လူသိနည္းေသာ မိုက္ကယ္အဲရစ္၏ စြန႔္လြတ္ အနစ္နာခံမွဳ အေၾကာင္း တေစ့ တေစာင္း

အျပင္မွာ က်ေနတဲ့ ႏွင္းဖဲြေလးေတြကုိ ျကည့္ရင္း ႏွင္းေတြ ဖံုးလႊမ္းေနတဲ့ ဘူတန္ႏိုင္ငံက ေတာင္တန္းေတြကုိ ကိုယ္သတိရ မိတယ္။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ္က ဘူတန္ ဘုရင္ မိသားစု ၀င္ေတြ ကုိ စာသင္ေပးေနတဲ့ အခ်ိန္၊ စုကေတာ့ ေတာ္၀င္ႏိုင္ငံျခား ေရးရာ ဌာနမွာ သုေသသနျပဳ လုပ္ငန္းေတြ လုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ေပါ ့။ ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ျပာ တန္းႀကီးေတြရဲ႔ အရိပ္ေအာက္မွာ ကိုယ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အပူအပင္ ကင္းကင္းနဲ ့ အမ်ား အက်ိဳးျပဳ လုပ္ငန္းေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ခြင္႔ ရခဲ႔ ျကတယ္ေလ။

မင္းကုိ ခ်စ္ေရး ဆိုခဲ့တုန္းက၊ တျခား မိန္းကေလးေတြလို “ခ်စ္ပါတယ္” ဆိုတဲ့ အေျဖစကား မ်ိဳးကုိ အေႏွာင္အဖဲြ ့ကင္း ကင္းနဲ ့ရခဲ့တာ မဟုတ္ပါဘူး။ “ျမန္မာျပည္သူေတြရဲ ့ အေရးကုိ ေဆာင္ရြက္ဖို ့ လိုအပ္လာတဲ့ အခ်ိန္မွာ ျပည္တြင္းကုိ ျပန္ၿပီး ျမန္မာ့အေရး ေဆာင္ရြက္ဖို ့ ခြင့္ျပဳရမယ္္” ဆိုတဲ့ သေဘာတူ ညီမွဳ အရင္ရၿပီးမွ သာ ကုိယ့္အခ်စ္ ကုိ မင္းက လက္ခံခဲ့တာ ေလ။ အဲဒီ အခ်ိန္ ကတည္းက မင္းရဲ ့ႏွလံုးသားမွာ တိုင္းျပည္နဲ ့ ျမန္မာျပည္သူျပည္သားေတြသာ ပထမ ေနရာမွာ ရွိေနခဲ့ တယ္ဆိုတာကုိ ကုိယ္ ေကာင္းေကာင္း နားလည္ သေဘာေပါက္ ခဲ့ပါတယ္။ မင္းရဲ ့မြန္ျမတ္တဲ့ လုပ္ငန္းစဥ္ေတြ အတြက္ နားလည္မွဳ ရွိစြာနဲ ့ပါရမီျဖည့္ေပးဖို႔လဲ ကုိယ္ဆံုးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္။

ကိုယ္တို ့ရဲ ့အိမ္ေထာင္သက္တမ္း ၁၆ ႏွစ္သာ ကာလမွာ မင္းဟာ ဇနီးေကာင္း၊ မိခင္ေကာင္း ပီသစြာနဲ ့ အိမ္ေထာင္ တာ၀န္ ကုိ ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္း တာ၀န္ယူႏုိင္ခဲ့တယ္။ အလုပ္တာ၀န္က တဘက္နဲ ့ အိမ္ကုိ အၿမဲတမ္း သပ္သပ္ ရပ္ရပ္၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနဲ ့ ထားတတ္တဲ့ အက်င့္၊ ကေလးေတြအတြက္ ေမြးေန ့ ေတြ၊ ေပ်ာ္ပဲြ ရြင္ပဲြေတြကုိ မပ်က္မကြက္ လုပ္ေပးခဲ့ အက်င့္ ေတြေျကာင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ျကားမွာ မင္းဟာ စံျပအိမ္ရွင္မ ျဖစ္လို ့ေနခဲ့တယ္။

သားႏွစ္ေယာက္ အသက္ ၁၂ႏွစ္နဲ ့ ၁၄ ႏွစ္ အရြယ္ကုိ ေရာက္လာတဲ့အခါ၊ မင္းေမေမ ( ေဒၚခင္ၾကည္) ေနထိုင္မေကာင္း ျဖစ္တဲ့ အေၾကာင္း ဖုန္းရၿပီး၊ ျမန္မာျပည္ကုိ မင္းျပန္သြားခဲ့ရတယ္။ အဲဒီခရီးဟာ ကိုယ္တို ့့မိသားစုရဲ ့ကဲြကြာျခင္းအစလို ့ ကိုယ္တို ့အားလံုး ႀကိဳတင္ မသိထားခဲ့ျကဘူးေနာ္။

စုေရ မင္းဟာ…အိမ္ေထာင္ရွင္ မေကာင္း တစ္ဦး အျဖစ္၊ မိခင္ေကာင္း တစ္ဦး ျဖစ္ရံုတင္ မကပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရဲ ့ သမီးေကာင္း တစ္ေယာက္လဲ ျဖစ္လို ့ ေနျပန္ ပါေရာလား။ ေမတၲာတရားျပည့္၀တဲ့ မိခင္ တစ္ဦး ဘ၀ကေန၊ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ ့တဲ့ ျမန္မာ အမ်ိဳး သမီး တစ္ဦး အျဖစ္ကေန တိုင္းျပည္က လိုအပ္လာျပီေဟ့ ဆိုတဲ့အခါမွာ ႀကမ္းတမ္းတဲ့ နိုင္ငံေရး လွဳပ္ရွားမွဳ လမ္းေၾကာင္းေပၚကုိ ကူးေျပာင္းၿပီး လူထုကုိ ဦးေဆာင္မွဳေတြ ေပးႏိုင္ခဲ့ျပန္တယ္။ မိခင္တစ္ဦးအေနနဲ ့ ေရာ၊ အိမ္ေထာင္ရွင္မ တစ္ဦးအေနနဲ ့ပါ သားေတြကုိ စြန္ ့၊ ခင္ပြန္းကို ထားသြားျပီး ႏိုင္ငံေရး လုပ္ေနတဲ့ မင္းရဲ ့ျပတ္သားတဲ့ လုပ္ရပ္ကုိ မင္းသူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ႔က နားမလည္စြာနဲ ့ ေျပာဆိုေ၀ဖန္ျကတိုင္း သားငယ္ကင္မ္က “ေမေမဟာ သူလုပ္ရမယ့္ အလုုပ္ ေတြကုိ လုပ္ေနတာပါ” လို ့ ျပန္ေျပာေလ့ရွိတယ္။ “ကြ်န္မသားေတြ ကြ်န္မကုိ လိုအပ္ေနၾကမွာကုိ ကြ်န္မ အေၾကာက္ဆံုးပဲ” လို ့ မင္းေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ က်န္းမာေရး ဂရုစိုက္ၿပီး၊ ႏိုင္ငံေရး လွဳပ္ငန္း တစ္ခုတည္း အေပၚ အာရံုထားဖို ့၊ ကေလးေတြ အတြက္ မပူပန္ဖို ့ ဖုန္းထဲကေန ကိုယ့္ေျပာစကားေတြ ဟာ ကေလးေတြ အေပၚ တာ၀န္ေက်ခ်င္လြန္းတဲ့ မင္းအတြက္ စိတ္ေျဖစရာ ျဖစ္ခဲ့လိမ့္မယ္လို ့ ကုိယ္ထင္ပါတယ္။

ျမန္မာ ျပည္တြင္းက အေျခအေနေတြ ဖရိုဖရဲ ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ၊ အထူးသျဖင့္ ဆက္သြယ္ေရးေတြ၊ သတင္းထုတ္ ျပန္မွဳေတြ ညံ့ဖ်င္းလြန္းတဲ့ ကာလျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ကုိယ္တို ့သားအဖ ေတြဟာ မင္းရဲ ့ လံွဳၿခံဳေရးအတြက္ အခ်ိန္နဲ ့ အမွ် စိုးရိမ္ပူပန္ေနခဲ့ျကရပါတယ္။ ဖုန္းသံၾကားတိုင္း မင္းဆီက ဒါမွမဟုတ္ မင္းအေၾကာင္းေျပာႏိုင္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ေယာက္ဆီက ဖုန္းလားလို ့ အၿမဲေမ်ွာ္မိခဲ့ျကတယ္။ “ေမေမဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ” ဆိုတဲ့ ကေလးေတြ အေမးကုိ ခနခနေျဖရတိုင္း ကုိယ့္ရင္မွာ မခ်ိပါဘူး။ မေျပာေကာင္း မဆိုေကာင္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းလို မင္းကုိ လုပ္ႀကံၾကမွာ ကုိလည္း စိုးရိမ္ မိပါတယ္။ စိုးရိမ္ပူပန္ ရလြန္းတဲ့ အတြက္.. မင္းကုိ ေနအိမ္အက်ယ္ ခ်ဳပ္ခ် လိုက္ၿပီ လို ့ သတင္းေတြ ထြက္ေပၚလာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အနည္းဆံုး အိမ္ထဲမွာ အသက္အႏၲရာယ္ေတာ့ မစိုးရိမ္ရေတာ့ဘူးေပါ့ ဆိုျပီး ကေလးေတြကုိ တင္းတင္း ၾကပ္ၾကပ္ ဖက္လို ့ ကုိယ္ေျဖေတြးေတြးခဲ့ပါတယ္။


မၾကာခန ဆိုသလို ျမန္မာ အစိုးရပိုင္ သတင္းစာေတြ ထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္ကုိ လက္ထပ္ထားတဲ့ အတြက္ မင္းမွာ အျပစ္ရွိေျကာင္း ေ၀ဖန္ တိုက္ခိုက္တာ ေတြ ေပၚထြက္လာတိုင္း ကိုယ့့္ေၾကာင္ ့မင္းရဲ ့လွဳပ္ရွားမွဳေတြကုိ ထိခိုက္ေတာ့မလား ဆိုၿပီး စိုးရိမ္ခဲ့ရသလို၊ ကိုယ့္ေၾကာင့္ ေျပာဆိုတိုက္ခိုက္ ခံေနတာကုိ လည္း စိတ္မေကာင္းႀကီး စြာျဖစ္လို ့ေနခဲ့ရပါတယ္။ ျမန္မာ့အေရးအတြက္ ကုိယ္လဲ တတ္ႏိုင္တဲ့ ဘက္က ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ခ်င္တာမို ့ ျမန္မာ့ ဒီမိုကေရစီ လွဳပ္ရွားမွုေတြကုိ ႏိုင္ငံ တကာက ေထာက္ခံ အားေပးမွဳေတြ ရလာေအာင္ ႏိုင္ငံေရး၊ ဘာသာေရး ပုိင္းမွာ လူသိမ်ားတဲ့ ပုဂိဳလ္ေတြ နဲ့ ကုိယ္ တိတ္တဆိတ္ သြားေရာက္ေတြ ့ဆံုျပီး စည္းရံုး လွံဳ ့ေဆာ္မွဳေတြ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ ကုိယ့္ရဲ ့လွုပ္ရွားမွဳေတြ ကုိ ျမန္မာ အစိုးရ ကသိသြားရင္ မင္းကုိ ပုိၿပီး ထိခိုက္မွာ စိုးတဲ့အတြက္ လွ်ိဳ ့၀ွက္စြာနဲ ့ ကိုယ္လွုပ္ရွားခဲ့ပါတယ္။ သတင္း သမားေတြ၊ အင္ တာဗ်ဴး လာေတာင္းတာေတြကုိ လဲ ကုိယ္အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္ရွားခဲ့တယ္။

ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀နဲ ့ ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ကာလအတြင္း၊ အထီးက်န္ေနမယ့္ မင္းအတြက္ ေကာင္းႏိုးရာရာ စာအုပ္ ေတြ ပို ့ေပးခဲ့တယ္။ နယ္ဆလ္မင္ဒဲလားအေျကာင္း၊ ဂႏီၵအေျကာင္း အစရွိတဲ့ စာအုပ္ေတြ ဟာ မင္းရဲ ့လွဳပ္ရွားမွဳေတြကုိ အေထာက္အကူ ျပဳႏိုင္လိမ့္မယ္လို ့ ကုိယ္ထင္ပါတယ္။ အိမ္က နံရံမွာ မင္းပံု ခပ္ႀကီးႀကီး တစ္ပံုကုိ ခ်ိတ္ထားၿပီး၊ ဧည့္ခန္း ထဲမွာ မင္းအတြက္ ႏိုင္ငံတကာက ခ်ီးျမွင့္ထားတဲ့ ဆုတံဆိပ္ မ်ိဳးစံု ေတြရယ္၊ မင္းရထားတဲ့ ႏိုဘယ္ဆု အပါအ၀င္ တျခား ဆုတံဆိပ္ေတြ မ်ိဳးစံုကုိ ကိုယ္ ဂုဏ္ယူစြာနဲ ့ ခင္းက်င္းျပင္ဆင္ထားတယ္။

စုေရ ေနအိမ္ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀နဲ ့ အထိန္းသိမ္းခံ ဘ၀ဟာ မင္းအတြက္ ေရာ၊ ကိုယ့္အတြက္ပါ အင္မတန္ ရွည္လ်ားတဲ့ ကာလေတြပါ။ တခါတေလ မင္းအေၾကာင္း ဘာသတင္းမွ မၾကားရေတာ့ပဲ လေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာသြားတဲ့ အခါေတြမွာ လူမသိ သူမသိဘ၀နဲ ့ မင္းေသမ်ား သြားၿပီ လားလို ့ ေတြးပူေနခ်ိန္မွာ ေဒၚစုအိမ္က စႏရားသံၾကားရတယ္လို ့ သတင္းၾကား လိုက္ရလို ့ ကိုယ့္မွာ ေျပာမျပ တတ္ေလာက္ေအာင္ စိတ္သက္သာရာရ သြားတဲ့ အႀကိမ္ေတြလဲ မနည္းခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္းမွာ မင္းအသက္ရွင္ေနေၾကာင္း ေမ်ွာ္လင့္လို ့ရတဲ့ စႏရားသံေတာင္ မၾကားရေတာ့ဘူး ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္ေသြးပ်က္ ခဲ့ရပါတယ္။ စႏရားပ်က္ သြားတာပဲလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ေငြေၾကးၾကပ္ တည္းလို ့ေရာင္းလိုက္ ရတာမ်ားလား ဆိုၿပီး ေတြးပူရ ေသးတယ္။ ကိုယ့္ဇနီးသည္ တစ္ေယာက္တည္း အားငယ္ေနခ်ိန္၊ အခက္အခဲေတြနဲ ့ ရင္ဆိုင္ေနရခ်ိန္မွာ ခင္ပြန္းသည္ တစ္ ေယာက္ အေနနဲ ့ ေရွ ့ကေန မားမားမတ္မတ္ရပ္ျပီး၊ ဒါမွမဟုတ္ အနားမွာ အားေပးခြင့္ေတာင္ မေပးႏိုင္တဲ့ ဘ၀ကုိလဲ ငါမုန္းတီးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ သတိရွိရွိနဲ ့တိုက္ပဲြ၀င္ေနတဲ့ မင္းလို မိန္းမအာဇာနည္ရဲ ့ ခင္ပြန္းသည္ျဖစ္ရတာကုိေတာ့ ကုိယ္ အၿမဲတမ္း ဂုဏ္ယူမိပါတယ္။

၁၉၉၅ ခု ရဲ ့ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ဖုန္းထဲက ေနမင္း အသံကုိ စၾကားလိုက္ရၿပီး၊ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ဘ၀ကေန လြတ္ေျမာက္ လာၿပီလို ့ သိလိုက္ရေတာ့ ကေလးႏွစ္ေယာက္ကုိ လက္ဆဲြျပီး ကိုယ္တို႔ေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ပါးပါးနဲ ့ျမန္မာျပည္ ကုိ အေျပးသြား ခဲ့ျကတယ္။ သားငယ္ကင္မ္ က လူပ်ိဳႀကီးဖားဖား ျဖစ္ေနတာကုိ ျမင္ေတာ့ အျပင္မွာေတြ ့ ရင္ေတာင္ ရုတ္တရက္မွတ္မိမွာ မဟုတ္ဘူးလို ့မင္းေျပာခဲ့ေသးတယ္ေနာ္။ စုေရ ..တေယာက္တည္း အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀နဲ ့ေနခဲ့ရေပမယ့္ မင္းဟာ အရင္က ထက္ေတာင္ ပိုျပီး တည္ၿငိမ္လာတာကုိ သတိထားမိပါတယ္။ ပန္းေတြပန္ထားတဲ့ နူးညံ့တဲ့ အၿပံဳးေအာက္က ခိုင္မာတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြနဲ ့့သံမဏိ စိတ္ဓာတ္ေတြကုိ ကုိယ္ျမင္ေတြ ့ ခဲ့ရတယ္။ အသက္အရြယ္ မေရြးပါ၀င္တဲ့ မင္းရဲ ့ အသင္းသူ၊ အသင္းသားေတြကုိ ဦးေဆာင္မွဳေပးေနတာ ျမင္ရေတာ့ ငါတို ့မိသားစုေတြ ကဲြကြာေနၾကရတာ အလကား မျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ စိတ္နဲ ့ ကုိယ္ေက်နပ္ခဲ့မိပါတယ္။

အဲဒီ ၁၉၉၅ ခုႏွစ္ ဟာ မင္းနဲ ့ကုိယ္နဲ ့ ေနာက္ဆံုးေတြ ့ခဲ့ၾကရတာပဲေနာ္။ ၁၉၉၈ ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္မွာ ကင္ဆာျဖစ္ေနၿပီ၊ ေနာက္ဆံုးအဆင့္လို ့ သိလိုက္ရေတာ့ ကိုယ္အရမ္းကုိ ေခ်ာက္ျခားသြားတယ္။ လူ ့ ေလာကႀကီးထဲ ေနရဖို ့ အခ်ိန္သိပ္ မက်န္ေတာ့လို ့၊ မေသခင္မွာ မင္းကုိ လူခ်င္းေတြ ့ၿပီး ႏွဳတ္ဆက္သြားခ်င္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ျမန္မာသံရံုး ကုိ သြားျပီး ဗီဇာ ေလ်ွာက္ထားေပမယ့္ ခြင့္မျပဳခ့ျဲကဘူး။ ျမန္မာအစိုးရရဲ ့ ဗီဇာျငင္းပယ္မွဳကုိ အားမေလ်ာ့ပဲ ကုိယ္ ထပ္ႀကိဳးစားေပမယ့္ ေနာက္ဆံုး အႀကိမ္ေပါင္း ၃၀ေလာက္ ရွိလာေတာ့ ကိုယ္အားေလ်ာ့ လာမိၿပီ၊ ခႏၡာကုိယ္က လဲ သိသိသာသာကုိ အားနည္းလာတယ္၊ ကိုယ့္အျဖစ္ကုိ စာနာျပီး ပုပ္ရဟန္းမင္းၾကီးနဲ ့ အေမရိကန္သမၼတ ကလင္တန္တို ့အပါအ၀င္ တျခား မိတ္ေဆြ ေတြက ျမန္မာ အစိုးရဆီကုိ ေမတာရပ္ခံစာ ေရးခဲ့ၾကေပမယ့္ ဗီဇာမရခဲ့ပါဘူး။ ဆိုး၀ါးရက္စက္လွတဲ့ ကံၾကမၼာကုိ ပဲ ကိုယ္ တို ့ အျပစ္တင္ခဲ့ၾကရတယ္။ မင္းဆီကုိ စစ္အရာရွိတစ္ေယာက္က လာေတြ ့ျပီး ကိုယ္နဲ ့ လာေတြ ့ ဖို ့ အဂၤလန္ကုိ အခ်ိန္မ ေရြး ျပန္ႏိုင္ေျကာင္း၊ လိုအပ္တဲ့ ဗီဇာကုိ ခ်က္ျခင္းထုတ္ေပးမယ့္ အေၾကာင္းလာေျပာတယ္ဆိုတာ ကုိယ္ျပန္ၾကား ရတယ္။

အမွန္အတိုင္း ေျပာရင္ မေသခင္၊ ေ၀ဒနာေတြ ခံစားေနရခ်ိန္ မွာ မင္းကုိ အနားမွာ သိပ္ရွိေနေစခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာျပည္က ေနထြက္လာျပီးရင္ ျပည္၀င္ခြင့္အပိတ္ခံရမွာ မို ့ မင္းကုိ ယံုၾကည္အားထားေနတဲ့ ျပည္သူလူထု ကုိ မင္း ဘယ္လို အင္အားနဲ ့မွ ထားရက္ခဲ့ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကုိယ္သိေနျပီးသားပါ။ တိုင္းျပည္နဲ ့ မိသားစုအေရး ျပတ္ျပတ္ သားသား ေရြးခ်ယ္ရမယ့္ အေျခအေနတစ္ခု ကုိ စစ္အစိုးရက အတင္း ဖန္တီးေနခဲ့ေပမယ့္၊ ကုိယ္တို ့ ႏွစ္ေယာက္က အဲဒီလို အျဖစ္မခံခဲ့ၾကဘူးေနာ္။ ကုိယ္တို ့ ခ်စ္သူေတြ မျဖစ္ခင္ကတည္းက တိုင္းျပည္နဲ့ ျပည္သူေတြသာလွွွွ်င္ ပဓာန ဆိုတာ ႏွစ္ ေယာက္စလံုး နားလည္ သေဘာတူခဲ့ျပီးသားမို ့၊ မင္းျပန္လာဖို ့ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကုိ ကုိယ္တို ့ေဆြးေႏြးစရာတစ္ခု အေန နဲ ့ေတာင္ မယူဆခဲ့ျကဘူး။

စုေရ.. ကုစရာေဆးမရွိတဲ့ ကင္ဆာေရာဂါေၾကာင့္ နာက်င္ကိုက္ခဲတဲ့ ေ၀ဒနာေတြကုိ အံၾကိတ္ခံစား ရင္း…ျဗိတိသွွ် သံရံုးက ေန တဆင့္ မင္းဆက္လာမယ့္ ဖုန္းကုိ ေမွ်ာ္ရင္း၊ ျပန္ဆံုၾကမယ္လို့ ၾကိုးစားျပီး အားခဲေနခဲ့ေပမယ့္၊ ကိုယ္ လမ္းေတာင္ ေကာင္းေကာင္း မေလွ်ာက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အားအင္ေတြ ခ်ိနဲ ့လာေနျပီ။ တကယ္လို ့ ကုိယ္ေသသြားခဲ့ရင္ ကုိယ့္ကုိ လာမေတြ ့ ႏိုင္တဲ့အတြက္ မင္းစိတ္မေကာင္းမျဖစ္ပါနဲ ့၊ ကိုယ္တို ့မိသားစု အနစ္နာခံျကရတာေတြ အခ်ည္းႏွီးမျဖစ္ပါေစနဲ ့။ မင္းကုိ ပုိျပီး လိုအပ္ေနၾကတဲ့ သန္းေပါင္းမ်ားစြာေသာ ျပည္သူေတြရဲ ့ မ်က္ႏွာကုိ ျကည့္ပါေနာ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီ ရလာျပီး ေနာင္လာေနာက္သားေတြ ေကာင္းစားတာကုိ ကိုယ္ျမင္ေတြ႔ သြားခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ အျမင္ေတြ က ေ၀၀ါးလာေနျပီ..အသက္ရွဳရတာလဲ ပိုျပီးခက္လာတယ္…ဟုိး ခပ္ေ၀းေ၀း မွာ အေျပးလွမ္းလာေနတဲ့ မင္းရဲ ့ ပံုရိပ္ကလည္း ေ၀းလို႕ ေ၀းလို ့ က်န္ေနခဲ့ျပီ…..
*****************************************************************
(မိုက္ကယ္၏ အျမြာညီအစ္ကုိ အန္ေထာ္နီရဲ ့ ေျပာျကားခ်က္အရ ေဒၚစု က ခင္ပြန္းျဖစ္သူ မိုက္ကယ္အဲရစ္မေသခင္ ႏွုတ္ဆက္စကားေျပာတဲ့ ဗီဒီယို အေခြ ကုိ ျဗိတိသွ် သံရံုးကေန တဆင့္ မိုက္ကယ့္ဆီကုိ ပို ့ေပးခဲ့ေပမယ့္ အဲဒီေခြဟာ မိုက္ကယ္ဆံုးျပီး ၂ ရက္အျကာမွ ေရာက္လာခဲ့တဲ့ အတြက္ မိုက္ကယ္ၾကည့္ခြင့္ မရလိုက္ဘူးလို ့သိရပါတယ္)

၀န္ခံခ်က္၊ ။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္ႏွင့္ မိုက္ကယ္အဲရစ္အေၾကာင္း ကြ်န္မဖတ္ဖူးေသာ စာမ်ားမွ အခ်က္အလက္မ်ားကုိ ကိုးကားျပီး မိုက္ကယ္ အဲရစ္ေနရာမွ ခံစားေရးသားထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ တစံုတရာ အမွားအယြင္းရွိခဲ့ပါက စာေရးသူရဲ ့တာ၀န္သာျဖစ္ပါေျကာင္း။
1.
1 1. The untold love story of Burma’s Aung San Suu Kyi By Rebecca Frayn (Telegraph, Dec 11, 2011)
2. http://en.wikipedia.org/wiki/Michael_Aris
Posted by www.littlevoicefromburma.blogspot.com

Michael Aris – Wikipedia, the free encyclopedia
en.wikipedia.org
Michael Vaillancourt Aris (27 March 1946 – 27 March 1999[1]) was a leading Western authority on Bhutanese, Tibetan and Himalayan culture and wrote numerous books on Buddhism in those regions. He was the husband of Burmese opposition politician Aung San Suu Kyi.

— with Thesu Kyaw.

Written by လွ်ံ မုန္း အိမ္
Source :ေရႊဟသၤာသတင္းဌာန