Latest Highlight

RB Channel

By: Christian N. Desrosiers

After hustling myself out of the city center across a handful of muddy fields, I entered a low wooden building where an elderly imam was waiting for me. His beard was dyed orange in the manner of the Prophet, and it stood out strongly against his skin, dark as rich soil. We spoke in low tones. Secrecy was necessary: if we were caught meeting by one of the many informants in his community it would be bad for me and worse for him. He is a member of a group that Refugees International has dubbed "one of the most persecuted groups in the world."

A Muslim of South Asian rather than Asian stock, the imam is a Rohingya, a minority group in Burma that is at the center of long running controversy regarding their citizenship. With the Burmese government alleging that they are illegal immigrants and the Rohingya asserting that they have lived here for centuries, it is a bitter dispute and much is at stake, though the waters are muddy.

One thing is clear: their life in limbo is a precarious existence. Having been denied Burmese citizenship, they are not citizens of any country, nor is any country enthusiastic about having them as refugees. Those that remain face forced labor, extortion, arbitrary jailing, and murder. Lacking citizenship, legal recourse, and international attention, with scant prospects abroad and fewer at home, their outlook is bleak.

A Disputed History

At the center of the dispute is the Burmese government's claim that the Rohingya are illegal immigrants from Bangladesh.

Between 1824 and 1942, when Burma was part of the British colonial empire, many Bengalis and Indians were brought over to serve in the colonial administration. The British considered this an internal migration, because the movement took place entirely within the bounds of their control.

"The Burmese government still considers, however," Human Rights Watch writes in a report, "that the migration which took place during this period was illegal, and it is on this basis that they refuse citizenship to the majority of the Rohingya."

The government also has on its mind the secession attempt at the formation of the state of Burma led by Rohingya who wanted to join some western parts of the country with East Pakistan.

This is a "massive mistruth," according to a senior Human Rights Watch researcher. Dissenting observers note that the first recorded South Asian immigrants to what is now Burma occurred as early as the 7th century, when a local Buddhist king brought over skilled workers as slaves.

This migration complicates the matter and makes it, perhaps, impossible to resolve because descendents from 7th century immigrants and 20th century immigrants are visually indistinguishable and there exists no conclusive documentation for many alleged illegal inhabitants.

The Response

Though the past is murky, the present that has been born out of the dispute is clear.

"This is kafir country," the imam told me. He is bitter from the years of difficult life in the region.

When the British lost their colony to the Japanese in World War II, and then again to Burmese independence in 1948, there were reprisal attacks against those who had aided and benefited from British rule. Mosques were destroyed and Rohingya villagers were raped, murdered, and tortured.

The fighting between Arakan Buddhists and Rohingya led to a separation of the populations, the Rohingya clustering along the areas near Bangladesh. Significant numbers fled to East Pakistan while others attempted to secede.

After the secession attempt failed the government adopted an official policy of treating the Rohingya as illegal immigrants. Under their new illegal status their properties were confiscated by the government.

The Burmese government has placed conditions on the possibility of Rohingya citizenship that many Rohingya claim are excessively onerous. Article 3 of the 1982 immigration law requires Rohingya seeking citizenship to provide as a prerequisite records demonstrating that their families entered the country prior to 1823. Most Rohingya possess very little, much less official birth records.

With few rights, Rohingya face hostility from many levels of society. During my travels in Arakan state, a common accusation I heard from Arakanese Buddhists was that the Rohingya were "trying to steal our land."

Such xenophobia is present even at the upper levels of the Burmese government. In 2009 the Burmese consul to Hong Kong publicly said that the Rohingya were "ugly as ogres." And In a small library in Arakan I read a history book written by a former Burmese ambassador to the United Nations in which there is a chapter entitled "Is Islam a Threat to Buddhist Culture?" The Rohingya, like all Muslims, the book asserted, were working toward the goal of "world domination," via a strategy of appealing to our sympathy and marrying "our native maidens."

No Hope Abroad

For many Rohingya, escape is the only logical solution to their problem, but, barred from leaving their villages without official bureaucratic approval, the way out is fraught. Non-citizens, they must obtain several forms of official permission before leaving their village, permission which is often denied.

I was told a story about a family who attempted a secret boat trip to Rangoon. They were discovered along the way by soldiers and, when they could not pay the bribe, they were massacred. News of them had come back through a bystander who had attempted and failed to buy the safety of the Rohingya from the soldiers. Stories like this did not make it into any newspaper.

And there are the seemingly endless stories of extortion and abuse at the hands of immigration officers, who, the Rohingya I met asserted, acted with impunity against them because the Rohingya are not citizens. When authorities discovered from an informer that one man's brother had escaped, they came to him demanding a bribe. When he could not pay, they imprisoned him for several months.

Those that make it abroad, often first to Bangladesh, find a grim life in refugee camps, where they are barred from working. More than a quarter million Rohingya fled there in the early 90s.

There is no incentive for Bangladesh to improve conditions there. More refugees means more drains on its budgets In fact, Bangladesh has in the past forcibly repatriated Rohingya refugees. Though this is a violation of the 1951 U.N. Convention on the Status of Refugees, Bangladesh is not a signatory of that accord.

And, in a famous incident, in 2007, the Thai navy disabled Rohingya refugee vessels and abandoned them, all of their occupants still inside, at sea.

No Birds in the Hand, One in the Bush

Recently, within Burma there have been signs of moves toward a more inclusive society. This month, the International Crisis Group released a report, subtitled "Major Reform on the Way," that cites a number of signs that the Burmese government is increasingly interested in democratization.

Aung Sun Suu Kyi, the Nobel Peace Laureate released from years of house arrest last year, has been in talks with government officials and thus far has been allowed to move freely about the country. The government has also awarded visas to outspoken critics of their regime, like Senator John McCain, a long time supporter of Suu Kyi and of sanctions against Burma.

While it is still unclear what is driving the change – speculation runs from a desire to avert an official U.N. inquiry into human rights abuses in the country to the fact that the aging generals are receding into the background – the consensus seems to be that change is happening. "People who say there is no change are not here," Aung San Suu Kyi was recently quoted as saying.

Yet, for the imam there is no change. "None of that affects us," he wrote to me after I'd left. The developments concern minority groups that are ethnically Asian and already, if only nominally, included in Burma's political life; the problem surrounding the Rohingya is a different issue altogether, and the exceptionally difficult task of determining the origin of these people who have no records, remains unchanged.

The ICG's report has been criticized as excessively optimistic by other human rights groups and Rohingya leaders have noted that, even in its optimism, nowhere does the report mention the Rohingya.

In fact, Win Mra, the chairman of the Myanmar Human Rights Council that is cited by the ICG as a significant sign that Burma intends to repair its human rights record, has gone on record denying the existence of the Rohingya.

The only optimistic signs coming through international channels are so bleak as to be almost comical. Chris Lewa, the head of a human rights group focused on Rohingya issues, reports that the Thai navy "confirmed that they will not push them back out to sea."
ရန္ကုန္ကေန တံတားဦးေလဆိပ္ကို ေလယာဥ္နဲ႔ ေရာက္ရွိသြားတဲ့ NLD ပါတီဥကၠ႒ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို သိန္းနဲ႔ခ်ီတဲ့ မႏၱေလးတိုင္း လူထုက မိုးရြာေနတဲ့ ၾကားထဲမွာ ေသာင္းေသာင္းျဖျဖ ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကပါတယ္။
 
၂ဝ၁၂ မတ္လ ၃ ရက္ေန႔က အမ်ိဳးသား ဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠ႒ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေအာင္ပင္လယ္ကြင္းတြင္ ေဟာေျပာပြဲ ျပဳလုပ္စဥ္။ေလယာဥ္ကြင္းကအထြက္ လမ္းတေလွ်ာက္ ႀကိဳဆိုၾကတဲ့ လူထုပရိသတ္ မ်ားလြန္းတဲ့အတြက္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ယာဥ္တန္းဟာ မိန္႔ခြန္းေျပာဖို႔ စီစဥ္ထားတဲ့ သိပၸံလမ္းေထာင့္ ကြင္းထဲကို ေရာက္ဖို႔ ၄ နာရီေလာက္ ၾကာျမင့္ခဲ့တယ္လို႔ ခရီးစဥ္ ႀကိဳဆိုေရး တာဝန္ယူထားတဲ့ NLD အဖြဲ႔ဝင္ ဦးကိုေလးက ေျပာပါတယ္။

အလားတူ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေဟာေျပာမယ့္ ကြင္းထဲမွာလည္း ကြင္းလံုးျပည့္ ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကၿပီး ဒီျမင္ကြင္းအတြက္ ဝမ္းသာပီတိ ျဖစ္ရသလို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို အားကိုး ယံုၾကည္မိပါတယ္လို႔ တက္ေရာက္သူေတြက ေျပာပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ ခရီးပမ္းေနတဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ေဟာေျပာေနရင္း ပရိသတ္ကို ေတာင္းပန္ၿပီး ေခတၱ နားလိုက္ရပါတယ္။ NLD သဘာပတိအဖြဲ႔ဝင္ ဦးဝင္းတင္က ဆက္လက္ ေဟာေျပာခဲ့ရၿပီး ခဏအၾကာမွ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ျပန္လည္ ေဟာေျပာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။

ေဟာေျပာပြဲၿပီးတဲ့အခါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ႏိုဗိုတယ္ ေဟာ္တယ္မွာ အနားယူၿပီး ေနာက္တေန႔ စစ္ကိုင္းဘက္ကို ခရီးဆက္သြားမယ္လို႔လည္း သိရပါတယ္။

ဒီသတင္းနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး အာအက္ဖ္ေအ အဖြဲ႔သား ကိုေနရိန္ေက်ာ္ရဲ႕ တင္ျပခ်က္ကို နားဆင္ႏိုင္ပါတယ္။
Credit Here :
ခ်င္းမုိင္(မဇိၥ်မ) ။ ။ စည္း႐ုံးေရး ႏွင့္ မဲဆြယ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ကန္႔သတ္မႈမ်ားႏွင့္ ေႏွာင့္ယွက္မႈမ်ား ရွိေနေသး သျဖင့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ၏ တရားမွ်တမႈစြာ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈကို ထိခိုက္ႏုိင္္ေၾကာင္း အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ NLD က ပါတီ၏ ေျပာၾကားလိုက္သည္။

မတ္လ ၆ ရက္ေန႔၌ ပါတီေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ေနျပည္ေတာ္ရွိ ဒကၡိဏသီရိ၊ ဥတၱရသီရိ၊ ဇဗၺဴသီရိ၊ ပုဗၺသီရိ ၿမိဳ႕နယ္တို႔တြင္ စည္း႐ုံးေဟာေျပာရန္ စီစဥ္ထားရာ ႏွစ္ေနရာ အတြက္ ခြင့္ျပဳခ်က္ မရေသးဘဲ ကန္႔ကြန္႔မႈမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေနရသည္ဟု NLD ဗဟုိေအာင္ႏုိင္ေရး အတြင္းေရးမႉး ဦးဉာဏ္ဝင္းက ေျပာသည္။

“ဒီေန႔ပဲ အဖြဲ႔ဝင္ေတြထဲက အေၾကာင္းၾကားလာတယ္။ ေလးၿမိဳ႕နယ္မွာ ႏွစ္ၿမိဳ႕နယ္က ခြင့္ျပဳခ်က္ မရဘူး။ ထပ္တင္ ထားတယ္။ က်ေနာ္တို႔ ဒီအတြက္ စုိးရိမ္တယ္။ က်ေနာ္တို႔ဘက္က မွ်တတဲ့ ယွဥ္ၿပိဳင္မႈကုိဘဲ က်ေနာ္တုိ႔ လုိလား တယ္”ဟု ဦးဥာဏ္ဝင္းက ေျပာသည္။

NLD ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည့္ အဆိုေတာ္ (ဦး)ေဇယ်ာေသာ္ ဝင္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ပုဗၺသီရိၿမိဳ႕နယ္ႏွင့္ ေဒၚစႏၵာမင္းဝင္ၿပိဳင္မည့္ ဇဗၺဴသီရီၿမိဳ႕နယ္တို႔တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ပါတီစည္း႐ုံးေရး ေဟာေျပာလိုေသာ္ လည္း ေဟာေျပာရန္ ေနရာမ်ား ယခုထိ မရႏိုင္ေသးျခင္း ျဖစ္သည္။

ပုဗၺသီရိၿမိဳ႕နယ္မွ လယ္ကြက္တခုတြင္ ေဟာေျပာရန္ ျပင္ဆင္ထားမႈကုိ ၿမိဳ႕နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးက ကန္႔ကြက္ထား
ေၾကာင္း ခ႐ုိင္ေကာ္မရွင္မွ ေဖေဖၚဝါရီလ ၂၉ ရက္ေန႔က ထပ္မံ အေၾကာင္းၾကားလာသည္ဟု ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း ဦးေဇယ်ာေသာ္က ေျပာသည္။

“ခြင့္မျပဳဘူးဆုိတဲ့သေဘာ သက္ေရာက္ေနတယ္။ ၿမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳဳပ္ေရးမႉး႐ုံးက စာအရ အဲဒီေနရာက သာသနိကပုိင္
ေက်ာင္းနဲ႔ နီးတဲ့အခ်က္တခ်က္၊ စာသင္ေက်ာင္းနဲ ႔နီးတယ္လုိ႔ ေျပာထားတယ္”ဟု ေျပာသည္။

ယင္းကိစၥကို ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္အထိ ဆက္လက္ တင္ျပသြားမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ၎က ဆက္ေျပာသည္။

ထုိ႔ျပင္ၾကိဳတင္အေၾကာင္းမၾကားဘဲပါတီစည္း႐ုံးေရးဆင္းသည္ဟုဆုိကာ ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲ ေကာ္မရွင္က အေၾကာင္းၾကားလာသည္ဟုလည္း ဦးေဇယ်ာေသာ္က ဆိုသည္။

ႏုိင္ငံပုိင္ သတင္းစာမ်ားတြင္ ‘ငါးမင္းေဆြ’ ကေလာင္အမည္ျဖင့္ ေဝဖန္ေရးေဆာင္းပါးမ်ား ေရးသားေသာ ဦးမင္းေဆြ က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္အား ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ စီးပြားေရးပိတ္ဆို႔မႈ ႏွင့္ပတ္သက္၍ မိမိအမွားကို ဝန္ခံရမည္ဟုေရးသားထားေသာ စာမ်ားကို ရန္ကုန္တုိင္း သံုးခြၿမိဳ႕နယ္တြင္ ျဖန္႔ေဝခဲ့သျဖင့္ NLD က ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္ႏွင့္ သက္ဆုိင္ရာ ရဲစခန္းမ်ားက အေရးယူေပးပါရန္ ေဖေဖၚဝါရီလ ၂၉ ရက္ေန႔က အေၾကာင္းထားသည္ဟုလည္း ဦးဉာဏ္ဝင္းက ေျပာသည္။

ေဖေဖၚဝါရီလ အတြင္းက ေနျပည္ေတာ္တြင္ NLD ပါတီ၏ ဆုိင္းဘုတ္ႏွစ္ခုအား ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရျခင္းကုိလည္း ေကာ္မရွင္ႏွင့္ သက္ဆုိင္ရာ ရဲစခန္းကုိ အေၾကာင္းၾကားထားသည့္တိုင္ ယခုထိ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း မရွိေသးေၾကာင္း သိရသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကလည္း ပါတီစည္း႐ုံးေရးမ်ား ဆက္လက္ ျပဳလုပ္လ်က္ရွိရာ ၾကာသပေတးေန႔တြင္ ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပုိင္း ကေလာ၊ ေအာင္ပန္း၊ ဟဲဟိုးၿမိဳ႕မ်ားသို႔ ေန႔ခ်င္းျပန္ သြားေရာက္စည္း႐ုံး ေဟာေျပာခဲ့ရာ လူထုပရိသတ္ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။
Credit Here :
(ဗကပ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္း ႏွင့္ အင္တာဗ်ဴး)

၂၀၁၂ ခုႏွစ္ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔သည္ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေနဝင္း ဦးေဆာင္ေသာ စစ္အာဏာသိမ္းမႈ ႏွစ္ ၅၀ ျပည့္သည့္ေန႔ ျဖစ္သည္။ ဦးေနဝင္း ေခါင္းေဆာင္သည့္ မဆလ လမ္းစဥ္ပါတီေခတ္ကို ၁၉၈၈ ဒီမိုကေရစီ အံုၾကြမႈျဖင့္ ဖ်က္သိမ္းႏိုင္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး ေစာေမာင္၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္မႉးႀကီး သန္းေရႊတို႔ ဦးစီးသည့္ နဝတ၊ နအဖ စစ္အစိုးရမ်ား ဆက္လက္အုပ္စိုးလာခဲ့ၾကသည္။

ယေန႔ကာလတြင္ ၂ဝဝ၈ အေျခခံဥပေဒအရ ၂ဝ၁ဝ ေရြးေကာက္ပြဲမွ ေရြးခ်ယ္တင္ေျမႇာက္လိုက္သည့္ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ ေခါင္းေဆာင္သည့္ အစိုးရသစ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသည္မွာ တႏွစ္ျပည့္ေျမာက္ၿပီးလည္း ျဖစ္သည္။ ဗမာျပည္ ကြန္ျမဴနစ္ပါတီ (ဗကပ) အျမင္တြင္မူ ယေန႔ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္အစိုးရထိပင္ စစ္အုပ္စု၊ စစ္အစိုးရႏွင့္ စစ္အာဏာရွင္ စနစ္တို႔သာ စိုးမိုးလ်က္ရွိသည္ဟု ဆိုသည္။ ျမန္မာျပည္ ႏိုင္ငံေရးတြင္ သက္တမ္းအရင့္ဆံုး ပါတီႀကီးျဖစ္သည့္ ဗကပ အဘယ့္ေၾကာင့္ ဒီလိုေျပာႏိုင္သနည္း။ အစိုးရအဆက္ဆက္ႏွင့္ ဗကပ ဆက္ဆံေရးအေတြ႔အၾကံဳအေပၚမူတည္၍ စစ္အာဏာရွင္စနစ္ဟူ၍ မည္သို႔ဖြဲ႔တည္လာပံု၊ ထိုစနစ္ေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ထိခိုက္နစ္နာရပံုႏွင့္ လက္ရွိ ဦးသိန္းစိန္ အစိုးရ အေပၚ အျမင္တို႔ကို သိရွိႏိုင္ရန္ ဗကပ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ရဲေဘာ္ဖိုးသံေခ်ာင္းအား မဇၥ်ိမ သတင္းေထာက္ ကိုေပါက္ က ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားသည္။

ဗကပ ကို အဂၤလိပ္လက္ထက္ ၁၉၃၉ ခုႏွစ္က ေျမေအာက္ပါတီအျဖစ္ စတင္ထူေထာင္ၿပီးခ်ိန္မွစ၍ ေျမေပၚပါတီအျဖစ္ သံုးႏွစ္သာ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့သည္။ ေျမေအာက္ပါတီအျဖစ္ ဆက္လက္ရပ္တည္သြားမည္ဟု သိရသည္။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္ ရွိေနဆဲလား။ ရွိဆဲဆိုရင္ ဘာ့ေၾကာင့္ ရွိေနဆဲလို႔ ေျပာႏိုင္ရလဲ။ ဘယ္လိုပံုသ႑ာန္နဲ႔ ရွိေနတယ္လို႔ ေျပာႏိုင္မလဲခင္ဗ်။

ဒီေန႔ ဗမာႏိုင္ငံမွာ အာဏာရယူထားတဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ဦးသိန္းစိန္အစိုးရဟာ စစ္အစိုးရပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဝတ္အစားေတြ၊ အေခၚအေဝၚအသံုးအႏႈန္းေတြ ဘယ္လိုပဲ ေျပာင္းလဲထားပါေစ အေပၚယံနဲ႔ အတြင္းအႏွစ္သာရကို ခြဲၾကည့္တတ္ၾကဖို႔ လိုပါတယ္။ ဒါဟာ ႏိုင္ငံေရးလုပ္သူေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္း၊ `႐ိုးသားမႈစတာေတြနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ ဆက္စပ္ေနပါတယ္။

သူတို႔ အာဏာတက္လာတာဟာ ေ႐ြးေကာက္ပြဲနဲ႔တက္လာတာလို႔ ေျပာေကာင္း ေျပာပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒီေ႐ြးေကာက္ပြဲဟာ အလိမ္အညာ၊ အညစ္အပတ္ျဖစ္တယ္ဆိုတာ ျပည္တြင္းျပည္ပက အားလံုးသိပါတယ္။ ဗမာျပည္သူလူထုကပိုသိ ပါတယ္။ အဲဒီေလာက္ ေျပာင္က်တဲ့ ညစ္ပတ္မႈတခုကို ဘာလို႔ လုပ္လို႔ရသြားတာလဲဆိုေတာ့ ႐ွင္းပါတယ္။ ေသနတ္႐ွိလို႔ပါ၊ တနည္းေျပာရရင္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲဟာ ေသနတ္အင္အားနဲ႔ အဆံုးအျဖတ္ ေပးသြားတဲ့ အာဏာသိမ္းမႈတမ်ိဳးပါပဲ။

ျပႆနာတခုက တခ်ိဳ႕လူေတြဟာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သိန္းစိန္ကေန ဦးသိန္းစိန္လို႔ အေခၚအေဝၚ ေျပာင္းလိုက္တာကို
ေထာက္ျပၿပီး စစ္အစိုးရမဟုတ္ေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာေနၾကတယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေနဝင္းကေန ဦးေနဝင္း လုပ္လိုက္တုန္းက
ေတာ့ အဲဒီလို မေျပာၾကဘူး။ ဦးေနဝင္းရဲ႕ မဆလ ဝန္ႀကီးအဖြဲ႔၊ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာလည္း ‘အရပ္သား’မ်ိဳးစံု ပါတာပဲ မဟုတ္လား။

စစ္တပ္က အာဏာကို ထိန္းထားတယ္လို႔ေျပာတဲ့အေၾကာင္း
“ဗမာျပည္ဟာ ဗိုလ္ေနဝင္းလက္ထက္မွာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံ စာရင္းဝင္သြားၿပီး ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႔ လက္ထက္မွာ ကမၻာေပၚမွာ အက်င့္ပ်က္ လာဘ္စားမႈ အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံ သံုးႏိုင္ငံစာရင္းထဲ ပါသြားတာကိုပဲ ၾကည့္ပါ”

ေတြထဲမွာ စစ္တပ္နဲ႔ အရပ္ဝတ္လဲထားတဲ့ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေတြ
က ရာခိုင္ႏႈန္း ၉၀ ေက်ာ္ ပါဝင္တဲ့ ကာ/လံုအဖြဲ႔ ဆိုတာႀကီး
တည္႐ွိေနတာလည္း ပါပါတယ္။ ဒီအဖြဲ႕ႀကီးဟာ အာဏာ
သိမ္းျခင္းနဲ႔ အေရးေပၚ အေျခအေန ေၾကညာျခင္းတို႔လို အေရးႀကီးတဲ့အရာေတြ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ၿပီး အဲဒီအဖြဲ႕ကို
လႊတ္ေတာ္က ဘာမွ ခ်ဳပ္ကိုင္ႏိုင္စြမ္း မ႐ွိပါဘူး။

ဒီအစိုးရထဲမွာ ‘အရပ္သား’ေတြလည္း ပါတယ္ ဆိုေပမယ့္ အေရးပါတဲ့ သမတ၊ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္၊ ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီး၊
ျပည္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ ႏိုင္ငံျခားေရးဝန္ႀကီးစတဲ့ ေနရာေတြကို စစ္ဗိုလ္နဲ႔စစ္ဗိုလ္‘ထြက္’ ေတြကသာ စီးထားတယ္ဆိုတာ သတိထားသင့္ ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ကာ/လံုထဲမွာ ပါခြင့္႐ွိတဲ့ နယ္စပ္ေရးရာ ဝန္ႀကီးဌာနလိုဟာကိုလည္း အဲဒီလို လူေတြကသာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားပါတယ္။

ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ အစိုးရဖြဲ႔စည္းမႈမွာ စစ္တပ္နဲ႔ မပတ္သက္သူ ဆိုတာဟာ ႐ုပ္ျပသာသာပဲ ပါပါတယ္။ အသံုးခ်တာ သက္သက္ ျဖစ္ပါတယ္။

စစ္အုပ္စုမ်ဳိးဆက္ ဘယ္ႏွစ္ဆက္ ရွိၿပီလို႔ ေျပာႏိုင္မလဲ။ ဒီမ်ဳိးဆက္ေတြကို ဘယ္ဗိုလ္/ဘယ္သူေတြက ကိုယ္စားျပဳ ခဲ့ၾကလဲဗ်ာ။

ဗမာျပည္က စစ္တပ္မွာ စစ္အုပ္စု ဘယ္ႏွစ္ဆက္႐ွိခဲ့ၿပီလဲ ဆိုတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ေတာ့ ေျပာရတာ နည္းနည္းခက္ပါ လိမ့္မယ္။ လူတေယာက္နဲ႔တေယာက္ အျမင္ခ်င္း တူခ်င္မွ တူပါလိမ့္မယ္။ ဖဆပလ အဖြဲ႕ႀကီးထဲမွာ ကိုယ့္အစုေလးနဲ႔ ကိုယ္ အစုဖြဲ႕တယ္ ဆိုတာကေတာ့ ျပႆနာ႐ွိပါတယ္။ အဲဒီဂိုဏ္းဂဏဖြဲ႔မႈဟာ စစ္တပ္ထဲမွာလည္း ေရာင္ျပန္ဟပ္ၿပီး ဗိုလ္ေနဝင္းနဲ႔ ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ႀကီး စသူေတြက အဓိက ေခါင္းေဆာင္ခဲ့တဲ့ ပထမဆံုး စစ္အုပ္စု ေပၚေပါက္ ခဲ့ပါတယ္။ ဒီစစ္အုပ္စုဟာ တပ္ထဲကေန ဗိုလ္ခ်ဳပ္စမစ္ဒြန္းကို ထုတ္ပစ္တာ၊ ဗိုလ္မႉးခ်ဳပ္ေက်ာ္ေဇာကို ပ'ထုတ္တာ စတာေတြ လုပ္ၿပီးေနာက္ တပ္ကို သူတို႔ ေကာင္းေကာင္းအုပ္စိုးမိၿပီးလို႔ ယူဆတာနဲ႔တၿပိဳင္ထဲ ၁၉၅၈ ခုႏွစ္မွာ ပထမဆံုး အာဏာသိမ္းမႈကို လုပ္ေတာ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါဟာ တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရးရၿပီးလို႔ ၁ဝ ႏွစ္ ျပည့္တဲ့ အခါမွာ ေပၚေပါက္တဲ့ စစ္တပ္အာဏာသိမ္းမႈ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီ ပထမဆံုး စစ္အုပ္စုမ်ိဳးဆက္ဟာ ဗမာျပည္မွာ စစ္တပ္က အာဏာယူတဲ့ အစဥ္အလာကို တည္ေထာင္တဲ့ မ်ိဳးဆက္ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ၁၉၆ဝ ခုႏွစ္ ေ႐ြးေကာက္ပြဲမွာ ျပည္သူလူထုက တည္ၿမဲဖဆပလ၊ ဆို႐ွယ္လစ္ အဆက္အႏြယ္ေတြကို လံုးဝ လက္မခံႏိုင္ေၾကာင္း ခါးခါးသီးသီး ေဖာ္ျပလိုက္ေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္းဟာ သူ႔စစ္တပ္ထဲကေန ဗိုလ္ေမာင္ေမာင္၊ ဗိုလ္ေအာင္ေ႐ႊ၊ ဗိုလ္ၾကည္ဝင္း၊ ဗိုလ္သိမ္းတုတ္ စတဲ့ ဆို႐ွယ္လစ္ပါတီအႏြယ္ ထိပ္သီး ၁၃ ေယက္ကို တပ္ထဲက ထုတ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ ဒီ မဆလ ခရီးေၾကာင္းကို ေလွ်ာက္ၾကသူေတြဟာ ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။

တတိယ မ်ိဳးဆက္ကေတာ့ ဗိုလ္ေနဝင္း၊ (သူခန္႔အပ္တဲ့) ဗိုလ္ေစာေမာင္၊ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔တို႔ကို ေျခလွမ္းတဆင့္ၿပီးတဆင့္ ဖယ္႐ွားၿပီး အာဏာခ်ဳပ္ကိုင္ခဲ့တဲ့ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊ အမႉးျပဳတဲ့ မ်ိဳးဆက္ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီမ်ိဳးဆက္ဟာ ဒီေန႔ ဗိုလ္သိန္းစိန္ အထိပဲလို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ဗိုလ္သိန္းစိန္ဟာ ဗိုလ္သန္းေ႐ႊက ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ တင္ေျမႇာက္ခဲ့တဲ့ ဆက္ခံသူ (protege) ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဖာသာ သီးျခားကင္းလြတ္စြာနဲ႔ မိုးေပၚက က်လာသူ၊ ဒါမွမဟုတ္ ေျမႀကီးထဲက ထြက္လာသူ မဟုတ္ပါဘူး။

စစ္အုပ္စုဝင္အခ်င္းခ်င္း ဘယ္လိုပဋိပကၡေတြ ရွိခဲ့ဖူးလဲ။ ဒါေတြဟာ ဘာအေပၚမွာ အေျခခံ ျဖစ္ၾကလဲခင္ဗ်။

စစ္အုပ္စုတြင္း ကြဲတာေတြ အၾကိမ္ၾကိမ္ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
“စစ္အုပ္စုဆိုတာ သေႏၶဘဝကတည္းက ဂိုဏ္းအုပ္စုအသြင္ ေဆာင္ခဲ့တာဆိုေတာ့ တေလွ်ာက္လံုး အဲဒီလကၡဏာ႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗမာျပည္ သမိုင္းမွာ အာဏာရ ထိပ္သီး စစ္ဗိုလ္ေတြအၾကား အာဏာကို အရပ္သားလက္ လႊဲေျပာင္း ေပးခ်င္သူနဲ႔ လႊဲေျပာင္းမေပးခ်င္သူအၾကားက အကြဲအၿပဲ ဆိုတာကေတာ့ မ႐ွိသေလာက္ ႐ွားပါတယ္”

ဒါေပမယ့္နိဂံုးခ်ဳပ္လိုက္ရင္ေတာ့ ဓါးပါတဲ့ကုလား၊ တပ္ကို ကိုင္ထားႏိုင္သူက စားသြားတာခ်ည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အေစာဆံုး အကြဲဟာ ၁၉၄၈ ခုႏွစ္မွာ ဗိုလ္ေဇယ်တို႔တေတြ ေတာခိုတုန္း
က ျဖစ္ပါတယ္။ ဗိုလ္ေဇယ် တို႔ကလည္း လက္နက္ကိုင္ၿပီး
ေတာခိုသြားတာဆိုေတာ့ ဓားပါတဲ့ ကုလားက မစားလိုက္ရ
ပါဘူး။ တပ္ထဲကေန အစုလိုက္အၿပံဳလို္က္ ထုတ္ပစ္တယ္ ဆိုတာဟာ ကြဲတာပါပဲ။ တာဝန္ သိပ္ႀကီးတဲ့ ထိပ္သီးတဦး
တည္းကို၊ ဥပမာ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႔လိုလူကို ထုတ္ပစ္တာဟာ
လည္း တပ္ထိပ္သီးပိုင္းမွာ ကြဲတဲ့ အဓိပၸါယ္ပါပဲ။ သူတို႔ခ်င္း ကြဲတာၿပဲတာေတြမွာ အမ်ားစုဟာ ဂိုဏ္းဂဏေၾကာင့္
ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္အုပ္စုဆိုတာ သေႏၶဘဝကတည္းက ဂိုဏ္းအုပ္စုအသြင္ ေဆာင္ခဲ့တာဆိုေတာ့ တေလွ်ာက္လံုး အဲဒီလကၡဏာ႐ွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဗမာျပည္ သမိုင္းမွာ အာဏာရ ထိပ္သီးစစ္ဗိုလ္ေတြအၾကား အာဏာကို အရပ္သားလက္ လႊဲေျပာင္း ေပးခ်င္သူနဲ႔ လႊဲေျပာင္းမေပးခ်င္သူ အၾကားက အကြဲအၿပဲဆိုတာကေတာ့ မ႐ွိသ
ေလာက္ ႐ွားပါတယ္။ အဲဒီလိုသေဘာထား႐ွိသူဟာ ထိပ္သီး ျဖစ္မလာႏိုင္ ပါဘူး။ သူတို႔ စစ္တပ္တြင္းမွာ စိုင္ေကာ္
လို႔ ၿခံဳေပၚေရာက္လာတယ္ဆိုတာမ်ိဳး မ႐ွိပါဘူး။ ေအာက္အဆင့္ဆင့္မွာ စမ္းသပ္ခံၿပီးမွ ထိပ္ပိုင္း ေရာက္လာ ၾကတာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္ေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး၊ တည္ၿငိမ္ေရးနဲ႔ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္ေရး အတြက္ ဘယ္လို အေႏွာက္အယွက္ အတားအဆီးေတြ ျဖစ္ခဲ့လဲခင္ဗ်။

အတိုေျပာရရင္ တိုင္းျပည္နာပါတယ္။ စီးပြားေရး၊ ႏိုင္ငံေရး၊ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး အဖက္ဖက္ပါပဲ။ ၾကာလြန္းေတာ့ ေဒါင့္ေစ့တယ္လို႔ေတာင္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ စစ္အရာ႐ွိေတြက ေနရာလပ္ မက်န္ေအာင္ ဝင္ၿပီး
ေနရာယူခဲ့/ထားေတာ့ ေနရာလပ္ မက်န္ေအာင္ နစ္နာပါတယ္။

စီးပြားေရးမွာ သူတို႔အေျခခံတာဟာ သူတို႔ရဲ႕ ပုဂၢလိက အက်ိဳးစီးပြားျဖစ္ၿပီး သူတို႔ရဲ႕ စစ္တပ္ကို ေတာင့္တင္းသထက္
ေတာင့္တင္းေအာင္ တည္ေဆာက္ေရးကို ဦးတည္ပါတယ္။ ႏိုင္ငံေတာ္ ႂကြယ္ဝခ်မ္းသာေရး၊ ျပည္သူျပည္သားအက်ိဳး စတာေတြကို ဘယ္တုန္းကမွ အထက္မွာ မထားပါဘူး။ သူတို႔ကိုယ္က်ိဳးရဲ႕ လက္ေအာက္မွာပဲ ထားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ စီးပြားေရးမွာ ဆူလြယ္နပ္လြယ္ အာဏာကေလး ရထားတုန္း ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္လိုက္ဦးမွ ဆိုတဲ့ သေဘာထားမ်ိဳးနဲ႔ခ်ည္း လုပ္ခဲ့တာေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ကမၻာမွာ စစ္အာဏာ႐ွင္နဲ႔ မိုက္ေဖာ္ဆိုးဖက္ စီးပြားေရးစနစ္ (crony capitalism) ဆိုတာ ဒဂၤါးတခုရဲ႕ ေခါင္းနဲ႔ပန္းလို ခြဲလို႔မရတဲ့ အခ်င္းအရာ ျဖစ္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တခုမွာ ဒီလိုစနစ္ ထြန္းကားေနရင္ စီးပြားေရးဟာ တကယ္တမ္း မႀကီးထြား၊ မတိုးတက္ႏိုင္ပါဘူး။

အဲဒီလိုစီးပြားေရးကို မ႑ိဳင္ျပဳၿပီး ေပၚလာတဲ့ လူမႈေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး စတာေတြဟာ မလံုေလာက္တဲ့ ဘတ္ဂ်က္စရိတ္နဲ႔ ဒီစီးပြားေရးစနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဒံုးပ်ံကုန္ေစ်းႏႈန္းေတြနဲ႔ ဘယ္လိုမွ နာလံမထူႏိုင္ေအာင္
ျဖစ္သြားရပါတယ္။ ဒီေန႔ေလာက္ တိုင္းျပည္က လူအင္အားအရင္းအျမစ္ေတြ ျပည္ပကို ယိုဆင္းခဲ့တာ သမိုင္းမွာ ဘယ္တုန္းကမွ မ႐ွိခဲ့ဖူးပါဘူး။ ဒါဟာ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ေၾကာင့္ ေပၚေပါက္လာတဲ့ ကၽြန္ေရာင္းခ်ျခင္းတမ်ိဳး လို႔ေတာင္ ေခၚႏိုင္မယ္ ထင္ပါတယ္။

ဗမာျပည္ဟာ ဗိုလ္ေနဝင္းလက္ထက္မွာ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံ စာရင္းဝင္သြားၿပီး ဗိုလ္သန္းေ႐ႊတို႔လက္ထက္မွာ ကမၻာေပၚမွာ အက်င့္ပ်က္လာဘ္စားမႈ အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံ သံုးႏိုင္ငံစာရင္းထဲ ပါသြားတာကိုပဲ ၾကည့္ပါ။ တျခားလည္း AIDS ေရာဂါျဖစ္ပြားမႈ၊ ကေလးေမြးေသႏႈန္း၊ မေကာင္းတဲ့ဖက္ေတြမွာ ကမၻာ့ထိပ္တန္းစာရင္းဝင္ ျဖစ္ေနတာဟာ စစ္အာဏာ႐ွင္စနစ္ တာ႐ွည္ျခင္းရဲ႕လကၡဏာျဖစ္ပါတယ္။

Source : ကိုေပါက္ | MIzzima

ရန္ကုန္တိုင္း အေရွ႕ပိုင္း တကၠသိုလ္ ပါေမာကၡခ်ဳပ္က ေက်ာင္းသားေတြ ႏုိင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္ရင္ ေက်ာင္းထုတ္ခံရမယ္လို႔ မေန႔က ေခၚယူ ေျပာဆိုေၾကာင္း သတင္းရရွိပါတယ္။




၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဇူလုိင္လ ၇ ရက္ေန႔မွာ ေတြ႔ရေသာ ရန္ကုန္ တကၠသုုိလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦ ျဖစ္ပါသည္။ ဇူလုိင္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ စစ္တပ္၏ ဗုံးေဖာက္ခြဲမွဳေၾကာင့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦ ပ်က္ဆီးခဲ့ရပါသည္။ (မွတ္တမ္းဓါတ္ပုံ)

ဒီကိစၥနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဗမာႏိုင္ငံလံုးဆိုင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢမ်ားအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဗဟုိစည္း႐ုံးေရးေကာ္မတီ တြဲဖက္အတြင္းေရးမွဴး (၂) ကုိမင္းေသြးသစ္က ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္က ေတာင္ပုိင္းခ႐ုိင္ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢကုိ ဖြဲ႔လုိက္ေၾကာင္း၊ အဲဒီသတင္းကုိ ၾကားၿပီး ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဦးေက်ာ္ရဲထြန္းက ဆရာမေတြေရာ၊ ေက်ာင္းသားေတြေရာ ေခၚၿပီး ေက်ာင္းသားႏုိင္ငံေရးလုပ္ရင္ ေက်ာင္းထုတ္ခံရမယ္လုိ႔ သတိေပးေၾကာင္း အာအက္ဖ္ေအကို ေျပာပါတယ္။

အေရွ႕ပိုင္း တကၠသိုလ္ပါေမာကၡခ်ဳပ္က အခုလို ေျပာဆိုတာဟာ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ ျပည့္ၿပီးရင္ ႀကိဳက္တဲ့ႏုိင္ငံေရးပါတီ ဝင္ၿပီး ႏုိင္ငံေရး လုပ္ပုိင္ခြင့္ရွိတယ္ဆုိတဲ့ ၂၀၀၈ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒနဲ႔ မကိုက္ညီေၾကာင္း ကိုမင္းေသြးသစ္က ေျပာပါတယ္။

ေတာင္ပိုင္းခ႐ုိင္ ေက်ာင္းသားသမဂၢကို ေရေၾကာင္းတကၠသိုလ္၊ သမတကၠသိုလ္၊ အေရွ႕ပိုင္းတကၠသိုလ္နဲ႔ အစုိးရ နည္းပညာတကၠသုိလ္ဆုိတဲ့ တကၠသိုလ္ေလးခုက ေက်ာင္းသားေတြ ဖြဲ႔စည္းထားတာပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံ အႏွံ႔မွာလည္း ေက်ာင္းသားသမဂၢေတြ ဖြဲ႔စည္းေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

Source : RFA Burmese





NLD ေအာင္ႏိုင္ေရး ခရီးစဥ္အတြက္လႈံ႕ေဆာ္ေရးလုပ္ေနတဲ့ လူရြင္ေတာ္ပါပါေလးႏွင့္အဖဲြ႕








ေအာင္ပင္လယ္ လယ္ကြင္းတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ LED Screen ႀကီးေတြဆင္ေနတဲ့ ေရႊမန္းေမာင္မ်ား။

ဓါတ္ပံု-ဆိုင္းဆြတ္(YPI)


ႏွစ္ ၅ဝ ၾကာ စစ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးက ဦးေဆာင္တဲ့ ဒီမိုကေရစီ ေျပာင္းလဲေရး ေတြဟာ ေနာက္ျပန္ မသြားေတာ့ဘူးလို႔ ေျပာဖို႔ ေစာလြန္းေၾကာင္း ျမန္မာ အတိုက္အခံ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္က ဗုဒၶဟူးေန႔က ေျပာၾကား ခဲ့ပါတယ္။

တခ်ိဳ႕က သိပ္ အေကာင္းျမင္လြန္း ေနတယ္ ၊ သူ႔အေနနဲ႔ေတာ့ အေျခအေနကို သတိထားၿပီး အေကာင္းျမင္တယ္လို႔ ကေနဒါ နိုင္ငံ ေအာ့တာဝါ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားေတြကို ဗီဒီယိုနဲ႔ စကားေျပာ ရာမွာ ေဒၚ ေအာင္ဆန္း စုၾကည္က ေျပာဆို ခဲ့တာပါ။

အႂကြင္းမဲ့ အာဏာဟာ စစ္တပ္လက္ မွာပဲ ရွိေနေသး တာမို႔ ဒီမိုကေရစီ ကူးေျပာင္းေရးကို စစ္တပ္က လုံးဝ ေထာက္ခံ မလာမခ်င္း ေနာက္ျပန္ လွည့္မယ့္ အႏၲရာယ္ မရွိဘူးလို႔ ေျပာလို႔ မရေသးေၾကာင္း ေဒၚ ေအာင္ဆန္း စုၾကည္က ဆိုပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ အေျခအေနဟာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရး လမ္းစေပၚ ေရာက္ေနၿပီလို႔ ေဒၚ ေအာင္ဆန္း စုၾကည္ ေျပာဆိုခဲ့ၿပီး ဧၿပီ ၾကားေရြးေကာက္ပြဲကို ဝင္ဖို႔ ဆုံးျဖတ္ ခဲ့ပါတယ္။

ေနျပည္ေတာ္မွာ ေဒၚ ေအာင္ဆန္း စုၾကည္ စည္း႐ုံးေဟာေျပာဖို႔ စီစဥ္ထားတဲ့ လယ္ကြင္းကို အသုံးမျပဳဖို႔ ေဒသ အာဏာပိုင္ေတြက တားျမစ္မွုေတြ ရွိေနတယ္လို႔ သတင္း ရရွိပါတယ္

Source : BBC 
ကေနဒါႏုိင္ငံ အေျခစုိက္ Rights & Democracy အဖြဲ႔ President ျဖစ္သူ Mr Gerard Latulippe ႏွင့္ Field Pepresentative South-East Asia ျဖစ္သူ Ms Cavelle Dove တုိ႔ ဦးေဆာင္ေသာအဖြဲ႔သည္ ကုိမင္းကုိႏုိင္ႏွင့္ ကုိကုိႀကီးကုိ မတ္လ ၁ရက္ေန႔ ည ၁၁း၀၀ နာရီမွ ၁၂း၀၀ နာရီအခ်ိန္အထိ ကုိမင္းကုိႏုိင္၏ေနအိမ္မွာ လာေရာက္ေတြ႔ဆုံခဲ့ပါသည္


မနီလာအေျခစိုက္ အာရွဖြံ့ၿဖိုးေရးဘဏ္(ေအဒီဘီ) ဟာ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုေက်ာ္ေလာက္ ျမန္မာနိုင္ငံကို ေငြေၾကးအကူအညီ မေပးဘဲ ရပ္ဆိုင္းထားရာကေန ဖြံ့ၿဖိုးေရး စီမံကိန္းေတြမွာ တိုက္ရုိက္ေငြေၾကးကူညီေပးဖို့ ျပင္ဆင္ေနတယ္လို့ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကား လိုက္ပါတယ္။


ေအဒီဘီဘဏ္ရဲ့အႀကီးအကဲတဦးက ဘလြန္းဘဂ္ စီးပြားေရး သတင္းဌာနနဲ့ ဖိလစ္ပိုင္နိုင္ငံ မနီလာၿမို့က ေအဒီဘီဌာနခ်ုပ္ရံုးခန္းမွာ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းရာမွာ ေျပာၾကားခဲ့တာပါ။

ေအဒီဘီ ဦးေဆာင္ညႊန္ၾကားေရးမႉး ရာဂ်တ္နဂ္က ေအဒီဘီအေနျဖင့္ ျမန္မာနိုင္ငံနဲ့ ့ ျပန္လည္္ဆက္ဆံဖို့ အေသအခ်ာ တိုးျမွင့္ ေဆာင္ရြက္ေနပါတယ္။ ျမန္မာနိုင္ငံကို ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ့ေစလႊတ္ၿပီး ေလ့လာစူးစမ္းမႈေတြ စတင္ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ၿပီးပါၿပီ။

ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ ဖြံ့ၿဖိုးတိုးတက္မႈအတြက္ ဧရာမ စိန္ေခၚမႈေတြ ရွိေနပါတယ္။ အေျခခံ အေဆာက္အဦေတြ တည္ေဆာက္ေရးနဲ့ လူမႈေရးက႑ေတြမွာပါ အေထာက္အပံ့ေတြနဲ့ စြမ္းေဆာင္ရည္ ျမွင့္တင္ေပးဖို့ အေတာ္ေလး လိုအပ္ေနပါတယ္လို့ ေျပာပါတယ္။

ေအဒီဘီအေနနဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံမွာ ဖြံ့ၿဖိုးေရးစီမံကိန္းေတြ တရား၀င္ စတင္လုပ္ေဆာင္နိုင္ဖို့ ့ ဘဏ္ရဲ့ အစုရွယ္ယာ၀င္ေတြဆီက ေထာက္ခံမႈရဖို ့ႀကိုးစားေနတဲ့အေၾကာင္းနဲ့ ့ ျမန္မာနိုင္ငံကို ကူညီဖို့ ကုလသမဂၢနဲ့ ့ ကမ႓ာ့ဘဏ္လို အဖြဲ့အစည္းေတြနဲ့ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သြားမယ္လို့ ေျပာပါတယ္။

ျမန္မာနိုင္ငံမွာ အာဏာရွင္စနစ္ကေန ဒီမိုကေရစီေရး ျပုျပင္ေျပာင္းလဲမႈေတြ ျဖစ္ထြန္းတဲ့အေပၚ ကမ႓ာ့ဘဏ္ အပါအ၀င္ နိုင္ငံတကာ အသိုင္းအ၀ိဳင္းက ဆယ္စုႏွစ္ေတြနဲ့ခ်ီ ရပ္ဆိုင္းထားတဲ့ အကူအညီေတြ ျပန္ေပးဖို့ ့ ျပင္ဆင္ေနခ်ိန္မွာ ခုလို အာရွဖြ႕ံၿဖိုးေရးဘဏ္ကလည္း ကူညီဖို့ ျဖစ္လာတာပါ။

နိုင္ငံတကာေငြေၾကးရန္ပုံေငြအဖြဲ့ (အိုင္အမ္အက္ဖ္)ကလည္း ျမန္မာနိုင္ငံဟာ အာရွရဲ့ စီးပြားေရးနယ္ပယ္သစ္ ျဖစ္လာနိုင္တယ္လို့ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားထားပါတယ္။ ကမ႓ာ့ဘဏ္ကေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံနဲ့ ျပန္လည္ ဆက္သြယ္ ေဆာင္ရြက္မႈေတြ စတင္ လုပ္ေဆာင္ေတာ့မယ္လို့ မၾကာေသးခင္ကမွ ေၾကညာထားပါတယ္။ ေခ်းေငြသစ္ေတြ ခ်ေပးဖို့ကိုေတာ့ ေၾကြးေဟာင္းေတြ ျပန္ဆပ္ၿပီးမွ ေပးမယ္လို ့ေျပာၾကားထားပါတယ္။

အာရွဖြ႕ံၿဖိုးေရးဘဏ္ကုိ ၁၉၆၆ ခုႏွစ္ ကတည္းက စတင္ထူေထာင္ထားတာ ျဖစ္ၿပီး အာရွနိုင္ငံေတြရဲ့ စီးပြားေရး ဖြံ့ၿဖိုးတုိးတက္မႈကို ကူညီပံ့ပုိးေပးဖို့ တည္ေထာင္ထားတာပါ။ အာရွနဲ့ပစိဖိတ္ေဒသက ၄၈ နိုင္ငံနဲ့ အျပင္ဘက္က ၁၉ နိုင္ငံ စုစုေပါင္း အဖြဲ့၀င္နိုင္ငံ ၆၇ နိုင္ငံ ရွိပါတယ္။ ဘဏ္ရဲ့ ရွယ္ယာအမ်ားစုကို အေမရိကန္နဲ့ ဂ်ပန္တို့က ပိုင္ဆိုင္တာ ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာနိုင္ငံကေတာ့ ၁၉၇၃ ခုႏွစ္က ေအဒီဘီ အဖြဲ့၀င္နိုင္ငံ ျဖစ္လာခဲ့ၿပီး ၁၉၈၆-၈၇ ခုႏွစ္ေတြတုန္းကေတာ့ ျမန္မာကို ေခ်းေငြနဲ့နည္းပညာ အကူအညီေတြ ေပးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ျမန္မာစစ္တပ္က အရပ္သားေတြကို ပစ္ခတ္ႏွိမ္နင္းမႈေတြ ျပုလုပ္ခဲ့တဲ့ ၈၈ အေရးအခင္း ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ျမန္မာကို တိုက္ရိုက္ ေငြေၾကး ကူညီေထာက္ပံ့မႈေတြ မေပးေတာ့ဘဲ ရပ္ဆိုင္းထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။ 


Source : ဒီဗီြဘီ




ျမန္မာနိုင္ငံ စာေပနဲ့စာနယ္ဇင္းအဖြဲ့ဟာ အေရးေပၚညီလာခံတခု လာမယ့္ရက္ေတြ အတြင္းမွာ ေခၚယူၿပီးေတာ့၊ ဒီညီလာခံကေန စာေပနဲ့စာနယ္ဇင္းအဖြဲ့ကို ဖ်က္သိမ္းေတာ့မယ္လို့ အဖြဲ့ေခါင္းေဆာင္ တဦးက ေျပာၾကားလိုက္ပါတယ္။

ျမန္မာနိုင္ငံရဲ့ တခုတည္းေသာ စာေပဆိုင္ရာ အဖြဲ့အစည္းျဖစ္တဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံ စာေပနဲ့စာနယ္ဇင္းအဖြဲ့ကို ဖ်က္သိမ္းၿပီး သက္ဆိုင္ရာလုပ္ငန္းေတြေပၚကို မူတည္ကာ ျမန္မာနိုင္ငံ သတင္းစာဆရာမ်ားအသင္း၊ ျမန္မာနိုင္ငံ စာေရးဆရာမ်ားအသင္းနဲ့ ျမန္မာနိုင္ငံ ပုံႏွိပ္ထုတ္ေ၀ျဖန့္ခ်ိသူမ်ား အသင္းဆိုၿပီး သီးျခား လြတ္လပ္တဲ့ စာေပဆိုင္ရာအဖြဲ့အစည္း ၃ ဖြဲ့ ေပၚလာေတာ့မယ္လို့ ျမန္မာနိုင္ငံ စာေပနဲ့စာနယ္ဇင္းက တြဲဘက္ အတြင္းေရးမႈး ဦးကိုကို (ကိုကို – စက္မႈတကၠသိုလ္)က ေျပာပါတယ္။

“မတ္လ ေနာက္ဆံုး အပတ္ေလာက္မွာ ျမန္မာနိုင္ငံ စာေပစာနယ္ဇင္း အေရးေပၚ ညီလာခံလုပ္မယ္။ သတင္းစာထဲမွာလည္း ေခၚထားတယ္။ ေလာေလာဆယ္ ျမန္မာနိုင္ငံစာေရးဆရာအသင္း၊ ျမန္မာနိုင္ငံသတင္းစာဆရာ အသင္း၊ ျမန္မာနိုင္ငံ ပံုႏွိပ္ထုတ္ေ၀ျဖန့္ခ်ိသူမ်ား အသင္းဆိုၿပီး အသင္း ၃ ဖြဲ့ ေျပာင္းလဲတည္ေထာင္ရန္ ရွိပါတယ္။ သီးျခား အသင္းေတြ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အဲဒီ အသင္းတခုခ်င္းစီရဲ့ ဖြဲစည္းပံုစည္းမ်ဉ္းေတြ ေရးဆြဲေနပါတယ္။”

အသစ္ဖြဲ ့စည္းမယ့္ စာနယ္ဇင္းဆိုင္ရာ အသင္း ၃ သင္းမွာ ျမန္မာနိုင္ငံစာေပနဲ့ စာနယ္ဇင္းအဖြဲ့က အမႈေဆာင္ေတြ ျပန္ပါလာမွာ မဟုတ္ဘဲ ညီလာခံကေန ေရြးခ်ယ္ၿပီး အမႈေဆာင္သစ္ေတြနဲ့ ျပန္လည္ ဖြဲ့စည္းသြားမယ္လို့ ဦးကိုကိုက ဆက္ေျပာပါတယ္။

လက္ရွိ ျမန္မာနိုင္ငံစာေပနဲ့စာနယ္ဇင္းအဖြဲ့ကုိ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီးဌာနက ဦးေဆာင္ၿပီးေတာ့ ဖြဲ့စည္းထားတာ ျဖစ္ၿပီး ဌာနဆိုင္ရာေတြက အဆိုျပုထားတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြကို အမႈေဆာင္ အဖြ႕ဲ၀င္အျဖစ္ ထည့္သြင္းထားရတာပါ။

ေနာင္ ဖြဲ့စည္းမယ့္ ျမန္မာနိုင္ငံ သတင္းစာဆရာမ်ား အသင္းကိုေတာ့ အစိုးရကိုယ္စားလွယ္ေတြ မပါ၀င္ဘဲ လြတ္လပ္တဲ့အဖြဲ့အစည္း ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္မယ္လို့ သူက ဆက္ေျပာပါတယ္။

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကလည္း စတုတၴမ႑ိဳင္ေတြအေနနဲ့ ဒီမိုကေရစီ က်င့္စဉ္နဲ့အညီ လြတ္လပ္မႈနဲ့ တာ၀န္ယူမႈကို မွ်မွ်တတ ထိန္းေက်ာင္း ေဆာင္ရြက္သြားနိုင္ေစဖို့ အမ်ုိးသားစာနယ္ဇင္းေကာင္စီ(အစက)ကို ထူေထာင္သြားမယ္လို့ မတ္လ ၁ ရက္ေန့က အစိုးရအဖြဲ့ ၁ ႏွစ္ျပည့္ နိုင္ငံေတာ္အေျချပု မိန့္ခြန္းမွာ ထည့္သြင္း ေျပာၾကားသြားပါတယ္။


Source : ဒီဗီြဘီ


အမ်ိဳးသား ဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႔ခ်ဳပ္(NLD) ဥကၠ႒ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေနျပည္ေတာ္ ခရီးစဥ္အတြင္း လူထုမဲဆြယ္စည္း႐ုံးေဟာ ေျပာမည့္ ေနရာႏွင့္ပတ္သက္၍အာဏာပုိင္မ်ား က ယခုအခ်ိန္အထိ ခြင့္ျပဳခ်က္ မေပးေသးေၾကာင္း သတင္းရသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ မတ္လ ၅ ရက္ေန႔တြင္ ေနျပည္ေတာ္ရွိ ဇမၺဴသီရိ၊ ပုဗၺသီရိ၊ ဒကၡိဏသီရိ၊ ဥတၱရသီရီ ၿမိဳ႕နယ္မ်ား တြင္ လူထုစည္း႐ုံးေရး ေဟာေျပာမည္ျဖစ္ၿပီး ေဟာေျပာမည့္ေနရာႏွင့္ပတ္သက္ၿပီး ေဒသ အာဏာပုိင္မ်ားက လုံၿခဳံေရး အေၾကာင္း ျပခ်က္ျဖင့္ ခြင့္ျပဳျခင္းမရွိေသးေၾကာင္း အဆုိပါၿမိဳ႕နယ္မ်ားမွ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ NLD ပါတီ ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ ေလာင္းမ်ားက ဧရာ၀တီသုိ႔ ေျပာသည္။

ဇမၺဴသီရိၿမိဳ႕နယ္မွ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ေဒၚစႏၵမင္းက“ေဟာေျပာလုိ႔ရမယ့္ ကြင္းႏွစ္ကြင္း ရွာၿပီးတင္ပါတယ္၊ ေနျပည္ေတာ္ ေကာင္စီ႐ုံးနဲ႔ နီးလုိ႔ဆုိတဲ့ လုံၿခဳံေရး အေၾကာင္းျပခ်က္နဲ႔ ပယ္ပါတယ္၊ အခုအခ်ိန္အထိ ေနရာမေပးေသးဘူး”ဟု ဆုိသည္။

ဇမၺဴသီရိၿမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးက အစုိးရပုိင္ လူထုစုေ၀းႏုိင္သည့္ေနရာမ်ားကုိ ျပဳလုပ္ရန္ ခြင့္မျပဳသည့္အတြက္ NLD ပါတီလုိလား သည့္ ဂုံမင္းအင္း ေက်းရြာရွိ ေတာင္သူမ်ားပုိင္ လယ္ကြင္း၌ ျပဳလုပ္ခြင့္ေတာင္းခံျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း၊ သုိ႔ေသာ္ လုံၿခဳံေရးအေၾကာင္းျပ ခ်က္ျဖင့္ ထပ္မံပယ္ခ်ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ၎က ဆက္လက္ေျပာဆိုသည္။

ထုိသို႔ ၿမိဳ႕နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး႒ာနက ေဟာေျပာပြဲျပဳလုပ္ခြင့္ကုိ ျငင္းပယ္သည့္ အတြက္ ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္က လည္း ခြင့္မျပဳျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

မၾကာမီရက္ပုိင္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေရာက္ရွိလာေတာ့မည္ျဖစ္ၿပီး တရားေဟာမည့္ ေနရာခြင့္ျပဳျခင္းမရွိလွ်င္ တရားပြဲကုိ ဇမၺဴသီရိၿမိဳ႕နယ္ NLD႐ုံးခန္းတြင္ ျပဳလုပ္ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ထုိအေျခအေနဆုိလွ်င္ လမ္းပိတ္ဆုိ႔မႈျဖစ္လာႏုိင္ေၾကာင္း ေဒၚစႏၵမင္း က ေျပာ သည္။

ဇမၺဴသီရိၿမိဳ႕နယ္တြင္ ၀န္ထမ္းအမ်ားစု ေနထုိင္လ်က္ရွိေၾကာင္း သိရသည္။ ဇမၺဴသီရိၿမိဳ႕နယ္သည္ ၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲ၌ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ အႏုိင္ရခဲ့သည့္ မဲဆႏၵ နယ္ေျမ ျဖစ္သည္။


ဒကၡိဏသီရိ ၿမိဳ႕နယ္မွ ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္အျဖစ္ ၀င္ေရာက္အေရြးခံမည့္ ဦးႏုိင္ငံလင္းကလည္း“ရန္ေအာင္ျမင္ ဘုရားနား က ကြင္းတုန္းက သာသနိက အေဆာက္အဦးနဲ႔ နီးလုိ႔တဲ့၊ အဲဒီေတာ့ လြတ္လြတ္ကင္းကင္း ရြာမရြာဘက္မွာ လုပ္ဖုိ႔တင္ထားတယ္၊ မရလည္း ဒီကြင္းမွာပဲ လုပ္မယ္”ဟု ေျပာသည္။

ရြာမရြာအနီးရွိကြင္းမွာ ေဟာေျပာပြဲလာေရာက္မည့္ ပရိသတ္အတြက္ အနည္းငယ္ေ၀းလံသည့္အတြက္ ေမာ္ေတာ္ယာဥ္ျဖင့္ ႀကိဳပုိ႔ လုပ္ေဆာင္ေပးရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။
မိမိ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ဒကၡိဏသီရိ မဲဆႏၵနယ္တြင္ ေတာင္သူအမ်ားဆုံးေနထုိင္ၾကၿပီး အစုိးရႏွင့္ စီးပြားေရး ကုမၸဏီႀကီးမ်ား၏ အဓမၼ လယ္ယာေျမသိမ္းဆည္းမႈမ်ားကုိ အမ်ားဆုံးခံစားေနရေၾကာင္း၊ ထုိ႔ေၾကာင့္ NLD အေနျဖင့္ ေတာင္သူမ်ားအက်ိဳးအတြက္ တရားဥပေဒ စုိးမုိးေရးကုိ ဦးစားေပးလုပ္ေဆာင္မည္ျဖစ္ေၾကာင္း ဦးႏုိင္ငံလင္းက ဆက္လက္ေျပာသည္။
ဒကၡိဏသီရိ ၿမိဳ႕နယ္သည္ ၿပီးခဲ့သည့္၂၀၁၀ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ လယ္ယာစုိက္ပ်ိဳးေရး ၀န္ႀကီး ဦးျမင့္လႈိင္၏ မဲဆႏၵနယ္ေျမ ျဖစ္ သည္။

ပုဗၺသီရိၿမိဳ႕နယ္တြင္လည္း ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေဟာေျပာမည့္ေနရာမရရွိေသးေၾကာင္း၊ ေတာင္သူတဦး၏ လယ္ယာေျမတြင္ျပဳ လုပ္ရန္ ၿမိဳ႕နယ္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမႉးထံ တင္ျပထားေသာ္လည္း စာသင္ေက်ာင္းႏွင့္ နီးသည္ဆုိသည့္ အေၾကာင္းျပခ်က္ျဖင့္ ပယ္ခ်ေၾကာင္း NLD ျပည္သူ႔ လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း ဦးေဇယ်ာေသာ္က ေျပာဆုိသည္။

“မူလတန္းေက်ာင္းနဲ႔ နီးတာပါ၊ အခုအခ်ိန္မွာ စာသင္ေက်ာင္းလည္း ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္သြားၿပီ၊ ထပ္ေတာ့ ခြင့္ျပဳခ်က္ေတာင္း ထားတယ္၊ မရေသးဘူး”ဟု ၎က ဆုိသည္။

ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္မွ ထုတ္ျပန္ထားသည့္ ဥပေဒမ်ားႏွင့္အညီ လုပ္ကုိင္ေနျခင္းျဖစ္၍ ခြင့္ျပဳလိမ့္မည္ဟုလည္း ယုံၾကည္ေၾကာင္း ဦးေဇယ်ာေသာ္က ဆက္ေျပာသည္။

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေနျပည္ေတာ္ခရီးစဥ္ ေအာင္ျမင္ေစရန္အတြက္ ျပည္ေထာင္စု ေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္သုိ႔ NLD ေခါင္းေဆာင္ပုိင္းက သြားေရာက္ကာ ညိွႏႈိင္းေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း သိရသည္။
လက္ရွိအေျခအေန၌ ေနျပည္ေတာ္ တခ်ိဳ႕ေသာေနရာမ်ားတြင္ NLDဆုိင္းဘုတ္ဖ်က္ဆီးခံခဲ့ရၿပီး ေက်းရြာမ်ားတြင္လည္း NLD ပါတီ ကိုမဲေပးလွ်င္ ဖမ္းဆီမည္၊ လွ်ပ္စစ္မီးျဖတ္ေတာက္မည္ဟု ၿခိမ္းေျခာက္မႈမ်ားရွိေနေသးသည္ဟု NLD က ေျပာဆိုသည္။

မနက္ျဖန္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ မႏၲေလးၿမိဳ႕သုိ႔ သြားေရာက္မည္ျဖစ္ၿပီး မႏၲေလး- ျပင္ဦးလြင္ ကားလမ္းအနီးရွိ ေအာင္ ပင္လယ္ ရပ္ကြက္တြင္ လူထုကို ေဟာေျပာမည္ျဖစ္သည္။
ထုိ႔ေနာက္ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ႏုိဗုိတယ္ ဟုိတယ္တြင္ တည္းခုိကာ မတ္လ ၄ရက္ေန႔၌ ၀ါဆုိဆရာေတာ္ႏွင့္ မဟာဂႏၶာ႐ုံ ဆရာေတာ္တုိ႔ အား ဖူးေမွ်ာ္မည္ျဖစ္ၿပီး စစ္ကုိင္းၿမိဳ႕လူထုကို ဧရာ၀တီျမစ္ရွိ သဲေသာင္ျပင္တြင္ တရားေဟာမည္ျဖစ္သည္။

မတ္လ ၅ ရက္ေန႔တြင္ တံတားဦး၊ ႏြားထုိးႀကီး၊ မိထၱီလာၿမိဳ႕မ်ားသုိ႔ ၀င္ေရာက္မည္ျဖစ္ၿပီး ညေနပုိင္းတြင္ ေနျပည္ေတာ္ရွိ ဒကၡိဏ သီရိႏွင့္ ဇမၺဴသီရိၿမိဳ႕နယ္မ်ားတြင္ ေဟာေျပာပြဲမ်ား ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ရြဳိင္ရယ္ ကုမျဒာ ဟုိတယ္တြင္ တည္းခုိကာ မတ္လ ၆ ရက္ေန႔တြင္ ဥတၱရသီရိႏွင့္ ပုဗၺသီရိၿမိဳ႕နယ္တြင္ ဆက္လက္ေဟာေျပာမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။


Credit Here :

David M. Robinson
Acting Assistant Secretary, Bureau of Population, Refugees, and Migration
Washington, DC

Good morning and thank you all very much for being here on this otherwise miserable day, and for inviting me to participate in this event. I’d like to start by congratulating Human Rights First for organizing this forum and for compiling the report that will inform our discussion throughout the rest of the morning. In addition to the hard work, inspired work, that went into compiling the report, I want to commend the analysis and recommendations that it offers. They seem to me to be very sound and to provide a solid foundation for action. So thank you, and thank you, Elisa, and all your colleagues.

Having said my thank yous, I also have a confession to make. As I read through the report, I found myself becoming increasingly disturbed. Not just by the subject matter itself, which is, of course, disturbing and should disturb all of us. But rather, I became disturbed by the tone and the vocabulary of the report. The language and the style is admirably measured as all good reports should be. It's very calm and objective. And that's what began to bother me.

Think about the word Xenophobia. It’s a big word. It’s got ten letters and is dripping with Latin. Because of that, it sounds almost clinical, almost sanitized. Phobia. It’s like a condition or a disease that can be treated once it’s properly diagnosed and understood. It conjures images of psychiatrists or other physicians: rational, neutral clinicians who specialize in…Xenophobia.

But that’s not the case, is it? It isn’t measured. Xenophobia basically means hatred. It means hatred for what’s foreign to you. It means hatred for what’s strange or alien or different from you. It means hatred that’s so powerfully felt that it sometimes turns to violence. And you don’t treat hatred. You stomp on it. You combat it, as the Human Rights First report correctly notes in its title. Hatred doesn’t require physicians; it can't be treated by a doctor or some other neutral clinician. Hatred needs opponents. It needs an exorcist, not a psychiatrist.

And so the report disturbed me. The subject matter and emotion were so discordant. Which is another way of saying the report did its job. While the tone and language don't convey, the anger we justifiably feel about the gross injustice inflicted by xenophobic and other bias-based violence, the report, together with this forum, is a strong call to action. Together, they remind us that it's in fact our duty to combat, to exorcise, the pernicious kind of hatred that picks on the world’s most vulnerable people, the kind of hatred that goes after refugees, IDPs, stateless people, gay and lesbian people, religious and ethnic minorities and anybody else who is different, who is alien. The kind of hatred that goes after…well, it goes after people. Not statistics. Not populations. Not representatives of special groups. It goes after people. Individuals with identities, with hopes and dreams and heartbreak and families. Just people.

Since xenophobia goes after people, xenophobia is personal. It may be rooted in historical experience. It may be enshrined in local custom. It may be codified in national law. But xenophobia--hatred-- is always personal. It seeks out and attacks the people who most need compassion. It isolates and oppresses the people who most need justice. And it exposes and crushes the people who most need protection. And that, folks, is intensely personal.

And so combating xenophobia is also personal. Combating xenophobia means taking sides, not simply, as we in the State Department often do, adopting positions. It means abandoning the pretense of uncomfortable acceptance or grudging tolerance or reluctant understanding of abysmal behavior and taking the side of those who most need compassion, the side of those who most need justice, and the side of those who most need protection. And perhaps most importantly, combating xenophobia means taking that word, that measured, clinical, slightly abstract term, and making it in-your-face personal.

As we survey the globe, all of us are familiar with egregious examples of xenophobia and other forms of destructive bias, whether sanctioned or merely tolerated by governments, as the report notes, too: Ethnic Haitians in the Dominican Republic, the Bidoon in Kuwait, or the Rohingya in Burma. These are essentially stateless people, who are denied the protections we take for granted, and then, when driven from their homes, their suffering the additional hardship of becoming refugees or IDPs. We're familiar with sub-Saharan migrants who are brutalized crossing the Sinai, and with economic migrants, stranded and preyed upon in Yemen. And we know about lesbian, gay, bi-sexual and transgender and other people ostracized and sometimes killed in far too many places around the world. The list of victims of hatred and violence is long and it's messy. We all know this.

Knowing all this begs the question. The question, of course, is how do we stop it. Well, I am lucky, in fact, I am privileged, to work for a government that gets it, I work for a government that puts its money where its values are. My bureau, PRM, was built specifically to take the right side, to use diplomacy, programming and advocacy to protect the world's most vulnerable people and to oppose the systematic oppression that they face. And we aggressively pursue this mandate at the local, national and international levels, you all know well, including with health, nutrition, legal, sanitation, shelter, education, livelihood and resettlement interventions and services. And we routinely ping and guide and consult with other governments whether to encourage them to improve their own protection regimes or to dismantle discriminatory practices and policies. And we take a look at oursevles, too, to constantly improve, we look in the mirror. The catalogue of our activism is significant and growing.

But the most important thing we do, the best strategy we employ to combat xenophobia, is to help build and sustain multilayered partnerships, partnerships that turn our policy positions and our program objectives into flesh and blood outcomes. PRM – you all know the statistics – is the single most generous, and I hope most reliable, partner of the United Nations High Commissioner for Refugees, of the International Committee of the Red Cross, of the International Organization for Migration, and of the United Nations Works and Relief Agency for Palestine. These relationships go far beyond writing checks and drafting reports. They are all long-lived relationships that go beyond the reports. They are true partnerships, with all of the dynamism, creativity, and, yes, the tension that lifelong partners generate, and they, along with our NGO partners, are at the heart of a global humanitarian architecture that has one purpose and just one purpose: To protect vulnerable people. Individuals.

Xenophobia is about people. Xenophobic and other forms of bias-based violence are always personal. And so the success or failure of our efforts to stop it cannot be judged primarily in measured, clinical terms: By the treaties we sign, by the laws we cause to be passed, by the dollars we spend. Those may be, those are, important and contributing factors to success. But the real success of our strategies to combat xenophobia has got to be measured by how well we reach specific people, individual human beings. We have to judge ourselves by how well we stand beside those people who need us most. More than anything else that requires vast networks of committed, capable partners and partnerships.

I wish you great luck in your discussions today, I’m sorry I won’t be able to stay, and I hope that you'll approach them from the point of view of the victims or potential victims themselves rather than the organizational imperatives we represent. And if we do that, our strategies will stand on the right side of the equation.

Thank you.

Source : State Dept


ကေလာၿမိဳ႕မွာမိန္ ့ခြန္းေျပာၾကားေနစဥ္




အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ ဥကၠ႒ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ဟာ ရွမ္းျပည္နယ္ တပ္နယ္တစ္ခုုျဖစ္တဲ့ ကေလာၿမိဳ႕မွာ ေထာက္ခံသူ ေထာင္ေပါင္းမ်ားစြာကို မိန္႔ခြန္းေျပာတဲ့အခါမွာ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ေျပာင္းလဲဖို႔ တပ္မေတာ္ကလည္း ပူးေပါင္းပါ၀င္ဖို႔ လိုအပ္တယ္လို႔ ေျပာၾကား လိုက္ပါတယ္။ (မတ္လ ၁ ရက္၊ ၂၀၁၂)




Source : ဒီဗီြဘီ




အေျပာင္းအလဲေတြ ပိုအားေကာင္းလာေအာင္ မိိမိတုိ႔ အစုိးရ ႀကိဳးပမ္းသြားမွာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အစိုးရအဖြဲ႔ထဲမွာ ဂုိဏ္းဂဏ ကြဲျပားေနတယ္ဆိုတာ မဟုတ္ေၾကာင္း သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာ ဒီကေန႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။


Photo courtesy of Yangon Times

ႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတၾကီး ဦးသိန္းစိန္ မိန္႔ခြန္း ေျပာၾကားအျပီး ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ လက္ဆြဲနွဳတ္ဆက္ေနစဥ္
ေနျပည္ေတာ္မွာ က်င္းပေနတဲ့ တတိယအႀကိမ္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္ အစည္းအေ၀း အစိုးရသစ္ရဲ႕ “ပထမ” ႏွစ္ပတ္လည္ အထူးမိန္႔ခြန္းမွာ သမၼတဦးသိန္းစိန္က အခုလို ထည့္သြင္းေျပာၾကား သြားတာပါ။ေလာေလာဆယ္ ျပည္ေထာင္စုလႊတ္ေတာ္မွာ ဝန္ထမ္းလစာ တိုးျမႇင့္ေရးကေန ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ကာကြယ္ေရး အသံုးစရိတ္ေတြကို မူဝါဒခ်မွတ္မယ့္ ႏုိင္ငံေတာ္ ရသံုးဘတ္ဂ်က္ဆိုင္ရာ ဥပေဒ ေလးရပ္ကို ေဆြးေႏြးေနပါတယ္။သမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ့ မိန္႔ခြန္းမွာ အစိုးရသက္တမ္း တစ္ႏွစ္တာနီးပါးကာလမွာ ေအာင္ျမင္မႈေတြ ရွိခဲ့သလို စိန္ေခၚခ်က္ေတြလည္း ရင္ဆိုင္ေနရေၾကာင္း၊ ျပည္တြင္းျပည္ပက သံသယရွိသူေတြ ယံုၾကည္မႈရေအာင္ ႀကိဳးစားေနေၾကာင္း၊ အားလံုး ပါဝင္ႏုိင္တဲ့ ႏုိင္ငံေရးစနစ္တစ္ခု ျဖစ္လာေအာင္၊ တိုင္းရင္းသားေတြ ပါဝင္ႏုိင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း၊ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဘက္မွာ Rule of Law (ေခၚ) တရားဥပေဒ စိုးမုိးေရး ရွိဖို႔လိုေၾကာင္း စတဲ့အခ်က္ေတြကို ထည့္သြင္း ေျပာၾကားသြားပါတယ္။သမၼတဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ေျပာၾကားခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေ၀ဖန္သူေတြရဲ႕အျမင္ကုိ ဦးေနရိန္ေက်ာ္က စုစည္းထားပါတယ္။
Credit Here :

    • Rohingya Exodus