"Learning the negotiated settlement"

“ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးၿပီး အေျဖရွာတာဟာ စစ္အစိုးရအႏုိင္ရဖုိ႔လည္းမဟုတ္လုိ၊ ကၽြန္မတို႔ အႏုိင္ရဖို႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူေတြ အႏုိင္ရဖို႔သာျဖစ္ပါတယ္” (ျမန္မာ႔ဒီမိုကေရစီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္- ၁၉၉၄ခုႏွစ္က အေမရိကန္ ကြန္ဂရက္အမတ္ Bill Richardson ေတြ႔ဆုံအၿပီး ေျပာဆိုခ်က္)။

"Let us never negotiate out of fear". "But let us never fear to negotiate". John F. Kennedy.

“ေၾကာက္ေနလို႔(အေၾကာက္တရားေၾကာင္႔)ေတာ႔ ဘယ္ေတာ႔မွ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးျခင္း အမႈကိုမျပဳေလႏွင္႔။ ေတြ႔ဆုံ ေဆြးေႏြး ရမွာကိုသာ ဘယ္ေတာ႔မွ မေၾကာက္ၾကႏွင္႔” အေမရိကန္ သမၼတ ေဟာင္း ဂၽြန္အဲ(ဖ္)ကေနဒီ။ 

 “ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြးအေျဖရွာျခင္း”ကို နားလည္ခံယူႏုိင္ဖို႔ဆိုရင္ ဒီမိုကေရစီစိတ္ဓါတ္၊ ဒီမိုကေရစီအေတြးအေခၚ အေလ႔အက်င္႔ရွိဖို႔ မျဖစ္မေန လိုအပ္တယ္လို႔ ပညာရွင္ေတြက ေထာက္ျပၾကပါတယ္။ အာဏာရွင္၀ါဒ၊ အစြန္းေရာက္၀ါဒ၊ အေျပာင္းအလဲကို မလုိလားတဲ႔၊ အေတြးအခၚသစ္ကို ေနရာမေပးတဲ႔ တရားေသ၀ါဒ ေတြရဲ႕ အေငြ႔အသက္ေတြျဖစ္တဲ႔ အစဲြအလန္းေဟာင္း အယူအဆေဟာင္း ေတြကို ေတာ္လွန္ေျပာင္းလဲ ပစ္ၿပီး၊ မွားယြင္းေနတဲ႔၊ ေခတ္မမွီေေတာ႔တဲ႔ အေတြးအေခၚေဟာင္းေတြကို စြန္႔လႊတ္ပစ္ႏိုင္ရမွ သေဘာေပါက္၊ ပိုက္ေထြးႏုိင္မယ္လို႔ ဆိုေနၾကပါတယ္။ မိရုိးဖလာ ေဘာင္ကန္႔ စဥ္းစားနည္းကုိ ေက်ာ္လြန္ၿပီး “Critical thinking” (အကန္႔အသတ္၊ ေဘာင္ေက်ာ္ စဥ္းစားနည္း)၊ “Creative thinking”(အစဲြအလန္းကင္းၿပီး ဓမၼဓိဌာန္က်က် စဥ္းစားနည္း)ေတြကို အေျခခံၿပီး စဥ္းစားဆင္ျခင္ႏို္င္ျခင္းမရွိပဲ၊ “To agree to disagree” (သေဘာမတူမႈကို သေဘာတူျခင္း) ဆိုတဲ႔ လစ္ဘရယ္လ္ သေဘာထားကို မေမြးယူႏုိင္ပဲႏွင္႔ေတာ႔ နားလည္လက္ခံဖို႔ မလြယ္ဘူးလို႔ သတိေပးၾကပါတယ္။ Zero sum theory လို႔ ေခၚတဲ႔ “သုံညႂကြင္း နိယာမ” မိမိ(သို႔)မိမိအဖဲြ႔အစည္းရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားဟာ မိမိ(သို႔)မိမိႏွင္႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ အဖဲြ႔အစည္းရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားႏွင္႔ အခါခပ္သိမ္း ဆန္႔က်င္ေနတယ္”ဆိုတဲ႔ အျမင္က်ဥ္းစဥ္စားနည္းထဲက ထြက္ႏိုင္ဖို႔ၿပီး “မိမိ(သို႔) မိမိအဖဲြ႔အစည္းရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားဟာ မိမိ(သို႔)မိမိႏွင္႔ဆန္႔က်င္ဘက္အဖဲြ႔အစည္းရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြားႏွင္႔ အခါခပ္သိမ္း ဆန္႔က်င္ မေနပါဘူး” Non-Zero sum theory ဆိုတာကို ေကာင္းေကာင္းနားလည္ဖို႔ က ေသာ႔ခ်က္ အက်ဆုံးပဲလို႔ ေျပာေနၾကပါတယ္။ ဒါေတြႏွင္႔ တခ်ိန္တည္းမွာ “မူ”အေပၚမွာရပ္ၿပီး။ “မူ”အရ ဆုံးျဖတ္လုပ္ကိုင္တတ္ဖို႔ကလည္း မလြဲမေသြ လိုအပ္ေၾကာင္း ျဖည္႔စြက္ေျပာဆိုၾကပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဒီမိုကေရစီအေရးရဲ႕ ေသာ႔ခ်က္ဟာ စိတ္ဓါတ္ေတာ္လွန္ေရးျဖစ္တယ္၊ စိတ္ဓါတ္ႏွင္႔စဥ္းစားနည္းေျပာင္းဖို႔လိုတယ္လို႔ ဟုိးအေစာႀကီး ၁၉၈၈ခုႏွစ္ ကတည္းက စိုက္လိုက္မတ္တတ္ ေျပာဆိုသတိေပးလာတာ ဒီကေန႔အထိပါပဲ။ 

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂၀၁၁၊ စက္တင္ဘာလ(၁၅)ရက္ေန႔၊ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ဒီမိုကေရစီေန႔မွာ အခုလိုေျပာခဲ႔တာကို ျပန္ၿပီးတင္ျပပါရေစ။ 

“က်မတို့​ရဲ့​ ဒီမိုက​ေရစီ​ေတာ္လွန္​ေရး​ဆိုတာ တကယ္​ေတာ့​ စိတ္ဓာတ္​ေတာ္လွန္​ေရး​ပဲ ျဖစ္တယ္။ ဒီမိုက​ေရစီ ခိုင္မာ​ေအာင္ လုပ္ဖို့​ဆိုလို့​ရွိရင္ ကိုယ့္​စိတ္​ေတြက တကယ့္​ကို ဒီမိုက​ေရစီနဲ့​ ဆီ​ေလ်ာ္တဲ့​စိတ္​ေတြ ျဖစ္ရမယ္။ ဒီမိုက​ေရစီနဲ့​ဆီ​ေလ်ာ္တဲ့​ စိတ္ဓာတ္​ေတြကို က်မတို့​ေမြး​ျမဴရမယ္။ က်မတို့​ပါး​စပ္က​ေနၿပီး​ေတာ့​ ဘယ္လိုပဲ​ေျပာ​ေန​ေျပာ​ေန စိတ္က​ေန ၿပီး​ေတာ့​ မပါလို့​ ရွိရင္ က်မတို႔ ​ေအာင္ျမင္​ေအာင္ လုပ္နိုင္မွာ မဟုတ္ပါဘူး​။ က်မတို့​ စိတ္ဓာတ္​ေတာ္လွန္​ေရး​ဆိုတာ စိတ္ကို​ေျပာင္း​လဲ ျခင္း​ပဲ။ ​ေတာ္လွန္​ေရး​ဆိုတာဟာ အ​ေျခအ​ေနတခုကို သိသိသာသာ တခါတည္း​ ​ေျပာင္း​လဲပစ္လိုက္တာ ပဲ။ ထင္သာျမင္သာျဖစ္​ေအာင္လို့​ အ​ေျပာင္း​အလဲ အႀကီး​ႀကီး​ ျဖစ္​ေအာင္လို့​ လုပ္လိုက္တာပဲ။”

“က်မတို့​ ဒီမိုက​ေရစီ ရခ်င္တယ္ဆိုရင္၊​ ဒီမိုက​ေရစီ ခိုင္ၿမဲခ်င္တယ္ဆိုရင္ က်မတို့​ရဲ့​စိတ္​ေတြကို ဒီမိုက​ေရစီနဲ့​ထိုက္တန္​ေအာင္လို့​ လုပ္ရမယ္။ ဒီမိုက​ေရစီနဲ့​ မသင့္​ေလ်ာ္တဲ့​ စိတ္​ေတြ၊​ ဒီမိုက​ေရစီနဲ့​ မသင့္​ေလ်ာ္တဲ့​ အျမင့္​ေတြကို က်မတို့​ က​ေျပာင္း​ကျပန္ကို ျဖစ္​ေအာင္လုပ္ၿပီး​ေတာ့​ ျပန္လွန္ၿပီး​ေတာ့​ ​ေတာ္လွန္ပစ္လိုက္ရမယ္။ ​ေတာ္လွန္ၿပီး​ေတာ့​မွ ဒီမိုက​ေရစီနဲ့​ထိုက္တန္တဲ့​ စိတ္ဓာတ္​ေတြကို က်မတို့​ ​ေမြး​ျမဴရမယ္။”

“မူ”အေပၚမားမားမတ္မတ္ရပ္ဖို၊႔ အေျပာင္းအလဲကို လက္ခံၿပီး ေပ်ာ႔ေျပာင္းမႈရွိဖို႔ အေရးႀကီးပုံႏွင္႔ တရာေသ ဆုပ္ကိုင္ထားမႈမွားယြင္းေၾကာင္းကိုလည္း အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ ထူ​ေထာင္ျခင္း​ ၂၃ ႏွစ္ျပည့္​အထိမ္း​အမွတ္ေန႕က အခုလို ေျပာပါေသးတယ္။ 

Taken Question

Office of the Spokesperson

Washington, DC

September 30, 2011

Credit : States Dept

ေအာင္လင္းထြဋ္ 

လြန္ခ့ဲေသာ ႏွစ္ေပါင္း ၂၀ နီးပါး စစ္ပြဲမ်ားကင္းစင္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းတည္ၿငိမ္္ခ့ဲေသာ ျပည္ေထာင္စု ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္သည္ လက္ရွိ အရပ္သား အစိုးရသစ္ဟုေခၚေသာ အစိုးရလက္ထက္တြင္ စစ္၏ အနိ႒ာ႐ုံ သတင္းမ်ားကို ၾကားေနရပါသည္။

အထူးသျဖင့္ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ရွမ္း ျပည္နယ္ ေဒသမ်ားတြင္ စစ္ပြဲမ်ားျဖစ္ေနၾကပါသည္။ တရုတ္ႏိုင္ငံက ေက်ာေထာက္ ေနာက္ခံျပဳထားေသာ ကိုးကန္႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔က နယ္ျခားေစာင့္တပ္အစီအစဥ္ကုိလက္မခံသျဖင့္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္တြင္ စစ္တပ္က တိုက္ခိုက္ခ့ဲေသာ္လည္း တ႐ုတ္အစိုးရ၏ ျပင္းထန္ေသာ ဖိအားေၾကာင့္ စစ္ပြဲကိုရပ္ဆိုင္းခ့ဲရသည္။ စစ္အစိုးရ ဒုတိယ ႏွင့္ တတိယ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ဒုတိယ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ေမာင္ေအး ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရေရႊမန္းတို႔ ကိုယ္တိုင္ ရက္ပိုင္းအတြင္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ သြားေရာက္၍ မွားပါေၾကာင္း ဝန္ခ်ေတာင္းပန္ခ့ဲရသည္။

လက္ရွိအခ်ိန္တြင္မူ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ရွမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔မ်ားကို စစ္တပ္က ျပင္းျပင္းထန္ထန္ စစ္ပြဲ ဆင္ႏြဲေနေသာ္လည္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ ေထာက္ခံထားေသာ၊ မူးယစ္ေဆးဝါးႏွင့္ စစ္အင္အားႀကီးထြားလာေသာ “ဝ” ႏွင့္ “ရွမ္းအခါ” ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔မ်ားကိုမူ စစ္ဆင္ေရး မလုပ္ရဲခ့ဲပါ။ ထို႔အျပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊ၏ လက္ရင္းတပည့္မ်ားျဖစ္ၿပီး လႊတ္ေတာ္ဆပ္ေကာ္မတီ ဥကၠ႒မ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ ဝန္ႀကီးေဟာင္း ဦးေအာင္ေသာင္း၊ ဦးသိန္းေဇာ္တို႔ ေခါင္းေဆာင္ေသာ သမၼတ၏ အစိုးရ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ကို “ဝ”ႏွင့္မိုင္းလားေဒသသို႔ ေစလႊတ္ ေဆြးေႏြးခ့ဲရပါသည္။

ထုိသုိ႔ ေဆြးေႏြးရာတြင္ ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္မႈ မျဖစ္ရန္ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းေရး၊ အျပန္အလွန္စကားေျပာႏိုင္ရန္ ဆက္ဆံေရး ဌာန စခန္းမ်ား ဖြင့္လွစ္ေရး၊ ယခင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ သေဘာတူညီခ့ဲၿပီးျဖစ္ေသာ နယ္ေျမမွေက်ာ္လြန္ၿပီး လက္နက္ကိုင္ သြားလာသည့္အခါ ႀကိဳတင္ ညွိႏႈိင္း ေဆာင္ရြက္ေရး၊ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ သေဘာတူညီသည့္ အခ်ိန္ေနရာတြင္ ဆက္လက္ ညိွႏႈိင္း ေဆြးေႏြးသြားေရး စသည့္ အခ်က္ ၄ ခ်က္ ကို “ဝ” ႏွင့္ “ရွမ္းအခါ” ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔မ်ားျဖင့္ သေဘာတူညီခ့ဲၾကပါသည္။

အဆိုပါ သေဘာတူညီခ်က္ကို အစိုးရဘက္မွ ရွမ္းျပည္နယ္ အစိုးရအဖြဲ႔၏ နယ္စပ္လုံၿခံဳေရးဝန္ႀကီး ဗိုလ္မႉးႀကီး ေအာင္သူ ၊ ႀတိဂံတိုင္း စစ္ဌာနခ်ဳပ္ စစ္ဦးစီးမႉး ပထမတန္း ဒုတိယ ဗိုလ္မႉးႀကီးေဇာ္ထြန္းျမင့္၊ ရွမ္းျပည္နယ္အစိုးရ အဖြဲ႔၏ ျပည္နယ္ဥပေဒခ်ဳပ္ ဦးေမာင္ေမာင္၊ ရွမ္းျပည္နယ္ နယ္စပ္ေဒသဖြံ႔ၿဖိဳးေရးမႉး ဦးေအာင္ေက်ာ္ျမင့္ တို႔က လက္မွတ္ ေရးထိုးခ့ဲၿပီး “ဝ” ဘက္မွ ဦးေက်ာက္ကြမ္းအမ္း၊ ဦးေပါက္ယူလ်န္၊ ဦးေအာင္ျမင့္၊ မိုင္းလားအဖြဲ႔မွ ဦးစံေပ့၊ ဦးခန္းေပာာင္၊ ဦးအိုက္ရဲွန္၊ ဦးဇင္ခမ္းေနာ္ တို႔က လက္မွတ္ ေရးထိုးခ့ဲၾကသည္။

၂၀၀၉ ခုႏွစ္က နယ္ျခားေစာင့္တပ္ကို လက္မခံလွ်င္ “ဝ” ႏွင့္ “ရွမ္းအခါ” ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔မ်ား စစ္ေရးအရ ေဆာင္ရြက္လိမ့္မည္ ဟု ၿခိမ္းေျခာက္ေျပာဆိုခ့ဲေသာ္လည္း ယေန႔အခ်ိန္အခါတြင္ ကခ်င္၊ ကရင္၊ ရွမ္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔မ်ားကို စစ္ေရးအရ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အေရးယူခ့ဲၿပီး “ဝ” ႏွင့္ “ရွမ္းအခါ” ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔မ်ားကိုမူ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ခ့ဲသည္။

“ဝ” ႏွင့္ “ရွမ္းအခါ” ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အဖြဲ႔မ်ားသည္ ကခ်င္လြတ္လပ္ေရးတပ္မေတာ္ (KIA) ႏွင့္ အျပန္အလွန္ အကူညီေပးေရး သေဘာ တူညီထားခ့ဲေသာ္လည္း ကတိကဝတ္ကို ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး အစိုးရႏွင့္ ပူးေပါင္းခ့ဲသည္။

ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံ၏ အဓိက လူမ်ိဳးႀကီးမ်ားျဖစ္ေသာ ကခ်င္၊ ကယား၊ ကရင္၊ ခ်င္း၊ မြန္၊ ဗမာ၊ ရခိုင္၊ ရွမ္း တို႔၏ တည္ၿငိမ္္ ေအးခ်မ္းမႈကို လ်စ္လ်ဴ႐ႈထားၿပီး တ႐ုတ္ႏိုင္ငံအတြင္း အမ်ားစုေနထိုင္ေသာ “ဝ” ႏွင့္ အခါ လူမ်ိဳးမ်ား ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆာင္ရြက္ ေနသည္မွာ အစိုးရ႒ ရိုးသားမႈ မရွိျခင္းက ထင္ရွားေနသည္။

ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ လြတ္လပ္၍တက္ၾကြေသာ ႏိုင္ငံျခားေရးေပၚလစီကို က်င့္သုံးေနသည္ဟု ဆိုေသာ္လည္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၏ ကိုလိုနီကြ်န္ႏိုင္ငံ ဘဝသို႔ ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနရပါၿပီ။ အစိုးရသစ္က ျပည္တြင္းအေရး ကိစၥမ်ားကိုပင္ တ႐ုတ္တို႔၏ မ်က္ႏွာ ၾကည့္ၿပီး အလုပ္လုပ္ေနရသည္မွာ ရင္နာစရာေကာင္းလွေပသည္။ ယခုအခ်ိန္မွ တ႐ုတ္တို႔ကို ခ်ိန္ခြင္လွ်ာညွိႏိုင္ေအာင္ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ ပလူးပလဲ လိုက္လုပ္ေနရသည္မွာလည္း ရွက္ဖို႔ေကာင္းပါသည္။

ႏိုင္ငံ၏အင္အားသည္ ျပည္တြင္းမွာသာရွိသည္ဟူ၍ အႀကိမ္ႀကိမ္ေၾကြးေၾကာ္ေနေသာ စစ္ဗိုလ္ႀကီးမ်ား ဘာေၾကာင့္ ကိုယ့္ ေသြးရင္း သားခ်င္းေတြကို စစ္ျပန္တိုက္ေနၾကပါသလဲဟု ေမးလိုပါသည္။

အႏွစ္၂၀ နီးပါး ၿငိမ္းခ်မ္းခ့ဲၿပီးမွ ယခုကဲ့သို႔ တပ္မေတာ္၊ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ အမ်ားျပည္သူ ေဘးဒုကၡေရာက္ေအာင္ လုပ္ေနရပါသနည္း။ ကိုးကန္႔၊ ဝ ၊ အခါ လူမ်ိဳးမ်ားကိုပင္ နားလည္မႈေပးႏိုင္လွ်င္ မူရင္း လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္သည့္၊ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ႏွင့္ လြတ္လပ္ေရးအတူ ရယူခ့ဲၾကသည့္ တိုင္းရင္းသားမ်ားကို အဘယ့္ေၾကာင့္ “ဝ” ႏွင့္ အခါ လူမ်ိဳးမ်ားကဲ့သို႔ သေဘာတူညီခ်က္မ်ိဳးမ်ား မေပးႏိုင္သနည္း ဆိုသည္ကိုလည္း ေမးလိုပါသည္။

စာေရးသူသည္ စစ္ဝတ္စုံဝတ္၍ ႏွစ္ေပါင္း၂၅ ႏွစ္ခန္႔ ၊ စစ္ဝတ္စုံခြ်တ္၍ ႏွစ္ေပါင္း ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ မဆလ အစိုးရ ႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္ အစိုးရ လက္ထက္တြင္ အမႈထမ္းခ့ဲရသူ တဦးျဖစ္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားအေရးကို ႏွစ္အတန္ၾကာ ကုိင္တြယ္ခ့ဲရပါသည္။

စာေရးသူတို႔နားလည္ခဲ့သည္မွာ တပ္မေတာ္သားတိုင္းသည္ စစ္တပ္္တြင္ စတင္ ဝင္ေရာက္ အမႈထမ္းစဥ္ ကတည္းက အလံကိုင္ၿပီး သစၥာျပဳခ့ဲၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ေျပာရလွ်င္ တပ္မေတာ္သည္ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူလူထု၏ အသက္အိုးအိမ္ စည္းစိမ္ကို ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ျဖစ္ၿပီး ကိုယ့္တိုင္းရင္းသားခ်င္း ႏွိပ္စက္သတ္ျဖတ္ရန္ မဟုတ္သကဲ့သို႔ လူတစု တဖြဲ႔ အတြက္ အသံုးခ်ရန္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ အာဏာရွင္၏ တပ္မေတာ္လည္း မဟုတ္ပါ။

စစ္ပြဲမ်ားျဖစ္ပါက ႏွစ္ဘက္လက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔ဝင္မ်ား က်ဆုံးရသကဲ့သို႔ အျပစ္မ့ဲျပည္သူမ်ားလည္း ဒုကၡေရာက္ စစ္ေဘး စစ္ဒဏ္ ခံရ စၿမဲပင္။ စစ္ပြဲမ်ားတြင္ က်ဆုံးရသည္မွာ တပ္မေတာ္ဘက္တြင္ဆုိပါက အရာရွိအငယ္မ်ားႏွင့္ အျခားအဆင့္ဟုေခၚေသာ အရာခံ၊ အၾကပ္၊ တပ္သား အမ်ားစု ျဖစ္သည္။ အရာရွိႀကီးမ်ား ေသသည္မွာ အလြန္နည္းပါသည္။

ထို႔အျပင္ အာဏာရွင္ႀကီးမ်ား၏ ေဆြးမ်ိဳးမ်ား၊ တပည့္သားေျမးမ်ားသည္လည္း ေသေဘးမွေဝးသည့္အျပင္ ေနရာေကာင္းမ်ား ရရွိၿပီး မိသားစုမ်ားပါမက်န္ တိုက္တာ အိမ္ကား မ်ားႏွင့္ ႀကီးပြား ခ်မ္းသာေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။ အသက္စြန္႔ၿပီး တိုက္ပြဲဝင္ ေနၾကသည္ ဆိုသည့္ အရာရွိငယ္ႏွင့္ စစ္သည္မ်ား၏ မိသားစုမ်ားက ေန႔စဥ္ အသက္ေဘးအႏၲရာယ္ ကင္းေဝးေစေၾကာင္း ဆုေတာင္းေနရမည္ ျဖစ္သည္။

ယေန႔ တပ္မေတာ္အတြင္း စစ္ဘက္ရာထူး ယူထားေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ပါ။ ကာကြယ္ေရးဦးစီးခ်ဳပ္က အစ လက္ေအာက္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား၏ စစ္ေရးစြမ္းရည္သည္ သုည ဟု ေျပာရပါမည္။ ျဖတ္သန္းလာခ့ဲေသာ ငယ္စဥ္ စစ္အရာရွိဘဝကို ေလ့လာၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္ အားလုံးနီးပါးသည္ ကိုယ္ေရးအရာရွိ၊ လုံၿခံဳေရးအရာရွိ၊ ဦးစီးအရာရွိ အစရွိသည့္ လူႀကီး အနီးကပ္ၿပီး ေနသူ မ်ားပါသည္။

ထူးထူးခြ်န္ခြ်န္ တိုက္ပြဲဝင္ခ့ဲသည့္ပုဂၢိဳလ္မ်ိဳး တဦးတေယာက္မွ ေတြ႔ရမည္မဟုတ္ပါ။ ထိုသို႔ေသာ စစ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားက အေတြး အေခၚလည္း မရွိ၊ အေျမာ္အျမင္လည္း မရွိ အထက္ကခိုင္းတာပဲ ဆိုၿပီး စစ္တပ္ကို အသုံးခ်ေနမည္ဆိုလွ်င္ တပ္မေတာ္အတြင္း မုဆိုးမ ႏွင့္ ဖခင္မ့ဲ သားသမီးမ်ား တေန႔တျခား မ်ားလာမည္သာျဖစ္သည္။ မစြမ္းမသန္ ဒုကိၡတမ်ား တပ္မေတာ္ အတြင္း ပိုမ်ားလာမည္သာျဖစ္သည္။ မစြမ္းမသန္ ဒုကိၡတ ျဖစ္ၿပီးလွ်င္လည္း မစုိ႔မပုိ႔ နစ္နာေၾကးေပးၿပီး တပ္က ထုတ္ခံရ၊ ကူညီမည့္သူ မရွိပါက လမ္းေဘးေရာက္ၿပီး ေတာင္းစားရသည့္ ဘဝမ်ိဳး ေရာက္ေနသည္။

ထိုသို႔ေထာက္ျပေန၍ စာေရးသူကို တပ္ကိုၿဖိဳခြဲသူဟု စစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားက စြပ္စြဲပါလိမ့္မည္။ တကယ္ေတာ့ အမွန္တရား ဆိုသည္မွာ ျငင္း၍မရပါ။ စစ္သားဆိုသည္ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ ကိုယ့္လူမ်ိဳး ကိုယ့္ဘာသာ အတြက္ ဒုကိၡတ ျဖစ္ပါေစ ေနာက္ဆုံး အသက္စြန္႔ရန္အထိ သစၥာဆိုထားသူမ်ား ျဖစ္သည္။

ယခု တိုက္ခိုက္သတ္ျဖတ္ေနရသည္က ကိုယ့္တိုင္းရင္းသားခ်င္းပါ။ လူမ်ိဳးျခားမ်ား မဟုတ္ပါ။ အဓိပၸာယ္မ့ဲသည့္ စစ္ပြဲမ်ားျဖစ္၍ ေထာက္ျပေနရျခင္းပါ။ မတရားသည့္ စစ္ပြဲမ်ားကို စစ္သည္တို႔ လက္မခံရန္ တိုက္တြန္းေနရျခင္းပါ။

ကခ်င္ျပည္နယ္ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း၊ သစ္ေတာမ်ား၊ ကရင္ျပည္နယ္ ရွမ္းျပည္နယ္ သတၱဳမိုင္း သစ္ေတာမ်ား စသည္တို႔ကရသည့္ ျပည္သူ႔ဘ႑ာေငြျဖင့္ ဝယ္ခ့ဲသည့္ စစ္လက္နက္ႀကီးမ်ား၊ အေျမာက္ႀကီးမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ေနျခင္းမွာ စစ္အာဏာရွင္မ်ား၏ အေျပာတမ်ိဳး အလုပ္တမ်ိဳးႏွင့္ စစ္တပ္ကို နာမည္ ပ်က္ရန္ အသံုးခ်ေနျခင္းကို ေတြ႔ရမည္ျဖစ္သည္။

စာေရးသူကိုယ္တိုင္ ကရင္ ေခါင္းေဆာင္ ေစာဘိုျမ ၊ ကခ်င္ ေခါင္းေဆာင္ ဦးေဇာ္မိုင္၊ မြန္ ေခါင္းေဆာင္ ႏိုင္ေရႊက်င္ တို႔ႏွင့္ ရင္းရင္း ႏွီးႏွီး စကားေျပာဆိုခ့ဲဖူးပါသည္။ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင့္ အဓိပၸာယ္မ့ဲ ေသဆုံးခ့ဲၾကရသူတုိ႔၏ အေလာင္းမ်ားကို ဆက္လိုက္မည္ ဆိုပါက ျမန္မာႏိုင္ငံ ေတာင္ဘက္ျခမ္းက ေျမာက္ဘက္ျခမ္း အထိ ဆက္ေနေလာက္ၿပီ၊ ဒီလိုအဓိပၸာယ္မ့ဲသည့္ ကိစၥမ်ားကို ရပ္စဲၿပီး ၿငိမ္းၿငိမ္း ခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္ရန္အတြက္ စကားေျပာရန္ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီဟု သူတို႔၏ ခံယူခ်က္ကို စာေရးသူအား ေျပာျပခ့ဲဖူးပါသည္။

တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားက ပင္လုံစာခ်ဳပ္မွသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ျမန္မာအစိုးရမ်ားသည္ တိုင္းရင္းသားမ်ားအေပၚတြင္ လိမ္ညာခ့ဲသည္ဟု ခံစားခ်က္ အသီးသီးရွိၾကပါသည္။ လက္ရွိအေျခအေနကုိ ၾကည့္မည္ဆိုလွ်င္လည္း ၎တို႔ေျပာသည့္အတိုင္း ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ေနရပါသည္။ အစိုးရအသစ္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရး ကိစၥ လက္နက္ကိုင္ေဆာင္ေရးကိစၥ ေဆြးေႏြး သည္ဟုဆိုေသာ ကတိကို အစိုးရဘက္က ခ်ိဳးေဖာက္ၿပီး နယ္ျခားေစာင့္တပ္ လုပ္ရန္ အဓမၼ လုပ္ရာမွ တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္လာၾကတာပါ။ ဒါေၾကာင့္ တရားခံဟာ စစ္အာဏာရွင္မ်ားသာ ျဖစ္သည္။

တပ္မေတာ္သားမ်ားႏွင့္ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို တင္ျပခ်င္တာက ႏွစ္ဘက္ အဖြဲ႔ဝင္မ်ားသည္ တိုင္းတပါးသားမ်ား မဟုတ္ၾကပါ။ တေျမတည္းေန တေရတည္း ေသာက္ေနၾကသည့္ တိုင္းရင္းသား ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားပါ။ ဘယ္သူ ေသေသ မေကာင္းပါ။ စစ္အာဏာရွင္စနစ္၏ အေမြဆိုးေၾကာင့္သာ တဦး ႏွင့္တဦး သတ္ျဖတ္ေနၾကရတာပါ။

တဘက္ႏွင့္တဘက္ နားလည္မႈေပးႏိုင္ရန္ အဓိက လိုပါသည္။ ေအာက္ေျခ စစ္သည္ခ်င္း တဦးႏွင့္တဦး ရန္သူက့ဲသုိ႔ မဆက္ဆံၾကေတာ့ဘူးဆိုပါက စစ္ပြဲမ်ား ရပ္စဲသြားပါလိမ့္မည္။

လြန္ခ့ဲေသာလပိုင္းေလာက္က တပ္မေတာ္ တပ္ရင္းတရင္းလုံး KIA ႏွင့္ နားလည္မႈ ရသြားသည္႔အခါ စစ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားက တပ္ရင္းမႉးမ်ားမွလြဲ၍ မည္သူကိုမွ် အေရးမယူဝ့ံသည့္ ျဖစ္စဥ္ ရွိခ့ဲပါသည္။

ကခ်င္၊ ကရင္၊ ရွမ္း လက္နက္ကိုင္မ်ားကို ေမတၱာရပ္ခံခ်င္သည္မွာ - တပ္မေတာ္ထဲတြင္လည္း တိုင္းရင္းသား အမ်ားႀကီးရွိပါသည္၊ လူမ်ိုဳးေရးကို ေရွ႕တန္းမတင္ဘဲ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ေစခ်င္ပါသည္၊ မလႊဲသာ၍ တဦးႏွင့္တဦး ပစ္ၾကခတ္ၾကသည္မွလြဲၿပီး နားလည္ မႈေပးၾကရန္ လိုပါသည္။

ျပႆနာအားလုံး၏ အဓိကတရားခံ အာဏာရွင္ႀကီးမ်ားကို ေမတၱာရပ္ခံခ်င္သည္မွာ - တိုင္းျပည္ကို ျပန္ၾကည့္ပါ၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပည္တြင္းစစ္ေဘးစစ္ဒဏ္ သင့္ၿပီး ျပည္သူျပည္သားမ်ားသည္ ဆင္းရဲဒုကၡ ဒဏ္ရာမ်ားႏွင့္ ျပည့္ေနပါၿပီ။ ရွိေနသည့္ မာန္ မာနမ်ားကို ခဝါခ်သင့္ေနပါၿပီ။

ရရွိခ့ဲၿပီးသား တိုင္းရင္းသားမ်ားႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကိုလည္း “ ဝ” ၊ အခါ တို႔ကဲ့သို႔ ျပန္လည္ သေဘာတူသင့္ပါသည္။ မိမိစစ္သည္မ်ား ကိုလည္း ျပန္ၾကည့္ပါ၊ ေတာ္ေတာ္ေလး ခါးခ်ိေနၾကၿပီ။ ျပည္ပႏိုင္ငံကို ထိုသုိ႔ေသာ စစ္ေရးစြမ္းရည္ႏွင့္ ယွဥ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို တကယ့္ မိတ္အစစ္ႏိုင္ငံဟု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးတို႔ မသတ္မွတ္ႏိုင္ဘူး ဆိုသည္ကို နားလည္ပါသည္။

ယခု ႏိုင္ငံေရးကစားကြက္မ်ား သစ္ဆန္းလာျခင္းမွာ ေကာင္းပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကိုယ့္တိုင္းရင္းသားမ်ားကိုေတာ့ ထိုသို႔မလုပ္ပါႏွင့္၊ စကားေျပာၾကည့္ပါ။ တဖက္သတ္မဆက္ဆံပါႏွင့္၊ ယံုၾကည္မႈရရွိရန္ လိုပါသည္။

သိကၡာရွိသည့္ အစိုးရဟု ႏိုင္ငံတကာတြင္ လူရာဝင္ခ်င္ပါက ျပည္တြင္းျပည္ပ၏ ယံုၾကည္မႈ ရရန္လည္း လိုပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုပါက ယခင္ စစ္အစိုးရေခတ္က လိမ္ညာမႈ မ်ားခဲ့၍ ျဖစ္သည္။ ယခုလည္း လိမ္ညာေနတုန္း။ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမရွိ၊ ကေလး စစ္သားမရွိ ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

သမၼတႀကီး ေျပာသည့္အတိုင္း လုပ္ႏိုင္ပါေစဟု ဆႏၵျပဳပါသည္။

Credit :U Aung Lin Htut

                                          စာေရးသူ၊ ဗိုလ္မႉးေအာင္လင္းထြဋ္

ယေန႔ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ကံႀကမၼာသည္ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး အား သမၼတဦးသိန္းစိန္ေခါင္းေဆာင္ေသာ လက္ရွိအစိုးရအသစ္ ႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုႀကည္ ဦးေဆာင္ေသာအတိုက္အခံလႊတ္ေတာ္အတြင္း၊အျပင္ ပုဂၢိဳလ္မ်ားအခ်ိန္မွီ မေဆာင္ရြက္ႏိုင္လွ်င္ မႀကာေသာကာလတြင္ တရုပ္ႏိုင္ငံ၏ကိုလိုနီျဖစ္လာလိမ့္မည္႔ အေရးႀကိဳတင္ေဟာကိန္းထုတ္လိုပါသည္။ ေနျပည္ေတာ္အေျခအျမစ္မွလာေသာသတင္းမ်ားအရရက္ပိုင္းအတြင္းကဒုတိယသမၼတသီဟသူရဦးတင္ေအာင္ျမင္ဦးတရုပ္ႏိုင္ငံသို႔ လွ်ိဳ႔ဝွက္ခရီးထြက္ခြါသြားေႀကာင္း သိရပါသည္။ ဧရာဝတီျမစ္ဆုံေရ ကာတာကိစၥအတြက္ ေဆြးေႏြးရန္သြားေႀကာင္း အတည္ျပဳဆဲသတင္းမ်ားအရ သိရပါသည္။ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီး ဦးဝဏၰေမာင္လြင္ ကေတာ့ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ဝါရွင္တန္ျမိဳ႔ သို႔ေရာက္ရွိေနျပီး သမၼတအိမ္ေတာ္မွတာဝန္ရွိသူမ်ားႏွင့္သမၼတ၏အထူးကိုယ္စားလွယ္ DerickMitchell တို႔ႏွင့္ေတြ႔ဆံုေဆြးေႏြး ေနျပီျဖစ္ပါသည္။

တရုပ္ႏိုင္ငံ သည္ ဖိလစ္ပိုင္၊ ဗီယက္နမ္၊ မေလးရွား၊ ဘရူႏိုင္း တို႔ႏွင့္ျပႆနာျဖစ္ေနေသာ South China Sea အတြင္း Spratly ကြ်န္းစုအေရးကိစၥ ႏွင့္ပတ္သက္၍ အာဆီယံအဖြဲ႔ဝင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ အား တရုပ္ႏိုင္ငံဘက္မွေထာက္ခံရန္ ရပ္တည္ေပးရန္သမၼတဦးသိန္းစိန္ကိုဖိအားေပးလ်က္ ရွိေႀကာင္း သိရပါသည္။ သမၼတဦးသိန္းစိန္ အေနျဖင့္ တရုပ္ႏိုင္ငံ၏ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို လက္ခံလိုစိတ္မရွိေႀကာင္း အာဆီယံႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ သာလက္တြဲသြားလိုသည္႔ဆႏၵရွိသျဖင့္ တရုပ္ေခါင္းေဆာင္မ်ားမေႀကမနပ္ ျဖစ္ေနႀကပါသည္။ Spratly ကြ်န္းစုအေရးကိစၥ ျဖစ္ေနေသာႏိုင္ငံမ်ားအေနျဖင့္လည္း လက္ရွိအေနအထားအရ တရုပ္တို႔ကို ရင္ဆိုင္ရန္ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ ထံမွ စစ္ေရးအကူညီရေရး ခ်ဥ္းကပ္ေနႀကပါသည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာအစိုးရအေနျဖင့္မူ တရုပ္ ႏိုင္ငံအစိုးရကို ေပၚေပၚထင္ထင္ မဆန္႔က်င္ရဲသလို လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖါက္မွဳမ်ားေႀကာင့္ အေမရိကန္အစိုးရ ကိုခ်ဥ္းကပ္ရန္ မဝံ့မရဲျဖစ္ေနရသည္႔ အေျခအေနမ်ိဳးျဖစ္ေနပါသည္။

ထို႔အျပင္ စစ္အာဏာရွင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီးသန္းေရႊ ၏ တစ္ဦးတည္းမွားယြင္းစြာဆံုးျဖတ္ခ့ဲမွဳေႀကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သည္ တရုပ္အစိုးရ ၏ လက္ေဝခံဘဝေရာက္ခ့ဲရပါသည္။ စာခ်ဳပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို တရုပ္တို႔အလိုက် လက္မွတ္ထိုးေရးထိုးေပးခ့ဲရသျဖင့္ လက္ရွိ သမၼတဦးသိန္းစိန္ အစိုးရသည္ ခ်ီတုတ္ခံထားရသည္႔ သေဘာျဖစ္ေနပါသည္။ တရုပ္တို႔၏ ေတာင္းဆိုခ်က္အတိုင္း သမၼတဦးသိန္းစိန္ အစိုးရသည္ နယ္စပ္ေဒသရွိ ”ဝ“ ႏွင့္မိုင္းလားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ားကိုယခင္အေျခအေနမ်ားအတိုင္းေနထိုင္ခြင့္ျပဳရန္ သေဘာတူညီခ့ဲရပါ သည္။ ယေန႔ ျမန္မာတစ္မ်ိဳးလံုး၏ အမ်ိဳးသားေရးကိစၥျဖစ္ေသာ ဧရာဝတီျမစ္ကယ္တင္ေရး သည္ အစိုးရအာဏာပိုင္အမ်ားစုအပါဝင္ တစ္မ်ိဳးသားလုံး၏ ေတာင္းဆိုမွဳေႀကာင့္ သမၼတဦးသိန္းစိန္ အေနျဖင့္ေရကာ တည္ေဆာက္ေရးကိုရပ္တ့ံရန္ဆႏၵရွိေႀကာင္းသိရပါသည္။သို႔ေသာ္တရုပ္အစိုးရ ဘယ္လိုတံု႔ျပန္မလဲဆိုတာ ေစာင့္ႀကည္႔ရေပဦးမည္။ ယခင္အစိုးရလက္ထက္ တရုပ္တို႔ႏွင့္ သေဘာတူလက္မွတ္ထိုးခ့ဲသည္႔ ကိစၥျဖစ္ေန၍ တရုပ္တို႔၏သေဘာထားကိုျပန္လည္ေမးျမန္းဘို႔လိုသလိုကုန္က်သံုးစြဲျပီးေငြေႀကးမ်ား မည္က့ဲသို႔ေဆာင္ရြက္မည္ ဆိုသည္ကိုလည္းညွိႏွိဳင္းရေပဦးမည္ျဖစ္ပါသည္။ ထို႔ေႀကာင့္ သီဟသူရဦးတင္ေအာင္ျမင္ဦး တရုပ္ႏိုင္ငံသို႔ သြားေနရပါသည္။

ဧရာဝတီျမစ္ဆုံေရ ကာတာ တည္ေဆာက္မွဳ ကိစၥ အတြက္ ျမန္မာပညာရွင္မ်ား တရုပ္ႏိုင္ငံသိ့႔သြားေရာက္စဥ္ တရုပ္တာဝန္ရွိသူမ်ားမွ ေရကာတာတည္ေဆာက္မွဳေႀကာင့္ ဆိုးက်ိဳးမ်ားျဖစ္လာမည္ကိုသိရွိျပီး ျဖစ္ေသာလည္း ဘာေႀကာင့္လုပ္ရသလဲဆိုေတာ့”မင္းတို႔အစိုးရကိုယ္တိုင္သေဘာတူလို႔ငါတို႔လုပ္တာ၊မင္းတို႔အစိုးရကိုမင္းတို႔ အျပစ္တင္၊မင္းတို႔အခ်င္းခ်င္းျပႆနာျဖစ္တာငါတို႔ႏွင့္မဆိုင္ဘူး၊ငါတို႔ကေတာ့အက်ိဳးအျမတ္ရွိရင္ ဘာမဆို လုပ္ မွာဘဲ” လို႔ေျပာလႊတ္လိုက္ေႀကာင္းသိရပါသည္။ အကယ္၍ တရုပ္အစိုးရက ဧရာဝတီျမစ္ဆုံေရ ကာတာ တည္ေဆာက္မွဳ ရပ္စဲေရးကို သေဘာမတူခ့ဲဘူးဆိုလွ်င္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဘာဆက္လုပ္ႀကမလဲဆိုတာကိုလဲ စဥ္းစားထားဘို႔လိုမည္ျဖစ္ပါသည္။

သို႔ပါ၍ ဧရာဝတီျမစ္ကယ္တင္ေရးအတြက္ လက္ရွိေဆာင္ရြက္ေနေသာ အမ်ိဳးသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရး အခ်ိန္ဆြဲ မည္ဆိုပါက ျမန္မာႏိုင္ငံသည္မႀကာမွီ တရုပ္တို႔၏ရန္အႏၱရယ္ ႏွင့္ရင္ဆိုင္ရလာႏိုင္ေႀကာင္းသံုးသပ္ တင္ျပအပ္ ပါသည္။

၂၀၁၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာ လ ၂၉ ရက္ 

ဝါရွင္တန္ျမိဳ႔

Credit :U Aung Lin Htut

သမၼတႀကီး ဦးသိန္းစိန္က ယေန႕က်င္းပေနေသာ ျပည္သူ႕လြတ္ေတာ္သို႔ ေပးပို႕သည့္ ဧရာဝတီ ျမစ္ဆံုစီမံကိန္း ရပ္ဆိုင္းမည္ ဟူေသာအခ်က္ ပါဝင္ေသာ သဝဏ္လႊာကို လႊတ္ေတာ္တြင္ ဖတ္ၾကားေနပံု အသံဖိုင္

By Simon Montlake,

Tay Za is the outside face of capitalism in a strange land. But who and what does he represent?

It was a clear morning last February when Tay Za boarded his private helicopter to tour a frozen lake in the far north of Burma, where he owns a luxury mountain lodge. The songs from the previous night's outdoor rock concert, a free event he had sponsored, were still ringing in his ears. As the chopper climbed above 15,000 feet he snapped photos of the lake's scalloped surface. Minutes later the pilot lost altitude and crashed-landed on a mountainside.

Tay Za and the crew scrambled free of the wreckage and made a distress call using a Chinese-made phone. Armed with a handful of candy bars and two bottles of water, they began to descend through waist-deep snowdrifts. That night, as the wind howled, five men and one woman huddled together in the lee of a rock at 12,000 feet, calling out to one another every five minutes to stay awake. "I didn't expect to make it," says Tay Za, 47.

It was another three days before they were plucked alive from the mountainside. By then the plight of Tay Za, Burma's richest tycoons, had become international news, and Burmese army and air force units had been deployed in the search, along with a chartered civilian helicopter from Thailand. All six people survived the ordeal with only minor injuries, though a pilot later lost both his feet to frostbite.

Having pulled off one great escape, can Tay Za manage another? His political connections helped him to prosper under military rule in Burma, also known as Myanmar, but also put him on the radar of Western governments that slapped sanctions on companies in his Htoo Group. The U.S. Treasury calls him "an arms dealer and financial henchman of Burma's repressive junta." While his net worth is disputed, his high-roller lifestyle--Italian sports cars, private jets, fine wines--made him an easy target for opponents of a largely faceless dictatorship.

Now that regime has gone, replaced in March by a semicivilian government that has begun to crack open Burma's economy. As a result the ground has shifted under the feet of Tay Za and other tycoons favored by General Than Shwe, the former dictator, to the delight of rival entrepreneurs jostling for openings. "The old cronies are getting passed over, and they're not happy about it," says a foreign economist.

Like Icarus, the Greek symbol of hubris, Tay Za may have flown too close to the sun. Encouraged by his junta patrons, he invested in lossmaking ventures such as aviation, hotels and agriculture, and offset his income from concessions for timber and gems and lucrative import licenses. Now he must manage a bloated empire that is vulnerable to political reversals, while navigating Burma's economic transition and the emergence of new competitors, potentially backed by foreign capital.

Tay Za’s Major Holdings1. AIR BAGANBurma’s first private airline. Fleet of 12 aircraft. $25 million to $30 million estimated resale.2. ASIA GREEN DEVELOPMENT BANKOpened August 2010.3. HOTELSAureum Palace and Myanmar Treasure branded properties. 17 hotels, over 1,100 rooms: $120 million to $150 million.4. MININGNickel, jade, limestone, gold.5. CONSTRUCTION AND REAL ESTATE$30 million to $40 million in Yangon residential projects.6. EXPORTSTimber, pulses, rice.Credit : Forbes Magazine

Credit : RFA Burmese

By:By Walter Lohman and Robert Warshaw

Known globally for headlines about brutal military crackdowns on protestors, incarceration of over 2,000 political prisoners, rampant corruption, ethnic war, press censorship, and shady dealings with North Korea—involving potentially the development of nuclear weapons—the reclusive nation of Burma has recently attracted attention for nominal reforms, among them the November 2010 election that created a “civilian” government and the subsequent release of Nobel Peace Prize winner Aung San Suu Kyi from house arrest.

As most of the rhetoric and “reforms” are either institutional window dressing or have been seen before,[1] they could very well prove nothing more than an extensive public relations campaign ahead of a decision on whether Burma chairs the Association of Southeast Asian Nations (ASEAN) in 2014. Burma remains far from taking action on the key indicators of real reform. Until it does, the U.S. should hold fast its sanctions and limit future engagement.

Burmese Reforms: Beyond the Surface

Few observers question that last November’s election was farcical at best. President Obama denounced it, asserting that it “failed to meet any of the internationally accepted standards associated with legitimate elections.”[2] Despite widespread criticism, the elections elevated former general and Prime Minister Thein Sein to the presidency.

Aung San Suu Kyi’s release from house arrest and August’s hour-long meeting with Thein Sein were positive steps—but hardly ones taken for benevolent reasons. Simply put, President Thein Sein has likely calculated that her followers no longer threaten his regime, at least not until the 2015 elections. Indeed, with her National League for Democracy party banned from political activism, her movements closely scrutinized, and her appearances restricted, the Nobel Prize winner enjoys only a modicum of freedom. Earlier this month, she published her first article in the Burmese media in many years, yet the government slashed all political reference within it. Meanwhile, over 2,000 political prisoners are still languishing in Burmese prisons.

Burma still ranks abysmally in the annual Freedom House rankings, receiving the lowest score possible. Transparency International’s Corruption Perception Index lists Myanmar as the world’s second most corrupt nation,[3] and The Heritage Foundation’s Index of Economic Freedom ranks Burma as Asia’s second-least-free economy, behind only North Korea. Burma has also “failed demonstrably” on counter-narcotics[4] and is “of particular concern” regarding religious freedom.[5] While few expected dramatic change after one year of civilian rule, policymakers should not forget the realities in Burma as characterized by these various rankings.

Frankly, Burma is still miles away from meriting the lifting of sanctions. U.S. Special Representative and Policy Coordinator for Burma Derek Mitchell’s recent fact-finding trip to Burma did nothing to change this outlook. Mitchell met separately with government and opposition leaders, discussing a broad range of issues. However, he admitted to “no outcomes that were tangible” and recognized that this trip’s purpose was to engage relevant parties, build relationships, and foster trust.

What Should the U.S. Want from Burma, and What Should It Expect?

What the U.S. should want from Burma is simple: rule of law, respect for internationally recognized human right standards, and stability. This will not happen overnight. At the most realistic levels, the U.S. should want Burma to take demonstrable steps toward developing a genuine democratic system, permitting real political dissent, further loosening restrictions on Aung San Suu Kyi, freeing political prisoners, protecting basic human rights, combating its drug trade, and severing its ties with North Korea.

What the U.S. should expect, however, is not so encouraging. The current regime still views maintaining power as its top priority, and without democratic legitimacy, brute force is ultimately its only claim to power. Any genuine challenge to its prerogatives of power will be swiftly extinguished. It will certainly entertain no changes that facilitate such challenge.

Stay the Course

With ASEAN set to decide soon whether Burma will assume the 2014 ASEAN chairmanship, the Burmese regime knows that any political crackdown would seriously jeopardize its standing. To that end, Burma, acting in its national interest, should demonstrate with its actions that its reforms are not merely a public relations campaign.

Until then, U.S. sanctions, outlined through executive orders and congressionally passed mandates,[6] should continue to push Burma toward more substantial political reforms and should not be lifted for the foreseeable future.

Recommendations

Sustain Pressure on Naypyidaw

U.S. sanctions alone have not yielded satisfactory results in Burma, but that does not mean the absence of sanctions would promote reform. In fact, a persuasive argument can be made that a sanctions policy involving the full weight of American diplomacy has never been tried.

Certainly, removing sanctions now would do more to bless the superficial changes that have taken place since 2010 in Burma than they deserve. With the 2014 ASEAN chairmanship in Burma’s sights, a new campaign of U.S.-led pressure, along with continued sanctions, is needed to bring real reform to Burma.

Walter Lohman is Director of, and Robert Warshaw is a Research Assistant in, the Asian Studies Center at The Heritage Foundation.

Secretary-General Ban Ki-moon (right) addresses high-level meeting of the Group of Friends on Myanmar

Recent developments bode well for progress in Myanmar, Secretary-General Ban Ki-moon said today, while calling on the new Government to do more to ensure to bring about an inclusive transition.



A new Government was established in the South-East Asian nation six months ago, and more recently the country has received a series of high-level bilateral visits. In addition, President Thein Sein has made a pledge for Myanmar to “catch up with the changing world.”

“Real opportunities for progress exist, but the Government must step up its efforts for reform if it is to bring about an inclusive – and irreversible – transition,” Mr. Ban said in a press statement issued after the ministerial meeting of the Group of Friends on Myanmar, which was held at UN Headquarters on the margins of the 66th session of the General Assembly.

“In particular, the authorities must cultivate improved dialogue with all political actors and release all remaining political prisoners,” he said.

Mr. Ban said change is not only possible, but necessary, adding that the international community has a responsibility to support Myanmar’s change.

Formed in 2007, the Group of more than a dozen nations and regional blocs is designed to serve as a consultative forum for developing a shared approach in support of the Secretary-General’s good offices mandate on Myanmar.

Meanwhile, Myanmar’s Foreign Minister told the Assembly’s high-level debate today that the Government has launched a series of political, economic and social reforms aimed at improving the welfare of its people, but voiced regret that these efforts are being hampered by international economic sanctions.

Wunna Maung Lwin said that States that imposed unilateral sanctions against Myanmar should lift them now that it has “emerged as a new democratic nation in accordance with the constitution approved by the overwhelming majority of the people.”

He stated that Myanmar attached great importance to the promotion and protection of human rights, and that fundamental rights are guaranteed by the “relevant provisions of the constitution.”

As a gesture of “national reconsolidation,” the Government had last month offered an olive branch to all “national race armed groups,” Mr. Lwin said, adding that some of the groups had accepted the reconciliation offer.

He also highlighted what he said was the granting of an amnesty to 20,000 prisoners by Mr. Sein in May and that all of them had been released by the end of July.

“The President in exercising the mandate vested upon him by the constitution will further grant an amnesty at an appropriate time in the near future.”

The Government is also reaching out to the international community, Mr. Lwin said, pointing out that Myanmar had received visits by heads of State and high-level delegations from regional and international organisations over the past five months. The President also made official visits to Indonesia and China.

Credit : UN News 

By Zin Linn>> 

When the Kachin Independence Organization (KIO) did not support the Myitsone Dam project in Burma, the military-backed President Thein Sein government launched a major offensive, recently targeting the KIA’s Brigade 4 which occupied a key position near the Sino-Burma border. 

After a new military conflict started between the Burmese army and the KIA in June in Kachin State, the KIA post along the Myitkyina-Kambaiti route banned trucks loaded with construction materials and equipment, according to truck drivers on that road. The KIA also damaged key bridges on the road using mines. Part of the Stilwell Road (also called Ledo) was reconstructed in 2006 at a cost of 97 million Yuan (US$15.2 million) by Chinese companies from Yunnan province. 

The Kachin Independence Organization (KIO) has waged revolutionary war for self-determination, including having more power over natural resources in Kachin State. Since June 9, skirmishing has escalated between the KIA and government troops. 

The warfare is related to the outsized developmental dam projects on the Irrawaddy River being built by China. 

Construction continues on a $3.6 billion hydropower dam project on the Irrawaddy River in the face of widespread objections from many environmentalists and social activists, including several celebrities. 

The Myitsone Dam, a joint effort by Burma’s previous military regime and the China Power Investment Corp., is estimated to generate 6,000 megawatts of electricity and 90 percent of the output to be exported to China. Under an agreement signed by Chinese and Burmese officials, CPI will receive 70 percent of the project’s profits. CPI has a plan to build and manage six additional dams on the Irrawaddy and its tributaries. 

Most analysts believe that Burma Army’s new military maneuver in Kachin State aims to protect the Chinese benefits than the Kachin people’s basic rights. The Burma Army has launched a storm-offensive using more than 1,000 soldiers against the KIA’s Brigade 4, based in Northern Shan State, quoting local witnesses Kachin News Group said Saturday. 

According to KIA brigade officers, the battle is continuing at Huphet, Manje, Mung Hkawm, Bang Hpik and Dima. Government troops are firing mortars into the villages in the fighting area. 

Burma Army’s Bureau of Special Operations-2 (BSO-2), Lt-Gen Aung Than Htut is the commander of the offensive, KIA officers said. KIA’s Battalion 2, Battalion 8 and Battalion 9 are resisting the government’s offensive by two Light Infantry Divisions, LID No. 88 and No. 99, which consist of 18 battalions. Magway-based LID No. 88 and Meiktila-based LID No. 99 launched the offensive early Saturday morning. Burmese troops mainly fired mortar rounds at the KIA post in Loi Lem Bum in the evening, said a KIA Brigade officer. 

The battle is the largest offensive against the KIA troops since the civil war started on June 9. Many Burmese soldiers were killed in action and more than 60 injured in the fighting, confirmed a KIA Brigade officer. The Burma Army’s storm-offensive aims to do away with the KIA’s Brigade 4 troops from the area where the oil and gas pipelines to China will cross in Northern Shan State, said the KIA officers. 

According to local sources, civilians in the war zone are being told to leave their villages by the KIA. Thousands of local ethnic Kachin and Shan Internally Displaced Persons (IDPs) in the war zone are fleeing to safe areas and the China border. However, China is strictly refusing entry to ethnic refugees (IDPs) from Burma who are seeking to cross its border, said local witnesses. 

Over 100 Chinese People’s Liberation Army soldiers and over 80 Border Guard Force troops have jointly blocked Burmese IDPs from crossing into Chinese territory at the Chinese Manghai border gate, opposite Mongkoe, said Mongkoe residents. Chinese citizens in Mongkoe and other places in Shan State are allowed to return to their homeland, said witnesses. 

Currently, over 20,000 Kachin IDPs are seeking shelter at the KIA headquarters at Laiza and other areas close to China. China is also blocking the delivery of food, emergency shelter and medicines from China for the Kachin IDPs, referring refugee aid groups, Kachin News Group said. 

Now, there are some hot questions among the citizens. What is the objective of the Burma Army’s current large offensive against the KIO, and why have their peace talks been discontinued? Has the Thein Sein government an objective to colonize the Kachin State under China’s orders? 

Credit : Zin Linn

ေန႕လည္ ၁နာရီ ထိုးၿပီး ၃ မိနစ္ေလာက္မွာပဲ မိုးစက္ေတြက ေ၀ါကနဲ႕ သြန္ခ်လိုက္ပါတယ္။ မိုးစက္ေတြနဲ႕အတူ အ၀ါေရာင္တီရွပ္အက်ီာၤေတြ ၀တ္ထားတဲ႕ အမ်ိဳးသားအမ်ိဳးသမီး အေယာက္ ၃၀ ေလာက္က ကားေတြ၊ လိုင္းကားေတြ၊ ရဲကားေတြကို ျဖတ္ၿပီး မဟာဗႏၶဳလပန္းျခံေရွ႕ကေန ဆူးေလ ဘုရားေပၚကို တက္သြားၾကပါေတာ႕တယ္။

အဲဒီအ၀ါေရာင္တီရွပ္ေတြ ေနာက္ကို ယူနီေဖာင္း၀တ္ ရဲ ၂၀ ေလာက္က ေျပးလိုက္သြားၾကသလို၊ ကင္မရာကိုင္ သတင္းသမား ၃၀ ေလာက္နဲ႕ ၊ အရပ္၀တ္ထားတဲ႕ ရဲ ၂၀ ေလာက္ကလည္း အေျပးအလႊား ေျပးလိုက္ၾကပါတယ္။

ဆူးေလဘုရားေပၚမွာေတာ႕ ဘုရားဖူးသူ နည္းနည္း လံုျခံဳေရးခ်ထားတဲ႕ ယူနီေဖာင္း၀တ္ရဲ၊ ရဲအရာရွိမ်ား၊ အရပ္၀တ္ရဲမ်ားမ်ားနဲ႕ သတင္းသမားေတြက၀ိုင္းၿပီး အ၀ါေရာင္လမ္းေလွ်ာက္လာၾကသူေတြ၊ ဆုေတာင္းေနၾကသူေတြကို ေမးျမန္းၾက၊ ဓါတ္ပံုရိုက္ၾကနဲ႕ပါပဲ။မိုးေတြကလည္း တေ၀ါေ၀ါရြာလုိ႕၊ သတင္းသမားေတြရဲ႕ တေယာက္တခြန္းေမသံေတြနဲ႕ မွတ္တမ္းတင္ ဓါတ္ပံုရိုက္ေနၾကသူေတြၾကားမွာအ၀ါေရာင္၀တ္သူေတြကေတာ႕ တည္တည္ျငိမ္ၿငိမ္ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႕ပါပဲ။

`ဘာေၾကာင္႕ခုလို လမ္းေလွ်ာက္ဆုေတာင္းၾကတာပါလဲ`ဆိုတဲ႕ အေမးအဆံုးမွာ ပန္းေတြ ေပြ႕ထားတဲ႕ မ်က္ႏွာ ခ်ိဳခ်ိဳနဲ႕ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္အရြယ္ အမ်ိဳးသားက ေလသံေအးေအးနဲ႕ပဲ ေျဖပါတယ္။

`၂၀၀၇ ခုႏွစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ ေတာ္လွန္ေရး အထိမ္းအမွတ္ ႏွစ္ပတ္လည္ပါ။ၿပီးေတာ႕ က်ေနာ္တုိ႕ ရဲ႕ ရဲေဘာ္ေတြျဖစ္တဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့သူေတြကို ရည္စူးၿပီး ေကာင္းမႈကုသိုလ္ လုပ္တာပါ။ အကၤ်ီ၀ါကို ၀တ္ဆင္ရျခင္းကလည္း ၂၀၀၇ ျဖစ္စဥ္ကိုပဲ ရည္ရြယ္ကိုယ္စားျပဳၿပီး ၀တ္ဆင္တာပါ။ ဒီအထိမ္းအမွတ္ပြဲမွာ ႏိုင္ငံေရး ယံုၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံ ေနရသူေတြရဲ႕ မိသားစု၀င္ေတြ၊ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ မိသားစု၀င္ေတြ၊ အဂၤါ၀တ္ျပဳ ဆုေတာင္းအဖြဲ႕က အဖြဲ႕၀င္ေတြပါပါတယ္” လို႕ သူက ေအးေဆးစြာပဲ ေျပာပါတယ္။

ခဏၾကာေတာ႕ ရဲအရာရွိၾကီးေတြက အ၀ါေ၇ာင္တီရွပ္၀တ္ေတြနဲ႕ စကားေတြ ေျပာဆိုၾကပါတယ္။မိုးစက္သံေတြနဲ႕ ရပ္ေနရာကေန ဘာေတြ ေျပာၾကသလဲဆို မၾကားရလိုက္ေပမဲ႕၊ ကမၻာေအးကေန ေရာက္လာမဲ႕ အဖြဲ႕ကို ေစာင္႕ေနတာကိုေတာ႕ ၾကားလိုက္ရပါတယ္။

က်န္တဲ႕ အဖြဲ႕၀င္ေတြကေတာ႕ မိုးေရေတြထဲမွာ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ထိုင္ေနၿပီး ဘုရား၀တ္ျပဳေနၾကတယ္။ သူတို႕ဟာ စိုးရြံ႕ေနပံုမရဘူး၊ ပ်ာယာလည္း ခတ္မေနၾကဘူး၊ ျပာယာခတ္ေနတဲ႕ သူေတြ ဟိုပံုရိုက္ ဒီပံုရိုက္နဲ႕ ကင္မရာ၊ ဗီဒီယို ကင္မရာ ကိုင္ထားၾကသူေတြ ၾကားမွာ အ၀ါေရာင္သူေတြကေတာ႕ ေအးေဆးစြာနဲ႕ ဘုရား၀တ္ျပဳေနၾကပါရဲ႕။

ကမၻာေအး ဘုရားမွာ ဆုေတာင္းတဲ႕ အဖြဲ႕ တဖြဲ႕ရွိေသးတယ္၊ သူတုိ႕နဲ႕လည္းဆူးေလမွာပဲ ဆံုဖို႕ ခ်ိန္းထားတယ္ဆိုတဲ႕ စကားေၾကာင္႕ မီဒီယာသမားေတြ ကမၻာေအး ဘုရားဘက္ကို ေရြ႕ဖို႕ ျပင္ၾကတယ္။

ဆူးေလနဲ႕ ကမၻာေအးဘုရား လူခြဲၿပီး ေနၾကမယ္ဆိုၿပီး မီဒီယာသမားေတြ အခ်င္းခ်င္းတိုင္ပင္ၿပီး ကမၻာေအးဘက္ကို ေရြ႕ၾကတယ္။ အဲဒီထဲမွာ က်မလည္းပါတာေပါ႕။

ကားငွားၿပီး ထြက္ခဲ႕ေပမဲ႕ ေရႊဂံုတိုင္ေရာက္ေတာ႕ မိုးေရေတြက လမ္းေပၚတက္ၿပီး ကားဆက္သြားလို႕မရေတာ႕ဘူး၊ သိတယ္မဟုတ္လား၊ ရန္ကုန္မွာ မိုးရြာရင္ မိုးရြာလို႕ နာရီ၀က္မျပည္႕ခင္ လမ္းေတြေပၚေရေတြေရာက္လာတာ ကားေဘာ္ဒီေအာက္ပိုင္း ျမွဳပ္တယ္ေလ၊ အဲဒါနဲ႕ ဆူးေလဘက္ ျပန္လွည္႕လာေတာ႕ ဦးေထာင္ဘိုလမ္းထိပ္မွာ ေရႊဂံုတိုင္ဘက္ကို လမ္းေလွ်ာက္လာတဲ႕ အ၀ါေရာင္အဖြဲ႕ကို ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။

အ၀ါေရာင္၀တ္ဆင္သူေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ေလာက္နဲ႕ ၄ ေယာက္တတြဲလမ္းေလွ်ာက္လာတဲ႕ သူေတြပါ။ အမ်ိဳးသမီးအမ်ိဳၚသားေတြနဲ႕ တက္တက္ၾကြၾကြေလွ်ာက္လာၾကတာပါပဲ။ မိုးေတြလည္း ကင္းစင္စျပဳလာၿပီ အ၀ါေရာင္၀တ္ဆင္သူေတြလည္း ရြဲရြဲစိုစိုနဲ႕ ေဘးနားကလိုက္ၾကည္႕သူေတြလည္း မိုးေရေတြ ရြဲစိုေနၾကပါတယ္။ ကားေပၚကေန လိုက္လာတဲ႕ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ရဲအရာရွိေတြကေတာ႕ မပါဘူးေပါ႕ေနာ္။

လမ္းေလွ်ာက္သူေတြနဲ႕ သူတို႕နားေဘးနားမွာေတာ႕ အရပ္၀တ္နဲ႕ ရဲေတြပါ၊ သူတုိ႕မွာလည္း ကင္မရာေတြ နဲ႕ပါပဲ။ သတင္းေထာက္နဲ႕ စံုေထာက္ေတြလည္း မ်က္လံုးခ်င္း မၾကာခဏ စံုမိၾကပါရဲ႕။ အျမဲေတြ႕ေတြ႕ေနရတဲ႕ သူေတြမို ႕ သူတုိ႕ေတြကလည္း က်မတို႕ေတြကို မွတ္မိ၊ က်မတို႕သတင္းသမားေတြကလည္း သူတို႕ေတြကို မွတ္မိနဲ႕ပါ။လမ္းေလွ်ာက္သူေတြေနာက္ တေကာက္ေကာက္လုိက္ၾကရင္း ေရႊဂံုတိုင္မီးပိြဳင္႕မွာ ရပ္လိုက္ၾကပါတယ္။

ကမၻာေအး အဖြဲ႕က လူစုကြဲသြားၿပီ ဆူးေလကို ျပန္ၾကရေအာင္ဆိုလို႕ ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္လွည္႕ၿပီး ထြက္လာေတာ႕ညေန ၃နာရီ ခြဲကာနီးပါပီ။

ဆူးေလမွာ ျပန္ဆံုၾကေတာ႕ ညေန၄နာရီပါ။ ဆူးေလမွာ သံလ်င္က လာတဲ႕အဖြဲ႕နဲ႕ ေဒၚေနာ္အုန္းလွတို႕အဖြဲ႕ ဆံုၾကၿပီး ဆုေတာင္းဖို႕ ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္။

အ၀ါေရာင္၀တ္စံုေတြနဲ႕ အ၀ါေရာင္ပန္းခက္ေတြကိုင္ၿပီး ညီညီထိုင္လို႕ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ရြတ္ဆို ဆုေတာင္းၾကတာပါ။

`ဒီမိုကေရစီ လႈပ္ရွားမႈမ်ားေၾကာင္႕ အက်ဥ္းေထာင္အသီးသမီးတြင္ ေထာင္က်အက်ဥ္းက်ခံေနရေသာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား အျမန္ဆံုးျပန္လည္း လႊတ္ေျမာက္ပါေစ၊ နယ္စပ္ေဒသအသီးသီးတြင္ ျပည္တြင္းစစ္ေၾကာင္႕ ဒုကၡေရာက္ေနေသာ တိုင္းရင္းသား ျပည္သူလူထုၾကီး တရပ္လံုးျငိမ္းခ်မ္း သာယာေစ ရန္ အတြက္ တန္းတူညီမွ်တဲ႕ စစ္မွန္ေသာ ေတြ႕ဆံုရွင္းလင္းမႈမ်ားႏွင္႕ ေျဖရွင္းႏိုင္ပါေစ`ဆိုၿပီး ဆုေတာင္းၾကတယ္။

ဆုေတာင္းေနတဲ႕ သူတို႕ေတြရဲ႕ ဟန္ပန္နဲ႕ အမူအရာကလည္း ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႕ပါတယ္။ေအာ္ဟစ္ျခင္း၊ ရုိငး္စိုင္းျခင္း စတဲ႕ဟန္ပန္မ်ိဳၚလံုး၀ မရွိၾကပါဘူး၊ သတင္းသမားမ်ား၊ အရပ္၀တ္ ရဲမ်ား၊ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ရဲမ်ားႏွင္႕ အတူ လာေရာက္ၾကည္႕ရွႈၾကေသာ ျပည္သူလူထုမ်ားႏွင္႕ ဆူးေလဘုရား ေနာက္ဘက္မုဒ္ႏွင္႕ေျမာက္ဘက္မုဒ္ၾကားျပည္႕ညွပ္သြားေတာ႕တယ္။

`တိုငး္ျပည္ႏွင္႕ျပည္သူလူထုၾကီး အက်ိဳးႏွင္႕ ဆန္႕က်င္ေသာ ဧရာ၀တီျမစ္ဆံုေရကာတာ စီမံေရးကိစၥ ျပည္သူလူထုၾကီးဆႏၵႏွင္႕ အညီ ျဖစ္ေပၚပါေစ`ဟု အ၀ါေရာင္၀တ္ဆင္သူ၅၀ ၀န္းက်င္ခန္႕က ဆုေတာင္းခဲ႕ၾကတယ္။

အဲဒီေနာက္ေတာ႕ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား အျမန္ဆံုး လႊတ္ေျမာက္ေရး ဆိုတဲ႕ ဆႏၵအေပၚမွာ ျပည္သူလူထုတည္ရွိေနတဲ႕ ဆႏၵကို စည္းကမ္းရွိစြာ ၊ ယဥ္ေက်းစြာႏွင္႕ ဒီေန႕ျဖစ္ေပၚေနတဲ႕ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေရးအေပၚကို ရွငး္ရွင္းလင္းလင္း ျမင္ျမင္သာသာနဲ႕ အားေပးေထာက္ခံလိုက္တဲ႕ သက္ေသျပခ်က္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ျပဳလုပ္ႏိုင္တဲ႕အတြက္ ဒီေန၇ာမွာ ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးေၾကာင္း အမ်ိဳးသားတဦးက ေၾကညာခဲ႕ပါတယ္။ အဲဒီေနာက္ေတာ႕ အ၀ါေရာင္ေတြ လူစု ခြဲလိုက္ၾကပါတယ္။ က်မတို႕ေတြလည္း ကင္မရာသိမ္းၿပီး ျပန္ဖုိ႕ျပင္ၾကပါၿပီ။

ညေနလူစုခြဲေတာ႕ ၄နာရီ ေက်ာ္ပါၿပီ။ မိုးေတြလည္း ကင္းစင္ပါၿပီ။ ေအာင္ျမင္တဲ႕အတြက္ ေက်နပ္ၾကသူေတြ၊ အဖမ္းအဆီးခံရသူ မရွိလို႕ စိတ္ေအးခ်မ္းၾကသူေတြနဲ႕ပါ။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေရႊ၀ါေရာင္ေတာ္လွန္ေရး ၄ ႏွစ္ျပည္႕အထိမ္းအမွတ္ ဆူးေလ ဆုေတာင္းပြဲကေတာ႕ မိုးေရေတြၾကားမွာပဲ ျပီးစီးခဲ႕ပါၿပီ။

က်မတို႕လို သတင္းသမားေတြကတာ႕ အေျပးအလႊားနဲ႕ ရံုးကို ျပန္ၿပီး စာေရးဖုိ႕ အသည္းအသန္ပါပဲ။ ဒၤီေန႕ ဆုေတာင္းပြဲ သတင္းကို ဂ်ာနယ္ေတြမွာ ေဖာ္ျပခြင္႕ရမရ မေသခ်ာၾကေပမဲ႕ သတင္းသမားေတြက ေတာ႕ သတင္းျဖစ္ျဖစ္၊ ေဆာင္းပါးပါးျဖစ္ျဖစ္ေရးၾကမွာပါ။

ဘယ္မွာမွ ေဖာ္ျပခြင္႕မရခဲ႕ရင္လည္း ကိုယ္႕ facebook မွာကိုယ္တင္ၾကမယ္ဆိုတဲ႕က်မလို သတင္းသမားေတြလည္း ရွိေနၾကမွာပါ။

မိတ္ေဆြမ်ားအား ေလးစားခင္မင္လ်က္
ေမသၾကၤန္ဟိန္း




Credit : Dawnmanhon

CHIANG MAI, 26 September 2011 (IRIN) - Human rights activists are reporting an increased incidence of rape against Kachin women in areas of recent military attacks by government forces in northern Myanmar. 

In Kachin State alone, at least 18 cases of rape - sometimes aggravated with murder - were documented over an eight-day period in June by the Kachin Women's Association of Thailand (KWAT), following renewed fighting between government and Kachin forces. 

In September to date, the number of reported rapes has risen to 37 in areas where government troops are active. 

The attacks reportedly came within days of the government breaking the 17-year ceasefire with the Kachin Independence Army (KIA) by attacking ethnic forces in central Kachin State on 9 June. 

The rape survivors included two 15-year-old girls and a 50-year-old woman - who was murdered after her granddaughter was killed, according to the report.  

"For many years, the civilian population has been oppressed. If they [Myanmar's military] suspect that the people are giving information to the KIO, well, sometimes they disappear. Everyone is very afraid to speak out," KWAT spokesperson Ah Noh said. 

David Scott Mathieson, a researcher for Human Rights Watch, added: "The use of sexual violence is one of the most serious within a whole litany of abuses that include forced labour, torture and ill-treatment and extra-judicial execution." 

More than 25,000 people are now believed displaced by fighting in Kachin alone. 

Burmese generals insist they are attempting to bring security to the country by demanding that all Myanmar's armed ethnic groups come under a single Border Guard Force (BGF), controlled by the military. 

But many analysts believe the real reason is to access and control areas containing multiple energy resources such as hydropower dam sites, set to be built to supply neighbouring China with electricity. 

The past year has seen an escalation in fighting as the military has pushed further into Shan, Karen and Kachin areas, bordering China, Laos and Thailand. 

Amnesty International's Benjamin Zawicki says the KWAT report is consistent with previous internal conflicts. 

"During retaliatory strikes, they are often targeting civilians," explained the Thailand-based spokesman. "This was the nature of our report in 2008, Crimes Against Humanity in Eastern Myanmar." 

"For us as a women's organization we also want to focus on violence against women, particularly state violence like rape as a weapon of war...," said Shan Women's Action Network (SWAN) spokesperson Jam Thong. 

She contributed to the 2004 report License to Rape, detailing incidents of sexual violence involving 625 girls and women. 

"It was committed with impunity by the military regime until today and it continues." 

"We document what is happening in Shan state and our sister organization in Karen State. Even in the ceasefire areas of Mon and Chin State and now Kachin State," she said. 

At least 12 rape cases have been documented during the Burmese army's offensive in northern Shan State since March, including a 12-year-old girl who was reportedly raped in front of her mother in July, according to the SWAN report. 

Veteran Kachin general Je Naw La Zing, who maintains the "War Room" in the KIO capital of Laiza, is not surprised that the attacks have occurred. 

"The Burmese soldiers rape the women and kill the villagers and all of this happens but they never report this to their commanders.... They never report to their own base because they think it's not important to let the commander know. They want to wipe out our ethnic group and force us to become Buddhists like them, speak like them and become one of them," he claimed. 

While there is little evidence of any state-sponsored policy to support such an assertion, activists have little doubt such attacks are occurring. Moreover, few have been charged or convicted of such crimes by the government. 

"Sexual assault is probably the most repulsive tactic that they use. It's the most serious," explains HRW's Mathieson. "These reports have been very well documented over a period of years in lots of areas by very credible groups. To dismiss the allegations would be criminal." 

Credit :IRIN Asia

၇ိုဟင္ဂ်ာကို၇ွိမ၇ွိ
ႏိုင္ငံသားျဖစ္သင့္မသင့္ကိုေျပာေနျကတဲ့ ၇ခုိင္ေတြဗမာေတြ ၇ခုိင္နိုင္ငံေ၇းကို
ဘယ္ေလာက္ေလ့လာထားျကျပီလဲ။