံုစမး္စစ္ေဆးေရးဦးစီးဌာန တြင္ အစစ္အေဆးခံယူေနစဥ္ ျပီးခဲ႔သည္႔ ၂၄ ရက္ေန႔ နံနက္ငါးနာရီက အေဆာက္အအံု ပဥၥမထပ္မွ ျပဳတ္ က်ေသဆံုး ခဲ့သည္။
ေသဆံုးသူ၏ မိသားစု၀င္မ်ား ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ လာေရာက္ ေနဆဲျဖစ္ရာ ေသဆံုးရသည့္ အျဖစ္ႏွင့္ ပတ္သက္ ၍ အေသးစိတ္ မသိရွိရေသးေသာ္လည္း ၎ႏွင့္ အတူ စစ္ေဆးခံခဲ့ရသူသူမ၏ေရွ႕ေန ေဒၚအိအိေအာင္အား YPI မွ အက်ိဳးအေၾကာင္းကို ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားျခင္းကို ေဖၚျပလိုက္ပါသည္။)
YPI ။ ။ အစ္မတုိ႔ကိုဘယ္ေန႔က ေခၚသြားတာပါလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။၂၁ ညေနကပါ။
YPI ။ ။ဘာကိစၥနဲ႔ေခၚသြားတာပါလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ ဘာကိစၥလဲဆိုေတာ႔ စီပြားေရးလမ္းေၾကာင္းလို႔ အဲဒီနန္း၀ိုးဖန္က သူ႔အမ်ိဳးသားရယ္ သူရယ္ ႏွစ္ေယာက္က အိမ္ျခံေျမေတြ၀ယ္ထားတယ္။ နန္း၀ိုးဖန္နာမည္နဲ႔ပါဘဲ ။ သူ၀ယ္တဲ႔ အိမ္ေတြျခံေတြ မွန္သမွ်က Unity ကုမၼဏီက အက်ိဳးေဆာင္ျပီး၀ယ္ထားတာ။ အကြက္က ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္၂၇ ကြက္ ၂၈ ကြက္ေလာက္ရွိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ ေမးစရာရွိလို႔ ေျဖရွင္းျပရံုပါဘဲ ခဏပါဘဲလို႔ဆိုျပီးေခၚသြား တာပါရွင့္။
YPI ။ ။အစ္မကိုေရာဘာေၾကာင္႔ေခၚသြားတာပါလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ ဟုတ္ကဲ႔ပါရွင္႔ အစစ္အေဆးခံစာရရွိတယ္။ မ၀ိုးဖန္ကေနျပီးေတာ႔ သူ႔ရဲ႕အလုပ္သမား ကိုကိုဆိုတာရွိတယ္ေလ။ အဲဒီကိုကိုနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ သူရဲ႕အိမ္ျခံေျမေတြကို အဲဒီလူက အလြဲသံုးစား လုပ္ထားတာရွိတယ္။ အဲဒါနဲ႔ပါတ္သက္လို႔အမႈဆြဲထားေတာ႔ ။အဲဒီိတရားခံကို ၄၀၆ နဲ႔အမႈဆြဲထားတာ။ ဆြဲတာေတာ႔ၾကာျပီ ဒါေပမယ္႔ တရားခံကမမိဘူး တရားခံေျပးျဖစ္ေနတယ္။အဲဒီမွာ တရားခံေျပး အေနနဲ႔ဆြဲေပးပါလို႔ေျပာတယ္။ ေျပာတဲ႔အခါက်ေတာ႔ အဲဒီမွာ လႈိင္သာယာက ဒုရဲအုပ္ကိုကိုေဇာ္ က ေနျပီးေတာ႔ေခၚေတြ႔ပါတယ္။ အဲဒီမွာ စီပီ ကိုယ္တိုင္က သူ႔ရံုးကို ဆက္ဆက္လာခဲ႔ပါတဲ႔ နန္း၀ိုးဖန္နဲ႔ ေဒၚအိအိေအာင္ကို ေတြ႔ခ်င္လို႔ပါ တဲ႔ ဘာေၾကာင္႔ေတြ႔ခ်င္တာလဲေမးေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူးတဲ႔ ဒီလိုမ်ိဳး ပါ စစသံုးလံုးက ေခၚစစ္ဖို႔ပါတဲ႔။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ကၽြန္မတို႔သြားမယ္လို႔ လိုက္ပို႔ေပးစရာမလိုဘူးလို႔ ကၽြန္မ အမွန္တရားလုပ္ထားတာ မွားတာတစ္ခုမွမပါဘူး ။ ကၽြန္မတို႔ဘာသာ ကၽြန္မတို႔ သြားမယ္လို႔ မဟုတ္ပါဘူး စသံုးလံုးကိုသြားျပီးမွ ဒီတရားခံေျပးမႈကို တင္ေပးမွာဆိုျပီး ဒုရဲအုပ္ကိုကိုေဇာ္ ကိုယ္တိုင္ကေျပာပါတယ္ရွင္႔။
YPI။ ။စသံုးလံုးကို ကိုယ္တိုင္ဘဲသြားခဲ႔ၾကတာလား။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ သူတို႔က လိုက္ပို႔ေပးမယ္ဆိုတဲ႔အခါက်ေတာ႔ တရားခံေတြမဟုတ္ဘူးေလ ကၽြန္မတို႔ဘာသာသြားတယ္ ။ သြားခဲ႔တဲ႔အခါက်ေတာ႔CID ကအျငိမ္းစားရဲမႈး ေစာအံမတ္ ကေနဘာေၾကာင္႔ ကေလးေတြကိုေခၚေတြ႔တာလဲဘာလဲဆို လိုက္ေမးပါတယ္။ လိုက္ခဲ႔ေပးပါတယ္။ လိုက္ခဲ႔ေပးေတာ့ ရဲမႈးေစာအံမတ္ကို ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး နဲနဲေလး စစ္စရာရွိလို႔ပါ။ စီးပြားေရးလမ္းေၾကာင္းအရပါ ဆိုျပီးလူၾကီးကိုယ္တိုင္ စစ္ျပီးမွ ကၽြန္မတို႔ကိုထားခဲ႔တာပါ။
YPI။ ။ စသံုးလံုးေရာက္သြားတဲ႔အခါမွာဘာေတြေမးလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။အိက ေရွ႕ေနေလ ေရွ႕ေနနဲ႔ပါတ္သက္လို႔အမႈအေၾကာင္းေတြေမးတယ္ေလ။ ၄၂၀ ကဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ ၄၀၆ ကဘယ္မွာအမႈဖြင္႔တာလဲ။ဘယ္မွာဘာျဖစ္လဲ ညာျဖစ္လဲ ။ အိ ကၾကေတာ႔ ေရွ႕ေနတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ တိုင္စာလည္းေရးပိုင္ခြင္႔မရွိဘူးေလ အဲဒီအခါက်ေတာ႔ သူတို႔ဘာသူတို႔ ဘယ္မွာအမႈသြားဖြင္႔တယ္။ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း ပိုက္ဆံေပးရတာမဟုတ္ဘူးေလ။ကိုယ္က အမွန္တရားေလ။အဲဒါေတြစစ္တယ္ ျပီးတဲ႔အခါက်ေတာ႔ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ ပါဆင္နယ္ကိစၥေလးေတြ နဲနဲေမးပါတယ္။
YPI ။ ။ ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာကိစၥ ဘာေမးပါသလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ ကၽြန္မဘာျဖစ္လဲ ညာျဖစ္လဲ ေပါ႔ ဘယ္မွာလုပ္သလဲ ေပါ႔ အဲဒါဘဲ ျပီးတဲ႔အခါက်ေတာ႔ သူနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ အေရာင္းအ၀ယ္ဘာလုပ္ထားလဲေမးတယ္ေလ။ကၽြန္မနဲ႔ပါတ္သက္လို႔ အေရာင္းအ၀ယ္ရွိ တာေတြေျပာျပတယ္ေလ။အေရာင္းေတာ႔မရွိဘူး အ၀ယ္ပါ။အ၀ယ္ဆိုတာကလည္း နန္း၀ိုးဖန္ ဆိုတဲ႔ နာမည္နဲ႔ဘဲ။ ဘယ္ကေငြရလဲေတာ႔မသိဘူး ကၽြန္မတို႔က အေရာင္းအ၀ယ္ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ရွိျပီဆိုကၽြန္မတို႔က ခ်ဳပ္ေပးလိုက္ရတာဘဲေလ။ အဲဒါကၽြန္မရွင္းျပလိုက္ပါတယ္ ။
ကၽြန္မကိုတစ္ညလံုးစစ္တယ္ ညမီးပ်က္သြားတယ္ တစ္နာရီ ေန႔ခင္း ၁၁ နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ႔ ကၽြန္မကိုျပီးသြားပါတယ္။ ကၽြန္မကိုစစ္တဲ႔လူကေတာ႔ ဘာမွေဟာက္တာဟိန္းတာေတာ႔ မရွိဘူးေပါ႔ ေအးေအးေဆးေဆးဘဲ ေျပာတယ္။ ဒါေပမယ္႔သူကေျပာတာကေပါ႔ေနာ္ CID က အဘကို CID သာလိုက္လို႔ရမယ္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စသံုးလံုးကို လာမလိုက္နဲ႔လို႔ေတာ႔ေျပာတယ္။ အဲဒီတစ္ေယာက္က။ က်န္တာေတာ႔ အဲဒီလူက ဘာမွေဟာက္တာ ဟိန္းတာေတာ႔မရွိဘူး ေအးေအးေဆးေဆးဘဲ။ ဒါေပမယ္႔ စစ္ေဆးေရး အခန္းက်ေတာ႔ နန္း၀ိုးဖန္စစ္တဲ႔အခန္းနဲ႔ ညီမ စစ္တဲ႔အခန္းမတူဘူး သူကတစ္ခန္းထားတယ္။ ညီမနားမွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ထားတယ္ နန္း၀ိုးဖန္မွာလည္း တစ္ေယာက္ထားထားတယ္ ဒါေပမယ္႔ စကား တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အေျပာအဆိုလုပ္လို႔မရဘူး ျမင္ေနလို႔ေတာ႔ရတယ္။
YPI။ ။ နန္း၀ိုးဖန္ခုန္ခ်သြားတာေတြ႔လိုက္လား။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ဟာ ..ခုန္ခ်တာေတာ႔မဟုတ္ဘူး နန္း၀ိုးဖန္က အရမ္းေၾကာက္တတ္တာ ။ေၾကာက္တတ္တဲ႔ လူတစ္ေယာက္ပါ သူကအဲဒီလိုဘယ္ေတာ႔မွေလ အျမင္႔ဆိုတာေတာ႔လူတိုင္းသိပါတယ္။ တိုက္ေပၚကေန ေတာင္သူကမၾကည္႔ရဲဘူး။ ၾကည္႔ရဲတဲ့ လူတစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး။ ျပီးေတာ႔သူကအဲဒီမွာ အစားလည္းသိပ္မစားဘူး ဓါတ္ဆားေရဘဲ ေသာက္တယ္။အသီးလိုဟာမ်ိဳး နည္းနည္းေလးဘဲစားတယ္။ သူကအသက္ကလည္း ၁၉ ႏွစ္ ရွမ္းလူမ်ိဳးလည္းျဖစ္တယ္ ျပီးေတာ႔သူက အရမ္းေၾကာက္တတ္တယ္။ စကားကို ျမန္ျမန္သြက္သြက္လည္း မေျပာတတ္ဘူး ေျပာရင္ေတာင္မွ အရမ္းအားယူျပီးေျပာရတာ။
YPI။ ။ခုန္ခ်တာမဟုတ္ရင္ျပဳတ္က်တာလား။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ခုန္ခ်တာေတာ႔မဟုတ္ဘူး ျပဳတ္က်တာလို႔ထင္တယ္ ။ပထမေန႔တစ္ေခါက္က သူကသြား အန္လိုက္ေသးတယ္။ ပထမေန႔တစ္ည က မုန္႔သြားစားျပီးျပန္လာၾကတယ္ အဲဒီကေယာက်ာၤးေလး က သံုးေယာက္မိန္းခေလးက သံုးေယာက္ပါတယ္ အိတို႔ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ဆို ခုႏွစ္ေယာက္ေပါ႔ ေနာက္ျပီး အဲညမွာဘဲ ျဖစ္တဲ႔ညမွာဘဲ သြားၾကတယ္ ခုႏွစ္ေယာက္ေလ။ သြားျပီးေတာ႔ ညီမေလး(နန္း၀ိုးဖန္) ငွားထားတဲ႔တိုက္ခန္းမွာေရမိုးခ်ိဳးတယ္။ ခ်ိဳးျပီးေတာ႔ အစားအေသာက္ေတြ ဘာစားခ်င္လည္းဆိုေတာ႔ ဘူေဖးဆိုင္မွာ ခုႏွစ္ေယာက္သြားစားၾကတယ္။စားျပီး ေတာ႔ ကိုးနာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ မွာျပန္လာ တယ္ ျပန္လာျပီးေတာ႔ သူကအိပ္ခ်င္တယ္ဆိုတစ္ေအာင္႔အိပ္တယ္။ သူကမ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကေနျပီးအိပ္ျပီးေတာ့ ခဏနားတဲ႔အခါက်ေတာ႔ လာစစ္မယ္ဆိုျပီးသူတို႔က၀င္လာတယ္ ၀င္လည္း၀င္လာေရာ မဟုတ္ဘူး ဒီမွာအိပ္ေနတယ္ဆိုေတာ႔ နာရီ၀က္ေလာက္ေနတဲ႔ အခါက်ေတာ႔ သူကထြက္သြားတယ္။ ထြက္တဲ႔အခါမွာ အိကလည္းမသိေတာ႔ နကို တုန္းကဆိုရင္ သူျပန္လာတဲ႔ အခ်ိန္ကို သိတယ္။ သူကအိပ္ရင္ အိကမအိပ္ဘူးသိေနတယ္။အိပ္ေရးပ်က္တာလည္းမ်ားတဲ႔အခါက်ေတာ႔ သတိိမထား မိဘူး။ မနက္ေလးနာရီေလာက္က်ေတာ႔ ေခါင္းရင္းမွာသူက ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆိုေတာ႔ အသံေတြၾကားလို႔တဲ႔။ အေစာင္႔ဘယ္ေရာက္လဲဆိုေတာ႔ အိမ္သာသြားေနတယ္တဲ႔။ ပထမတစ္ေခါက္ သြားအန္တယ္။ ျပန္အန္ခ်င္ေသးတယ္တဲ႔။ ပထမတစ္ေခါက္လည္းသြားအန္တယ္ ဒါေပမယ္႔ ဘာမွေတာ႔မထြက္ဘူး။ ျပီးေတာ႔သူဘာသာသူ အေစာင္႔နဲ႔ေနေနတာ။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ ဘဲရွိတယ္ အသံၾကားေတာ႔ အန္မယ္ဆိုျပီးေတာ႔ သူကရြီ႕ဆိုထြက္သြားတယ္။ထြက္တဲ႔အခါမွာ အိ က သူ႔ေနာက္ကို ထပ္ခ်ပ္မကြာလိုက္ပိုင္ခြင္႔မရွိဘူး။ အိမ္သာသြားမယ္ဆိုျပီးထြက္သြားတယ္ သူ႔ေနာက္က အိကလိုက္ပိုင္ခြင္႔မရွိဘူး။
YPI။ ။ ဘယ္မွာျဖစ္တာလဲ ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ ဆိမ္းကမ္းသာလမ္းက ရံုးအနီၾကီး။ငါးလြာမွာပါ။
YPI။ ။ ေရွ႕ေပါက္က ျပဳတ္က်တာလား ေနာက္ေပါက္ကျပဳတ္က်တာလား။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ ေရွ႕ေပါက္ကပါရွင္႔ ေရွ႕ေပါက္ကပါ။ သူက ပထမအခါအန္တဲ႔အခါက်ေတာ႔ အဲဒီနားမွာ တစ္ေခါက္သြားအန္တယ္။ေနာက္တစ္ေခါက္က အန္မယ္လို႔သာေျပာလိုက္တာ အိ ကလည္း မျမင္လိုက္ရ ဘူးထြက္သြားတာေတြ႔ေတာ႔။ အေရွ႕လည္းထြက္ၾကည္႔ေရာဘာမွမရွိဘူး ျပီးေတာ႔ဘယ္သြားမွန္းမသိဘူး အဲဒီမွာျပတင္းေပါက္က ၾကည္႔လည္းၾကည္႔ေရာ ထမီစေလးဘဲျမင္လိုက္ရတယ္။ သူကအဲဒီေန႔က ထမီ အစိမ္းေလး ၀တ္ထားေတာ႔ မီးေရာင္ေအာက္မွာဆိုေတာ႔ ကၽြန္မလည္းမ်က္လံုး မေကာင္းေတာ႔ အစိမ္းေလး ဘဲမွတ္မိတယ္ က်န္တာဘာမွမသိေတာ႔ဘူး။ အဲဒီမွာကၽြန္မေဆးရံုအထိပါသြားတယ္ ေအာက္ကိုလည္း ဆင္းလည္းဆင္းေရာ ေအာ္ေနေသးတယ္ ၀ိုး၀ိုး ၀ိုး၀ိုး နဲ႔အသံ ကၽြန္မသိတယ္။ ရုတ္တရက္မေသဘူးေပါ႔ေနာ္ ၀ိုး၀ိုးေအာ္တယ္ ။ ကၽြန္မလည္းေသတယ္မသိဘူး ေသတယ္ဆိုတာမေန႔က မနက္ကမွသိရတာပါ။ ပထမေဆးရံုကေမးတယ္ အဲဒီမွာစသံုးလံုးအဖြဲ႔ေတြခ်က္ျခင္းလိုက္ပို႔ေပးတယ္။ အိကလည္း အသိစိတ္က လြတ္သြားေတာ႔ ေဆးထိုးေပးတယ္ ေဆးသြင္းေပးတယ္ အကုန္လုပ္ေပးတယ္။ သူတို႔ေမးေတာ႔ ၇၀/၃၀ ရာခိုင္ႏွဳန္းတဲ႔ ၾကိဳးစားေနတယ္။ ေနာက္ေန႔မနက္ေရာက္တဲ႔အခါက်မွ အိကေနမယံုလို႔ က်န္တဲ႔ရဲ ဌာနဆိုင္ရာေတြလိုက္ေမးေတာ႔ ဆံုးျပီလား မဆံုးေသးဘူးလားေဆးရံုက တစ္မ်ိဳးေျပာတယ္ အဲဒီမွာ အဲေန႔မနက္ကတည္းကဆံုးသြားျပီဆိုတာသိရတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ရွမ္းက အမ်ိဳးေတြကိုလွမ္းမွာတယ္။ လွမ္းမွာေတာ႔ စသံုးလံုးကေနလက္မွတ္စီစဥ္ေပးတယ္။ ရွမ္းေတြကက်ေတာ႔ စသံုးလံုးကစီစဥ္ေပးတဲ့ လက္မွတ္ ကိုမယူဘဲနဲ႔ သူတို႔ဘာသူတို႔လာတယ္လို႔ အသံၾကားပါတယ္ရွင္႔။
YPI ။ ။အန္တယ္ဆိုတာက ဘာျဖစ္လို႔အန္တာလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲမသိဘူး ။ျပီးေတာ႔ ပရက္ရွာလည္းက်ခ်င္က်ေနမွာေပါ႔ေနာ္ ။အဲဒီေန႔က သူကပင္လယ္စာထြက္စားတယ္။ ဖရဲသီးေတြလည္းတအားစားတယ္။ ဖရဲသီးစားတယ္ ပင္လယ္စာ ဆိုသူကအရမ္းၾကိဳက္တာ ဂဏန္းတို႔ ပုဇြန္တို႔ အဲဒီညက အမ်ားၾကီးစားတာ။
YPI။ ။ ကိုယ္၀န္ေတြဘာေတြသူ႔မွာရွိသလား။
ေဒၚအိအိေအာင္ ။ ။မရွိပါဘူး မရွိပါဘူး ေကာင္မေလးမွာ အဲဒါေတာ႔လံုး၀မရွိဘူး ။ေနာက္ျပီးေတာ႔ အဲဒီေန႔က အမ်ိဳးသမီးကိစၥေတြျဖစ္ေနတဲ႔အခ်ိန္။
YPI ။ ။အစ္မအေနနဲ႔ နန္း၀ိုဖန္း ကခုန္ခ်တယ္လို႔ျမင္လားျပဳတ္ၾကတယ္လို႔ျမင္လာ။ဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ခုန္ခ်တာေတာ႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးရွင္႔ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ႔ ကၽြန္မနဲ႔အေနနီး တာ ေလးလ ရွိေနျပီ။ အဲဒီလိုအျမင္႔ေတာင္မွ ၾကည္႔ၾကည္႔ပါသမီးဆို ဟင္႔အင္းသမီးမၾကည္႔ရဲဘူး ေၾကာက္တယ္ ။ သူက အဲဒီလိုအရမ္းေၾကာက္တတ္တာ ။ စကား ဆိုလည္း တစ္ေယာက္ေယာက္ကအဲဒီလိုေျပာရင္ အရမ္းေၾကာက္ တတ္တဲ႔လူ။ သူကခုန္မခ်ရဲဘူး အဲဒီေလာက္လည္းသတၱိမရွိဘူး။ အရမ္းေၾကာက္တတ္တာေလ ။ စကားက လည္း သိပ္မေျပာတတ္နဲ႔ အရမ္းရိုးသားတယ္ေလ။ လက္ထိသြားရင္ လုပ္ၾကပါအုန္းလက္ထိသြားျပီ။ တစ္ခုခုျဖစ္ ရင္ေဆးခန္းျပပါ သူက ေသမွာလည္းတအားေၾကာက္တတ္တာကိုး။
YPI ။ ။ စစ္ေနတဲ႔အခ်ိန္မွာ အေစာင္႔က လိုက္ရသလား။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ အျမဲတမ္းလိုက္ရပါတယ္ ။ အိတို႔အိမ္သာသြားလည္းလိုက္ရတယ္ ။ ဟိုသြားလည္း လိုက္ရတယ္ ဒီသြားလည္းလိုက္ရတယ္။အကုန္လိုက္ရပါတယ္ရွင့္။
YPI ။ ။ ျပဳတ္က်တဲ႔အခ်ိန္မွာအေစာင္႔ေတြရွိေနပါသလား။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ အဲဒီမွာရံုးစားပြဲေတြမွာ အိတို႔က အိပ္ယာလည္းမရွိဒီအတိုင္းဘဲေလ ခဏလာျပီးသြားအိပ္ ဒီအတိုင္းဘဲေခၚစစ္ အဲဒီလိုဘဲလုပ္ၾကတာေလ။ အဲဒီဘဲ ေန႔ခင္းဘက္ စားပြဲေတြမွာ ဆက္ျပီးအိပ္တယ္။ သူကေခါင္းရင္းမွာ အိပ္တဲ႔အခါက်ေတာ့ အေစာင္႔ႏွစ္ေယာက္ကလည္းအဲလိုမ်ိဳးေပါ႔ တုန္းလံုးလွဲေနၾကတာ။ အိအေစာင္႔ကက်ေတာ႔ တံုးလံုးလွဲတယ္ သူ႔အေစာင္႔ကလည္းတံုးလံုးလွဲေနတယ္။ ေလးနာရီေလာက္က်ေတာ႔ မနန္းနင္အိပ္လိုက္ေတာ႔ေနာ္ နင္ခုႏွစ္နာရီေလာက္မွာတစ္ခါအစစ္ခံရအုန္းမွာ လို႔ေျပာေတာ႔ အိပ္အိပ္ လို႔ေျပာေတာ႔သူကလည္းလွဲအိပ္ ကၽြန္မကလည္းလွဲအိပ္ ေနတာ ။ကၽြန္မကလည္း ပင္ပန္းတာကလည္း သံုးရက္ရွိေနျပီဆိုအိပ္လိုက္တာ ။
သူကအရင္ဆံုးထြက္သြားတာ အန္မယ္ဆိုေျပးထြက္သြားတဲ႔ပံုစံမ်ိဳး အစ္မေရအန္မယ္လို႔ေျပာတယ္ သူ႔စကားကိုက်ေတာ႔ဘယ္သူသိပ္နားမလည္ဘူး ရွမ္းလိုဆိုေတာ႔ ျမန္မာစကားကသိပ္မတတ္ဘူးေလ။ အဲလိုမ်ိဳးအသံၾကားေတာ႔ အိကေနျပီးအန္မယ္လို႔ေျပာတယ္ဆိုအေစာင္႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ႔လိုက္သြားတယ္။ သြားလည္းသြားၾကည္႔ေတာ႔ ဘာမွမေတြ႔ရေတာ႔ဘူး အေစာင္႔ ႏွစ္ေယာက္ကငိုေနတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔ လဲဆိုေတာ႔ သူတို႔ကသြားၾကည္႔ျပီးတဲ႔ပံုဘဲ။ သြားၾကည္႔တဲ႔အခါက်ေတာ႔ ထမီစေလးဘဲ အိမ်က္စိထဲမွာ အဲလိုေပါ႔ ထမီစေလးဘဲျမင္ေနရတယ္။
YPI ။ ။၀ရန္တာက ဘယ္ေလာက္ျမင္႔ပါသလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ ဗိုက္ေအာက္ေလာက္ပါဘဲ။အရမ္းၾကီးအျမင္႔ၾကီးလည္းမဟုတ္ဘူးအနိမ္႔ေလးလည္းမဟုတ္ဘူး။
YPI။ ။ အခုစသံုးလံုးက သူ႔အတြက္ဘာေတြ လုပ္ေပးေနပါသလဲ။
ေဒၚအိအိေအာင္။ ။ သူတို႔ကေတာ့ လိုအပ္တာေျပာလို႔ေျပာပါတယ္ရွင္႔ ။ ဒါေပမယ္႔ ရွမ္းေတြကေတာ႔ မလိုဘူးတဲ႔ သူတို႔ဘာသူတို႔လုပ္မယ္။ သူ႔ေယာက်ာၤးက အခုဂ်ပန္ကေန ျပန္လာခါနီးေနျပီေလ။ ခ်က္ျခင္းလာမယ္လို႔ေျပာပါတယ္။ သူ႔ေယာက်ၤားလာမွ ဘာလုပ္သင္႔လဲ ဘာေတြစီစဥ္မလဲ ေနာက္ျပီး သူတို႔ကိုေၾကနပ္လား မေၾကနပ္လားေမးတယ္ သူတို႔က ေၾကနပ္တယ္လည္းမေျပာဘူး မေၾကနပ္ဘူးလို႔ လည္းမေျပာဘူး သူတို႔မွာလည္းအသိုင္းအ၀ိုင္းရွိတယ္ အဖြဲ႔အစည္းရွိတယ္ သူတို႔ရေအာင္လုပ္မယ္။ ကၽြန္မအေနနဲ႔က်ေတာ႔ဘာမွလုပ္ပိုင္ခြင္႔မရွိဘူး သူတို႔မွာသူတို႔ေရွ႕ေနရွိတယ္တဲ႔ သူတို႔ဘာသူတို႔ ဆက္လုပ္မယ္လို႔ေျပာေနတယ္။
YPI ။ ။ အခုလိုေျဖၾကားေပးတဲ႔ ေဒၚအိအိေအာင္ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။
Credit : YPI
On 13 March the Burma Army ransacked Sin Lum Pang Mu Baptist Church in Pang Mu village, located in Bhamo district.
According to Reverend Jangmaw Gam Maw, pastor of Pang Mu Church, soldiers from the 33rd battalion of the Burma Army’s 88th Infantry Division burned bibles, destroyed church property, and stole a video player, loudspeakers and villagers’ belongings. The soldiers claimed that the property belonged to a Kachin Independence Army outpost. They also took money from the church donation boxes.
The pastor and over 1,000 church members from Pang Mu village had abandoned the village for Mai Ja Yang IDP camp on 19 November 2011.
 |
| Sin Lum Pang Mu Baptist Church |
On 10 March, Burma Army soldiers disrupted a Christian conference and threatened a Member of Parliament (MP) at gunpoint in western Burma’s Chin State, according to the Chin Human Rights Organization (CHRO).
More than 1,000 delegates from 80 local branches of the Mara (Chin) Evangelical Church at Sabawngte village, in a remote area of Matupi township, southern Chin State, had gathered for the conference, which had official permission. CHRO reports that several Burma Army soldiers disrupted the meeting and rebuked the village headman for not reporting the event to the army camp. When Pu Van Cin, an MP from the Ethnic National Development Party, saw the soldiers confronting the village headman and tried to intervene, he was threatened at gunpoint.
Benedict Rogers, East Asia Team Leader at Christian Solidarity Worldwide, said, “These incidents illustrate that there is still a very long way to go in Burma’s reform process, and for that reason, the international community should be cautious about lifting too many sanctions too quickly. We have seen very welcome progress in Burma at some levels in recent months, but the Burma Army continues to perpetrate grave violations of human rights in the ethnic areas, which include religious discrimination and persecution of minorities. Religious freedom is a fundamental value in any democratic society, and so if the Burmese government is serious about reform, it must protect religious freedom. We urge the international community to monitor the situation closely. While it is certainly right to ease some sanctions in recognition of the progress made, we urge the European Union, the United States and others to do so gradually, step by step, in proportion to the developments on the ground, and to retain some measures until further genuine change is secured. In Rangoon and the urban areas there is atmospheric change, but not yet substantial institutional, legislative and constitutional change that will make reform irreversible. In the ethnic areas, crimes against humanity continue. We call upon President Thein Sein and all reform-minded officials in the Burmese government to take action to end the military’s abuses, and to protect human rights, including religious freedom, for all.”
For further information or to arrange interviews please contact Kiri Kankhwende, Press Officer at Christian Solidarity Worldwide on +44 (0)20 8329 0045 / +44 (0) 78 2332 9663, email kiri@csw.org.uk or visitwww.csw.org.uk.
Christian Solidarity Worldwide (CSW) is a Christian organisation working for religious freedom through advocacy and human rights, in the pursuit of justice.
source here
“က်ေနာ္တို့ အိမ္ဆို မိသားစု ၇ ေယာက္ရိွတယ္။ ၄ ေယာက္ပဲ မဲစာရင္းထဲပါတယ္။ က်န္တဲ့သံုးေယာက္ ကို ထပ္ ထည့္ ေပးဖို့ သြားေျပာထားတယ္။ ေသတဲ့သူစာရင္းက မျဖုတ္၊ မနွစ္ တစ္နွစ္က အသက္ျပည့္တဲ့သူ ရဲ့ စာရင္းက်ေတာ့မပါ၊ အထက္ပိုင္းေတာ့ တရားသေယာင္လုပ္တယ္။ ေအာက္ပိုင္းက်ေတာ့ ညစ္ညစ္ လာေနတာေတြ့ရတယ္” – ဟု လားရိွုး ျမို့နယ္ က်ားျဖူပါတီ ဥကၠဌ စိုင္းေအာင္ျကီးက ေျပာပါသည္။
အမို်းသားလွြတ္ေတာ္ လစ္လပ္ေနရာ သွ်မ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း အမွတ္ ၃ မဲဆႏၵနယ္ အတြင္း၌ လားရိွုးျမို့အနီး အခို့် ေက်းရြာမ်ားမွာ မဲထည့္ရန္ နာမည္စာရင္းလံုး၀ မပါေျကာင္း၊ လားရိွုးျမို့ခံ မဲဆႏၵရွင္အမ်ားစုမွာလည္း မိမိ အ မည္ မပါေျကာင္း၊ ယခုလလယ္ပိုင္းက ရပ္ကြက္ဆိုင္ရာအာဏာပိုင္မ်ားထံ သြားေရာက္သတိေပးအေျကာင္းျကားေသာ္လည္း ယေန့တိုင္ အမည္ စာရင္းမေတြ့ရေသးေျကာင္း၊ ‘ျပည္ခိုင္ျဖိုးပါတီကိုသာမဲထည့္ေပးပါမယ္’ ဟု သြားေျပာသူမ်ားမွာမူ နွစ္ရက္သံုးရက္အတြင္းနာမည္ျပန္ပါလာ ေျကာင္း လားရိွုးေဒသခံမ်ားက ေျပာပါသည္။
“က်ေနာ္တို့မေန့က လားရိွုးျမို့ဆင္ေျခဖံုးေက်းရြာေတြကို သြားတယ္။ တခို့်ရြာေတြက မဲစာရင္းလံုး၀ပါဘူး၊ မဲထည့္မယ့္ လူဦးေရ စာရင္းလဲလာကပ္တာ မေတြ့ရဘူး၊ မဲထည့္ဖို့လည္း ဘာမွ မသိျကဘူး ” – ဟု NLD မွ လူငယ္တဦးက ေျပာပါ သည္။
သွ်မ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း အမွတ္ ၃ မဲဆႏၵနယ္တြင္ ဝင္ေရာက္ယွဉ္ျပိုင္မည့္ အမို်းသားဒီမိုကေရစီအဖဲြ့ခု်ပ္ NLD ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္း စိုင္းျမင့္ေမာင္ က မဲစာရင္းမွန္ကန္ဖို့ခက္ခဲေျကာင္း ဤကဲ့သို့ ေျပာျပပါသည္။
“က်ေနာ္တို့ ျကားရတာက အမို်းမို်းဘဲ၊ ေရြးေကာက္ပဲြ နီးေလေလ ညစ္ဖို့ ျပင္ဆင္ေဆာင္ရြက္လာေလေလေတြ့ ရတယ္ ဗ်ာ့။ တခို့်ဆိုလို့ရိွရင္ ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့ NLD ဘက္ကို နည္းနည္းေစာင္းတဲ့ ေနရာေတြဆိုရင္ ျကံ့ခိုင္ ေရးက ပုဂၢိဳလ္ ေတြက ခင္ဗ်ားတို့ NLD ကို ျကိုက္တယ္မဟုတ္လား၊ အမွန္ျခစ္လိုက္ေပါ့၊ က်ေနာ္တို့ ျပည္ ခိုင္ျဖိုးကို မျကိုက္ ဘူး မဟုတ္လား ျကက္ေျခခတ္လိုက္ေပါ့။ စသျဖင့္ေပါ့။ ပယ္မဲျဖစ္သြားေအာင္လုပ္တာေလ” – အမို်းသား ဒီမိုကေရစီ အဖဲြ့ခု်ပ္ ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္း စိုင္းျမင့္ေမာင္က ေျပာပါသည္။
သွ်မ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း အမွတ္ ၃ အမို်းသားလွြတ္ေတာ္ မဲဆႏၵနယ္ လားရိွုး၊ သိႏၵီ၊ ကြန္လံု၊ မိုင္းရယ္၊ တန့္ ယန္းျမို့နယ္ တြင္ ျပည္ခိုင္ျဖိုးပါတီက ေဒါက္တာနန္းကိန္ေဖါင္းတစ္၊ NLD က စိုင္းျမင့္ေမာင္၊ ကိုးကန့္ပါတီ က ေလာ္ရွင္းကြမ္း၊ က်ားျဖူပါတီ စိုင္းစံမင္းနွင့္ လား ဟူပါတီမွ ဦးေယာသပ္တို့ အသီးသီး ဝင္ေရာက္ယွဉ္ျပိုင္ မည္ျဖစ္ပါသည္။
Source :သွ်မ္းသံေတာ္ဆင့္
အမွတ္(၉၇/ခ) အေနာက္ေရႊဂံုတိုင္လမ္း
ဗဟန္းျမိဳ႕နယ္၊ ရန္ကုန္
ရက္စြဲ - ၂၀၁၂ခုႏွစ္ မတ္လ(၂၆)ရက္
ေၾကျငာခ်က္
၁။ ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ဗန္းေမာ္၊ ဖားကန္႔ႏွင့္ မိုးေကာင္းျမိဳ႕နယ္မ်ားရိွ မဲဆႏၵနယ္မ်ားတြင္ ေရြးေကာက္ပြဲဆိုင္းငံ့ထားျခင္းအေပၚ ယင္းမဲဆႏၵနယ္မ်ားရိွျပည္သူမ်ားက
(က) ေရြးေကာက္ပြဲမဲဆႏၵေပးရန္ အားခဲထားမႈမ်ားပ်က္ျပားသြား၍ စိတ္ပ်က္ရေၾကာင္း
(ခ) ျပည္သူမ်ားအေနျဖင့္ လံုျခံဳေရးဆိုင္ရာျပႆနာတစ္စံုတစ္ရာ မေတြ႕ရိွရေၾကာင္း သေဘာထားမ်ား ထုတ္ေဖၚၾကသည္ကို ၾကားသိရပါသည္။
၂။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ျပည္တြင္းျငိမ္းခ်မ္းေရးကိုလိုလားေၾကာင္းႏွင့္ ကူညီပံ့ပိုးရန္အဆင္သင့္ရိွပါေၾကာင္း ေဖာ္ျပလိုပါသည္။
၃။ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္ေျမာက္ေရးကိစၥကို KIA/KIA ႏွင့္ေဆြးေႏြးညိႈႏိႈင္းရန္ အမ်ိဳးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ဆႏၵရိွပါသည္။
ဤကဲ့သို႔ညိႈႏိႈင္းႏိုင္ရန္အတြက္ ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ကေသာ္လည္းေကာင္း၊ ႏိုင္ငံေတာ္အစိုးရကေသာ္လည္းေကာင္း လုပ္ေဆာင္ေပးမည္ဆိုလ်င္ ဧျပီလ(၁)ရက္ေန႔တြင္ ကခ်င္ျပည္နယ္၌ ေရြးေကာက္ပြဲျပဳလုပ္ႏိုင္မည္ဟု ယံုၾကည္ပါေၾကာင္း ေၾကျငာလုိက္သည္။
ဗဟုိေအာင္ႏိုင္ေရးအဖြဲ႕
စိတ္ပုိင္းဆုိင္ရာ စြမ္းေဆာင္မႈ မျပည့္မီတဲ့ လူငယ္တစ္ဦး အပါအ၀င္ ကေလးစစ္သား ၃ ဦးကုိ မိဘေတြက စစ္တပ္တြင္းက ျပန္လည္ေခၚယူဖုိ႔ ၾကိဳးပမ္းေနတာကုိ ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးဖုိ႔ ဒီကေန႔ အုိင္အယ္လ္အုိ အလုပ္သမားသမဂၢကုိ သြားေရာက္ အကူအညီ ေတာင္းခံခဲ့တယ္လုိ႔ ကေလးေတြရဲ႕ မိဘေဆြမ်ဳိးေတြက ေျပာၾကပါတယ္။
(Photo: AFP)
ကေလးစစ္သားအျဖစ္ အဓမၼ ဖမ္းဆီးေခၚေဆာင္ခံရစဥ္ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ မျပည့္ေသးေသာ ေမာင္ဆန္းဦးအား ၂၀ဝ၇ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္ ၁၇ ရက္က စစ္ဝတ္စံုျဖင့္ ေသနတ္ထမ္းလ်က္ ႐ိုက္ကူးထားေသာ ဓာတ္ပံု ျဖစ္ပါသည္။ ၎၏ အမႈကိုလည္း ILO သို႔ တိုင္ၾကားထားသည္။
ျမင္းၿခံၿမိဳ႕၊ ၁၄ ရပ္ကြက္ေန ေမာင္ေအာင္ေအာင္(အဘ) ဦးေမာင္သန္းဟာ ေမြးရာပါ စိတ္ပုိင္း၊ ရုပ္ပုိင္း စြမ္းေဆာင္မႈ မျပည့္မီတဲ့ ကေလးတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ကုိ လူတစ္ဦးက ျဖားေယာင္းၿပီး စစ္တပ္ထဲကုိ ပုိ႔ေဆာင္ခဲ့ပါတယ္။ ရမည္းသင္း ေလ့က်င့္ေရးတပ္မွာ အခုရွိေနပါတယ္လို႔ အုပ္ထိန္းသူျဖစ္တဲ့ ဦးပါစိန္က ေျပာျပပါတယ္။
မိဘေတြ လုိက္လံစုံစမ္းခ်ိန္မွာ ေမာင္ေအာင္ေအာင္ကုိ စစ္သားစုေဆာင္းေရးက က်န္းမာေရး မျပည့္မီလုိ႔ လက္မခံပဲ ပယ္ထားၿပီးသားျဖစ္ေပမယ့္ ေလ့က်င့္ေရးေက်ာင္းကုိ ေရာက္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
ေနာက္ထပ္ ကေလးစစ္သားေတြျဖစ္တဲ့ ေမာင္ႏုိင္ဦးလြင္(အဘ) ဦးေအာင္စုိး ေတာင္ဥကၠလာနဲ႔ ေမာင္ေဇာ္မ်ိဳးဦး(အဘ) ဦး၀င္းႏုိင္ ေညာင္ေရႊတုိ႔လည္း ေလာေလာဆယ္ စစ္တပ္ထဲမွာ ရွိေနပါတယ္။
သူတုိ႔ အားလုံး မိဘရပ္ထံ ျပန္ႏုိင္ေရး၊ HRDP အဖဲြ႕က ကူညီေဆာင္ရြက္ေပးေနတဲ့ ဦးေမာင္ေမာင္ေလးက "အဓိက ကေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္က အသက္လံုးဝ မျပည့္ေသးဘူးေပါ့။ အဲဒီအတြက္ တပ္မေတာ္ကေန ႏႈတ္ထြက္ဖို႔ ကိစၥေပါ့ေနာ္။ ကေလးေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း တပ္ထဲကို ဝင္ခ်င္လို႔ ဝင္သြားတာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ သိမ္းသြင္းျပီး တပ္ထဲေရာက္သြားတာ၊ ေနာက္ ကေလးတစ္ေယာက္ ျဖစ္တဲ့ ေမာင္ေမာင္ေအာင္ကေတာ့ ေမြးရာပါ စိတ္ပုိင္း၊ရုပ္ပုိင္း စြမ္းေဆာင္မႈ မျပည့္မီတဲ့ ကေလးေပါ့။ အသက္ကေတာ့ ၂၀ ျပည့္ျပီးပါျပီ။ ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ျပီး ေခၚသြားတယ္။ အဲတာ တပ္ကေန ျပန္ႏႈတ္ထြက္ခြင့္ ရဖို႔အတြက္ ဒီကိစၥေတြကို ILO ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ တုိင္ခ်က္ဖြင့္ေပးထားပါတယ္" လို႔ေျပာပါတယ္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အဓမၼေစခုိင္းမႈ ရပ္တန္႔ဖို႔နဲ႔ လူ႔အခြင့္အေရး အေျခအေနေတြ တုိးတက္လာေအာင္ ေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ ျမန္မာအစုိးရက ကတိ ေပးထားေပမယ့္လည္း အခုအခ်ိန္အထိ ကေလးစစ္သား စုေဆာင္းတာေတြ ဆက္လက္ ျဖစ္ေပၚေနစဲပဲလုိ႔ HRDP ဦးေမာင္ေမာင္ေလးက ေျပာသြားပါတယ္။
Source RFA
-
"Although mass killings and exterminations of human races were some sort of things that the world experienced during Nazi German p... -
RB News March 31, 2018 Minbya, Arakan State : On March 30 morning, a Prayer Leader or Imam was brutally beaten and injured by a Rakh... -
ပါလီမန္အမတ္ဦးေရႊေမာင္ၿပည္သူ႔လြတ္ေတာ္တြင္ရခိုင္ၿပည္နယ္၌ၿဖစ္ပြါးခဲ့ေသာအေရးအခင္းနဲ့ ပတ္သက္၍ေဆြးေနြးတင္ၿပၿခင္း။ (14th day of regular ses... -
ဇြန္လ ၁၇ ရက္ ၊ ၂၀၁၂ Source: guardian.co.uk ျမန္မာျပည္သစ္အတြက္ အနာဂတ္မွာ ေအာင္ျမင္မွာလား၊ က်ရွဳံးမွာလားဆိုသည္ကို ညႊန္ျပေသာ စမ္းသပ္မွဳ တစ... -
More than 400,000 Rohingya have fled from Myanmar to neighbouring Bangladesh By BBC News September 17, 2017 Myanmar's de ... -
At Baggona, a village three miles far from and lies to the South of Maung Daw of Arakan state, more than 80 Rohingya women and girls have be... -
The custodian of Two Holy Mosques King Abdullah bin Abdul Aziz Al Saud Aug 11 The custodian of Two Holy M... -
ရက္စြဲ – ေမ ၂၉ ၊ ၂၀၁၂ သို ့ အယ္ဒီတာ၊ နိရဥၥရာ သတင္းဌာန နိရဥၥရာ သတင္းဌာနမွ ေမလ ၂၉ ရက္ေန ့ ထုတ္ျပန္သည့္ ရမ္းျဗဲတြင္ အသက္ ၁၆ ႏွ...
-
RB ANDROID APPLICATION LAUNCHED… Now, RB News Can Be Read On Smartphone With Android OS. RB News July 4, 2013 Here is a g... -
Thousands of Rohingya flee religious persecution in Myanmar, many dying along the way. Thanks to Anonymous, #RohingyaNOW is trending on ...
Popular Posts
Threatwiki
Amartya Sen: Burma's "slow genocide" of Rohingyas
Watch Professor Amartya Sen speak on what he calls Burma's 'slow genocide' of Rohingya, Harvard, 4 Nov 2014
