Assistant Secretary of State for Democracy, Human Rights, and Labor Michael H. Posner
National Endowment for Democracy, Washington, DC
Assistant Secretary of State for Democracy, Human Rights, and Labor Michael H. Posner
February 02, 2012
Thank you. It’s terrific to be invited by an organization I admire greatly, the National Endowment for Democracy, to speak about an issue that I care about deeply: Burma and its future.
I must say, though, that it’s a bit hard to come to the NED on the heels of the Secretary of State’s speech at the NDI annual dinner in December what I consider to be one of her finest speeches, on the future of democracy. If any of you missed that speech, I commend it to you.
I also want to thank the NED team that has played a leading role in promoting democracy and civil society in Burma for more than 20 years.
And I’d like to recognize the many other friends and colleagues here who have stood with the Burmese people for decades, both through their programs to promote democracy and their humanitarian work — the folks from the Open Society Institute, the Norwegian Burma Committee, DANIDA, the International Rescue Committee, and in fact every group here at the Burma Donor’s Forum and many, many more. I salute you all for your continued dedication to this important work.
Most of all, I want to honor the Burmese activists who have sacrificed so much to bring about the changes that we are here today to discuss.
Hindsight being 20-20, we can look back over the year 2011 and see that governments around the world have made choices that have profound effects on their people.
In Egypt, President Hosni Mubarak could not stand in the way of the winds of change that swept through Tahir Square, and the transition to democracy continues to move forward. And although we must expect many difficulties and even setbacks in every democratic transition, the Egyptian people are now charting their own future and seeking to build the kind of durable, inclusive democracy they deserve.
In Syria, Bashar al-Assad and his government made a different choice, attempting to cling to power. Since that decision more than 5,400 people, mostly peaceful demonstrators, have been killed by government security forces. This week we are continuing to work with the Arab League to shape an appropriate and effective international response at the UN Security Council, part of our effort to end this tragic chapter in Syrian history.
The news out of Burma has been much more hopeful, as the government has taken a series of actions to change course after years of isolation and human rights abuses. When I travelled there in December with Secretary Clinton, we saw the possibility of real democratic change that could eventually lead to a much brighter future for Burma.
The statements from Nawpidaw are certainly encouraging. At a dinner in Singapore on Monday night, President Thein Sein said, according to press reports, quote: "We want our people to take part in the democratic reform process and we want democracy to thrive in Myanmar. I wish to assure you that I shall endeavor to establish a healthy democracy in Myanmar."
If the leaders continue on this path of democracy and openness, they will free all remaining political prisoners. They will hold fair elections on April 1, allow their people a genuine say in how they are to be governed, end restrictions on the media and the Internet, end the divisive ethnic conflicts, and begin to build a more integrated and peaceful society.
If they continue to pursue this path, they will end their international economic and political isolation, attract aid and investment, and be in a position to build a strong and inclusive economy that shares prosperity widely. Of course that won’t transform Burma overnight. But it will begin to build the kind of government Burma’s people deserve.
I come to speak with you today with great humility, because I am not a Burma expert, and I know that many of you have worked on Burma for years or decades.
I had not visited the country until last fall, when I went first with Special Envoy Derek Mitchell in November, and then again with Secretary Clinton in December. What I do bring to this discussion is experience with countries that are beginning down the long hard road towards democracy. And based on that experience I feel it is a rare privilege to be able to offer help to a country at such an important time.
But our engagement starts from a clear-eyed assessment of where there has been progress and what remains to be done. Let’s start with the progress. We have seen movement on at least three important fronts. First is the release of political prisoners. Since October, the government has released more than 500 political prisoners. That includes most of the highest-profile prisoners. Some of these people had spent decades in jail for nonviolent expression of their political views.
Min Ko Naing, for example, was an 88 Generation student leader who spent most of the last 15 years in jail. He was re-arrested for organizing peaceful walking demonstrations in Rangoon in 2007 and sentenced to 65 years. Sixty-five years. Last week he and four other freed 88 Generation leaders held a press conference in and promised to “support those who want to build justice, freedom and equality” in Myanmar.
There is U Kyaw Min [OO JAW Min], a Rohingya rights activist who was elected as a Minister of Parliament in 1990 but then sentenced to 47 years in 2005 after he met with an international delegation investigating forced labor in Burma. His wife, two daughters and son were also rounded up and sentenced to 17 years simply for being his family members. Today he is free. His wife and two daughters were also freed with him. His son, however, remains in jail.
And there is Hla Hla Win [H-LAH H-LAH WIN], a young journalist arrested while interviewing monks and community leaders on video. She was first charged with having an illegally imported motorcycle, then when she was discovered to be a journalist she was sentenced to an additional 20 years for violating the Electronics Act, which prohibits uploading or downloading data deemed damaging to security. She also was released last month.
President Obama applauded the releases of prisoners of conscience as “a crucial step in Burma’s democratic transformation and national reconciliation process.” These released prisoners—lawyers, journalists, bloggers, activists, ethnic and religious leaders—will be key in building Burma’s future.
A second area where the actions of the Burmese government are significant is the opening to greater debate and discussion of political issues. In the last year the government has engaged Aung San Suu Kyi in a substantive dialogue. It has amended electoral laws, allowing the National League for Democracy and other opposition parties to register as political parties and begin preparing for the April by-elections. It has begun to ease some restrictions on media and civil society, and is beginning to allow humanitarian access for the United Nations and NGOs to conflict areas.
A third, related area where the government has undertaken reforms is in building a stronger democratic foundation. Last year the government passed a new labor law that expands the rights of workers and will allow unions to become legal again for the first time since the 1970s. In December, the Parliament passed new legislation protecting the right of assembly.
We have heard reports that work on a revised press freedoms law is underway. And the government established a new Human Rights Commission.
But much remains to be done. Hundreds of political prisoners are still being held, and a number of the laws used to arrest and detain them remain on the books. Censorship has been relaxed—but the censorship board remains in place. NGOs are allowed to operate—but many have not been allowed to legally register.
Probably the most important and most difficult remaining challenge is the need to end violence in ethnic minority areas and to advance an inclusive, meaningful dialogue leading towards genuine national reconciliation.
The government has struck preliminary ceasefire agreements with the Shan State army and with the Karen National Union, which has been involved in one of the longest-running civil wars anywhere in the world. At the same time violence in Kachin State has worsened, with reports of serious human rights abuses and violations of international humanitarian law.
Ultimately the ethnic violence is rooted in political causes, and it will require negotiated political solutions on both sides to address the underlying grievances.
In the coming months and years we must steel ourselves for challenges that will inevitably come with this transition. Over the years, it’s my observation that when ossified societies begin to loosen up, the process is neither smooth nor linear.
That is why this Administration is committed to a long-term engagement, one that both continues to push for reform and change, while at the same time offering encouragement and support.
As Secretary Clinton said, “The United States will meet action with action.” In response to the January 13 prisoner release, Secretary Clinton announced that we will exchange ambassadors. In a step-by-step fashion, we hope to build a relationship based on mutual respect and tangible progress on the issues that matter most to improving the daily lives of people.
Where Burma goes from here will depend on the political will of its leaders and the willingness of the government’s opponents to engage. And this political will needs to flow from two directions – from the top down, and from the bottom up.
The President and his advisors have created a kind of top-down reform process that has pushed through initiatives at a rapid pace. And this is to their credit. These changes have opened political space. But opening the political space doesn’t bring meaningful change unless people move into that space and start to use it.
It’s like an empty house. If the house is in bad shape, you may have to shore up the roof and hang some drywall before you can even move in. Then you need to bring in some furniture, move in, hang pictures that express your vision of what a home should look like, and invite a bunch of friends over for dinner, or plant a garden. Then that empty house starts to become a home.
To make Burma a home for all of its people requires broad, grassroots engagement by the widest possible range of politically active citizens. Ethnic leaders and bloggers. Lawyers defending clients. Lawmakers writing new media freedom laws. Factory workers forming unions and negotiating for better conditions and higher pay. Human rights advocates working with local powerbrokers to stop forced labor. NGOs working to bring child soldiers home.
All of these groups will need to push for structural changes from the bottom up, at the same time as the political leadership works to push reform from the top down.
I don’t know where those two forces meet. It’s not for us to say. It’s up to the Burmese to find the place where the two sides meet, to build trust on both sides, and to negotiate a space where they can coexist peacefully. That process is how durable, systemic change begins.
So the project of reforming the system from within is immense. It will require both political will from the top down and dynamism from the bottom up. Those who have profited from power in every country are often resistant to sharing it, and thus a backlash is always possible.
I’ve been accused of irrational optimism. But I do believe there is reason to be optimistic. That doesn’t mean that we assume everything is going to work or that we rush our engagement faster than reforms warrant. But it does mean that we reconsider long held assumptions; recognize the dynamic change that is occurring, and seize the opportunities to support the people, and especially politically active civil society, to pursue real, sustainable reforms from within.
And frankly there is another reason why my optimism isn’t irrational. Her name is Daw Aung San Suu Kyi. Her country is fortunate to have a leader of her principles and her caliber to inspire and guide it through these tumultuous times.
On my last visit, I was struck by the warmth and the welcome given the Secretary.
The crowds who lined the streets for miles to welcome her.
The beautiful hug she got from Daw Aung San Suu Kyi.
The man who took an American official’s hands at the airport and said with tears in his eyes, “Thank you for coming to our country.”
The desire, expressed to us by so many Burmese, to rejoin the world – and not just the international banking system, but the international community.
Change is never guaranteed, but there is an appetite for change. And I know that all of you continue to work extremely hard to be part of it.
Beijing's long-time ally might be redirecting its attention to the West.
 |
| Myanmar's new civilian president, Thein Sein, stands next to Chinese President Hu during a signing ceremony in Beijing. / Reuters |
Last October, Secretary of State Hillary Clinton gave a speech to the New York Economic Club. She spoke on the need for the United States to improve its statecraft by using economic policy to enhance its diplomatic leverage abroad. The speech was delivered in the context of widespread concern inside the State Department that Beijing's economic and aid policies have proven more effective than the muddle-through approaches of Western democracies.
From a distance, authoritarian great powers appear far more efficient at harnessing economic tools for strategic advantage. But recent developments in Burma suggest that Beijing's statecraft may not be as effective as has been suggested.
Beijing's Influence
Burma remains the most ostracized country in Asia outside North Korea. Since the junta's brutal crackdown of protesters in 1988, the United States and the European Union have imposed increasingly robust economic sanctions against the regime. China also faced international condemnation over the repression of demonstrators following the 1989 Tiananmen protests, and since the 1990s, Beijing has emerged as Rangoon's most dependable ally.
Rangoon seems willing to take shelter under Beijing's embrace: China is behind two-thirds of all foreign investment in Burma and is its second-largest trading partner after Thailand. China is the primary supplier of military equipment to the Tatmadaw, Myanmar's armed forces. Beijing provides diplomatic and political cover for the regime, consistently vetoing U.S. plans to investigate allegations of civilian repression through UN agencies. Without Chinese economic and technical assistance, the stuttering Burmese economy would have completely collapsed, endangering the continued rule of the junta. It is no wonder that Burma is sometimes dismissed as a Chinese "economic colony" or even as the unofficial twenty-third province of China.
Turning West
When President Thein Sein took office last March, few expected much change from the emergence of a so-called civilian government. But the last few months in Burma have taken the region and America by surprise.
The president suspended the $3.6 billion Chinese-funded Myitsone Dam project on the northern mouth of the Irawaddy River. The dam was to send 90 percent of the hydroelectric power generated to Yunnan Province in China for the next fifty years.
In an unexpected move, Rangoon has welcomed several senior American officials over the past few months. These include Secretary of State Hillary Clinton, former presidential candidate John McCain, former vice-presidential candidate Joe Lieberman and Senate Minority Leader Mitch McConnell. All have returned expressing cautious optimism about the prospect of political reform in Burma.
Clinton was even granted an audience with Nobel Peace Prize-winner Aung San Suu Kyi, who is considered by the West to be the legitimate leader of Burma on account of her election victory in 1990. Rangoon has approved meetings between Suu Kyi, Thai prime minister Yingluck Shinawatra and British foreign secretary William Hague. Released from house arrest in 2010, she was recently cleared to run for parliamentary elections in April 2012.
Cautious Reform
China's continued courting of Burma is understandable--and to be expected. Burma is of strategic importance because it is superbly positioned above the Andaman Sea, which leads into the shipping chokepoint of the Malacca Straits. Potential transport routes through Burma also offer southern Chinese provinces an alternative to relying solely on U.S.-patrolled maritime routes through Southeast Asia.
But as in African countries such as Zimbabwe, Sudan, Algeria and Nigeria, China is also interested in the resources of its southern neighbor: oil, gas, minerals, timber and hydropower generation. Almost all Chinese investment in Burma is in these sectors and by state-owned-enterprises (SOE). And as is often the case with Chinese SOE activity in poor countries ruled by authoritarian, corrupt regimes, the implied pact between Beijing and its partner's political elites--with both under less pressure to address the concerns of their citizens than in genuine democracies--offers little in the way of economic, employment or social return to local populations. For example, Beijing puts no pressure on its SOEs to limit the environmental impact of commercial activities--especially mining--in foreign lands. Resentment is only deepening: Locals in the northeast economic regions close to China have long complained that commerce is dominated by Chinese entrepreneurs and businesses.
As in parts of Africa, Burma's leaders are discovering that Chinese authoritarian largesse has a price. China negotiates with weak authoritarian countries from a position of strength. "No-strings-attached" economic aid, investment and political cover are explicit extensions of Chinese foreign policy, and Beijing expects considerable strategic and economic returns. In contrast, the activities of Western firms and those from countries such as Japan are watched by the government and other concerned groups. Even stringent conditions-based aid, preferred by democratic countries and institutions such as the World Bank, is beginning to appear more attractive.
As Beijing can attest, even authoritarian regimes must eventually respond to demands of their citizens. China will remain Burma's primary economic partner. But Rangoon is reaching out to democratic states--and promising gradual political reform in the future--in order to find alternatives to Burma becoming a de facto Chinese colony.
This pivot does not necessarily mean that genuinely free and fair elections will be held in Burma soon. But it should cast doubt on the self-defeating argument making the rounds in democratic capitals, including Washington, that authoritarian powers like China are far more efficient and successful at statecraft than their democratic rivals.
Source here
ျပည္ေထာင္စုၾကံ့ခုိင္ေရးႏွင့္ဖြဲံ႕ၿဖိဳးေရးပါတီက ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ကိုယ္စားလွယ္ေလာင္းစာရင္းကို ေဖေဖာ္၀ါရီ(၁)ရက္က ထုတ္ျပန္ေၾကညာလုိက္ၿပီျဖစ္ရာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္အၿပိဳင္ ေကာ့မွဴးၿမိဳ႕နယ္ ျပည္သူ႕လႊတ္ေတာ္ မဲဆႏၵနယ္တြင္ ၀င္ေရာက္ေရြးခ်ယ္ခံမည့္သူမွာ ေဒါက္တာစုိးမင္းျဖစ္သည္။
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ေဒၚျဖဴျဖဴသင္း၊ ဒီမုိကရက္တစ္(ျမန္မာျပည္)မွ ဦးသုေ၀တုိ႔၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခ်ယ္ခံမည့္ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔မဲဆႏၵနယ္တြင္ ျပည္ခုိင္းၿဖိဳးပါတီမွ ေဒၚလဲ့လဲ့ေအးက ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေရြးခ်ယ္ခံမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ထားေသာ စာရင္း၌ ေတြ႕ရသည္။
NLD မွ ေဇယ်ာေသာ္၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ပုဗၺသီရိၿမိဳ႕နယ္တြင္ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီမွ ဦးသာေဌး ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည္ျဖစ္ၿပီး၊ NLD မွဦးၿဖိဳးမင္းသိမ္းႏွင့္အၿပိဳင္ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီက ေဒါက္တာေအာင္ျမတ္သူက လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္တြင္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေရြးခ်ယ္ခံၾကမည္ျဖစ္သည္။
ျပည္ခုိင္းၿဖိဳး၏ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း ၄၈ ဦးစာရင္းတြင္ လက္ရွိ ဟုိတယ္ႏွင့္ခရီးသြားလာေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ အားကစား၀န္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးတင္ဆန္း၏သား၊ ေနျပည္ေတာ္ ေဘာလုံးအသင္း၏ ဥကၠ႒ျဖစ္သူ ေဒါက္တာ ၿဖိဳးကုိကုိတင့္ဆန္းက ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နယ္မွ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခ်ယ္ခံမည္ျဖစ္သည္။
ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီက တာ၀န္ေပးအပ္ထားသည့္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားအားလုံးမွာ ျပည္ေထာင္စုေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္မွ ထုတ္ျပန္ထားေသာ အမိန္႔၊ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား၊ ေၾကညာခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ တရားသျဖင့္ယွဥ္ၿပိဳင္ၿပီး အႏုိင္ရရွိေရးအတြက္ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ၀ုိင္း၀န္းလက္တြဲႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္သြားၾကရန္ အေၾကာင္းၾကားပါသည္ဟု ပါတီအေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ဦးေဌးဦးက လက္မွတ္ေရးထုိး၍ ညႊြန္ၾကားထားသည္ကုိလည္း ေတြ႕ရသည္။
အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီအဖြဲ႕ခ်ဳပ္မွ ေဒၚျဖဴျဖဴသင္း၊ ဒီမုိကရက္တစ္(ျမန္မာျပည္)မွ ဦးသုေ၀တုိ႔၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခ်ယ္ခံမည့္ မဂၤလာေတာင္ညြန္႔မဲဆႏၵနယ္တြင္ ျပည္ခုိင္းၿဖိဳးပါတီမွ ေဒၚလဲ့လဲ့ေအးက ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေရြးခ်ယ္ခံမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ထုတ္ျပန္ထားေသာ စာရင္း၌ ေတြ႕ရသည္။
NLD မွ ေဇယ်ာေသာ္၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည့္ ပုဗၺသီရိၿမိဳ႕နယ္တြင္ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီမွ ဦးသာေဌး ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္မည္ျဖစ္ၿပီး၊ NLD မွဦးၿဖိဳးမင္းသိမ္းႏွင့္အၿပိဳင္ ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီက ေဒါက္တာေအာင္ျမတ္သူက လွည္းကူးၿမိဳ႕နယ္တြင္ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေရြးခ်ယ္ခံၾကမည္ျဖစ္သည္။
ျပည္ခုိင္းၿဖိဳး၏ ကုိယ္စားလွယ္ေလာင္း ၄၈ ဦးစာရင္းတြင္ လက္ရွိ ဟုိတယ္ႏွင့္ခရီးသြားလာေရး၀န္ႀကီးဌာနႏွင့္ အားကစား၀န္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးတင္ဆန္း၏သား၊ ေနျပည္ေတာ္ ေဘာလုံးအသင္း၏ ဥကၠ႒ျဖစ္သူ ေဒါက္တာ ၿဖိဳးကုိကုိတင့္ဆန္းက ဧရာ၀တီတုိင္းေဒသႀကီး ေျမာင္းျမၿမိဳ႕နယ္မွ ၀င္ေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္အေရြးခ်ယ္ခံမည္ျဖစ္သည္။
ျပည္ခုိင္ၿဖိဳးပါတီက တာ၀န္ေပးအပ္ထားသည့္ကုိယ္စားလွယ္မ်ားအားလုံးမွာ ျပည္ေထာင္စုေရြးေကာက္ပြဲေကာ္မရွင္မွ ထုတ္ျပန္ထားေသာ အမိန္႔၊ ညႊန္ၾကားခ်က္မ်ား၊ ေၾကညာခ်က္မ်ားႏွင့္အညီ တရားသျဖင့္ယွဥ္ၿပိဳင္ၿပီး အႏုိင္ရရွိေရးအတြက္ ျပည္သူမ်ားႏွင့္ ၀ုိင္း၀န္းလက္တြဲႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္သြားၾကရန္ အေၾကာင္းၾကားပါသည္ဟု ပါတီအေထြေထြအတြင္းေရးမွဴး ဦးေဌးဦးက လက္မွတ္ေရးထုိး၍ ညႊြန္ၾကားထားသည္ကုိလည္း ေတြ႕ရသည္။
Source : 7 day News Journal
 |
| မစၥတာ ကန္တားနား အား ေျပာၾကားလိုက္ေသာ ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ |
အေျပာ မဟုတ္၊ အလုပ္သက္ေသ ျဖစ္ေစရမည္ဟု မစၥတာ ကန္တားနား အား
ေျပာၾကားလိုက္ေသာ ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌလာမည့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ လြတ္လပ္ျပီး တရားမွ်တေသာ ေရြးေကာက္ပြဲျဖစ္ရမည္ဟု ျပည္သူ ့လႊတ္ေတာ္ ဥကၠဌ သူရဦးေရႊမန္းက ယေန ့ေန ့လည္
၁ နာရီ ၅ မိနစ္တြင္ မစၥတာ ကန္တားနားႏွင့္ ေတြ ့ဆံုစဥ္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
၁ နာရီ ၅ မိနစ္တြင္ မစၥတာ ကန္တားနားႏွင့္ ေတြ ့ဆံုစဥ္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
" လာမည့္ ၾကားျဖတ္ေရြးေကာက္ပြဲ မွာ လြတ္လပ္ျပီး တရားမွ်တ တဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ
ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ မ်ားစြာ အခြင့္အလမ္းေကာင္းေတြ ရလာမယ္လို ့ေျပာတယ္။ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း ကတိေပးလိုက္တယ္။ တို ့ရဲ ့ေရြးေကာက္ပြဲဟာ လြတ္လပ္ျပီးတရားမွ်တတဲ့ ေရြးေကာက္ပြဲ ျဖစ္ရမယ္။
ေစာင့္ၾကည့္ပါ၊ အေျပာ မဟုတ္ဘူး၊ အလုပ္နဲ ့ေစာင့္ၾကည့္ပါလို ့ေျပာခဲ့တယ္ " ဟု
သူရဦးေရႊမန္း က ေတြ ့ဆံုျပီး ရလာဒ္ အေျခအေနကို ေျပာျပေၾကာင္း ႏွင့္
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လူ ့အခြင့္အေရးႏွင့္ ပတ္သက္၍လည္း မစၥတာ ကန္တားနားမွ UN ကို တင္မည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား လာေရာက္စုစည္း
ရယူခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း လႊတ္ေတာ္သတင္းေထာက္က ေဖေဖၚ၀ါရီ ၂ ရက္ေန ့
ေန ့လည္ပိုင္းမွာ ေနျပည္ေတာ္မွ သတင္းေပးပို ့ပါသည္။
Source: ေပၚျပဴလာဂ်ာနယ္
__________________________________________________________________
Credit :သစ္ထူးလြင္
မစၥတာကင္တာနားရဲ ့၆ ရက္ၾကာ ျမန္မာႏိုင္ငံခရီးစဥ္ အတြင္းေတြ ့ ဆုံမည့္သူမ်ားႏွင့္ ေတြဆုံမဲ့ေနရာ အခ်ိန္စယား
ျမန္မာႏိုင္ငံကို ၆ ရက္ၾကာခရီးစဥ္ အျဖစ္ ေရာက္ရိွေနတဲ့ ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ ကုလသမဂၢ လူ႔အခြင့္အေရး အထူးကိုယ္စားလွယ္ မစၥတာ ေသာမတ္အိုေဟး ကင္တာနားဟာ ဒီကေန႔ ေနျပည္ေတာ္မွာ အစိုးရေခါင္းေဆာင္ေတြ ေတြ႔ဆံုပါတယ္။ မစၥတာကင္တာနားဟာ လႊတ္ေတာ္ပိုင္းက ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေတြ႔ဆံုဖို႔ရိွတဲ့အျပင္ ႏို္္င္ငံေရးပါတီကေခါင္းေဆာင္ေတြ လူမႈအဖဲြ႔အစည္းေတြက ပုဂၢိဳလ္ေတြနဲ႔လည္း ေတြ႔မယ္လို႔ သိရပါတယ္။ မစၥတာ ေသာမတ္အိုေဟး ကင္တာနား ရဲ ့ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္းေတြ ့ဆုံမည့္သူမ်ားႏွင့္ ေတြဆုံမဲ့ေနရာ အခ်ိန္စယား အေသးစိတ္ကုိ ေအာက္မွာၾကည့္ရႈႏိုင္ပါတယ္။
By Nurdin Hasan
Rohingya refugees in Aceh’s Dewantara subdistrict on Wednesday, after being rescued by local fishermen. The Rohingya often face economic and political pressure in their native Burma. (Antara Photo/Rahmad)
Banda Aceh. A total of 54 refugees stranded on the open sea off North Aceh were rescued by Acehnese fishermen on Wednesday.
The rescued people are all from the Burmese Muslim ethnic minority Rohingya, and are thought to have been en route to seek asylum in Australia when the motor on their wooden vessel broke down.
Jamali, a leader of a fishermen’s association in North Aceh’s Dewantara subdistrict, took part in the rescue, which was undertaken at about 2 p.m.
“Fishermen from Krueng Geukueh succeeded in evacuating the Rohingya from one wooden boat, which was damaged and its motor dead,” Jamali told journalists.
Once safely ashore, the asylum seekers were taken to nearby Blukat Teubai village, where they were accommodated in the annex of a mosque.
Dozens of villagers donated food and drink to the exhausted seafarers.
“Their condition was very concerning. A number of them were very weak from dehydration and hunger,” Jamali said. He added that the villagers intended to move them soon to the Krueng Geukueh port area.
Jamali said the Rohingya were lucky to have been spotted by fishermen who were working about 12 kilometers offshore.
“They saw a vessel full of passengers, just being washed back and forth on the waves. The boat’s passengers were calling out for help, food and water,” he said.
It was difficult for the rescuers and villagers to communicate with the refugees, with gestures being their only means of making themselves understood.
The police chief of North Aceh, Farid Bachtiar Efendi, could not be reached to confirm details of the rescue or provide information on authorities’ plans to deal with the 54 foreigners.
This is the fourth time that Rohingya refugees have been rescued in Acehnese waters.
On Jan. 7, 2009, a boat carrying 194 Rohingya was stranded near Sabang, and a month later, on Feb. 3, a further 198 were found in the waters off Idi Rayeuk in East Aceh. On Feb. 16 last year, a vessel carrying 129 Rohingya refugees was found near Laweueng in Aceh Besar.
The Rohingya leave Burma because of economic and political pressure, with those who take to the seas usually setting out for Australia or Malaysia.
If they are rescued in Indonesian waters, the Rohingya are normally processed by the United Nations High Commissioner for Refugees to determine their status. The UN agency then looks for a third-party nation willing to accept them.
There are 11 designated countries for refugee resettlement, but acceptance depends on recipient countries’ annual quotas.
Stranded Rohingyas rescued at sea
“Their condition was serious,” he told the newspaper. “A number of them were very weak. They saw a vessel full of passengers, just being washed back and forth on the waves. The boat’s passengers were calling out for help, food and water.”
Banda Aceh. A total of 54 refugees stranded on the open sea off North Aceh were rescued by Acehnese fishermen on Wednesday.
The rescued people are all from the Burmese Muslim ethnic minority Rohingya, and are thought to have been en route to seek asylum in Australia when the motor on their wooden vessel broke down.
Jamali, a leader of a fishermen’s association in North Aceh’s Dewantara subdistrict, took part in the rescue, which was undertaken at about 2 p.m.
“Fishermen from Krueng Geukueh succeeded in evacuating the Rohingya from one wooden boat, which was damaged and its motor dead,” Jamali told journalists.
Once safely ashore, the asylum seekers were taken to nearby Blukat Teubai village, where they were accommodated in the annex of a mosque.
Dozens of villagers donated food and drink to the exhausted seafarers.
“Their condition was very concerning. A number of them were very weak from dehydration and hunger,” Jamali said. He added that the villagers intended to move them soon to the Krueng Geukueh port area.
Jamali said the Rohingya were lucky to have been spotted by fishermen who were working about 12 kilometers offshore.
“They saw a vessel full of passengers, just being washed back and forth on the waves. The boat’s passengers were calling out for help, food and water,” he said.
It was difficult for the rescuers and villagers to communicate with the refugees, with gestures being their only means of making themselves understood.
The police chief of North Aceh, Farid Bachtiar Efendi, could not be reached to confirm details of the rescue or provide information on authorities’ plans to deal with the 54 foreigners.
This is the fourth time that Rohingya refugees have been rescued in Acehnese waters.
On Jan. 7, 2009, a boat carrying 194 Rohingya was stranded near Sabang, and a month later, on Feb. 3, a further 198 were found in the waters off Idi Rayeuk in East Aceh. On Feb. 16 last year, a vessel carrying 129 Rohingya refugees was found near Laweueng in Aceh Besar.
The Rohingya leave Burma because of economic and political pressure, with those who take to the seas usually setting out for Australia or Malaysia.
If they are rescued in Indonesian waters, the Rohingya are normally processed by the United Nations High Commissioner for Refugees to determine their status. The UN agency then looks for a third-party nation willing to accept them.
There are 11 designated countries for refugee resettlement, but acceptance depends on recipient countries’ annual quotas.
Source here
___________________________________________
Stranded Rohingyas rescued at sea
(Mizzima) – Fifty-four ethnic Rohingyas seeking to flee Burma were found adrift in the sea and rescued by Indonesian fisherman on Wednesday, according to the Jarkataglobe website.
 |
Hungry and dehydrated, the seafarers were crammed into one wooden boat whose motor broke down. |
The leader of a fishermen’s association in North Aceh’s Dewantara subdistrict who was involved in the rescue said the Rohingyas were about 12 miles off the coast. They were taken to a mosque in Blukat Teubai village, where villagers gave them food and shelter.
“Their condition was serious,” he told the newspaper. “A number of them were very weak. They saw a vessel full of passengers, just being washed back and forth on the waves. The boat’s passengers were calling out for help, food and water.”
There have been four known incidents in the past three years of Rohingya refugees rescued in Indonesian waters.
Many Rohingyas flee Burma, citing the lack of citizenship rights and economic and religious discrimination. They usually have hopes of settling in Malaysia or Australia.
Normally, if they are found at sea, they are handled by the United Nations High Commissioner for Refugees, which then attempts to find a third-party country willing to accept them.
According to Amnesty International, the Muslim Rohingya people suffer from human rights violations under the Burmese junta since 1978, and many have fled to neighboring Bangladesh as a result.
"The Rohingyas freedom of movement is severely restricted and the vast majority of them have effectively been denied Burma citizenship. They are also subjected to various forms of extortion and arbitrary taxation; land confiscation; forced eviction and house destruction; and financial restrictions on marriage. Rohingyas continue to be used as forced labourers on roads and at military camps, although the amount of forced labour in northern Rakhine State has decreased over the last decade,” it said in a repot.
Starting in the 1990s, an estimated quarter of a million Rohingyas fled to Bangladesh. Many now live in refugee camps along the border, often in dire living conditions.
WRITTEN BY လႇျမင့္(ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ (၁၉၄၇)- here
ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ေခတ္သစ္သမိုင္းတြင္ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔သည္ စံျပဳအပ္ေသာ သမိုင္းမႇတ္တိုင္ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္သည္။ ထိုေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ဗမာႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားႏႇင့္ တုိင္းရင္းသား ေသြးခ်င္းညီေနာင္မ်ား ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို လက္မႇတ္ေရးထိုး၍ လြတ္လပ္ေရးကို အတူတကြ ရယူၾကမည္ဟူ၍ သိႏၷိ႒ာန္ ခ်မႇတ္ခဲ့ၾကသည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္သည္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးေပၚ ထြန္းေရးအတြက္ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူညီခဲ့ေသာ ကတိစာခ်ဳပ္ျဖစ္သည္။
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ေရးထိုးခဲ့ေသာေန့ သည္ နယ္ခ်ဲ႕သမားတို့၏ ျမန္မာ ျပည္မကိုသာလြတ္လပ္ေရးေပးၿပီး ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ရႇမ္း စေသာ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကို ခ်န္လႇပ္ထားရန္ ၾကံစည္ခဲ့မႈကို လက္မခံဘဲ ျပည္မႏႇင့္ ျပည္ေထာင္စုသားတို႔၏ အတူတကြ ေအးအတူပူအမွ် ဥမကြဲသိုက္မပ်က္ပဲ လြတ္လပ္ေရးယူမည္ဟူေသာ အခိုင္အမာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့သည့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ျဖစ္သည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ေသာ ေအာင္ျမင္မႈသည္ ျမန္မာ့ေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းအား တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား၏ ယံုၾကည္စိတ္ခ် ေလးစားျမတ္ႏိုးအားကိုးမႈကို ျပသမႈမႇတ္ေက်ာက္ျဖစ္သည္။
၁၉၄၅ ခုႏႇစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ ေနသူရိန္အစည္းအေ၀းပြဲႀကီး၏ တခဲနက္ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရသည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ေဆြးေႏြးရန္ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္မ်ားကို ဖိတ္ေခၚသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္မ်ားသည္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ခဲ့၍ နန္းရင္း၀န္အက္တလီႏႇင့္ ေဆြးေႏြးသည္။ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရသည္ ျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေရး မေပးမျဖစ္ ေပးရလွ်င္ ရႇမ္းျပည္စေသာ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကို လြတ္လပ္ေရးမေပးလိုဘဲ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားလိုသည္။
၁၉၄၅ ခုႏႇစ္တြင္ ၿဗိတိသ်အစိုးရ၏ ျမန္မာျပည္ဆိုင္ရာ အတြင္း၀န္ ေအလာရီသည္ အိႏၵိယတြင္ရႇိေသာ ျမန္မာျပည္ဘုရင္ခံ ေဒၚမန္စမစ္က အစီရင္ခံစာတင္သြင္းရာ၌ ျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေရးေပးရမည့္ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ၿဗိတိ သွ်အစိုးရ၏ ကာကြယ္ေရးစီးပြားေရးဘက္မႇၾကည့္လွ်င္ ေတာင္တန္းေဒသကို ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္၌ အႏႇစ္ ၃၀ မွ်ထားမႇသင့္မည္ျဖစ္သည္။ ေတာင္တန္းေဒသကို ၿဗိတိသ်တို႔က ထိန္းသိမ္းထားရန္ အထူးလိုအပ္သည္ဟူ၍ တင္ျပခဲ့သည္။
ထို့ေၾကာင့္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္အဖြဲ႔သည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္ (ဘိလပ္)တြင္ ေဆြးေႏြးေနစဥ္တြင္ ၿဗိတိသွ်ႏႇင့္ ၿဗိတိသွ်အလိုေတာ္ရိမ်ားသည္ ေနာက္ပိုင္းမႇ ေတာင္တန္းႏႇင့္ ျပည္မကိုေသြး ခြဲရန္ အားထုတ္ၾကံစည္ေဆာင္ရြက္မႈ ျပဳခဲ့သည္။
နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစတို႔သည္ ႏူးညြတ္လြယ္ေသာ ေစာ္ဘြားအခ်ဳိ႕ကုိ ေသြးခြဲဆြဲေဆာင္ခဲ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစတို႔၏ စကားကို နားေယာင္ယံုလြယ္မိေသာ ေစာ္ဘြားအခ်ဳိ႕သည္ ၿဗိတိသ်နန္းရင္း၀န္ အက္တလီထံသို႔ 'ယခုေရာက္ရႇိေနေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ရႇမ္းျပည္ေစာ္ဘြားမ်ား၏ ကိုယ္စားလႇယ္မဟုတ္။ ေတာင္တန္းနယ္မ်ားကိစၥကို ေဆြးေႏြးရန္ရႇိပါလွ်င္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ေစာ္ဘြားမ်ားအား သီးသန္႔ ဖိတ္ေခၚေဆြးေႏြးေစ လိုပါသည္' ဟူ၍ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ ႐ိုက္ေပးပို႔ခဲ့သည္။ ထိုေၾကးနန္းစာကို နန္းရင္း၀န္ အက္တလီလက္ခံရရႇိေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုျပသ၍ ''ဘယ္လိုလဲေအာင္ဆန္း'' ဟု ျပံဳးစစႏႇင့္ ခနဲ႔စကားဆိုသည္။ အေျခအေနအားလံုးကို အစအဆံုးသိထားၿပီးျဖစ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ထူးထူးျခားျခားအေျဖမေပးဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရႇိေနေသာ ဖ-ဆ-ပ-လ ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္ ႏူးညြတ္လြယ္ေသာ ေစာ္ဘြားအခ်ဳိ႕၏ ေၾကးနန္း႐ိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔၌ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕တြင္ လူထုစည္းေ၀းပြဲ၊ အင္အားျပပြဲႀကီးကို က်င္းပခဲ့သည္။ ထိုအစည္းအေ၀းပြဲႀကီးမႇ လူထုဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို နန္းရင္း၀န္ အက္တလီထံသို႔ ေၾကးနန္း႐ိုက္ေပးပို႔ခဲ့သည္။ ထိုေၾကးနန္းစာတြင္ 'ေတာင္တန္းေဒသမ်ားသည္ ဗမာတို႔ႏႇင့္အတူ လြတ္လပ္ေရးရလိုပါသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔၏ လိုလားခ်က္ကို ေလးေလးနက္နက္ ေထာက္ခံပါသည္' ဟူ၍ေဖာ္ျပထားသည္။ နန္းရင္း၀န္အက္တလီသည္ ေၾကးနန္းစာႏႇစ္ေစာင္ေၾကာင့္ ေတြေ၀သြားခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေတာင္တန္းေဒသမပါေသာ လြတ္လပ္ေရးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ အဓိပၸာယ္ရႇိေသာ လြတ္လပ္ေရးမဟုတ္ဟု တင္ျပ၍ ေတာင္တန္းေဒသကို ျမန္မာျပည္မႏႇင့္အတူ လြတ္လပ္ေရးေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ အလြယ္တကူ အေလ်ာ့မေပးဘဲ ပရိယာယ္ျဖင့္ ေတာင္တန္းေဒသသား တို႔၏ ဆႏၵကို ရယူရန္လိုအပ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုလာခဲ့သည္။
၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ေသာ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္တြင္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားက ျပည္မႀကီးႏႇင့္ပူးေပါင္းရန္ သေဘာတူပါက ျပည္မႀကီးေရာ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားပါ လြတ္လပ္ေရးေပးရန္၊ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားပါ၀င္ေသာ ကြန္ဖရင့္အစည္းအ ေ၀းမႇ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ၊ ေတာင္တန္းေဒသသားတို႔၏ ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပခ်က္အရ ၿဗိတိသွ်ႏႇင့္ ျမန္မာအစိုးရတို႔က ၎တို႔၏ဆႏၵႏႇင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ေဆာင္ရြက္ရန္ဟူေသာ အခ်က္ကို ထည့္သြင္းခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည္။
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ ရက္ေန႔မႇ စတင္ေဆြးေႏြးခဲ့ေသာ ပင္လံုညီလာခံႀကီးတြင္ ေတာင္တန္းေဒသရႇိ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ျမန္မာ(ဗမ)ႏႇင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းအားျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးကို ပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ရရႇိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာ(ဗမာ)လူမ်ဳိးမ်ားရရႇိခံစားရမည့္ အက်ဳိးခံစားခြင့္ႏႇင့္အညီ ရႇမ္း၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္ စေသာ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားသည္လည္း ရရႇိခံစားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း . . .
၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရႇိလာခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာျပည္သို႔ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္းပင္ ျပည္နယ္ႏႇင့္ ျပည္မေသြး စည္းညီညြတ္ေရးကို အျပင္းအ ထန္ ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ တခ်ိန္တည္းမႇာပင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ လူယံုေတာ္ ဓနသဟာယ ဒုတိယအတြင္း၀န္ မစၥတာေဘာ္တြမ္လီႀကီးမႇဴးေသာအဖြဲ႔ကလည္း ျပည္နယ္ႏႇင့္ ျပည္မခြဲျခားေရး အစီအစဥ္ေအာင္ျမင္ ရန္အစြမ္းကုန္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္(ဘိလပ္)သို႔ မသြားမီအခ်ိန္ကပင္ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ၌ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ အလယ္ပစၥယံတြင္ ဖ-ဆ-ပ-လ ညီလာခံတစ္ရပ္က်င္းပခဲ့ၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈတြင္တုိင္းရင္း သားအားလံုးလက္တြဲေဆာင္ရြက္ရန္ အတူတကြ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စု ထူေထာင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ယင္းဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ သခင္ႏု၊ ဦးဘဂ်မ္း၊ မန္းဘခိုင္တို႔သည္ ပင္လံုၿမိဳ႕တြင္က်င္းပခဲ့သည့္ ေစာ္ဘြားမ်ား ညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္စည္းလံုးေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ႏို၀င္ဘာလမႇစတင္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ ပင္ေတာင္တန္းေဒသမ်ားသို႔ လႇည့္လည္၍ စည္း႐ံုးေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔တြင္ ေတာင္တန္းလူထုစည္းေ၀းပြဲႀကီး၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္'ေသြးရင္းသားရင္း ရင္းရင္းခ်ာခ်ာရႇိရမည္' ဟူ၍ ေဟာၾကားလမ္းညႊန္ခဲ့သည္။
၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ ရက္ေန႔မႇစတင္၍ ပင္လံုၿမိဳ႕တြင္ ပင္လံုညီလာခံႀကီးကို က်င္းပခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္မမႇ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ ႀကီး၏ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားအျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဦးတင္ထြတ္၊ ဗိုလ္ခင္ေမာင္ကေလး၊ ရႇမ္းျပည္နယ္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားအျဖစ္ ေညာင္ေရႊ ေစာ္ဘြားစပ္ေရႊသိုက္ႏႇင့္ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား၊ကခ်င္နယ္ကိုယ္စားလႇယ္အျဖစ္ သမားဒူး၀ါးဆင္၀ါးေနာင္၊ ခ်င္းနယ္ကိုယ္စားလႇယ္အျဖစ္ ဦး၀မ္းကိုေဟာ၊ လူထုကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ ရဲေဘာ္ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားႏႇင့္ လူငယ္ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ သတင္းစာတိုက္မ်ားမႇ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ ဆိုရႇယ္လစ္ပါတီမႇ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ သထံုဦးလႇေဖ၊ ေစာစံေကးႏႇင့္ ဦးခ်စ္တီးတို႔သည္ ေလ့လာသူအျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရဘက္မႇ ဒိုမီနီယံဆိုင္ရာအတြင္း ၀န္ေဘာ့တြမ္ေလ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံနယ္ျခားေဒသဆိုင္ရာ မင္းႀကီးမစၥတာစတီဗင္ဆင္ႏႇင့္ အရာရႇိႀကီးငယ္မ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ နာဂခ႐ိုင္မႇ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေပ။
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ ရက္ေန႔မႇ စတင္ေဆြးေႏြးခဲ့ေသာ ပင္လံုညီလာခံႀကီးတြင္ ေတာင္တန္းေဒသရႇိ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ျမန္မာ(ဗမာ) ႏႇင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းအားျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးကိုပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ရရႇိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာ (ဗမာ) လူမ်ဳိးမ်ားရရႇိခံစားရမည့္ အ က်ဳိးခံစားခြင့္ႏႇင့္အညီ ရႇမ္း၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္စေသာတုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားသည္လည္းရရႇိခံစားရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အေျပအလည္ညႇိိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးၾကသည္။သို့ေသာ္ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရ၏ ပ ေယာဂ၊ သပ္လ်ဳိပူး၀င္မႈပေယာဂ ေၾကာင့္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန့ တိုင္ေအာင္ ၿပီးျပတ္ျခင္းမရႇိခဲ့ေပ။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ေစာ္ဘြားအခ်ဳိ႕၏ လိုလားခ်က္၊ ေတာင္းခံလႊာသည္ ဒိုမိုနီယံအတြင္း၀န္ေဘာ္ တြမ္ေလထံမႇတစ္ဆင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းထံသို႔ ေရာက္ရႇိလာခဲ့သည္။ ထိုေန႔မႇာပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ က႐ုဏာေဒါသျဖင့္ သူ၏သေဘာထားျဖစ္ေသာ ေတာင္တန္းေဒသႏႇင့္ ျပည္မႀကီးတို႔ ညီညီညြတ္ညြတ္ ပူးေပါင္းၾကရန္ မိန္႔ခြန္းကို ''ခင္ဗ်ားတို႔ ေတာင္တန္းေဒသကို ျမန္မာ(ဗမာ)နဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေစခ်င္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကြၽန္မႇ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ကြၽန္လည္းမျဖစ္ေစခ်င္ဘူး'' ဟူ၍ ျပတ္ျပတ္သားသား မိန္႔ၾကားခဲ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေစတနာကို ေလးစားျမတ္ႏိုး ယံုၾကည္တန္ဖိုးထားၾကေသာ ေတာင္တန္းေဒသေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားသည္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားႏႇင့္ ျပည္မႀကီးကိုပူးေပါင္း၍ သေဘာတူညီခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလကို အေျခခံေသာ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ၀င္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ႀကီးကို ျပည္ေထာင္စုကိုယ္စားလႇယ္ ၂၁ ဦးႏႇင့္ ဓနသဟာယ ဒုတိယအတြင္း၀န္ မစၥတာေဘာ္တြမ္ေလစေသာ ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စားလႇယ္တို႔၏ ေရႇ႕ေမႇာက္တြင္ လက္မႇတ္ေရးထုိးခဲ့သည္။ ပင္ လံုစာခ်ဳပ္ကို တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား စည္းလံုးညီညြတ္စြာစု ေပါင္းလက္မႇတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကေသာ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ ေန႔သည္ ျပည္ထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ေခတ္သစ္သမုိင္း၌ စံျပဳအပ္ေသာ သမုိင္းမႇတ္တမ္း၀င္ 'ျပည္ေထာင္စုေန႔' အျဖစ္ သမိုင္းဂုဏ္ျဒပ္၀င့္ထည္စြာ ရပ္တည္လ်က္ရႇိေနသည္။
ပင္လံုညီလာခံသည္ ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၏ မ်က္စိေအာက္တြင္ အထင္အရႇား က်င္းပခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ လက္ညႇိဳးေထာင္၊ ေခါင္းညိတ္ျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္းကို ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား အျမင္အေတြ႔ပင္ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္အတူ ေစာ္ဘြားမ်ားအပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား တညီတညြတ္တည္း စုစည္းရပ္တည္ေနေၾကာင္းကို အတိအလင္းသက္ေသျပခဲ့ေသာ စံျပဳအပ္ေသာ သမုိင္း၀င္ေန႔၊ သမုိင္း၀င္ျဖစ္ ရပ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔သည္ စံျပဳအပ္ေသာ၊ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ အစဥ္အလာႀကီးမားေသာ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုႀကီး အဓြန္႔ရႇည္ တည္တံ့ခိုင္ျမဲေရးအတြက္ ျပည္သူအားလံုးသည္ စံျပဳအပ္ေသာ ပင္လံုအစဥ္အလာကို ေလးစားလိုက္နာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရႇာက္ရမည္ျဖစ္သည္။
က်မ္းကိုး -
၁။ ျမန္မာ့ေရးရာသုတပေဒသာ (ေမာင္ဇနိယ)
၂။ အေလးအျမတ္ျပဳအပ္သည့္ ပင္လံုအစဥ္အလာ (အေတြးအျမင္ ၂၀၀၈ ေဖေဖာ္၀ါရီလ) ေခါင္းႀကီး
Written by လႇျမင့္(ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)
Source here
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ (၁၉၄၇)- here
ျပည္ေထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ေခတ္သစ္သမိုင္းတြင္ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔သည္ စံျပဳအပ္ေသာ သမိုင္းမႇတ္တိုင္ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္သည္။ ထိုေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ဗမာႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မ်ားႏႇင့္ တုိင္းရင္းသား ေသြးခ်င္းညီေနာင္မ်ား ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို လက္မႇတ္ေရးထိုး၍ လြတ္လပ္ေရးကို အတူတကြ ရယူၾကမည္ဟူ၍ သိႏၷိ႒ာန္ ခ်မႇတ္ခဲ့ၾကသည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္သည္ ျပည္ေထာင္စုႀကီးေပၚ ထြန္းေရးအတြက္ တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူညီခဲ့ေသာ ကတိစာခ်ဳပ္ျဖစ္သည္။
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ေရးထိုးခဲ့ေသာေန့ သည္ နယ္ခ်ဲ႕သမားတို့၏ ျမန္မာ ျပည္မကိုသာလြတ္လပ္ေရးေပးၿပီး ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ရႇမ္း စေသာ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကို ခ်န္လႇပ္ထားရန္ ၾကံစည္ခဲ့မႈကို လက္မခံဘဲ ျပည္မႏႇင့္ ျပည္ေထာင္စုသားတို႔၏ အတူတကြ ေအးအတူပူအမွ် ဥမကြဲသိုက္မပ်က္ပဲ လြတ္လပ္ေရးယူမည္ဟူေသာ အခိုင္အမာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ခဲ့သည့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔ျဖစ္သည္။ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုႏိုင္ခဲ့ေသာ ေအာင္ျမင္မႈသည္ ျမန္မာ့ေခါင္းေဆာင္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းအား တုိင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ား၏ ယံုၾကည္စိတ္ခ် ေလးစားျမတ္ႏိုးအားကိုးမႈကို ျပသမႈမႇတ္ေက်ာက္ျဖစ္သည္။
၁၉၄၅ ခုႏႇစ္ ၾသဂုတ္လ ၁၉ ရက္ေန႔တြင္ က်င္းပခဲ့ေသာ ေနသူရိန္အစည္းအေ၀းပြဲႀကီး၏ တခဲနက္ ေတာင္းဆိုခ်က္အရ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရသည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ေဆြးေႏြးရန္ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္မ်ားကို ဖိတ္ေခၚသည္။ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ေခါင္းေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္မ်ားသည္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္ၿမိဳ႕သို႔ သြားေရာက္ခဲ့၍ နန္းရင္း၀န္အက္တလီႏႇင့္ ေဆြးေႏြးသည္။ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရသည္ ျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေရး မေပးမျဖစ္ ေပးရလွ်င္ ရႇမ္းျပည္စေသာ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားကို လြတ္လပ္ေရးမေပးလိုဘဲ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားလိုသည္။
၁၉၄၅ ခုႏႇစ္တြင္ ၿဗိတိသ်အစိုးရ၏ ျမန္မာျပည္ဆိုင္ရာ အတြင္း၀န္ ေအလာရီသည္ အိႏၵိယတြင္ရႇိေသာ ျမန္မာျပည္ဘုရင္ခံ ေဒၚမန္စမစ္က အစီရင္ခံစာတင္သြင္းရာ၌ ျမန္မာျပည္ကို လြတ္လပ္ေရးေပးရမည့္ အေျခအေနသို႔ ေရာက္ေသာအခါ ၿဗိတိ သွ်အစိုးရ၏ ကာကြယ္ေရးစီးပြားေရးဘက္မႇၾကည့္လွ်င္ ေတာင္တန္းေဒသကို ၿဗိတိသွ်လက္ေအာက္၌ အႏႇစ္ ၃၀ မွ်ထားမႇသင့္မည္ျဖစ္သည္။ ေတာင္တန္းေဒသကို ၿဗိတိသ်တို႔က ထိန္းသိမ္းထားရန္ အထူးလိုအပ္သည္ဟူ၍ တင္ျပခဲ့သည္။
ထို့ေၾကာင့္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာကိုယ္စားလႇယ္အဖြဲ႔သည္ လြတ္လပ္ေရးအတြက္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္ (ဘိလပ္)တြင္ ေဆြးေႏြးေနစဥ္တြင္ ၿဗိတိသွ်ႏႇင့္ ၿဗိတိသွ်အလိုေတာ္ရိမ်ားသည္ ေနာက္ပိုင္းမႇ ေတာင္တန္းႏႇင့္ ျပည္မကိုေသြး ခြဲရန္ အားထုတ္ၾကံစည္ေဆာင္ရြက္မႈ ျပဳခဲ့သည္။
နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစတို႔သည္ ႏူးညြတ္လြယ္ေသာ ေစာ္ဘြားအခ်ဳိ႕ကုိ ေသြးခြဲဆြဲေဆာင္ခဲ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႕လက္ပါးေစတို႔၏ စကားကို နားေယာင္ယံုလြယ္မိေသာ ေစာ္ဘြားအခ်ဳိ႕သည္ ၿဗိတိသ်နန္းရင္း၀န္ အက္တလီထံသို႔ 'ယခုေရာက္ရႇိေနေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ရႇမ္းျပည္ေစာ္ဘြားမ်ား၏ ကိုယ္စားလႇယ္မဟုတ္။ ေတာင္တန္းနယ္မ်ားကိစၥကို ေဆြးေႏြးရန္ရႇိပါလွ်င္ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ေစာ္ဘြားမ်ားအား သီးသန္႔ ဖိတ္ေခၚေဆြးေႏြးေစ လိုပါသည္' ဟူ၍ ေၾကးနန္းတစ္ေစာင္ ႐ိုက္ေပးပို႔ခဲ့သည္။ ထိုေၾကးနန္းစာကို နန္းရင္း၀န္ အက္တလီလက္ခံရရႇိေသာအခါ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုျပသ၍ ''ဘယ္လိုလဲေအာင္ဆန္း'' ဟု ျပံဳးစစႏႇင့္ ခနဲ႔စကားဆိုသည္။ အေျခအေနအားလံုးကို အစအဆံုးသိထားၿပီးျဖစ္ေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ထူးထူးျခားျခားအေျဖမေပးဘဲ ႏႈတ္ဆိတ္ေနခဲ့သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ရႇိေနေသာ ဖ-ဆ-ပ-လ ေခါင္းေဆာင္တို႔၏ ႀကိဳးပမ္းေဆာင္ရြက္မႈျဖင့္ ႏူးညြတ္လြယ္ေသာ ေစာ္ဘြားအခ်ဳိ႕၏ ေၾကးနန္း႐ိုက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔၌ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕တြင္ လူထုစည္းေ၀းပြဲ၊ အင္အားျပပြဲႀကီးကို က်င္းပခဲ့သည္။ ထိုအစည္းအေ၀းပြဲႀကီးမႇ လူထုဆံုးျဖတ္ခ်က္မ်ားကို နန္းရင္း၀န္ အက္တလီထံသို႔ ေၾကးနန္း႐ိုက္ေပးပို႔ခဲ့သည္။ ထိုေၾကးနန္းစာတြင္ 'ေတာင္တန္းေဒသမ်ားသည္ ဗမာတို႔ႏႇင့္အတူ လြတ္လပ္ေရးရလိုပါသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔၏ လိုလားခ်က္ကို ေလးေလးနက္နက္ ေထာက္ခံပါသည္' ဟူ၍ေဖာ္ျပထားသည္။ နန္းရင္း၀န္အက္တလီသည္ ေၾကးနန္းစာႏႇစ္ေစာင္ေၾကာင့္ ေတြေ၀သြားခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းက ေတာင္တန္းေဒသမပါေသာ လြတ္လပ္ေရးသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြက္ အဓိပၸာယ္ရႇိေသာ လြတ္လပ္ေရးမဟုတ္ဟု တင္ျပ၍ ေတာင္တန္းေဒသကို ျမန္မာျပည္မႏႇင့္အတူ လြတ္လပ္ေရးေပးရန္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရသည္ အလြယ္တကူ အေလ်ာ့မေပးဘဲ ပရိယာယ္ျဖင့္ ေတာင္တန္းေဒသသား တို႔၏ ဆႏၵကို ရယူရန္လိုအပ္ေၾကာင္း ေျပာဆိုလာခဲ့သည္။
၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ခ်ဳပ္ဆိုခဲ့ေသာ ေအာင္ဆန္း-အက္တလီ စာခ်ဳပ္တြင္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားက ျပည္မႀကီးႏႇင့္ပူးေပါင္းရန္ သေဘာတူပါက ျပည္မႀကီးေရာ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားပါ လြတ္လပ္ေရးေပးရန္၊ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားပါ၀င္ေသာ ကြန္ဖရင့္အစည္းအ ေ၀းမႇ ဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ၊ ေတာင္တန္းေဒသသားတို႔၏ ထုတ္ေဖာ္ေျပာျပခ်က္အရ ၿဗိတိသွ်ႏႇင့္ ျမန္မာအစိုးရတို႔က ၎တို႔၏ဆႏၵႏႇင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြစြာ ေဆာင္ရြက္ရန္ဟူေသာ အခ်က္ကို ထည့္သြင္းခ်ဳပ္ဆိုခဲ့သည္။
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ ရက္ေန႔မႇ စတင္ေဆြးေႏြးခဲ့ေသာ ပင္လံုညီလာခံႀကီးတြင္ ေတာင္တန္းေဒသရႇိ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ျမန္မာ(ဗမ)ႏႇင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းအားျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးကို ပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ရရႇိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာ(ဗမာ)လူမ်ဳိးမ်ားရရႇိခံစားရမည့္ အက်ဳိးခံစားခြင့္ႏႇင့္အညီ ရႇမ္း၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္ စေသာ တုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားသည္လည္း ရရႇိခံစားရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း . . .
၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၂ ရက္ေန႔တြင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာျပည္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရႇိလာခဲ့သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ ျမန္မာျပည္သို႔ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္းပင္ ျပည္နယ္ႏႇင့္ ျပည္မေသြး စည္းညီညြတ္ေရးကို အျပင္းအ ထန္ ႀကိဳးစားေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ တခ်ိန္တည္းမႇာပင္ ၿဗိတိသွ်အစိုးရ၏ လူယံုေတာ္ ဓနသဟာယ ဒုတိယအတြင္း၀န္ မစၥတာေဘာ္တြမ္လီႀကီးမႇဴးေသာအဖြဲ႔ကလည္း ျပည္နယ္ႏႇင့္ ျပည္မခြဲျခားေရး အစီအစဥ္ေအာင္ျမင္ ရန္အစြမ္းကုန္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့ၾကသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ လန္ဒန္(ဘိလပ္)သို႔ မသြားမီအခ်ိန္ကပင္ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ၌ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ေရႊတိဂံုကုန္းေတာ္ အလယ္ပစၥယံတြင္ ဖ-ဆ-ပ-လ ညီလာခံတစ္ရပ္က်င္းပခဲ့ၿပီး ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈတြင္တုိင္းရင္း သားအားလံုးလက္တြဲေဆာင္ရြက္ရန္ အတူတကြ လြတ္လပ္ေသာ ျပည္ေထာင္စု ထူေထာင္ရန္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့သည္။ ယင္းဆံုးျဖတ္ခ်က္အရ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ ျမန္မာ့ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ သခင္ႏု၊ ဦးဘဂ်မ္း၊ မန္းဘခိုင္တို႔သည္ ပင္လံုၿမိဳ႕တြင္က်င္းပခဲ့သည့္ ေစာ္ဘြားမ်ား ညီလာခံသို႔ တက္ေရာက္စည္းလံုးေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ႏို၀င္ဘာလမႇစတင္၍ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းကိုယ္တိုင္ ပင္ေတာင္တန္းေဒသမ်ားသို႔ လႇည့္လည္၍ စည္း႐ံုးေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ၁၉၄၆ ခုႏႇစ္ ဒီဇင္ဘာလ ၂၅ ရက္ေန႔တြင္ ေတာင္တန္းလူထုစည္းေ၀းပြဲႀကီး၌ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္'ေသြးရင္းသားရင္း ရင္းရင္းခ်ာခ်ာရႇိရမည္' ဟူ၍ ေဟာၾကားလမ္းညႊန္ခဲ့သည္။
၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ ရက္ေန႔မႇစတင္၍ ပင္လံုၿမိဳ႕တြင္ ပင္လံုညီလာခံႀကီးကို က်င္းပခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္မမႇ ဖ-ဆ-ပ-လ အဖြဲ႕ ႀကီး၏ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားအျဖစ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၊ ဦးတင္ထြတ္၊ ဗိုလ္ခင္ေမာင္ကေလး၊ ရႇမ္းျပည္နယ္ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ားအျဖစ္ ေညာင္ေရႊ ေစာ္ဘြားစပ္ေရႊသိုက္ႏႇင့္ မိုင္းပြန္ေစာ္ဘြား၊ကခ်င္နယ္ကိုယ္စားလႇယ္အျဖစ္ သမားဒူး၀ါးဆင္၀ါးေနာင္၊ ခ်င္းနယ္ကိုယ္စားလႇယ္အျဖစ္ ဦး၀မ္းကိုေဟာ၊ လူထုကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ ရဲေဘာ္ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းသားႏႇင့္ လူငယ္ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ သတင္းစာတိုက္မ်ားမႇ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ ဆိုရႇယ္လစ္ပါတီမႇ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၊ သထံုဦးလႇေဖ၊ ေစာစံေကးႏႇင့္ ဦးခ်စ္တီးတို႔သည္ ေလ့လာသူအျဖစ္ တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ ၿဗိတိသွ်အစိုးရဘက္မႇ ဒိုမီနီယံဆိုင္ရာအတြင္း ၀န္ေဘာ့တြမ္ေလ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံနယ္ျခားေဒသဆိုင္ရာ မင္းႀကီးမစၥတာစတီဗင္ဆင္ႏႇင့္ အရာရႇိႀကီးငယ္မ်ား တက္ေရာက္ခဲ့ၾကသည္။ နာဂခ႐ိုင္မႇ ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား မတက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ့ေပ။
ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၇ ရက္ေန႔မႇ စတင္ေဆြးေႏြးခဲ့ေသာ ပင္လံုညီလာခံႀကီးတြင္ ေတာင္တန္းေဒသရႇိ တိုင္းရင္းသားလူမ်ဳိးမ်ားသည္ ျမန္မာ(ဗမာ) ႏႇင့္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ျခင္းအားျဖင့္ လြတ္လပ္ေရးကိုပိုမိုလ်င္ျမန္စြာ ရရႇိမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာ (ဗမာ) လူမ်ဳိးမ်ားရရႇိခံစားရမည့္ အ က်ဳိးခံစားခြင့္ႏႇင့္အညီ ရႇမ္း၊ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ကရင္စေသာတုိင္းရင္းသား လူမ်ဳိးစုမ်ားသည္လည္းရရႇိခံစားရမည္ ျဖစ္ေၾကာင္း အေျပအလည္ညႇိိႏိႈင္း ေဆြးေႏြးၾကသည္။သို့ေသာ္ နယ္ခ်ဲ႕အစိုးရ၏ ပ ေယာဂ၊ သပ္လ်ဳိပူး၀င္မႈပေယာဂ ေၾကာင့္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၀ ရက္ေန့ တိုင္ေအာင္ ၿပီးျပတ္ျခင္းမရႇိခဲ့ေပ။ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၁ ရက္ေန႔တြင္ ေစာ္ဘြားအခ်ဳိ႕၏ လိုလားခ်က္၊ ေတာင္းခံလႊာသည္ ဒိုမိုနီယံအတြင္း၀န္ေဘာ္ တြမ္ေလထံမႇတစ္ဆင့္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ ဆန္းထံသို႔ ေရာက္ရႇိလာခဲ့သည္။ ထိုေန႔မႇာပင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသည္ က႐ုဏာေဒါသျဖင့္ သူ၏သေဘာထားျဖစ္ေသာ ေတာင္တန္းေဒသႏႇင့္ ျပည္မႀကီးတို႔ ညီညီညြတ္ညြတ္ ပူးေပါင္းၾကရန္ မိန္႔ခြန္းကို ''ခင္ဗ်ားတို႔ ေတာင္တန္းေဒသကို ျမန္မာ(ဗမာ)နဲ႔အတူ လြတ္လပ္ေစခ်င္တယ္။ ဘယ္သူ႔ကြၽန္မႇ မျဖစ္ေစခ်င္ဘူး။ က်ဳပ္တို႔ရဲ႕ကြၽန္လည္းမျဖစ္ေစခ်င္ဘူး'' ဟူ၍ ျပတ္ျပတ္သားသား မိန္႔ၾကားခဲ့သည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏ ေစတနာကို ေလးစားျမတ္ႏိုး ယံုၾကည္တန္ဖိုးထားၾကေသာ ေတာင္တန္းေဒသေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားသည္ ေတာင္တန္းေဒသမ်ားႏႇင့္ ျပည္မႀကီးကိုပူးေပါင္း၍ သေဘာတူညီခဲ့ၾကသည္။ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလကို အေျခခံေသာ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ၀င္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ႀကီးကို ျပည္ေထာင္စုကိုယ္စားလႇယ္ ၂၁ ဦးႏႇင့္ ဓနသဟာယ ဒုတိယအတြင္း၀န္ မစၥတာေဘာ္တြမ္ေလစေသာ ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စားလႇယ္တို႔၏ ေရႇ႕ေမႇာက္တြင္ လက္မႇတ္ေရးထုိးခဲ့သည္။ ပင္ လံုစာခ်ဳပ္ကို တုိင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား စည္းလံုးညီညြတ္စြာစု ေပါင္းလက္မႇတ္ေရးထိုးခဲ့ၾကေသာ ၁၉၄၇ ခုႏႇစ္ ေဖေဖာ္၀ါရီလ ၁၂ ရက္ ေန႔သည္ ျပည္ထာင္စုျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္၏ ေခတ္သစ္သမုိင္း၌ စံျပဳအပ္ေသာ သမုိင္းမႇတ္တမ္း၀င္ 'ျပည္ေထာင္စုေန႔' အျဖစ္ သမိုင္းဂုဏ္ျဒပ္၀င့္ထည္စြာ ရပ္တည္လ်က္ရႇိေနသည္။
ပင္လံုညီလာခံသည္ ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား၏ မ်က္စိေအာက္တြင္ အထင္အရႇား က်င္းပခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ လက္ညႇိဳးေထာင္၊ ေခါင္းညိတ္ျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္းကို ၿဗိတိသွ်ကိုယ္စားလႇယ္မ်ား အျမင္အေတြ႔ပင္ျဖစ္သည္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းႏႇင့္အတူ ေစာ္ဘြားမ်ားအပါအ၀င္ တိုင္းရင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား တညီတညြတ္တည္း စုစည္းရပ္တည္ေနေၾကာင္းကို အတိအလင္းသက္ေသျပခဲ့ေသာ စံျပဳအပ္ေသာ သမုိင္း၀င္ေန႔၊ သမုိင္း၀င္ျဖစ္ ရပ္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျပည္ေထာင္စုေန႔သည္ စံျပဳအပ္ေသာ၊ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္မႈ အစဥ္အလာႀကီးမားေသာ ေန႔ထူးေန႔ျမတ္ျဖစ္သည္။ ျပည္ေထာင္စုႀကီး အဓြန္႔ရႇည္ တည္တံ့ခိုင္ျမဲေရးအတြက္ ျပည္သူအားလံုးသည္ စံျပဳအပ္ေသာ ပင္လံုအစဥ္အလာကို ေလးစားလိုက္နာ ထိန္းသိမ္းေစာင့္ ေရႇာက္ရမည္ျဖစ္သည္။
က်မ္းကိုး -
၁။ ျမန္မာ့ေရးရာသုတပေဒသာ (ေမာင္ဇနိယ)
၂။ အေလးအျမတ္ျပဳအပ္သည့္ ပင္လံုအစဥ္အလာ (အေတြးအျမင္ ၂၀၀၈ ေဖေဖာ္၀ါရီလ) ေခါင္းႀကီး
Written by လႇျမင့္(ရန္ကုန္တကၠသိုလ္)
Source here
၁၉၆၂ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၈ ရက္ေန႔တြင္ သမုိင္း၀င္ ေက်ာင္းသားသမဂၢအေဆာက္အဦကို ဒိုင္းနမိုင္းျဖင့္ ၿဖိဳခြဲခံခဲ့ရသည္။
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းဦးေဆာင္သည့္ ေတာ္လွန္ေရးအစိုးရ လက္ထက္တြင္ ဗံုးခြဲဖ်က္ဆီးခဲ ့သည့္ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦ ျပန္လည္တည္ေဆာက္ေပးရန္ လက္ရွိအစုိးရအား ျမန္မာနုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢအဖြဲ႕ခ်ဳပ္က ယေန ့ေတာင္းဆုိလုိက္သည္။
နွစ္ေပါင္းနွစ္ဆယ္ေက်ာ္ၾကာ ကာလအတြင္း ပထမဆံုးျပဳလုပ္သည့္ ျမန္မာနုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမဂၢအဖြဲ႕ခ်ဳပ္ (အထက္ဗမာျပည္) တရား၀င္ ျဖစ္ထြန္းေပၚေပါက္ေရး ေကာ္မတီမွ သေဘာထား ထုတ္ျပန္္ရာတြင္ ယင္းကဲ့သို႔ ေတာင္းဆိုခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ျမန္မာနုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္း သားသမဂၢမ်ား အဖြဲ႕ခ်ဳပ္(အထက္ျမန္မာျပည္ ) တရား၀င္ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာေရးေကာ္မတီ နွင့္ ျမန္မာနုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ၏ ဗဟုိစည္းရံုးေရး ေကာ္မတီတို႔ ပူးတြဲ ထုတ္ျပန္ခဲ့သည့္ ေႀကျငာခ်က္၌ အထက္ပါ ေတာင္းဆိုခ်က္အျပင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္နွင့္ မႏ ၱေလးတကၠသုိလ္မ်ားတြင္ သင္တန္းမ်ား ျပန္ဖြင့္ခြင့္ေပးရန္နွင့္ သမဂၢ၏ ေရွ႕လုပ္ငန္းစဥ္မ်ားကုိ ေဆာင္ရြက္ရာတြင္ လြတ္လပ္စြာ လုပ္ေဆာင္နုိင္ခြင့္တုိ႕ကုိပါ ေတာင္းဆုိခဲ့သည္။
ထို႔ျပင္ ဗကသ အဖြဲ႔အေနျဖင့္ အထက္ျမန္မာျပည္ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ကြဲျပားေနမည္မဟုတ္ဘဲ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုတည္းေအာက္မွာသာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟု ေႀကျငာခ်က္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
“ျမန္မာျပည္ အရပ္ရပ္က အေျခခံေက်ာင္းေတြမွာလည္း သမဂၢေတြ ေပၚထြက္လာဖုိ႕ ဆက္လက္ လႈပ္ရွားသြားမယ္”ဟု ျမန္မာနုိင္ငံလံုးဆုိင္ ရာေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ၏ ဗဟုိစည္းရံုးေရးေကာ္မတီ ဥကၠ႒ ဦးေက်ာ္ကုိကို ကေျပာသည္။
ထုိ႔အျပင္ ၄င္းတုိ႕အေနျဖင့္ အမ်ိဳးသားေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ဒီမုိကေရစီပညာေရး၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနွင္ ့ေက်ာင္းသားလူ႕အခြင့္အေရး စသည့္မူ၅ခ်က္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ကာ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟု ဘ႑ာေရးမွဴး ေဒၚဟန္နီဦးက ေျပာသည္။
မႏၱေလးျမိဳ႕ ဓမၼသဟာယေက်ာင္းတုိက္၀င္းအတြင္း ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အဆုိပါေတြ႕ဆံုပြဲသို႔ တက ၠ
သုိလ္အသီးသီးမွ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူသစ္ ၂၀၀ နီးပါးအပါအ၀င္ ယခင္ဗကသတြင္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးေသာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ၊ ဗဟုိစည္းရံုးေရးေကာ္မတီ၀င္မ်ားနွင့္ ျမန္မာ နုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမၼဂမ်ား အဖြဲ႕ခ်ဳပ္(အထက္ျမန္မာျပည္ ) တရား၀င္္ ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာေရးေကာ္မတီတုိ႕မွ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ တစ္ေထာင္နီးပါး တက္ေရာက္ခဲ့သည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းလက္ထက္ ၁၉၆၂ ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ တကၠသုိလ္မ်ားအား စည္းကမ္းအသစ္ မ်ား ျပဌာန္းလိုက္ရာမွ ေက်ာင္းသားမ်ား မေက်နပ္ သျဖင့္ဆႏၵျပခဲ့သည္။ထို႔ေနာက္ ယင္းေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ စစ္တပ္မွ ပစ္ခတ္ႏွိမ္ႏွင္းမႈမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢအေဆာက္အအံုကို မိုင္းခြဲဖ်က္ဆီးခဲ ့ျခင္းျဖစ္သည္။
Source :YPI News
_____________________________________________________
၇ ဂ်ဴလုိင္ အမွတ္တရ / ၁၉၆၂ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဖ်က္ဆီးမႈ
ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဖြဲ႔စည္ေႀကာင္း၊ လူထု အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ တပ္မေတာ္က တာ၀န္ယူေႀကာင္း ေႀကၿငာခ်က္မ်ားႏွင့္ အတူ အမ်ားၿပည္သူတုိ႔အား စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္၍ ဆႏၵၿပပြဲမ်ား မၿပဳႀကရန္ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္စာတုိကေလးမ်ားကုိ သတင္း စာတုိက္မ်ားတြင္ ေဖာ္ၿပပါရွိခဲ့ေလသည္။ဆႏၵၿပလွ်င္အေရးယူမည္ဟု လည္းေနာက္ဆက္တြဲ သတိေပးထားခဲ့၏။ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းေႀကာင္း ေႀကၿငာခ်က္ကုိ ဆန္႔က်င္မႈမ်ားေပၚေပါက္ လာေလမည္ကုိ ဗုိလ္ေန၀င္းႏွင့္ စစ္ဗုိလ္ႀကီးမ်ား ေႀကာက္ရြံ႔ၾကသည္မွာ သိသာထင္ရွားသည္။
အိမ္ေစာင့္အစုိးရေခတ္တြင္ ကုိကုိးကြ်န္းအက်ဥ္းေထာင္ႀကီးကုိ ေဆာက္လုပ္ကာ ဒီမိကေရစီ ၀ါဒီမ်ားႏွင့္ ကြန္ၿမဴနစ္ဟု ယူဆသူမ်ားအား ဒလႀကမ္း ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ခဲ့သည့္ သင္ခမ္းစာ ရွိသၿဖင့္ ကန္႔ကြက္ ဆႏၵၿပပြဲမ်ား ၿဖစ္ေပၚၿခင္း မရွိေစကာမူ စစ္အစုိးရ အလုိမရွိေႀကာင္း၊ ကန္႔ကြက္စာတမ္းမ်ားသည္ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔မွ စတင္၍ ေၿမာက္မ်ားစြာ ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ လူငယ္တပ္ဦး ႏွင့္ မဟာမိတ္ အဖြဲ႔၊ ရခုိင္သံဃတပ္ဦး၊ ရခုိင္ေသာတုဇနအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စေသာအဖြဲ.အမ်ားက ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္စာမ်ား ထုတ္ၿပန္ႀကသၿဖင့္ အစုိးရ သစ္၏ ၿပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာနအဖုိ႔ ပထမလုပ္ငန္းအၿဖစ္ ဆန္႔က်င္စာတမ္းမ်ားကုိ လုိက္လံသိမ္းဆည္း ေနရသည္။ လက္၀ဲနုိင္ငံေရးပါတီႀကီး ၿဖစ္ေသာ ဗမာၿပည္အလုပ္သမားပါတီက စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ "လူထုဆႏၵနည္း မပါပဲစစ္တပ္ နည္းသက္သက္ၿဖင့္ အာဏာသိမ္းနည္းကုိ ေယဘူယ် အားၿဖင့္ ပါတီက မႏွစ္သက္ေႀကာင္း" ဟုဆန္႔က်င္ေႀကာင္း လက္မခံေႀကာင္းႏွင့္ ေႀကၿငာ၏။
ရဲ၀ံ့ၿပတ္သားစြာ ေႀကၿငာေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွာ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားၿဖစ္ႀကသည္။ တကၠသုိလ္ တပ္ဦးသစ္၊ ရန္ကုန္ခရုိင္ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢတုိ႔က စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿခင္းကုိ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် လက္မခံနုိင္ေႀကာင္း ေႀကၿငာႀကသည္။ ေႀကာၿငာခ်က္ႏွင့္အညီ စစ္တပ္အစုိးရအား ၿပင္းထန္စြာ ဆန္႔က်င္ႀကသၿဖင့္ ေတာ္လွန္ေရး အစုိးရႏွင့္ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ႀကရေလသည္။တၿပည္လုံးရွိ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ စစ္အစုိးရ ဆန္႔က်င္ေရး အစည္းအေ၀းမ်ားကုိ မတ္လဆန္းကပင္ က်င္းပ၍ ဆႏၵၿပႀကသၿဖင့္ ရန္ကုန္ တကၠသုိလ္ အာဏာပုိင္မ်ားက ေက်ာင္းေဆာင္မ်ား အတြက္ စည္းကမ္းသစ္ အမိန္႔မ်ားကုိ ထုတ္ၿပန္ေသာအခါ လႈပ္ရွားမႈမ်ားမွာ ပုိမုိက်ယ္ၿပန္႔လာခဲ့သည္။ ဂ်ဴလုိင္ ၃ ရက္ေန႔မွ စတင္ကာ "စည္းကမ္းသစ္ကုိ အလုိမရွိ" ဟုေႀကြးေႀကာ္သံမ်ားကုိ ေအာ္ဟစ္ေသာ ရန္ကုန္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တကၠသုိလ္ ပရ၀ုဏ္ ပတ္၀န္းက်င္ ေဒသမ်ားသုိ႔ လွည့္လည္ဆႏၵ ၿပႀကသည္။
ဂ်ဴလုိင္ ၅ ရက္ေန႔တြင္ကမာရြတ္ ရဲဌာနာေရွ႔တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စီတန္းဆႏၵၿပႀကသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ ရဲတုိ႔က ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္ခတ္လူစုခြဲႀကသည္။ ေက်ာင္းသားတဦးဒဏ္ရာ ရရွိသၿဖင့္ ေဆးရုံသုိ႔ပုိ႔ရေသာအခါတြင္ လႈပ္ရွားမႈ ၿပင္းထန္လာခဲ့ေတာ့၏။ ဂ်ဴလုိင္ ၆ ရက္ေန႔မွ ၇ ရက္ေန႔အထိ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တကၠသုိလ္ ပရ၀ုဏ္ တခုလုံးမွ တံခါးမ်ားကုိေသာ့ခတ္ပိတ္ဆုိ႔ ၿပီး "ဒီမုီကေရစီ ခံတပ္ႀကီး" ဟုဆုင္းဘုတ္မ်ား တင္ကာ ဒီမုီကေရစီ တရားပြဲမ်ားကုိ အသံခ်ဲ႔စက္ႏွင့္ ေဟာေၿပာႀကသည္။
မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ စစ္တပ္ဆန္႔က်င္ေရးကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေဟာေၿပာေနႀကရာ "ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီ၀င္ ဗုိလ္မႈးႀကီးမ်ားသည္ ၃ ေယာက္ေပါင္း ၇ တန္းသာေအာင္သူမ်ားၿဖစ္ႀကသည္" စသည္ၿဖင့္ စိတ္တြင္းရွိသမွ် ေဟာေၿပာႀကေလသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ တကၠသုိလ္ တ၀ုိက္တြင္ တာ၀န္ခ်ထားသည့္ ရဲအဖြဲ.ကုိ ရုပ္သိမ္းကာ စစ္သားမ်ားကုိ တပ္စြဲထားေလၿပီ၊ စစ္ကားတစင္းတြင္ အသံဖမ္းစက္ တခုတပ္ဆင္ထားသည္။ ထုိအသံဖမ္းစက္က ေက်ာင္းသားတုိ႔က အသံခ်ဲ႔စက္မွ ေဟာေၿပာသမွ်ကုိ ဗုိလ္ေန၀င္း၏ အိမ္ေတာ္သုိ႔ တုိက္ရုိက္ အသံလႊင့္ေပးရသည္။ ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေန႔တြင္မူ ၿပင္းထံစြာေဟာေၿပာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေဟာေၿပာခ်က္မ်ားကုိ နားမခံနုိင္သၿဖင့္ ေဒါသ အမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ကာ စစ္တပ္က ပစ္ခတ္သတ္ၿဖတ္ရန္ ဗုိလ္ေန၀င္းက ႀကဳိးမဲ့ အသံလႊင့္ စကားၿဖင့္ ကုိယ္တုိင္ အမိန္႔ေပးခဲ့သည္။
တကၠသုိလ္ တ၀ုိက္တပ္စြဲထားေသာ စစ္တပ္မ်ားကုိ ကြပ္ကဲသူ ဒုတိယဗုိလ္မူးႀကီး စိန္လြင္က တပ္သားမ်ားအား အဆင့္ဆင့္ အမိန္႔ေပးသၿဖင့္ လက္နက္မပါပဲ မိမိတုိ႔ အေဆာင္တြင္း ၌ ဆႏၵၿပႀကသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ အစုလုိက္ အၿပဳံလုိက္ သတ္ၿဖတ္ခဲ့ႀကသည္။ ဆႏၵၿပရာတြင္ ပါ၀င္ၿခင္းမရွိသည့္ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသား အမ်ားတုိ႔ကုိပါ ေတြ႔ရာသခ်ၤဳိင္း ဓားမဆုိင္းပစ္ခတ္ သတ္ၿဖတ္ႀကသည္။ စစ္သားတုိ႔သည္ ဂ်ီ သရီး ေသနတ္ သစ္မ်ားကုိ ပထမစတင္ အသုံးၿပဳကာ လက္တည့္စမ္း သတ္ၿဖတ္ႀကသည္။ ထုိေသနတ္သစ္မ်ားမွာ အေနာက္ဂ်ာမဏီမွ ပစၥည္း ကိရိယာမ်ားကုိ ရန္ကုန္တြင္ တပ္ဆင္သည္။ ဂ်ီ သရီး ေသနတ္သစ္မ်ားကုိ အာဏာသိမ္းစဥ္က တပ္အခ်ဳိ႔သုိ႔ထုတ္ေပးခဲ့ရာ၌ ခုခံမႈ မရွိသၿဖင့္ အသုံးမၿပဳခဲ့ရေပ။ ထုိလက္နက္သစ္မ်ားကုိ စမ္းသတ္ရန္လက္ယား ေနသူ ဗုိလ္ေန၀င္းအဖုိ႔ အခြင့္အေရး ရရွိသြားေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသား ၁၅ ဦးေသဆုံးၿပီး ၂၇ ဦးဒဏ္ရာရရွိသည္ဟု အစုိးရက ေႀကၿငာ၏။ ေသစာရင္း အမွန္မွာ ေက်ာင္းသား ၁၀၀ ေက်ာ္ရွိသည္။
ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းသုိ႔ ပစ္ခတ္သတ္ၿဖတ္ပြဲ ၿပီးေသာအခါ တကသအေဆာက္အဦးကုိ စစ္တပ္က ၀ုိင္းထားၿပန္၏။တကၠသုိလ္ သမဂၢ အေဆာက္အဦးႀကီးသည္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္၏ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အေဆာက္အဦးႀကီး ၿဖစ္သည္သာမက ၿမန္႔မာ့ နုိင္ငံေရး သမုိင္းတြင္နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး ခံတပ္ႀကီးအၿဖစ္ လူထုက အမြန္အၿမတ္ အသိအမွတ္ၿပဳထားသည့္ ဗိမာန္ႀကီး ၿဖစ္သည္။ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ သပိတ္မွ စတင္ကာ နုိးႀကားလာသည့္ ၿမန္မာလူထုကုိ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားက နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးတုိက္ပြဲမ်ား ဆီသုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သည္။ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢကုိ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္က ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ သမဂၢအေဆာက္အဦကုိ မ်ဳိးခ်စ္ၿမန္မာ သေဌး ဦးညိဳက တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းသည္။
အေဆာက္အဦးကုိ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ပညာေရး၊ လူမႈေရးႏွင့္ က်မၼာေရး ကိစၥမ်ားကုိ အသုံးၿပဳရန္ ဦးတည္သၿဖင့္ အဂၤလိပ္ တကၠသုိလ္ အဏာပုိင္မ်ားကပင္ အားေပးခဲ့ႀကသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားက စကားရည္လုပြဲမ်ား က်င္းပေလ့ရွိရာတြင္ ၿမန္မာနုိင္ငံ အဖုိ႔ အႏၵိယၿပည္ႏွင့္ ခြဲေရး၊ တြဲေရးၿပႆနာ ေပၚလာေသာအခါ သမၼဂ ခန္းမေဆာင္မွာ နုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ စကားစစ္ထုိးရာ ဗိမာန္ၿဖစ္လာခဲ့သည္။ ဦးဘေဖ၊ ေဒါက္တာ ဗေမာ္ စေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ တကသ ခန္းမမွ ေဟာေၿပာႀကရင္း စည္းရုံးေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ခဲ့ႀကသည္။
ေနာက္ပုိင္းတကသ အသင္းကုိ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္အၿဖစ္ ကုိနု၊ ကုိေအာင္ဆန္း၊ ကုိေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ကုိသိန္းေဖႏွင့္ ကုိရာရွစ္တုိ႔ တက္လာခ်ိန္မွ စတင္ၿပီး နယ္ခ်ဲ႔ တုိက္ပြဲ စစ္ေၿမၿပင္၏ ခံတပ္ အေဆာက္အဦးႀကီး ၿဖစ္လာခဲ့သည္။ ၁၃၀၀ ၿပည့္အေရးေတာ္ပုံမွ အဂၤလိပ္တုိ႔အား လက္ႏွက္ႏွင့္ တုိက္ခုိက္ႏွင္ထုတ္မႈ အထိအရွိန္ အဟုန္ ၿပင္းထံခဲ့သၿဖင့္ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲမ်ား၏ ေအာင္ဗိမာန္ႀကီး အၿဖစ္ ၿမန္မာ တမ်ဳိးသားလုံးက ဂုဏ္ယူခဲ့ႀကသည္။
ဗုိလ္ေန၀င္း တကၠသုိလ္ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ တကသ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ႀကီးစြာ ၿဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ပါ၀င္ၿခင္းမၿပဳပဲ ေက်ာခုိင္းေနခဲ့သည္။
"ေၿပာႀကေဟာႀကတာတြက ေလကုန္သည္၊ သူ႔အဖုိ႔လည္ပတ္၊ ေဘာလုံးကစားရန္ပင္ အခ်ိန္မေလာက္၊ သူ႔လမ္းႏွင့္သူ မွန္မွန္ ခ်ီတက္လွ်က္ရွိခဲ့ေပသည္"
ဟုေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေရးသည့္ ဗိုလ္ေန၀င္း အတၳဳပတၱိ စာအုပ္ႀကီးတြင္ သူကေၿပာခဲ့သည္။ ဤ တကသ အေဆာက္အဦႀကီးမွ ကုိနဳ ကုိေအာင္ဆန္းတုိ႔ လူငယ္တစု နုိင္ငံက ကုိးစားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ၿဖစ္ခဲ့သည္ကုိ သူက အၿမဲ မနာလုိၿဖစ္ေနခဲ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႔ေတာ္လွန္ေရး အေရးေတာ္ပုံႀကီး၌ သူမပါခဲ့ေသာေႀကာင့္မေက် မနပ္ၿဖစ္ေနခဲ့သည္။ ထုိ႔ေႀကာင့္ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပြဲ၀င္ တကသ အေဆာက္အဦႀကီးကုိသူ မႀကည့္လုိ။
ထုိ႔ၿပင္ ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေန႔က ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ ပစ္ခတ္သတ္ၿဖတ္စဥ္က ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား ေသဆုံးၿခင္း မရွိ၊ အခ်ဳိ႔မွာ ဖမ္းဆီး၍ပင္ မမိေသးပဲ တကသ အေဆာက္အဦ မ်က္ႏွာႀကက္တြင္ ပုံးေအာင္းေနသည္ဟု သတင္းကုိ ဗိုလ္ေန၀င္း သိရွိေသာအခါ တကသ ေခါင္းေဆာင္မွန္သမွ်ကုိ သတ္ၿဖတ္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ တကသ အေဆာက္အဦႀကီးကုိပါ အၿပီးအၿပတ္ဖ်က္ဆီးရန္ အမိန္႔ေပးခဲ့ၿပန္သည္။သမဂၢရုံးကုိ ၿဖဳိၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ေန၀င္း ဥကၠဌ အၿဖစ္ေဆာင္ရြက္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီက"စည္းကမ္းမဲ့ဘ၀ကုိ ၿပင္ရမည့္တာ၀န္သည္ မိမိတုိ႔အေပၚတြင္ က်ေရာက္ေနသၿဖင့္ တပ္မေတာ္၏အား တစိတ္တေဒသကုိ သုံး၍ေၿဖရွင္းလုိက္ရၿခင္း ၿဖစ္သည္"
ဟုေႀကၿငာခဲ့၏။ ထုိေႀကၿငာခ်က္မွာ စစ္တပ္ကုိ အံတုႀကလွ်င္ ယခုထက္ႀကီးမားေသာ လက္နက္ အင္အားႏွင့္ ေၿဖရွင္းမည္ဟု ရာဇသံေပးသည့္ သေဘာ သက္၀င္၏။ ထုိမွ်မကေသး တကသ အေဆာက္အဦကုိ ဖ်က္ၿပီးေနာက္ လူထုအား အသံလႊင့္ မိန္႔ခြန္းေပးရာတြင္ သူကသတ္ၿဖတ္လုိက္ေသာ ေက်ာင္းသားငယ္ကေလး မ်ားသည္ လက္နက္ဟူ၍ အပ္တုိ တေခ်ာင္းမွ မရွိႀကသည္ကုိ သူသိပါလ်က္ႏွင့္ လက္နက္ ကုိသူပုန္အဖြဲ႔ၾကီးမ်ားကုိ ရင္ဆုိင္ေနသည့္ သဖြယ္ ပုံႀကီးခ်ဲ႔ျပီး
"ဓားကုိ ဓားၿခင္း၊ လွံကုိလွံၿခင္း ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ အသင့္ရွိပါတယ္"
ဟုေဒါသဟုန္း ေဒါသသံႏွင့္ အသံလႊင့္၍ ေၿပာခဲ့ၿပန္သည္။ ဗုိလ္ေန၀င္း ႏွင့္ စစ္ဗုိလ္ႀကီး တစုသည္ ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေန႔က ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ သတ္ၿဖတ္မႈႀကီးႏွင့္ နုိင္ငံက အမြန္အၿမတ္ထားသည့္ တကသ အေဆာက္အဦႀကီး ကုိ ဗုံးခြဲ ဖ်က္ဆီးမႈႀကီး တုိ႔ကုိ ေဒါသမႊန္သၿဖင့္ စိတ္လုိက္မာန္ပါ က်ဴးလြန္ခဲ့ၿခင္းသည္ သူတုိ႔၏ စစ္တပ္အဖို႔ မတရားႀကီးမားေသာ ရာဇ၀တ္မႈႀကီး ၿဖစ္ေနသည္ကုိ စဥ္းစားမိႀကသည္။ နူးည့ံ သိမ္ေမြ႔ေသာ လိပ္ၿပာကေလးကုိ အေၿမာက္ ႏွင့္ ပစ္ခတ္ သတ္ၿဖတ္သကဲ့သုိ႔ ရာဇ၀င္ရုိင္းေနသည္ကုိ တစိမ့္စိမ့္ ေတြးေတာ၍ ၿမင္ေတြ႔မိႀကေသာအခါ တေန႔တြင္ လူထုက ဒဏ္ခတ္ ေလမည္ကုိ ေႀကာက္ေသြးၿဖာလာႀကသည္။ မတရားမႈက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ရာဇ၀တ္မႈႀကီးအတြက္ တစိမ့္စိမ့္ ေႀကာက္ဒူး တုန္လာေႀကေသာအခါတြင္ တရားခံသည္ မိမိ မဟုတ္ပါဟု တဦးကို တဦးက လက္ညွဳိးထုိး၍ အၿပစ္ဖုိ႔ရင္း မိမိအၿပစ္ မရွိေႀကာင္း ထုေခ်မႈမ်ားကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ၿပဳႀကသည္။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ ဥကၠဌႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းႏွင့္ ဒုတိယ ဥကၠဌ ဗိုလ္မူးခ်ဳပ္ ေအာင္ႀကီးတုိ႔သည္ တဦးကုိတဦး တရာခံၿဖစ္ေလဟန္ ေဖာ္ေကာင္လုပ္ႀကသည္။ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ႀကီး၏ ထိပ္သီးႀကီးမ်ားသည္ သာမာန္ သူခုိး လူဆုိးအဖြဲ႔ ကေလးမွ်ပင္ ညီညြတ္မႈ မရွိ၊ အမွားကုိ ၀န္ခံရန္ သတိၱတစက္မွ မရွိသူရဲေဘာေႀကာင္သူမ်ား ၿဖစ္ေႀကာင္းေပၚလြင္လာေတာ့သည္။ ထုိစဥ္က ဒုတိယကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ၿဖစ္သူ ေအာင္ႀကီးက
"တကယ္ အမိန္႔ေပးတဲ့စာယူလာၿပီး မရမ္းကုန္းကုိ ေပးလာသူ ဗုိလ္သန္းစိန္ ၿဖစ္ပါတယ္။ သမဂၢၿဖဳိဖုိ႔ ဒုိင္းနမုိက္ေတြ ဂ်ီအီးဖုိး အင္ဂ်င္နီယာ တပ္ခြဲကုိမွာယူ၊ အဲဒီမွာ မလုံေလာက္လုိ႔ စီအဒီ ပင္မစစ္ ပစၥည္းသုိေလွာင္ ေရးသြားယူခုိင္းသူဟာ ဗိုလ္ေက်ာ္စုိးပါ။ စီအုိဒီ တပ္မွဴး ဗိုလ္၀င္းကုိ လုိက္ရွာၿပီး၊ အင္းတုိင္ကုိ သြားေရာက္ယူရတာပါ။ ခြဲဖုိ႔ အမိန္႔ေပးသူေတြဟာ ၿပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး၊ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီ ဥကၠဌ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိး ၿဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ ဒုိင္းနမုိက္ေတြ ဆင္ရတဲ့ တပ္က အင္ဂ်င္နီယာ တပ္ ဗုိလ္မွဴးထြန္းရီ ၿဖစ္ပါတယ္။အားလုံးဒုိင္းနမုိက္ေတြ ဆင္ရတာဟာ နံနက္လင္းအားႀကီးမွ ၿဖစ္ပါတယ္၊ လက္မွတ္ထုိးမည့္ အရာရွိႀကီးႀကီးမားမား မရွိလုိ႔ဒုကၡေရာက္ေနတုန္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရာက္လာတဲ့ ဗုိလ္မွဴးႀကီး မင္းသိန္းၿဖစ္ပါတယ္။ သူက၀င္ၿပီး ခြဲတဲ့အမိန္႔ လက္မွတ္ထုိးေပးဖုိ႔၊ ဗုိလ္ထြန္းရီ က ေၿပာလုိ႔ ၊ သူကလက္မွတ္၀င္ထုိးၿပီးဒုိင္းနမုိက္ ခြဲတာၿဖစ္ပါတယ္ တရားခံ ၿဖစ္ရွာတဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီး ဆုိသူဟာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးလွဟန္ႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ အိမ္လုိက္အသြား ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဆရာႀကီး ဦးကာ ကုိ ဗို္လ္လွဟန္က သမဂၢၿဖဳိဖုိ႔ အမိန္႔ရတယ္လုိ႔ ေၿပာတာ ထပ္ႀကားရေတာ့ အရဲစြန္႔ၿပီး၊ ဗိုလ္ေက်ာ္စုိး ရွိရာ အသံလႊင့္ရုံကုိ တယ္လီဖုန္းဆက္ၿပီး၊အဲ့ဒီကိစၥကုိရပ္ထားေပးပါ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ေၿပာပါမယ္ ဆုိၿပီး၊ ဟုိေရာက္ေတာ့လဲ ဘာမွ မေၿပာဘဲ မလိမ့္တပတ္နည္းနဲ႔ ထားခဲ့သူ ၿဖစ္ပါတယ္ "ဟုသူ၏ စာတမ္းတြင္ ေ၀့လည္ေႀကာင္ပတ္ ေရးသားကာ ေၿဖရွင္းသည္။
ထို႔ျပင္ ဗကသ အဖြဲ႔အေနျဖင့္ အထက္ျမန္မာျပည္ ေအာက္ျမန္မာျပည္ ကြဲျပားေနမည္မဟုတ္ဘဲ ေခါင္းစဥ္တစ္ခုတည္းေအာက္မွာသာ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟု ေႀကျငာခ်က္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည္။
“ျမန္မာျပည္ အရပ္ရပ္က အေျခခံေက်ာင္းေတြမွာလည္း သမဂၢေတြ ေပၚထြက္လာဖုိ႕ ဆက္လက္ လႈပ္ရွားသြားမယ္”ဟု ျမန္မာနုိင္ငံလံုးဆုိင္ ရာေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢ၏ ဗဟုိစည္းရံုးေရးေကာ္မတီ ဥကၠ႒ ဦးေက်ာ္ကုိကို ကေျပာသည္။
ထုိ႔အျပင္ ၄င္းတုိ႕အေနျဖင့္ အမ်ိဳးသားေရး၊ ဒီမုိကေရစီေရး၊ ဒီမုိကေရစီပညာေရး၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးနွင္ ့ေက်ာင္းသားလူ႕အခြင့္အေရး စသည့္မူ၅ခ်က္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ကာ ေဆာင္ရြက္သြားမည္ဟု ဘ႑ာေရးမွဴး ေဒၚဟန္နီဦးက ေျပာသည္။
မႏၱေလးျမိဳ႕ ဓမၼသဟာယေက်ာင္းတုိက္၀င္းအတြင္း ျပဳလုပ္ခဲ့ေသာ အဆုိပါေတြ႕ဆံုပြဲသို႔ တက ၠ
သုိလ္အသီးသီးမွ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူသစ္ ၂၀၀ နီးပါးအပါအ၀င္ ယခင္ဗကသတြင္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခဲ့ဖူးေသာ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ၊ ဗဟုိစည္းရံုးေရးေကာ္မတီ၀င္မ်ားနွင့္ ျမန္မာ နုိင္ငံလံုးဆုိင္ရာ ေက်ာင္းသားသမၼဂမ်ား အဖြဲ႕ခ်ဳပ္(အထက္ျမန္မာျပည္ ) တရား၀င္္ ျဖစ္ထြန္း ေပၚေပါက္လာေရးေကာ္မတီတုိ႕မွ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူ တစ္ေထာင္နီးပါး တက္ေရာက္ခဲ့သည္။
ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းလက္ထက္ ၁၉၆၂ ဇူလိုင္လ ၇ ရက္ေန႔တြင္ တကၠသုိလ္မ်ားအား စည္းကမ္းအသစ္ မ်ား ျပဌာန္းလိုက္ရာမွ ေက်ာင္းသားမ်ား မေက်နပ္ သျဖင့္ဆႏၵျပခဲ့သည္။ထို႔ေနာက္ ယင္းေန႔ ညေနပိုင္းတြင္ စစ္တပ္မွ ပစ္ခတ္ႏွိမ္ႏွင္းမႈမ်ားျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ နံနက္တြင္ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢအေဆာက္အအံုကို မိုင္းခြဲဖ်က္ဆီးခဲ ့ျခင္းျဖစ္သည္။
Source :YPI News
_____________________________________________________
၇ ဂ်ဴလုိင္ အမွတ္တရ / ၁၉၆၂ ေက်ာင္းသားသမဂၢ ဖ်က္ဆီးမႈ
ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဖြဲ႔စည္ေႀကာင္း၊ လူထု အက်ဳိးစီးပြားအတြက္ တပ္မေတာ္က တာ၀န္ယူေႀကာင္း ေႀကၿငာခ်က္မ်ားႏွင့္ အတူ အမ်ားၿပည္သူတုိ႔အား စီတန္းလမ္းေလွ်ာက္၍ ဆႏၵၿပပြဲမ်ား မၿပဳႀကရန္ ေမတၱာရပ္ခံခ်က္စာတုိကေလးမ်ားကုိ သတင္း စာတုိက္မ်ားတြင္ ေဖာ္ၿပပါရွိခဲ့ေလသည္။ဆႏၵၿပလွ်င္အေရးယူမည္ဟု လည္းေနာက္ဆက္တြဲ သတိေပးထားခဲ့၏။ စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းေႀကာင္း ေႀကၿငာခ်က္ကုိ ဆန္႔က်င္မႈမ်ားေပၚေပါက္ လာေလမည္ကုိ ဗုိလ္ေန၀င္းႏွင့္ စစ္ဗုိလ္ႀကီးမ်ား ေႀကာက္ရြံ႔ၾကသည္မွာ သိသာထင္ရွားသည္။
အိမ္ေစာင့္အစုိးရေခတ္တြင္ ကုိကုိးကြ်န္းအက်ဥ္းေထာင္ႀကီးကုိ ေဆာက္လုပ္ကာ ဒီမိကေရစီ ၀ါဒီမ်ားႏွင့္ ကြန္ၿမဴနစ္ဟု ယူဆသူမ်ားအား ဒလႀကမ္း ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ခဲ့သည့္ သင္ခမ္းစာ ရွိသၿဖင့္ ကန္႔ကြက္ ဆႏၵၿပပြဲမ်ား ၿဖစ္ေပၚၿခင္း မရွိေစကာမူ စစ္အစုိးရ အလုိမရွိေႀကာင္း၊ ကန္႔ကြက္စာတမ္းမ်ားသည္ မတ္လ ၂ ရက္ေန႔မွ စတင္၍ ေၿမာက္မ်ားစြာ ေပၚထြက္လာခဲ့သည္။ လူငယ္တပ္ဦး ႏွင့္ မဟာမိတ္ အဖြဲ႔၊ ရခုိင္သံဃတပ္ဦး၊ ရခုိင္ေသာတုဇနအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ စေသာအဖြဲ.အမ်ားက ဆန္႔က်င္ကန္႔ကြက္စာမ်ား ထုတ္ၿပန္ႀကသၿဖင့္ အစုိးရ သစ္၏ ၿပည္ထဲေရး ၀န္ႀကီးဌာနအဖုိ႔ ပထမလုပ္ငန္းအၿဖစ္ ဆန္႔က်င္စာတမ္းမ်ားကုိ လုိက္လံသိမ္းဆည္း ေနရသည္။ လက္၀ဲနုိင္ငံေရးပါတီႀကီး ၿဖစ္ေသာ ဗမာၿပည္အလုပ္သမားပါတီက စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းမႈႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ "လူထုဆႏၵနည္း မပါပဲစစ္တပ္ နည္းသက္သက္ၿဖင့္ အာဏာသိမ္းနည္းကုိ ေယဘူယ် အားၿဖင့္ ပါတီက မႏွစ္သက္ေႀကာင္း" ဟုဆန္႔က်င္ေႀကာင္း လက္မခံေႀကာင္းႏွင့္ ေႀကၿငာ၏။
ရဲ၀ံ့ၿပတ္သားစြာ ေႀကၿငာေသာ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွာ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔အစည္းမ်ားၿဖစ္ႀကသည္။ တကၠသုိလ္ တပ္ဦးသစ္၊ ရန္ကုန္ခရုိင္ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢတုိ႔က စစ္တပ္က အာဏာသိမ္းၿခင္းကုိ မည္သည့္နည္းႏွင့္မွ် လက္မခံနုိင္ေႀကာင္း ေႀကၿငာႀကသည္။ ေႀကာၿငာခ်က္ႏွင့္အညီ စစ္တပ္အစုိးရအား ၿပင္းထန္စြာ ဆန္႔က်င္ႀကသၿဖင့္ ေတာ္လွန္ေရး အစုိးရႏွင့္ ထိပ္တုိက္ေတြ႔ႀကရေလသည္။တၿပည္လုံးရွိ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ စစ္အစုိးရ ဆန္႔က်င္ေရး အစည္းအေ၀းမ်ားကုိ မတ္လဆန္းကပင္ က်င္းပ၍ ဆႏၵၿပႀကသၿဖင့္ ရန္ကုန္ တကၠသုိလ္ အာဏာပုိင္မ်ားက ေက်ာင္းေဆာင္မ်ား အတြက္ စည္းကမ္းသစ္ အမိန္႔မ်ားကုိ ထုတ္ၿပန္ေသာအခါ လႈပ္ရွားမႈမ်ားမွာ ပုိမုိက်ယ္ၿပန္႔လာခဲ့သည္။ ဂ်ဴလုိင္ ၃ ရက္ေန႔မွ စတင္ကာ "စည္းကမ္းသစ္ကုိ အလုိမရွိ" ဟုေႀကြးေႀကာ္သံမ်ားကုိ ေအာ္ဟစ္ေသာ ရန္ကုန္ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တကၠသုိလ္ ပရ၀ုဏ္ ပတ္၀န္းက်င္ ေဒသမ်ားသုိ႔ လွည့္လည္ဆႏၵ ၿပႀကသည္။
ဂ်ဴလုိင္ ၅ ရက္ေန႔တြင္ကမာရြတ္ ရဲဌာနာေရွ႔တြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ စီတန္းဆႏၵၿပႀကသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ ရဲတုိ႔က ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္ခတ္လူစုခြဲႀကသည္။ ေက်ာင္းသားတဦးဒဏ္ရာ ရရွိသၿဖင့္ ေဆးရုံသုိ႔ပုိ႔ရေသာအခါတြင္ လႈပ္ရွားမႈ ၿပင္းထန္လာခဲ့ေတာ့၏။ ဂ်ဴလုိင္ ၆ ရက္ေန႔မွ ၇ ရက္ေန႔အထိ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ တကၠသုိလ္ ပရ၀ုဏ္ တခုလုံးမွ တံခါးမ်ားကုိေသာ့ခတ္ပိတ္ဆုိ႔ ၿပီး "ဒီမုီကေရစီ ခံတပ္ႀကီး" ဟုဆုင္းဘုတ္မ်ား တင္ကာ ဒီမုီကေရစီ တရားပြဲမ်ားကုိ အသံခ်ဲ႔စက္ႏွင့္ ေဟာေၿပာႀကသည္။
မေက်မနပ္ၿဖစ္ေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားသည္ စစ္တပ္ဆန္႔က်င္ေရးကုိ အမ်ဳိးမ်ဳိး ေဟာေၿပာေနႀကရာ "ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီ၀င္ ဗုိလ္မႈးႀကီးမ်ားသည္ ၃ ေယာက္ေပါင္း ၇ တန္းသာေအာင္သူမ်ားၿဖစ္ႀကသည္" စသည္ၿဖင့္ စိတ္တြင္းရွိသမွ် ေဟာေၿပာႀကေလသည္။ ထုိအခ်ိန္တြင္ တကၠသုိလ္ တ၀ုိက္တြင္ တာ၀န္ခ်ထားသည့္ ရဲအဖြဲ.ကုိ ရုပ္သိမ္းကာ စစ္သားမ်ားကုိ တပ္စြဲထားေလၿပီ၊ စစ္ကားတစင္းတြင္ အသံဖမ္းစက္ တခုတပ္ဆင္ထားသည္။ ထုိအသံဖမ္းစက္က ေက်ာင္းသားတုိ႔က အသံခ်ဲ႔စက္မွ ေဟာေၿပာသမွ်ကုိ ဗုိလ္ေန၀င္း၏ အိမ္ေတာ္သုိ႔ တုိက္ရုိက္ အသံလႊင့္ေပးရသည္။ ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေန႔တြင္မူ ၿပင္းထံစြာေဟာေၿပာေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ေဟာေၿပာခ်က္မ်ားကုိ နားမခံနုိင္သၿဖင့္ ေဒါသ အမ်က္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းထြက္ကာ စစ္တပ္က ပစ္ခတ္သတ္ၿဖတ္ရန္ ဗုိလ္ေန၀င္းက ႀကဳိးမဲ့ အသံလႊင့္ စကားၿဖင့္ ကုိယ္တုိင္ အမိန္႔ေပးခဲ့သည္။
တကၠသုိလ္ တ၀ုိက္တပ္စြဲထားေသာ စစ္တပ္မ်ားကုိ ကြပ္ကဲသူ ဒုတိယဗုိလ္မူးႀကီး စိန္လြင္က တပ္သားမ်ားအား အဆင့္ဆင့္ အမိန္႔ေပးသၿဖင့္ လက္နက္မပါပဲ မိမိတုိ႔ အေဆာင္တြင္း ၌ ဆႏၵၿပႀကသည့္ ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ အစုလုိက္ အၿပဳံလုိက္ သတ္ၿဖတ္ခဲ့ႀကသည္။ ဆႏၵၿပရာတြင္ ပါ၀င္ၿခင္းမရွိသည့္ အေဆာင္ေန ေက်ာင္းသား အမ်ားတုိ႔ကုိပါ ေတြ႔ရာသခ်ၤဳိင္း ဓားမဆုိင္းပစ္ခတ္ သတ္ၿဖတ္ႀကသည္။ စစ္သားတုိ႔သည္ ဂ်ီ သရီး ေသနတ္ သစ္မ်ားကုိ ပထမစတင္ အသုံးၿပဳကာ လက္တည့္စမ္း သတ္ၿဖတ္ႀကသည္။ ထုိေသနတ္သစ္မ်ားမွာ အေနာက္ဂ်ာမဏီမွ ပစၥည္း ကိရိယာမ်ားကုိ ရန္ကုန္တြင္ တပ္ဆင္သည္။ ဂ်ီ သရီး ေသနတ္သစ္မ်ားကုိ အာဏာသိမ္းစဥ္က တပ္အခ်ဳိ႔သုိ႔ထုတ္ေပးခဲ့ရာ၌ ခုခံမႈ မရွိသၿဖင့္ အသုံးမၿပဳခဲ့ရေပ။ ထုိလက္နက္သစ္မ်ားကုိ စမ္းသတ္ရန္လက္ယား ေနသူ ဗုိလ္ေန၀င္းအဖုိ႔ အခြင့္အေရး ရရွိသြားေတာ့သည္။ ေက်ာင္းသား ၁၅ ဦးေသဆုံးၿပီး ၂၇ ဦးဒဏ္ရာရရွိသည္ဟု အစုိးရက ေႀကၿငာ၏။ ေသစာရင္း အမွန္မွာ ေက်ာင္းသား ၁၀၀ ေက်ာ္ရွိသည္။
ေက်ာင္း၀င္းအတြင္းသုိ႔ ပစ္ခတ္သတ္ၿဖတ္ပြဲ ၿပီးေသာအခါ တကသအေဆာက္အဦးကုိ စစ္တပ္က ၀ုိင္းထားၿပန္၏။တကၠသုိလ္ သမဂၢ အေဆာက္အဦးႀကီးသည္ ရန္ကုန္တကၠသုိလ္၏ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ အေဆာက္အဦးႀကီး ၿဖစ္သည္သာမက ၿမန္႔မာ့ နုိင္ငံေရး သမုိင္းတြင္နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရး ခံတပ္ႀကီးအၿဖစ္ လူထုက အမြန္အၿမတ္ အသိအမွတ္ၿပဳထားသည့္ ဗိမာန္ႀကီး ၿဖစ္သည္။ ၁၉၂၂ ခုႏွစ္ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားမ်ား၏ သပိတ္မွ စတင္ကာ နုိးႀကားလာသည့္ ၿမန္မာလူထုကုိ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားက နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးတုိက္ပြဲမ်ား ဆီသုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ခဲ့သည္။ တကၠသုိလ္ ေက်ာင္းသားမ်ား သမဂၢကုိ ၁၉၂၇ ခုႏွစ္က ဖြဲ႔စည္းခဲ့သည္။ သမဂၢအေဆာက္အဦကုိ မ်ဳိးခ်စ္ၿမန္မာ သေဌး ဦးညိဳက တည္ေဆာက္လွဴဒါန္းသည္။
အေဆာက္အဦးကုိ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ ပညာေရး၊ လူမႈေရးႏွင့္ က်မၼာေရး ကိစၥမ်ားကုိ အသုံးၿပဳရန္ ဦးတည္သၿဖင့္ အဂၤလိပ္ တကၠသုိလ္ အဏာပုိင္မ်ားကပင္ အားေပးခဲ့ႀကသည္။ ေက်ာင္းသားမ်ားက စကားရည္လုပြဲမ်ား က်င္းပေလ့ရွိရာတြင္ ၿမန္မာနုိင္ငံ အဖုိ႔ အႏၵိယၿပည္ႏွင့္ ခြဲေရး၊ တြဲေရးၿပႆနာ ေပၚလာေသာအခါ သမၼဂ ခန္းမေဆာင္မွာ နုိင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္မ်ား၏ စကားစစ္ထုိးရာ ဗိမာန္ၿဖစ္လာခဲ့သည္။ ဦးဘေဖ၊ ေဒါက္တာ ဗေမာ္ စေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ တကသ ခန္းမမွ ေဟာေၿပာႀကရင္း စည္းရုံးေရးလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ခဲ့ႀကသည္။
ေနာက္ပုိင္းတကသ အသင္းကုိ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္အၿဖစ္ ကုိနု၊ ကုိေအာင္ဆန္း၊ ကုိေက်ာ္ၿငိမ္း၊ ကုိသိန္းေဖႏွင့္ ကုိရာရွစ္တုိ႔ တက္လာခ်ိန္မွ စတင္ၿပီး နယ္ခ်ဲ႔ တုိက္ပြဲ စစ္ေၿမၿပင္၏ ခံတပ္ အေဆာက္အဦးႀကီး ၿဖစ္လာခဲ့သည္။ ၁၃၀၀ ၿပည့္အေရးေတာ္ပုံမွ အဂၤလိပ္တုိ႔အား လက္ႏွက္ႏွင့္ တုိက္ခုိက္ႏွင္ထုတ္မႈ အထိအရွိန္ အဟုန္ ၿပင္းထံခဲ့သၿဖင့္ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲမ်ား၏ ေအာင္ဗိမာန္ႀကီး အၿဖစ္ ၿမန္မာ တမ်ဳိးသားလုံးက ဂုဏ္ယူခဲ့ႀကသည္။
ဗုိလ္ေန၀င္း တကၠသုိလ္ေရာက္ရွိခ်ိန္တြင္ တကသ လႈပ္ရွားမႈမ်ား ႀကီးစြာ ၿဖစ္ေပၚခဲ့ေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လႈပ္ရွားမႈမ်ားတြင္ ပါ၀င္ၿခင္းမၿပဳပဲ ေက်ာခုိင္းေနခဲ့သည္။
"ေၿပာႀကေဟာႀကတာတြက ေလကုန္သည္၊ သူ႔အဖုိ႔လည္ပတ္၊ ေဘာလုံးကစားရန္ပင္ အခ်ိန္မေလာက္၊ သူ႔လမ္းႏွင့္သူ မွန္မွန္ ခ်ီတက္လွ်က္ရွိခဲ့ေပသည္"
ဟုေဒါက္တာေမာင္ေမာင္ေရးသည့္ ဗိုလ္ေန၀င္း အတၳဳပတၱိ စာအုပ္ႀကီးတြင္ သူကေၿပာခဲ့သည္။ ဤ တကသ အေဆာက္အဦႀကီးမွ ကုိနဳ ကုိေအာင္ဆန္းတုိ႔ လူငယ္တစု နုိင္ငံက ကုိးစားေသာ ေခါင္းေဆာင္မ်ား ၿဖစ္ခဲ့သည္ကုိ သူက အၿမဲ မနာလုိၿဖစ္ေနခဲ့သည္။ နယ္ခ်ဲ႔ေတာ္လွန္ေရး အေရးေတာ္ပုံႀကီး၌ သူမပါခဲ့ေသာေႀကာင့္မေက် မနပ္ၿဖစ္ေနခဲ့သည္။ ထုိ႔ေႀကာင့္ လြတ္လပ္ေရး တုိက္ပြဲ၀င္ တကသ အေဆာက္အဦႀကီးကုိသူ မႀကည့္လုိ။
ထုိ႔ၿပင္ ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေန႔က ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ ပစ္ခတ္သတ္ၿဖတ္စဥ္က ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား ေသဆုံးၿခင္း မရွိ၊ အခ်ဳိ႔မွာ ဖမ္းဆီး၍ပင္ မမိေသးပဲ တကသ အေဆာက္အဦ မ်က္ႏွာႀကက္တြင္ ပုံးေအာင္းေနသည္ဟု သတင္းကုိ ဗိုလ္ေန၀င္း သိရွိေသာအခါ တကသ ေခါင္းေဆာင္မွန္သမွ်ကုိ သတ္ၿဖတ္ရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ႏွင့္ တကသ အေဆာက္အဦႀကီးကုိပါ အၿပီးအၿပတ္ဖ်က္ဆီးရန္ အမိန္႔ေပးခဲ့ၿပန္သည္။သမဂၢရုံးကုိ ၿဖဳိၿပီးေနာက္ ဗုိလ္ေန၀င္း ဥကၠဌ အၿဖစ္ေဆာင္ရြက္ေသာ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီက"စည္းကမ္းမဲ့ဘ၀ကုိ ၿပင္ရမည့္တာ၀န္သည္ မိမိတုိ႔အေပၚတြင္ က်ေရာက္ေနသၿဖင့္ တပ္မေတာ္၏အား တစိတ္တေဒသကုိ သုံး၍ေၿဖရွင္းလုိက္ရၿခင္း ၿဖစ္သည္"
ဟုေႀကၿငာခဲ့၏။ ထုိေႀကၿငာခ်က္မွာ စစ္တပ္ကုိ အံတုႀကလွ်င္ ယခုထက္ႀကီးမားေသာ လက္နက္ အင္အားႏွင့္ ေၿဖရွင္းမည္ဟု ရာဇသံေပးသည့္ သေဘာ သက္၀င္၏။ ထုိမွ်မကေသး တကသ အေဆာက္အဦကုိ ဖ်က္ၿပီးေနာက္ လူထုအား အသံလႊင့္ မိန္႔ခြန္းေပးရာတြင္ သူကသတ္ၿဖတ္လုိက္ေသာ ေက်ာင္းသားငယ္ကေလး မ်ားသည္ လက္နက္ဟူ၍ အပ္တုိ တေခ်ာင္းမွ မရွိႀကသည္ကုိ သူသိပါလ်က္ႏွင့္ လက္နက္ ကုိသူပုန္အဖြဲ႔ၾကီးမ်ားကုိ ရင္ဆုိင္ေနသည့္ သဖြယ္ ပုံႀကီးခ်ဲ႔ျပီး
"ဓားကုိ ဓားၿခင္း၊ လွံကုိလွံၿခင္း ရင္ဆုိင္ဖုိ႔ အသင့္ရွိပါတယ္"
ဟုေဒါသဟုန္း ေဒါသသံႏွင့္ အသံလႊင့္၍ ေၿပာခဲ့ၿပန္သည္။ ဗုိလ္ေန၀င္း ႏွင့္ စစ္ဗုိလ္ႀကီး တစုသည္ ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေန႔က ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ သတ္ၿဖတ္မႈႀကီးႏွင့္ နုိင္ငံက အမြန္အၿမတ္ထားသည့္ တကသ အေဆာက္အဦႀကီး ကုိ ဗုံးခြဲ ဖ်က္ဆီးမႈႀကီး တုိ႔ကုိ ေဒါသမႊန္သၿဖင့္ စိတ္လုိက္မာန္ပါ က်ဴးလြန္ခဲ့ၿခင္းသည္ သူတုိ႔၏ စစ္တပ္အဖို႔ မတရားႀကီးမားေသာ ရာဇ၀တ္မႈႀကီး ၿဖစ္ေနသည္ကုိ စဥ္းစားမိႀကသည္။ နူးည့ံ သိမ္ေမြ႔ေသာ လိပ္ၿပာကေလးကုိ အေၿမာက္ ႏွင့္ ပစ္ခတ္ သတ္ၿဖတ္သကဲ့သုိ႔ ရာဇ၀င္ရုိင္းေနသည္ကုိ တစိမ့္စိမ့္ ေတြးေတာ၍ ၿမင္ေတြ႔မိႀကေသာအခါ တေန႔တြင္ လူထုက ဒဏ္ခတ္ ေလမည္ကုိ ေႀကာက္ေသြးၿဖာလာႀကသည္။ မတရားမႈက်ဴးလြန္ခဲ့ေသာ ရာဇ၀တ္မႈႀကီးအတြက္ တစိမ့္စိမ့္ ေႀကာက္ဒူး တုန္လာေႀကေသာအခါတြင္ တရားခံသည္ မိမိ မဟုတ္ပါဟု တဦးကို တဦးက လက္ညွဳိးထုိး၍ အၿပစ္ဖုိ႔ရင္း မိမိအၿပစ္ မရွိေႀကာင္း ထုေခ်မႈမ်ားကုိ အႀကိမ္ႀကိမ္ ၿပဳႀကသည္။ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ ဥကၠဌႀကီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ႀကီးေန၀င္းႏွင့္ ဒုတိယ ဥကၠဌ ဗိုလ္မူးခ်ဳပ္ ေအာင္ႀကီးတုိ႔သည္ တဦးကုိတဦး တရာခံၿဖစ္ေလဟန္ ေဖာ္ေကာင္လုပ္ႀကသည္။ ဗမာ့ တပ္မေတာ္ႀကီး၏ ထိပ္သီးႀကီးမ်ားသည္ သာမာန္ သူခုိး လူဆုိးအဖြဲ႔ ကေလးမွ်ပင္ ညီညြတ္မႈ မရွိ၊ အမွားကုိ ၀န္ခံရန္ သတိၱတစက္မွ မရွိသူရဲေဘာေႀကာင္သူမ်ား ၿဖစ္ေႀကာင္းေပၚလြင္လာေတာ့သည္။ ထုိစဥ္က ဒုတိယကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ၿဖစ္သူ ေအာင္ႀကီးက
"တကယ္ အမိန္႔ေပးတဲ့စာယူလာၿပီး မရမ္းကုန္းကုိ ေပးလာသူ ဗုိလ္သန္းစိန္ ၿဖစ္ပါတယ္။ သမဂၢၿဖဳိဖုိ႔ ဒုိင္းနမုိက္ေတြ ဂ်ီအီးဖုိး အင္ဂ်င္နီယာ တပ္ခြဲကုိမွာယူ၊ အဲဒီမွာ မလုံေလာက္လုိ႔ စီအဒီ ပင္မစစ္ ပစၥည္းသုိေလွာင္ ေရးသြားယူခုိင္းသူဟာ ဗိုလ္ေက်ာ္စုိးပါ။ စီအုိဒီ တပ္မွဴး ဗိုလ္၀င္းကုိ လုိက္ရွာၿပီး၊ အင္းတုိင္ကုိ သြားေရာက္ယူရတာပါ။ ခြဲဖုိ႔ အမိန္႔ေပးသူေတြဟာ ၿပည္ထဲေရး၀န္ႀကီး၊ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီ ဥကၠဌ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိး ၿဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ ဒုိင္းနမုိက္ေတြ ဆင္ရတဲ့ တပ္က အင္ဂ်င္နီယာ တပ္ ဗုိလ္မွဴးထြန္းရီ ၿဖစ္ပါတယ္။အားလုံးဒုိင္းနမုိက္ေတြ ဆင္ရတာဟာ နံနက္လင္းအားႀကီးမွ ၿဖစ္ပါတယ္၊ လက္မွတ္ထုိးမည့္ အရာရွိႀကီးႀကီးမားမား မရွိလုိ႔ဒုကၡေရာက္ေနတုန္း လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ေရာက္လာတဲ့ ဗုိလ္မွဴးႀကီး မင္းသိန္းၿဖစ္ပါတယ္။ သူက၀င္ၿပီး ခြဲတဲ့အမိန္႔ လက္မွတ္ထုိးေပးဖုိ႔၊ ဗုိလ္ထြန္းရီ က ေၿပာလုိ႔ ၊ သူကလက္မွတ္၀င္ထုိးၿပီးဒုိင္းနမုိက္ ခြဲတာၿဖစ္ပါတယ္ တရားခံ ၿဖစ္ရွာတဲ့ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီး ဆုိသူဟာ ဗိုလ္မွဴးႀကီးလွဟန္ႏွင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ အိမ္လုိက္အသြား ပါေမာကၡခ်ဳပ္ ဆရာႀကီး ဦးကာ ကုိ ဗို္လ္လွဟန္က သမဂၢၿဖဳိဖုိ႔ အမိန္႔ရတယ္လုိ႔ ေၿပာတာ ထပ္ႀကားရေတာ့ အရဲစြန္႔ၿပီး၊ ဗိုလ္ေက်ာ္စုိး ရွိရာ အသံလႊင့္ရုံကုိ တယ္လီဖုန္းဆက္ၿပီး၊အဲ့ဒီကိစၥကုိရပ္ထားေပးပါ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ေၿပာပါမယ္ ဆုိၿပီး၊ ဟုိေရာက္ေတာ့လဲ ဘာမွ မေၿပာဘဲ မလိမ့္တပတ္နည္းနဲ႔ ထားခဲ့သူ ၿဖစ္ပါတယ္ "ဟုသူ၏ စာတမ္းတြင္ ေ၀့လည္ေႀကာင္ပတ္ ေရးသားကာ ေၿဖရွင္းသည္။
ဗုိလ္ေန၀င္းက တဖန္ အႀကီမ္ႀကိမ္ေၿဖရွင္းသည္။ သူ၏ ေနာက္ဆုံးေန႔ လူထုကလက္မခံေတာ့သၿဖင့္ မဆလ ဥကၠဌႀကီး ရာထူးမွ ထြက္ေပးရေသာေန႔တြင္ ပင္ လူစုလူေ၀းေရွ႔မွာ ကြ်န္ေတာ္စကားေၿပာတာ ယခုအႀကိမ္ဟာ ေနာက္ဆုံး အႀကိမ္ၿဖစ္နုိင္တာမုိ႔ ေက်ာင္းသားမ်ားက ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီတဖြဲ႔လုံးအေပၚ အထင္လြဲေနသည့္ အၿဖစ္အပ်က္တခု တင္ၿပပါရေစဟု ပါတီညီလာခံမွ ထပ္မံ ရွင္းၿပန္၏။ တကၠသုိလ္ သမဂၢအေဆာက္အဦး ကို ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ ဂ်ဳ လုိင္ ၈ ရက္ေန႔နံနက္တြင္ ေဖါက္ခြဲ ဖ်က္ဆီးခဲ့သည္ကုိ အမ်ားသိၿပီး ၿဖစ္ပါသည္။ ပထမ ဂ်ဴလုိင္လ ၇ ရက္ေန႔ညေန ကြ်န္ေတာ္ ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ အပုိင္းကုိ ေဖၚၿပမွ ၿပည့္စုံမည္ ၿဖစ္၍ ေဖၚၿပပါမည္။ ထုိေန႔ ညေန ၅ နာရီခန္႔တြင္ ေသနတ္ပစ္သံ ႀကား၍ ကြ်န္ေတာ္က တယ္လီဖုန္းၿဖင့္ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးကုိ အေၿခအေန ေမးရာ ဆရာႀကီး ဦးကာတုိ႔မိသားစုအား ေဘးကင္းသည့္ ေနရာသုိ႔ ပုိထားၿပီၿဖစ္ေႀကာင္းေၿပာပါသည္။ ဆူပူသူ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိ ဖမ္းမိၿပီလားဟု ေမးရာ မမိေသးေႀကာင္း သမဂၢ အေဆာက္အဦးတြင္း အခ်ဳိ႔ရွိေႀကာင္း ေၿပာသၿဖင့္ ကြ်န္ေတာ္က ရဲမ်ား တပ္မေတာ္သားမ်ား ေနာက္ထပ္ အနာတရ မရွိရေအာင္ ေအာက္ပါအတုိင္း ညြန္ႀကားပါသည္။
(က) သမဂၢ အေဆာက္အဦး အတြင္းရွိ သူမ်ားကုိ အေဆာက္အဦးတြင္းမွ ထြက္ကာ အဖမ္းခံရန္ အသံခ်ဲ႔စက္ၿဖင့္ ေၿပာရန္၊ ထြက္ မလာပါက လက္နက္ႀကီးမ်ား သုံးမည္ဆုိသည့္ အခ်က္ထဲ့ေၿပာရန္
(ခ)အသာတႀကည္ ထြက္၍ အဖမ္းမခံပါ ရီကြိဳင္ လက္ ဂန္းၿဖင့္ ပစ္ဖမ္းရန္ လုိအပ္ပါက ရီကြိဳင္လက္ ဂန္းသုံးရန္၊ အထက္ပါအခ်က္တုိ႔ကုိ မေမွာင္ခင္ ၿပီးေအာင္ ေဆာင္ ရြက္ရန္။
ဒီေနရာမွာ အေရးႀကီးတာ ကြ်န္ေတာ္ေၿပာပါမယ္။ ေဖါက္ခြဲ ဖ်က္ဆီးရန္ အတြက္ ေဆြးေႏြးၿခင္း၊ ဆုံးၿဖတ္ၿခင္းတုိ႔တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ႏွင့္ တကြ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၀င္ အခ်ဳိ႔တုိ႔ မပါခဲ့ပါ။ ဂ်ဴလုိင္လ ၈ ရက္ေန႔နံက္တြက္ ဗုံးႀကီးႀကီး တလုံး ေပါက္ကြဲသကဲ့သုိ႔ အလြန္ၿပင္းထန္ေသာ ၿမည္ဟီးသံႀကီး ႀကားရသၿဖင့္ စုံစမ္းေတာ့မွ သမဂၢ အေဆာက္အဦး ကုိ(ဒုိင္းနမုိင္း) တုိ႔ႏွင့္ ဖ်က္ဆီးလုိက္ေႀကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိရပါသည္။ အၿခားေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၀င္ အေတာ္မ်ားမ်ား လည္း ထုိေပါက္ကြဲသံႀကားၿပီးမွ သိႀကရပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ အသံလႊင့္ရုံတြင္ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီ အခ်ဳိ႔တုိ႔ၿဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီအားလုံးႏွင့္ လုံၿခဳံေရးတာ၀န္ ယူရေသာ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီ ဥကၠဌ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္စုိး၊ ဗုိလ္မွဴးႀကီး လွဟန္၊ ဗုိလ္မွဴးႀကီးေစာၿမင့္၊ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ဘနီ၊ ေထာက္လွမ္းေရး ဗုိလ္မွဴးႀကီးေမာင္လြင္ ရမင္းႀကီး ဦးဘေအးတုိ႔ ေရာက္ေနႀကပါသည္။ ထုိ ဂ်ဴလုိင္လ ၈ ရက္ေန႔ သမဂၢအေဆာက္အဦးကုိ ၿဖဳိလုိက္ေႀကာင္း သိၿပီး ေနာက္ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိး ကို ေခၚ၍ေမးရာ ၇ ရက္ေန႔ညေနက ကြ်န္ေတာ္က သမဂၢအတြင္း ၀င္ေရာက္ေနသည့္ဆူပူသူ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိ ဖမ္းဆီးရာတြင္ လုိအပ္လွ်င္ ရီကြိဳင္းလက္ဂန္းကုိသုံနုိင္သည္ဆုိသည့္ အခ်က္ကုိ သမဂၢအေဆာက္အဦကုိ ဖ်က္ခုိင္းသည္ ယူဆသၿဖင့္ ဖ်က္လုိက္သည္ ဟုေၿဖပါသည္။ ဒီလုိဆုိရင္လည္း ဓား ဓားခ်င္း၊ လွံလွံ ခ်င္းဆုိသည့္ စကားလုံးမ်ား ပါသည့္ ေႀကၿငာခ်က္ကုိ အသံလႊင့္လုိက္ပါသည္။ ေနာက္သုံးေလး လႀကာၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ အရက္မူးမူးႏွင့္ သမဂၢ အေဆာက္အဦကုိ ဖ်က္ဖုိ႔ အမိန္႔ေပးသည္ဟု နုိင္ငံၿခားသတင္းစာ ဆရာတုိ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္း ေၿပာဆုိေနသည္ကုိ ႀကားရ၍ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးကုိ ကြ်န္ေတာ္ အရက္မူးၿပီး ဖ်က္ဖုိ႔ အမိန္႔ေပးတယ္ လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ တေယာက္ထဲကုိ တရားခံ လုပ္ထားတယ္။ အဲ့ဒါေႀကာင့္ ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေန႔က အၿဖစ္အပ်က္ကုိ ေၿပာၿပခုိင္းပါသည္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးက အၿဖစ္အပ်က္ အမွန္ကုိ ေၿပာၿပပါေတာ့သည္။ အရင္က ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ တက္ခါစတြင္ စိတ္၀မ္းကြဲႀကတာေတြ မေပၚေအာင္လုိ႔ ဖုံးဖုံးဖိဖိ ေၿဖခဲ့ၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။
အၿဖစ္အပ်က္ အမွန္မွာ ထုိ ၇ ရက္ေန႔က အသံလႊင့္ ရုံရွိလူစုထဲမွ တဦးတေယာက္က ဖ်က္ပစ္လွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု ေၿပာရာမွ ဖ်က္သင့္ မဖ်က္သင့္ကုိ ေဆြးေႏြးႀကပါသည္။ ေနာက္ဆုံး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ အသိေပးၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္သေဘာတူ လွ်င္ ဖ်က္မည္ဟု ဆုံးၿဖတ္ႀကပါသည္။ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ထံ သူသြားၿပီး တင္ၿပမည္၊ သေဘာတူ မတူ အေၿဖကုိ သူယူခဲ့မည္ေၿပာၿပီး ကုိလွဟန္ကုိ ေခၚ၍ကားႏွင့္ ထြက္သြားပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီး အသံလႊင့္ရုံသုိ႔ ၿပန္လာၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္က သေဘာတူလုိက္ၿပီဟု ေၿပာသၿဖင့္ အသံလြင့္ ရုံရွိလူသုိက္တုိ႔ သမဂၢအေဆာက္အဦး ကုိ ဖ်က္ဖုိ႔ ပစၥည္းမ်ား စုၿပီး ဖ်က္ပစ္လုိက္ပါသည္။ ထုိအေၿဖကုိ ရၿပီးေနာက္ ဗို္လ္ေအာင္ႀကီးမပါပဲ က်န္ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီ၀င္မ်ားကုိ ေခၚ၍ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီး ကြ်န္ေတာ္ကုိ မတင္ၿပပဲႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ သေဘာကုိ မေမးပဲႏွင့္ အသံလႊင့္ရုံရွိ လူသုိက္ကုိ ကြ်န္ေတာ္သေဘာတူ လုိက္သည္ဟု ေၿပာသည့္ အေႀကာင္းတင္ၿပခဲ့ပါသည္။............ဟု ဗိုလ္ေန၀င္းက တုိင္းၿပည္သုိ႔ ရွင္းၿပသည္။
ဗုိလ္ေန၀င္း၏ ေနာက္ဆုံးေန႔ မ်က္ေၿဖ လကၤာ စာတန္းႀကီးမွာ ကာရန္မပါ စာသားမေခ်ာပါ။ အၿဖစ္မွန္ကုိ ကုိယ္ေတြ႔မ်က္ၿမင္ သိရွိခဲ့ေသာ သတင္းေထာက္မ်ား အဖုိ႔ စာရွည္ႀကီးကုိ လုံးေစ့ပတ္ေစ့ ဖတ္ၿပီး ဗုိလ္ေန၀င္း၊ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၀င္ စစ္ဗုိလ္ႀကီးမ်ားသည္ လမ္းႀကဳိလမ္းႀကားမွ ခါးပုိက္ႏႈိက္ အဖြဲ႔၏ အဆင့္ပင္မရွိ။ အေရးႀကဳံက မိမိကုိယ္ လြတ္ရုံးကာ လြယ္ကူစြာ လုပ္ေဖၚကုိင္ဖက္ ကုိ တရားခံဟု လက္ညွိဳးထုိး၍ ေဖၚေကာင္ လုပ္ႀကသည္ကုိ သိသာထင္ရွားစြာ ၿမင္ေတြ႔ႀကရေပသည္။
ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေသြးေခ်ာင္းဆီး လူသတ္ပြဲႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍(က) ဗုိလ္ေန၀င္းက ေစာေစာက မသိ ေသနတ္သံႀကားမွ သိရသည္ဟု ေၿဖရွင္းၿခင္းသည္ လိမ္ညာေသာ မုသားၿဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားတုိ႔ ေဟာေၿပာခ်က္ကုိ သူ႔ထံသုိ႔ ႀကိဳးမဲ့ အသံလႊင့္ခြက္ႏွင့္ လႊင့္ႀကားေပးေသာေႀကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အသံကုိ စိတ္ဆုိးကာ သတ္ၿဖတ္မိန္႔ထုတ္သည္မွာ ဗိုလ္ေန၀င္း ကုိယ္တုိင္ၿဖစ္သည္။
(ခ) ထုိစဥ္က တပ္ဦးမွ ပစ္မိန္႔ေပးရသူ ဗုိလ္စိန္လြင္က မိမိသည္ ဗုိလ္ေန၀င္း၏ အမိန္႔အရ ပစ္မိန္႔ေပးခဲ့ပါသည္ဟု မဆလ ပါတီပ်က္ေသာအခါတြင္ ေၿဖရွင္းေဖၚထုတ္ခဲ့သည္။
(ဂ) ေက်ာင္းသားမ်ား လက္ခ်က္ႏွင့္ ရဲ ၇ ဦး ၈ ဦး ဒဏ္ရာရရွိသည္ဟု ဗုိလ္ေန၀င္းက ေၿပာသည္မွာလည္း လိမ္ညာေသာ မုသားၿဖစ္သည္။ အေဆာင္၀င္း တံခါး မွန္သမွ်ကုိ ေက်ာင္းသားမ်ားက ပိတ္ထားခုိက္ ၿပင္ပ ရွိ စစ္တပ္က ပစ္ခတ္ သတ္ၿဖတ္ခ်ိန္တြင္ တကၠသုိလ္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ရဲတေယာက္မွမရွိ၊ ေက်ာင္းသားတုိ႔က ရဲတုိ႔အား ရန္ၿပဳရန္ မၿဖစ္နုိင္
(ဃ) တကသ အေဆာက္အဦး မ်က္ႏွာႀကက္တြင္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိ သတ္ၿဖတ္ရန္ ဦးတည္ခ်က္ၿဖင့္ အေဆာက္အဦးႀကီးကုိ ဖ်က္ေစ အမိန္႔ေပးသူမွာ ဗုိလ္ေန၀င္းၿဖစ္သည္။ မဖ်က္ရန္ ဟန္႔တားေလဟန္ေၿပာေသာ ဒုတိယ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးလည္း တာ၀န္ရွိသည္။
(င) တကသ ကုိ ဖ်က္ဆီးၿပီး ေနာက္တေန႔ နံနက္ ဘာေႀကာင့္ ဖ်က္ရသည္ဟု ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၏ ေႀကၿငာခ်က္တြင္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီသည္ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ဘ၀ကုိ ၿပင္ရမည့္ တာ၀န္သည္ မိမိတုိ႔ အေပၚတြင္ က်ေရာက္ေနသၿဖင့္ တပ္မေတာ္၏ အားတစိတ္ တေဒသကုိ သုံး၍ ေၿဖရွင္းလုိက္ရၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ဟု သတင္းစာတုိ႔မွ ထုတ္ၿပန္ ခဲ့ပါလွ်က္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ ဥကၠဌ က မိမိ မသိပါ၊ မိမိ ပါ၀င္ၿခင္း မရွိပါဟု ေၿပာသည္မွာလည္း မဟုတ္မမွန္ေသာ မုသားဟု ထင္ရွားသည္။
(စ) ယခုၿဖစ္ပ်က္သည့္ ကိစၥသည္ ေက်ာင္းသား ကိစၥတခုတည္းမဟုတ္ပဲ နုိင္ငံေရး အေမွာင့္ ပေရာဂ ဖမ္းစားတယ္ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ရိပ္စားမိပါတယ္" ဟု ဗုိလ္ေန၀င္း၏ သမဂၢဖ်က္ရေႀကာင္း ကုိယ္တုိင္ အသံလႊင့္ခ်က္၌ ေက်ာင္းသားတုိ႔ေနာက္မွ ဗကပ တို႔ ပါေလဟန္ ေၿပာသည္မွာလည္း လိမ္ညာလီဆယ္ခ်က္ၿဖစ္သည္၊ ထုိအခ်ိန္က ဗုိလ္ေန၀င္းက ၿမဳိ႔ေပၚရွိလက္နက္ခ် ဗကပ မ်ားကုိ သိမ္းသြင္းကာ ေတာတြင္းရွိ ဗကပ မ်ား အလင္း၀င္ရန္ စကားကမ္းလွမ္းေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားတုိ႔ လႈပ္ရွားမႈသည္ ၿပင္ပ ပေယာမပါသည္ကုိ သိပါလွ်က္ သတ္ၿဖတ္မႈႀကီး ႏွင့္ ဖ်က္ဆီးမႈႀကီးကုိ လူထုက လက္ခံေအာင္ လီဆယ္ေၿပာဆုိခ်က္သာ ၿဖစ္သည္။
(ဆ)ေက်ာင္းသားမ်ားအား သတ္ၿဖတ္ၿပီးေနာက္ "ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကုိ အေၿပာဘ၀မွာ နစ္မြန္းေစၿခင္းအားၿဖင့္ အလုပ္ပ်က္ကြက္ေအာင္ ရည္စူးၿပီး တမင္လုပ္ေနႀကတယ္ ဆုိလွ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ဘာမွ မေၿပာေတာ့ပါဘူး အနည္းဆုံး ဓားကုိ ဓားခ်င္း လွံကုိ လွံခ်င္း ဆိုင္ဘုိ႔သာ ရွိပါေတာ့တယ္" ဟုေၿပာသည္မွာ ေဒါသသံႏွင့္ တုံရီေနသည္ကုိ ႀကားရသူ လူထုက သိရွိနားလည္ႀကသည္။ ဗုိလ္ေန၀င္းရာထူးမွ ဆင္းေပးရေသာ ၈၈ ခုႏွစ္က စစ္တပ္ဆုိတာ ပစ္ရင္ မွန္ေအာင္ပစ္သည္။ မုိးေပၚေထာင္ၿပီး ေဖါက္တာမပါဘူး၊ ေနာင္ကုိ ဆူဆူပူပူ လုပ္တဲ့သူေတြေတာ့ မသက္သာဘူးလုိ႔သာ မွတ္ေပေတာ့ ဟု ေၿပာခဲ့ေသာ မိန္႔ခြန္းမွာ အသံ တမ်ဳိးတည္း ရွိသည္ကုိ လူထုက သတိရႀကသည္။
(ဇ)ထုိစဥ္က လက္ေတြ႔သတ္ၿဖတ္ ရုံမွ်မက ႏွုတ္မွ လည္း စစ္ေႀကၿငာခဲ့ပါလွ်က္ ေနာက္ပုိင္းမွ သူသတ္သည္ ငါသတ္သည္ သူဖ်က္သည္ ငါဖ်က္သည္ ဟု တဦးကုိ တဦးက လက္ညွဳိးထုိး၍ ေဖၚေကာင္လုပ္ႀကေစကာမူ ေခါင္းေရွာင္ႀကေစကာမူ ဗုိလ္ေန၀င္းသည္ အဓိက တရားခံ ၿဖစ္သည္ကုိ လူထုကေမ့မရနုိင္ေပ။
ဤအခ်က္မ်ားကုိ ေထာက္ရႈ႔၍ တပ္မေတာ္ႀကီးကုိ ဦးစီးႀကေသာ ဗုိလ္ေန၀င္းႏွင့္ စစ္ဗုိလ္ႀကီးမ်ားသည္ ဘိန္းစားခါးပုိက္ႏွိက္ အဖြဲ႔၀င္တုိ႔မွ်ပင္ သတၱိမရွိ လြန္စြာ သူရဲေဘာ ေႀကာင္ႀကသည္ကုိ သိသာထင္ရွားစြာ ၿမင္သိနုိင္ႀကေပသည္။ ဗိုလ္ေန၀င္း ႏွင့္ စစ္ဗိုလ္တစုသည္ အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႔ကုိ တုိက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသား နုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ်မ်ားတြင္ သူတုိ႔ပါ၀င္ခဲ့ၿခင္း မရွိသၿဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ က႑ကုိ သမုိင္းမွ ေဖ်ာက္လုိႀကသည္။ သမဂၢ အေဆာက္အဦကုိ အယူသီး ဘာသာၿခားတဦး အၿခားဘာသာ အေဆာက္အဦးကုိ မၿမင္လုိႀကသကဲ့သုိ႔ ဖ်က္ဆီးခဲ့ႀကသည္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား သမဂၢ၌ ပုန္းေနႀကသည္ဟု သတင္းရသၿဖင့္ သတ္ၿဖတ္ရန္ ေသြးဆာေနေသာေႀကာင့္ ဖ်က္ဆီးႀကသည္။
နုိင္ငံ တည္စမွ စတင္ၿပီး တပ္မေတာ္သည္ သူတုိ႔ကဲ့သုိ႔ သူရဲေဘာေႀကာင္ၿပီး ဗုိလ္ေန၀င္းႏွယ္ ေလာဘရမက္ လြန္ကဲသူတုိ႔၏ လက္တြင္းသုိ႔ က်ေရာက္ရသည္မွာ နုိင္ငံ၏ ကံႀကမၼာ သာၿဖစ္ေခ်ေတာ့၏။ဗုိလ္ေန၀င္းသည္ လူသတ္ပြဲႀကီး အပီးတြင္ ေခါင္းရႈတ္သၿဖင့္ အပန္းေၿဖဦးမည္ဟုဆုိကာ ဥေရာပသုိ႔ ဂ်ဴလုိင္ ၉ ရက္ေန႔က အပန္းေၿဖ ခရီးထြက္ေသာအခါ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးအား တုိင္းၿပည္ကုိ အပ္၍ မင္းပဲႀကည့္လုပ္ေတာ့ကြာ ဟု တာ၀န္ေပးအပ္ခဲ့သည္။ ဥေရာပသြား ဗုိလ္ေန၀င္းည္ အမွန္တကယ္ အပန္းေၿဖသြားသည္ၿဖစ္၏။ ၿမန္မာနုိင္ငံတြင္ ၿမင္းပြဲမ်ား က်င္းပၿခင္းမၿပဳရဟု ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဥကၠဌ အာဏာၿဖင့္ သူကုိယ္တုိင္ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ငယ္စဥ္ကပင္ ေလာင္းကစား ၀ါသနာထုံခဲ့ေသာေႀကာင့္ ေလာင္းကစားပြဲ မသြားရသၿဖင့္ ပ်င္းရိ ၿငီးေငြ႔ေစသည္။ အပန္းေၿဖခရီးကုိ အဂၤလန္ၿပည္ လန္ဒန္ၿမဳိ႔သုိ႔သြားကာ ၿမင္းၿပိဳင္ပဲ ေခြးၿပဳိင္ပြဲမ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ ေလာင္းကစားၿခင္းၿဖင့္ အပန္းေၿဖခဲ့သည္။ ထုိခရီးၿပီး ေနာက္ႏွစ္မ်ားတြင္ တႏွစ္လွ်င္ ငါး ႀကီမ္ႏႈန္းခန္႔ ဥေရာပသုိ႔သြားကာ ေလာင္းကစားပြဲမ်ား အပန္းေၿဖေလ့ရွိခဲ့သည္။
ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ သတ္ၿဖတ္၍ သမဂၢကိုဖ်က္ဆီးၿပီး ဥေရာပသုိ႔ အပန္းေၿဖ မထြက္မွီကေလးတြင္ ဗုိလ္ေန၀င္းက ေက်ာင္းသားမ်ားအား မေအ ႏွမ ရုိင္းစုိင္းစြာ ဆဲဆုိကာ အမိန္႔ေပးခဲ့ေသးသည္။ "မေအ x ေတြ၊ ေက်ာင္းမတက္ႀကေစနဲ႔ ၊ တကၠသုိလ္အားလုံး ပိတ္ထား......." ဟု သားသမီးခ်င္း ကုိယ္ခ်င္း မစာမနာ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့သည္။ သူ၏ေခတ္ တေလွ်ာက္လုံး ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေပၚတုိင္း တကၠသုိလ္မ်ားကုိ ႏွစ္ရွည္ လမ်ား ပိတ္ရန္ အမိန္႔ ထုတ္ေလ့ ရွိရာ သူ၏ တပည့္စစ္အစုိးရမ်ားကလည္း ထုိလမ္းစဥ္ကုိ ဆက္လက္က်င့္သုံးႀကသၿဖင့္ စစ္အစုိးရမ်ား ေခတ္၌ ေပါက္ဖြားသည့္ ၿမန္မာ လူငယ္မ်ား အထက္တန္းပညာ မတတ္ႀကပဲ လူညြန္႔တုံးႀကရရွာေလသည္။
ေႀကးမုံဦးေသာင္း
Read More here
(က) သမဂၢ အေဆာက္အဦး အတြင္းရွိ သူမ်ားကုိ အေဆာက္အဦးတြင္းမွ ထြက္ကာ အဖမ္းခံရန္ အသံခ်ဲ႔စက္ၿဖင့္ ေၿပာရန္၊ ထြက္ မလာပါက လက္နက္ႀကီးမ်ား သုံးမည္ဆုိသည့္ အခ်က္ထဲ့ေၿပာရန္
(ခ)အသာတႀကည္ ထြက္၍ အဖမ္းမခံပါ ရီကြိဳင္ လက္ ဂန္းၿဖင့္ ပစ္ဖမ္းရန္ လုိအပ္ပါက ရီကြိဳင္လက္ ဂန္းသုံးရန္၊ အထက္ပါအခ်က္တုိ႔ကုိ မေမွာင္ခင္ ၿပီးေအာင္ ေဆာင္ ရြက္ရန္။
ဒီေနရာမွာ အေရးႀကီးတာ ကြ်န္ေတာ္ေၿပာပါမယ္။ ေဖါက္ခြဲ ဖ်က္ဆီးရန္ အတြက္ ေဆြးေႏြးၿခင္း၊ ဆုံးၿဖတ္ၿခင္းတုိ႔တြင္ ကြ်န္ေတာ္ ႏွင့္ တကြ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၀င္ အခ်ဳိ႔တုိ႔ မပါခဲ့ပါ။ ဂ်ဴလုိင္လ ၈ ရက္ေန႔နံက္တြက္ ဗုံးႀကီးႀကီး တလုံး ေပါက္ကြဲသကဲ့သုိ႔ အလြန္ၿပင္းထန္ေသာ ၿမည္ဟီးသံႀကီး ႀကားရသၿဖင့္ စုံစမ္းေတာ့မွ သမဂၢ အေဆာက္အဦး ကုိ(ဒုိင္းနမုိင္း) တုိ႔ႏွင့္ ဖ်က္ဆီးလုိက္ေႀကာင္း ကြ်န္ေတာ္သိရပါသည္။ အၿခားေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၀င္ အေတာ္မ်ားမ်ား လည္း ထုိေပါက္ကြဲသံႀကားၿပီးမွ သိႀကရပါသည္။
သုိ႔ေသာ္ အသံလႊင့္ရုံတြင္ ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီ အခ်ဳိ႔တုိ႔ၿဖင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီအားလုံးႏွင့္ လုံၿခဳံေရးတာ၀န္ ယူရေသာ လုံၿခဳံေရးေကာင္စီ ဥကၠဌ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ေက်ာ္စုိး၊ ဗုိလ္မွဴးႀကီး လွဟန္၊ ဗုိလ္မွဴးႀကီးေစာၿမင့္၊ ဗုိလ္မွဴးႀကီး ဘနီ၊ ေထာက္လွမ္းေရး ဗုိလ္မွဴးႀကီးေမာင္လြင္ ရမင္းႀကီး ဦးဘေအးတုိ႔ ေရာက္ေနႀကပါသည္။ ထုိ ဂ်ဴလုိင္လ ၈ ရက္ေန႔ သမဂၢအေဆာက္အဦးကုိ ၿဖဳိလုိက္ေႀကာင္း သိၿပီး ေနာက္ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိး ကို ေခၚ၍ေမးရာ ၇ ရက္ေန႔ညေနက ကြ်န္ေတာ္က သမဂၢအတြင္း ၀င္ေရာက္ေနသည့္ဆူပူသူ ေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိ ဖမ္းဆီးရာတြင္ လုိအပ္လွ်င္ ရီကြိဳင္းလက္ဂန္းကုိသုံနုိင္သည္ဆုိသည့္ အခ်က္ကုိ သမဂၢအေဆာက္အဦကုိ ဖ်က္ခုိင္းသည္ ယူဆသၿဖင့္ ဖ်က္လုိက္သည္ ဟုေၿဖပါသည္။ ဒီလုိဆုိရင္လည္း ဓား ဓားခ်င္း၊ လွံလွံ ခ်င္းဆုိသည့္ စကားလုံးမ်ား ပါသည့္ ေႀကၿငာခ်က္ကုိ အသံလႊင့္လုိက္ပါသည္။ ေနာက္သုံးေလး လႀကာၿပီးေနာက္ ကြ်န္ေတာ္ အရက္မူးမူးႏွင့္ သမဂၢ အေဆာက္အဦကုိ ဖ်က္ဖုိ႔ အမိန္႔ေပးသည္ဟု နုိင္ငံၿခားသတင္းစာ ဆရာတုိ႔ အသုိင္းအ၀ုိင္း ေၿပာဆုိေနသည္ကုိ ႀကားရ၍ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးကုိ ကြ်န္ေတာ္ အရက္မူးၿပီး ဖ်က္ဖုိ႔ အမိန္႔ေပးတယ္ လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ တေယာက္ထဲကုိ တရားခံ လုပ္ထားတယ္။ အဲ့ဒါေႀကာင့္ ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေန႔က အၿဖစ္အပ်က္ကုိ ေၿပာၿပခုိင္းပါသည္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ဗုိလ္ေက်ာ္စုိးက အၿဖစ္အပ်က္ အမွန္ကုိ ေၿပာၿပပါေတာ့သည္။ အရင္က ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ တက္ခါစတြင္ စိတ္၀မ္းကြဲႀကတာေတြ မေပၚေအာင္လုိ႔ ဖုံးဖုံးဖိဖိ ေၿဖခဲ့ၿခင္းၿဖစ္ပါသည္။
အၿဖစ္အပ်က္ အမွန္မွာ ထုိ ၇ ရက္ေန႔က အသံလႊင့္ ရုံရွိလူစုထဲမွ တဦးတေယာက္က ဖ်က္ပစ္လွ်င္ ေကာင္းမည္ဟု ေၿပာရာမွ ဖ်က္သင့္ မဖ်က္သင့္ကုိ ေဆြးေႏြးႀကပါသည္။ ေနာက္ဆုံး ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ အသိေပးၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္သေဘာတူ လွ်င္ ဖ်က္မည္ဟု ဆုံးၿဖတ္ႀကပါသည္။ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ထံ သူသြားၿပီး တင္ၿပမည္၊ သေဘာတူ မတူ အေၿဖကုိ သူယူခဲ့မည္ေၿပာၿပီး ကုိလွဟန္ကုိ ေခၚ၍ကားႏွင့္ ထြက္သြားပါသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီး အသံလႊင့္ရုံသုိ႔ ၿပန္လာၿပီး ဗုိလ္ခ်ဳပ္က သေဘာတူလုိက္ၿပီဟု ေၿပာသၿဖင့္ အသံလြင့္ ရုံရွိလူသုိက္တုိ႔ သမဂၢအေဆာက္အဦး ကုိ ဖ်က္ဖုိ႔ ပစၥည္းမ်ား စုၿပီး ဖ်က္ပစ္လုိက္ပါသည္။ ထုိအေၿဖကုိ ရၿပီးေနာက္ ဗို္လ္ေအာင္ႀကီးမပါပဲ က်န္ေတာ္လွန္ေရး ေကာင္စီ၀င္မ်ားကုိ ေခၚ၍ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီး ကြ်န္ေတာ္ကုိ မတင္ၿပပဲႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္၏ သေဘာကုိ မေမးပဲႏွင့္ အသံလႊင့္ရုံရွိ လူသုိက္ကုိ ကြ်န္ေတာ္သေဘာတူ လုိက္သည္ဟု ေၿပာသည့္ အေႀကာင္းတင္ၿပခဲ့ပါသည္။............ဟု ဗိုလ္ေန၀င္းက တုိင္းၿပည္သုိ႔ ရွင္းၿပသည္။
ဗုိလ္ေန၀င္း၏ ေနာက္ဆုံးေန႔ မ်က္ေၿဖ လကၤာ စာတန္းႀကီးမွာ ကာရန္မပါ စာသားမေခ်ာပါ။ အၿဖစ္မွန္ကုိ ကုိယ္ေတြ႔မ်က္ၿမင္ သိရွိခဲ့ေသာ သတင္းေထာက္မ်ား အဖုိ႔ စာရွည္ႀကီးကုိ လုံးေစ့ပတ္ေစ့ ဖတ္ၿပီး ဗုိလ္ေန၀င္း၊ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးႏွင့္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၀င္ စစ္ဗုိလ္ႀကီးမ်ားသည္ လမ္းႀကဳိလမ္းႀကားမွ ခါးပုိက္ႏႈိက္ အဖြဲ႔၏ အဆင့္ပင္မရွိ။ အေရးႀကဳံက မိမိကုိယ္ လြတ္ရုံးကာ လြယ္ကူစြာ လုပ္ေဖၚကုိင္ဖက္ ကုိ တရားခံဟု လက္ညွိဳးထုိး၍ ေဖၚေကာင္ လုပ္ႀကသည္ကုိ သိသာထင္ရွားစြာ ၿမင္ေတြ႔ႀကရေပသည္။
ဂ်ဴလုိင္ ၇ ရက္ေသြးေခ်ာင္းဆီး လူသတ္ပြဲႀကီးႏွင့္ ပတ္သက္၍(က) ဗုိလ္ေန၀င္းက ေစာေစာက မသိ ေသနတ္သံႀကားမွ သိရသည္ဟု ေၿဖရွင္းၿခင္းသည္ လိမ္ညာေသာ မုသားၿဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားတုိ႔ ေဟာေၿပာခ်က္ကုိ သူ႔ထံသုိ႔ ႀကိဳးမဲ့ အသံလႊင့္ခြက္ႏွင့္ လႊင့္ႀကားေပးေသာေႀကာင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ အသံကုိ စိတ္ဆုိးကာ သတ္ၿဖတ္မိန္႔ထုတ္သည္မွာ ဗိုလ္ေန၀င္း ကုိယ္တုိင္ၿဖစ္သည္။
(ခ) ထုိစဥ္က တပ္ဦးမွ ပစ္မိန္႔ေပးရသူ ဗုိလ္စိန္လြင္က မိမိသည္ ဗုိလ္ေန၀င္း၏ အမိန္႔အရ ပစ္မိန္႔ေပးခဲ့ပါသည္ဟု မဆလ ပါတီပ်က္ေသာအခါတြင္ ေၿဖရွင္းေဖၚထုတ္ခဲ့သည္။
(ဂ) ေက်ာင္းသားမ်ား လက္ခ်က္ႏွင့္ ရဲ ၇ ဦး ၈ ဦး ဒဏ္ရာရရွိသည္ဟု ဗုိလ္ေန၀င္းက ေၿပာသည္မွာလည္း လိမ္ညာေသာ မုသားၿဖစ္သည္။ အေဆာင္၀င္း တံခါး မွန္သမွ်ကုိ ေက်ာင္းသားမ်ားက ပိတ္ထားခုိက္ ၿပင္ပ ရွိ စစ္တပ္က ပစ္ခတ္ သတ္ၿဖတ္ခ်ိန္တြင္ တကၠသုိလ္ ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ရဲတေယာက္မွမရွိ၊ ေက်ာင္းသားတုိ႔က ရဲတုိ႔အား ရန္ၿပဳရန္ မၿဖစ္နုိင္
(ဃ) တကသ အေဆာက္အဦး မ်က္ႏွာႀကက္တြင္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္မ်ားကုိ သတ္ၿဖတ္ရန္ ဦးတည္ခ်က္ၿဖင့္ အေဆာက္အဦးႀကီးကုိ ဖ်က္ေစ အမိန္႔ေပးသူမွာ ဗုိလ္ေန၀င္းၿဖစ္သည္။ မဖ်က္ရန္ ဟန္႔တားေလဟန္ေၿပာေသာ ဒုတိယ စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးလည္း တာ၀န္ရွိသည္။
(င) တကသ ကုိ ဖ်က္ဆီးၿပီး ေနာက္တေန႔ နံနက္ ဘာေႀကာင့္ ဖ်က္ရသည္ဟု ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ၏ ေႀကၿငာခ်က္တြင္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီသည္ စည္းမဲ့ကမ္းမဲ့ ဘ၀ကုိ ၿပင္ရမည့္ တာ၀န္သည္ မိမိတုိ႔ အေပၚတြင္ က်ေရာက္ေနသၿဖင့္ တပ္မေတာ္၏ အားတစိတ္ တေဒသကုိ သုံး၍ ေၿဖရွင္းလုိက္ရၿခင္း ၿဖစ္သည္။ ဟု သတင္းစာတုိ႔မွ ထုတ္ၿပန္ ခဲ့ပါလွ်က္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ ဥကၠဌ က မိမိ မသိပါ၊ မိမိ ပါ၀င္ၿခင္း မရွိပါဟု ေၿပာသည္မွာလည္း မဟုတ္မမွန္ေသာ မုသားဟု ထင္ရွားသည္။
(စ) ယခုၿဖစ္ပ်က္သည့္ ကိစၥသည္ ေက်ာင္းသား ကိစၥတခုတည္းမဟုတ္ပဲ နုိင္ငံေရး အေမွာင့္ ပေရာဂ ဖမ္းစားတယ္ဆုိတာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ရိပ္စားမိပါတယ္" ဟု ဗုိလ္ေန၀င္း၏ သမဂၢဖ်က္ရေႀကာင္း ကုိယ္တုိင္ အသံလႊင့္ခ်က္၌ ေက်ာင္းသားတုိ႔ေနာက္မွ ဗကပ တို႔ ပါေလဟန္ ေၿပာသည္မွာလည္း လိမ္ညာလီဆယ္ခ်က္ၿဖစ္သည္၊ ထုိအခ်ိန္က ဗုိလ္ေန၀င္းက ၿမဳိ႔ေပၚရွိလက္နက္ခ် ဗကပ မ်ားကုိ သိမ္းသြင္းကာ ေတာတြင္းရွိ ဗကပ မ်ား အလင္း၀င္ရန္ စကားကမ္းလွမ္းေနခ်ိန္ၿဖစ္သည္။ ေက်ာင္းသားတုိ႔ လႈပ္ရွားမႈသည္ ၿပင္ပ ပေယာမပါသည္ကုိ သိပါလွ်က္ သတ္ၿဖတ္မႈႀကီး ႏွင့္ ဖ်က္ဆီးမႈႀကီးကုိ လူထုက လက္ခံေအာင္ လီဆယ္ေၿပာဆုိခ်က္သာ ၿဖစ္သည္။
(ဆ)ေက်ာင္းသားမ်ားအား သတ္ၿဖတ္ၿပီးေနာက္ "ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ကုိ အေၿပာဘ၀မွာ နစ္မြန္းေစၿခင္းအားၿဖင့္ အလုပ္ပ်က္ကြက္ေအာင္ ရည္စူးၿပီး တမင္လုပ္ေနႀကတယ္ ဆုိလွ်င္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ္ ေနာက္ထပ္ဘာမွ မေၿပာေတာ့ပါဘူး အနည္းဆုံး ဓားကုိ ဓားခ်င္း လွံကုိ လွံခ်င္း ဆိုင္ဘုိ႔သာ ရွိပါေတာ့တယ္" ဟုေၿပာသည္မွာ ေဒါသသံႏွင့္ တုံရီေနသည္ကုိ ႀကားရသူ လူထုက သိရွိနားလည္ႀကသည္။ ဗုိလ္ေန၀င္းရာထူးမွ ဆင္းေပးရေသာ ၈၈ ခုႏွစ္က စစ္တပ္ဆုိတာ ပစ္ရင္ မွန္ေအာင္ပစ္သည္။ မုိးေပၚေထာင္ၿပီး ေဖါက္တာမပါဘူး၊ ေနာင္ကုိ ဆူဆူပူပူ လုပ္တဲ့သူေတြေတာ့ မသက္သာဘူးလုိ႔သာ မွတ္ေပေတာ့ ဟု ေၿပာခဲ့ေသာ မိန္႔ခြန္းမွာ အသံ တမ်ဳိးတည္း ရွိသည္ကုိ လူထုက သတိရႀကသည္။
(ဇ)ထုိစဥ္က လက္ေတြ႔သတ္ၿဖတ္ ရုံမွ်မက ႏွုတ္မွ လည္း စစ္ေႀကၿငာခဲ့ပါလွ်က္ ေနာက္ပုိင္းမွ သူသတ္သည္ ငါသတ္သည္ သူဖ်က္သည္ ငါဖ်က္သည္ ဟု တဦးကုိ တဦးက လက္ညွဳိးထုိး၍ ေဖၚေကာင္လုပ္ႀကေစကာမူ ေခါင္းေရွာင္ႀကေစကာမူ ဗုိလ္ေန၀င္းသည္ အဓိက တရားခံ ၿဖစ္သည္ကုိ လူထုကေမ့မရနုိင္ေပ။
ဤအခ်က္မ်ားကုိ ေထာက္ရႈ႔၍ တပ္မေတာ္ႀကီးကုိ ဦးစီးႀကေသာ ဗုိလ္ေန၀င္းႏွင့္ စစ္ဗုိလ္ႀကီးမ်ားသည္ ဘိန္းစားခါးပုိက္ႏွိက္ အဖြဲ႔၀င္တုိ႔မွ်ပင္ သတၱိမရွိ လြန္စြာ သူရဲေဘာ ေႀကာင္ႀကသည္ကုိ သိသာထင္ရွားစြာ ၿမင္သိနုိင္ႀကေပသည္။ ဗိုလ္ေန၀င္း ႏွင့္ စစ္ဗိုလ္တစုသည္ အဂၤလိပ္ နယ္ခ်ဲ႔ကုိ တုိက္ခဲ့ေသာ ေက်ာင္းသား နုိင္ငံေရး လႈပ္ရွားမႈ်မ်ားတြင္ သူတုိ႔ပါ၀င္ခဲ့ၿခင္း မရွိသၿဖင့္ ေက်ာင္းသားမ်ား၏ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ က႑ကုိ သမုိင္းမွ ေဖ်ာက္လုိႀကသည္။ သမဂၢ အေဆာက္အဦကုိ အယူသီး ဘာသာၿခားတဦး အၿခားဘာသာ အေဆာက္အဦးကုိ မၿမင္လုိႀကသကဲ့သုိ႔ ဖ်က္ဆီးခဲ့ႀကသည္။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ား သမဂၢ၌ ပုန္းေနႀကသည္ဟု သတင္းရသၿဖင့္ သတ္ၿဖတ္ရန္ ေသြးဆာေနေသာေႀကာင့္ ဖ်က္ဆီးႀကသည္။
နုိင္ငံ တည္စမွ စတင္ၿပီး တပ္မေတာ္သည္ သူတုိ႔ကဲ့သုိ႔ သူရဲေဘာေႀကာင္ၿပီး ဗုိလ္ေန၀င္းႏွယ္ ေလာဘရမက္ လြန္ကဲသူတုိ႔၏ လက္တြင္းသုိ႔ က်ေရာက္ရသည္မွာ နုိင္ငံ၏ ကံႀကမၼာ သာၿဖစ္ေခ်ေတာ့၏။ဗုိလ္ေန၀င္းသည္ လူသတ္ပြဲႀကီး အပီးတြင္ ေခါင္းရႈတ္သၿဖင့္ အပန္းေၿဖဦးမည္ဟုဆုိကာ ဥေရာပသုိ႔ ဂ်ဴလုိင္ ၉ ရက္ေန႔က အပန္းေၿဖ ခရီးထြက္ေသာအခါ ဗုိလ္ေအာင္ႀကီးအား တုိင္းၿပည္ကုိ အပ္၍ မင္းပဲႀကည့္လုပ္ေတာ့ကြာ ဟု တာ၀န္ေပးအပ္ခဲ့သည္။ ဥေရာပသြား ဗုိလ္ေန၀င္းည္ အမွန္တကယ္ အပန္းေၿဖသြားသည္ၿဖစ္၏။ ၿမန္မာနုိင္ငံတြင္ ၿမင္းပြဲမ်ား က်င္းပၿခင္းမၿပဳရဟု ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီဥကၠဌ အာဏာၿဖင့္ သူကုိယ္တုိင္ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့သည္။ သုိ႔ေသာ္ ငယ္စဥ္ကပင္ ေလာင္းကစား ၀ါသနာထုံခဲ့ေသာေႀကာင့္ ေလာင္းကစားပြဲ မသြားရသၿဖင့္ ပ်င္းရိ ၿငီးေငြ႔ေစသည္။ အပန္းေၿဖခရီးကုိ အဂၤလန္ၿပည္ လန္ဒန္ၿမဳိ႔သုိ႔သြားကာ ၿမင္းၿပိဳင္ပဲ ေခြးၿပဳိင္ပြဲမ်ားသုိ႔ သြားေရာက္ ေလာင္းကစားၿခင္းၿဖင့္ အပန္းေၿဖခဲ့သည္။ ထုိခရီးၿပီး ေနာက္ႏွစ္မ်ားတြင္ တႏွစ္လွ်င္ ငါး ႀကီမ္ႏႈန္းခန္႔ ဥေရာပသုိ႔သြားကာ ေလာင္းကစားပြဲမ်ား အပန္းေၿဖေလ့ရွိခဲ့သည္။
ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ သတ္ၿဖတ္၍ သမဂၢကိုဖ်က္ဆီးၿပီး ဥေရာပသုိ႔ အပန္းေၿဖ မထြက္မွီကေလးတြင္ ဗုိလ္ေန၀င္းက ေက်ာင္းသားမ်ားအား မေအ ႏွမ ရုိင္းစုိင္းစြာ ဆဲဆုိကာ အမိန္႔ေပးခဲ့ေသးသည္။ "မေအ x ေတြ၊ ေက်ာင္းမတက္ႀကေစနဲ႔ ၊ တကၠသုိလ္အားလုံး ပိတ္ထား......." ဟု သားသမီးခ်င္း ကုိယ္ခ်င္း မစာမနာ အမိန္႔ထုတ္ခဲ့သည္။ သူ၏ေခတ္ တေလွ်ာက္လုံး ေက်ာင္းသားလႈပ္ရွားမႈေပၚတုိင္း တကၠသုိလ္မ်ားကုိ ႏွစ္ရွည္ လမ်ား ပိတ္ရန္ အမိန္႔ ထုတ္ေလ့ ရွိရာ သူ၏ တပည့္စစ္အစုိးရမ်ားကလည္း ထုိလမ္းစဥ္ကုိ ဆက္လက္က်င့္သုံးႀကသၿဖင့္ စစ္အစုိးရမ်ား ေခတ္၌ ေပါက္ဖြားသည့္ ၿမန္မာ လူငယ္မ်ား အထက္တန္းပညာ မတတ္ႀကပဲ လူညြန္႔တုံးႀကရရွာေလသည္။
ေႀကးမုံဦးေသာင္း
Read More here
မေကြးတိုင္း၊ ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္႐ွိ ၿဗိတိန္ ႏိုင္ငံတကာ ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ အကူအညီေပးေရး ဌာန Department for International Development- DFID ၏ အကူအညီျဖင့္ ျပဳလုပ္ေသာ ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ပေပ်ာက္ေရးအတြက္ အေျခခံ ဖြံ႔ၿဖိဳးေရး လုပ္ငန္းမ်ားကို အမ်ဳိးသားဒီမိုကေရစီအဖြဲ႔ခ်ဳပ္ NLD ဥကၠ႒ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ သြားေရာက္
ေလ့လာခဲ့သည္။
ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ ေပပင္တုိက္ႏွင့္ က်စ္တီးရြာ ႏွစ္ရြာတြင္ DFID ၏ အကူအညီျဖင့္ ျပဳလုပ္ေနသည့္ ပညာေရး၊ စိုက္ပ်ဳိးေရး၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနမႈမ်ားကို ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ၿဗိတိသွ်ႏွင့္ ၾသစေၾတးလ် သံအမတ္ တို႔ႏွင့္ အတူ ၿဗိတိသွ် သံ႐ုံး၏ အစီအစဥ္ျဖင့္ အဂၤါေန႔က သြားေရာက္ ေလ့လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ျမိဳင္ျမိဳ႕နယ္က ေက်းရြာေတြမွာ ျဗိတိန္အစိုးရရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အေျခခံအပ္ခ်ဳပ္သင္တန္းကို ဝင္ေရာက္ေလ့လာစဥ္...။
ဓာတ္ပံုမ်ား Ap,Getty Images, Reuters
ေလ့လာခဲ့သည္။
ၿမိဳင္ၿမိဳ႕နယ္ရွိ ေပပင္တုိက္ႏွင့္ က်စ္တီးရြာ ႏွစ္ရြာတြင္ DFID ၏ အကူအညီျဖင့္ ျပဳလုပ္ေနသည့္ ပညာေရး၊ စိုက္ပ်ဳိးေရး၊ က်န္းမာေရးႏွင့္ စီးပြားေရး လုပ္ကိုင္ေဆာင္ရြက္ေနမႈမ်ားကို ရန္ကုန္အေျခစိုက္ ၿဗိတိသွ်ႏွင့္ ၾသစေၾတးလ် သံအမတ္ တို႔ႏွင့္ အတူ ၿဗိတိသွ် သံ႐ုံး၏ အစီအစဥ္ျဖင့္ အဂၤါေန႔က သြားေရာက္ ေလ့လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
 |
| ေညာင္ဦးေလဆိပ္သို႔ ေရာက္ရွိလာစဥ္.. |
 |
| ေညာင္ဦးမွ ၾကိဳဆိုႏွဳတ္ဆက္ေနသူ ျပည္သူလူထု.. |
 |
| ကားေပၚမွ လက္အုပ္ခ်ီလွ်က္... ျမင္ကြင္း |
 |
| ပခုကၠဴမွာ ျဖတ္သန္းသြားခ်ိန္မွာ တိုးၾကၾကိတ္ၾကနဲ႔ ဝမ္းပန္းတသာ ၾကိဳဆိုေနတဲ့ ျပည္သူလူထု |
 |
| ျဗိတိန္ႏိုင္ငံရဲ့ အကူအညီနဲ႔ လုပ္ေဆာင္ေနတဲ့ ျမိဳင္ျမိဳ႕နယ္က ဖြံ႔ျဖိဳးေရးလုပ္ငန္းေတြ အတြက္ပါ.. |
ျမိဳင္ျမိဳ႕နယ္က ေက်းရြာေတြမွာ ျဗိတိန္အစိုးရရဲ့ အကူအညီနဲ႔ ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အေျခခံအပ္ခ်ဳပ္သင္တန္းကို ဝင္ေရာက္ေလ့လာစဥ္...။ ဓာတ္ပံုမ်ား Ap,Getty Images, Reuters
Credit : ဒီမိုေဝယံ
By Fayas (Kaladan Press)
It is indeed a matter of serious concern that Arakan north remain as dangerous as ever, courtesy of the persistent harassments being perpetrated by the Burma’s border security force (Nasaka), army, despite a number of changes in Burma after elections in November 2010.
 |
| Photo :Arakankotawchay |
Presently, Nasaka seriously restricts the movement of Rohingya people, increases in night sentry at villages and taking huge amount to give permission to build or renovate houses. Besides, the Nasaka specially creates a new chapter of black list of Rohingya kids. All these were made after giving speech on January 12 in public meetings held in Maungdaw north by U Aung Zaw Win and U Htay Win, the upper house and lower house parliament members respectively. The two MPs are the members of Union Solitary and Development party (USDP).
The parliament members are U Aung Zaw Win (Upper Parliament member) and U Htay Win (Lower Parliament member), both are from Union Solidarity and Development Party and arrived at Maungdaw on January 9, from Rangoon. In the meeting, the parliament members asked to the participants to appraise any difficulty they have been facing in their villages. Getting this opportunity, some of the villagers appraised the harassments of Nasaka against the Rohingya community. This made Nasaka very angry and tried to take revenge on the villagers whenever they got a chance. As a result, they arrested 20 villagers while going to forest for firewood collection and brought to the Nasaka headquarters where they were detained. After that they asked the arrestees to come back the said parliament members from Rangoon to release them. The parliament members are assaulted by them.
The arrestees are not fed from the camp and the relatives of the victims have to pay Kyat 2,000 per head everyday for their food, moreover, they paid extra Kyat 20,000 per each for excluding from torture.
On January 24, a group of Nsaka from Nari Bill out-post camp went to the house of Mohamed Sidique (60), son of Oli Ahmed, hailed from Nari Bill west village of Maungdaw Township and took away 100 bamboos from his house without giving any allegation. The current value is about Kyat 40,000 per 100 bamboos. He bought it from Bawli Bazar for his house’s renovation and had already paid Kyat 3,000 tax to the concerned authority. He has not committed any fault. The Nasaka is doing against the Rohingya community as they like because there is no action against the culprits, but they are rewarded.
So far, the Nasaka and army are taking forced labor from villagers and force them--- to carry water for their kitchen, collect firewood from nearby forest, clean their latrines, grow paddy and vegetables in their compound, build camp and renovate the houses in the camp and to cut bamboos from the forest, etc. They also force the villagers to give night sentry at their own village. It makes them very difficult to the villagers.
If a villager wants to go from one place to another, he/she will pay Kyat 500 to the Nasaka whether it has documents or not from the concerned authority.
Since January 21, the Nasaka personnel of Nasaka area No.6 of Maungdaw Township have been trying to arrest Maulana Ismail (40), hailed from Paung Zaar village of Maungdaw Township as he had appraised the Nasaka’s harassments in the said meeting which was held on January 12. The Nasaka is moreover trying to arrest other villagers who gave complaints against the Nasaka in the meeting which was held by the parliament members in Maungdaw north.
President Thein Sein has introduced a series of political and economic reforms. He has announced cease-fires with armed ethnic minorities that have been fighting the government for decades. Many groups have reached a truce with the government, while others are in negotiations. He has also relieved restrictions on the media, and a significant number of political prisoners were released in recent months.
We believe that the government only wants in order to get recognition from the international community by showing they are working towards peace in the country. The main thing the government needs to change is the 2008 constitution because the military has able to take all the main positions in the government. It is also required to release all political prisoners, freedom of the press and freedom of movement.
Last year, the USDP members and Nasaka Director gave assurance on stopping harassments against the Rohingya community in north Arakan. But, so far, there are so many forced labors, restriction of movements, restriction of marriage and arbitrary extortion. On one side they have a cease-fire, while on the other side there is brutality practiced against minorities.
Nasaka has now resorted to medieval (AD 1100-1500) forms of harassments against the Rohingya community. The bigger question now is whether the ongoing trend of reform can bring a durable peace and stability to the country.
Source : Kaladan Press
Source : Kaladan Press
 |
| Photo : Irrawaddy Blog |
Letter from Burma: Vaclav Havel
When I decided that the first Letter from Burma of 2012 should be about the late Vaclav Havel, I wondered how I should entitle the article. My thoughts immediately went to the little red heart he usually drew as part of his signature. Perhaps I should write about him as "The Heart President" or "The Heart Leader" or "The Dissident with A Heart" or "The Intellectual with A Heart?" In the end I decided that the name Vaclav Havel alone was more potent and meaningful than any fancy title I could think up.
It was during the first year of my house arrest, 1989, that the name of Vaclav Havel became familiar to me. The Velvet Revolution, the Civic Forum, the electoral victory that turned the premier dissident of Czechoslovakia into the first President of the newly democratic republic: I learnt about it all from my small portable radio and shared in the euphoria of political transformation in that far off land. However, I did not realize at that time that Vaclav Havel would become a personal friend.
It is a little strange to speak of a man I had never met and with whom I had barely corresponded as a personal friend. It was his vigorous and warm personality and his total commitment to the support of movements for democracy and human rights the world over that made his friendship so real and vibrant and made me feel we were linked to one another by close ties of understanding. He nominated me for the Nobel Peace Prize in 1991 because he believed it would help to focus international attention on our struggle. Had he allowed his name to be put forward as a candidate that year I am convinced he would have been the chosen laureate. He surely valued the Nobel Peace Prize, for he would not have wanted to give to the cause of democracy and human rights something on which he did not value himself. But it was a matter of chivalry: "Their need is greater than mine."
When my family were permitted to visit me in 1992, my husband brought me a copy of The Power of the Powerless. I have just flicked quickly through the pages of this now shabby, well-thumbed volume and reread some of the phrases I underlined in the book. "... an examination of the potential of the 'powerless' -- can only begin with an examination of the nature of power in the circumstances in which these powerless people operate ..." "... freedom is indivisible ..." "... not standing up for the freedom of others, regardless of how remote their means of creativity or their attitude to life, meant surrendering one's own freedom ..." "A better system will not automatically create a better life. In fact the opposite is true: only by creating a better life can a better system be developed ..." Ideas that seem simple yet which enmesh with basic human aspirations only when formulated with clarity by an exceptional mind.
A high intellect is no substitute for a generous heart, and it is the latter that I appreciate most in Vaclav Havel. He was a rare dissident, one who did not forget fellow dissidents in remote parts of the world even after he became the Head of State of his own country. His heart was not only generous but appealingly light, expressing its solidarity with ordinary people everywhere in the simplest way. His To the Castle and Back begins with the words: "I've run away. I've run away to America. I've run away for two months with the whole family; that is, with Dasa and our two boxers, Sugar and her daughter Madlenka." The gleeful declaration of flight and the place (right at the heart of the family) that he accorded to his dogs drew me across miles and years into the warm circle of his home. How did a man so far from ordinary manage to retain the common touch?
Vaclav Havel spoke to me once on the telephone, about a year ago. He was already in poor health and his voice was weak but he managed to convey his joy at my release from house arrest and his concern for all of us who were still far from our democratic goal. Even in his final illness he did not forget us. The last letter he wrote to me was placed in my hands a few days after his death by one of his old friends, Mr. Sasakawa Yohei.
"Dear Friend," the letter began, "Over the years I sent you a number of letters inviting you to attend various international conferences and other events that I organized. I did it being perfectly aware that the chances of you attending are non-existent but I still did it out of principle and to remind the authorities that confiscated my letters to you that we constantly think of you and support you." The spirit with which he championed the cause of the oppressed had remained intact. His interest in our struggle, too, had continued strong: "Dear friend, I am following the recent developments in your country with a very, very cautious optimism." He ended his letter on a practical, modest note. "... if there is anything we can do to help -- for example -- and only if you wish -- to share some of our transformational experience with you we shall gladly do it."
I will feel the absence of my friend as we continue along the road he walked before us. (By Aung San Suu Kyi)
(Mainichi Japan) January 30, 2012
Source here
_________________________________________
ျမန္မာျပည္မွေပးစာ
ဗကၠလက္ ဟာဗယ္လ္
၂၀၁၂ ခုႏွစ္အတြက္ ပထမဆုံးျမန္မာျပည္မွေပးစာအျဖစ္ ကြယ္လြန္သူ မစၥတာ ဗကၠလဗ္ ဟာဗယ္လ္ ရဲ႕အေၾကာင္းပဲျဖစ္သင့္တယ္လုိ႔ ကၽြန္မဆုံးျဖတ္လုိက္တဲ့အခါ ဒီေဆာင္းပါးကုိ ဘယ္လုိေခါင္းစဉ္တပ္ သင့္သလဲလုိ႔ ကၽြန္မအံ့ၾသေတြးေတာ္မိခဲ့ရပါတယ္။ ကၽြန္မအေတြးေတြဟာ ႐ုတ္ျခည္းဆုိသလုိ သူ႔ရဲ႕ ထုိးၿမဲလက္မွတ္တစိတ္တပုိင္းအျဖစ္ ေရးဆြဲေလ့႐ိွတဲ့ အနီေရာင္အသည္းပုံကေလးဆီ ေရာက္သြားခ့ဲပါ တယ္။ ကၽြန္မဟာ သူ႔ကို“အသည္းသမၼတ” ဒါမွမဟုတ္ “အသည္းေခါင္းေဆာင္” ဒါမွမဟုတ္ “အသည္း နဲ႔လႈပ္႐ွားသူ” ဒါမွမဟုတ္ “အသည္းနဲ႔ပညာ႐ွင္” လုိ႔ေရးသင့္ပါသလား။ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ကၽြန္မစဉ္စား တဲ့ အမည္ဆန္းေတြထက္ ပုိမုိတဲ့ စြမ္းရည္နဲ႔အဓိပၸါယ္႐ိွမွာမုိ႔ “ဗကၠလပဗ္ ဟာဗယ္လ္” သီးသန္႔ကိုပဲ အမည္ေပးဘုိ႔ ဆုံးျဖတ္လုိက္ပါတယ္။
ကၽြန္မ ပထမဆုံး ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္အခ်ခံရတဲ့ ၁၉၈၉ ခုႏွစ္အတြင္းမွာပဲ “ဗကၠလဗ္ ဟာဗယ္လ္” အမည္နဲ႔ ရင္းႏွီးလာခဲ့ပါတယ္။ ကတၱီပါေတာ္လွန္ေရး၊ ျပည္သူ႔စင္ျမင့္၊ ေ႐ြးေကာက္ပြဲေအာင္ပြဲ ေတြဟာ ခ်က္ကုိစလုိေဗးကီးယားရဲ႕ ေတာ္လွန္ေရးသမားဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ကုိ ဒီမိုကရက္တစ္ျပည္ေထာင္စုအသစ္ရဲ႕ ပထမဦးဆုံးသမၼတအျဖစ္ ျဖစ္ေပၚေစခဲ့ပါတယ္။ ဒါေတြအားလုံးကုိ ကၽြန္မရဲ႕အိတ္ေဆာင္ေရဒီယိုက ေလးကေန ၾကားသိေလ့လာ ႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒိအေဝးတေနရာက ႏိုင္ငံေရးအသြင္ေျပာင္းလဲမႈရဲ႕ ဝမ္း သာေပ်ာ္႐ႊင္မႈကုိလဲ မွ်ေဝ ခံစားခဲ့ရပါတယ္။ ဒါေပမင့္ အဲဒိအခ်ိန္မွာ “ဗကၠလပဗ္ ဟာဗယ္လ္” ဟာ ပုဂၢိဳလ္ေရးမိတ္ေဆြျဖစ္လာလိမ့္မွာကုိေတာ့ မထင္ခဲ့မိပါ။
ကၽြန္မ တခါမွမေတြ႕ခဲ့ဘူးတဲ့ ပုဂၢိဳလ္ေရးမိတ္ေဆြအျဖစ္ စာေရးခဲ့ဘူးျခင္းမ႐ိွခဲ့တဲ့ အမ်ဳိးသားတဦး အေၾကာင္းေျပာရတာကေတာ့ အနည္းငယ္ ဆန္းျပားေနသလုိပါပဲ။ သူ႔ရဲ႕ဉာဏ္ႀကီးျဖတ္လတ္ၿပီး ေႏြးေထြးတဲ့ပင္ကုိယ္စ႐ိုက္နဲ႔ ကမၻာတလႊားမွာ ဒီမိုကေရစီနဲ႔လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္႐ွားမႈကုိပ့ံပုိးေပးတဲ့ သူ႔ရဲ႕ဥႆံုသႏၷိ႒ာန္ခ်မွတ္မႈေတြဟာ သူရဲ႕ရင္းႏွီးခင္မင္မႈကုိ စစ္မွန္သြက္လက္ေစခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မ တိို႔ကို တဦးနဲ႔တဦး နားလည္မႈျဖင့္ တရင္းတႏွီး နီးနီးစပ္စပ္ေႏွာင္ဖြဲ႔ဆက္သြယ္ေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ကၽြန္မကုိ လည္းခံစားမိေစပါတယ္။ သူက ကၽြန္မကုိ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္ရဲ႕ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္ဆုအတြက္ အမည္တင္ သြင္းေပးခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕လႈပ္႐ွားမႈကုိ ႏိုင္ငံတကာရဲ႕အာ႐ံုစုိက္လာဘုိ႔ဆုံမွတ္အျဖစ္ အေထာက္ အပံ့ျဖစ္မယ္လုိ႔ သူကယုံ ၾကည္တာေၾကာင့္ အခုလုိ အမည္တင္သြင္းေပးခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒိႏွစ္အ တြက္ သူကုိယ္တုိင္ပင္အမည္တင္သြင္းခံထုိက္ၿပီး အေရြးခံရမွာလုိ႔ ကၽြန္မယုံၾကည္ခဲ့ပါတယ္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏိုဘယ္ဆုကုိ သူကုိယ္တုိင္အေသအခ်ာတန္ဘုိးထားခဲ့ပါတယ္။ ဒီမိုကေရစီေရးနဲ႔ လူ႔အ ခြင့္အေရးကိစၥအတြက္ သူကုိယ္သူတန္ဘုိးမျဖတ္ခဲ့တဲ့အရာကို သူ မေပးလုိေသာေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေပမင့္ ဒီစိတ္ဓါတ္ဟာ အားႏြဲ႕သူအေပၚယဉ္ေက်းၾကင္နာစြာဆက္ဆံမႈအျဖစ္ - “သူတုိ႔ရဲ႕လိုအပ္မႈ ဟာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕လုိအပ္မႈထက္ႀကီးမားပါတယ္” ဆုိတာပါ။
၁၉၉၂ ခုႏွစ္မွာ ကၽြန္မမိသားစု ကၽြန္မထံအလည္လာခြင့္ရစဉ္ ကၽြန္မရဲ႕ခင္ပြန္းသည္က “အာဏာမဲ့တုိ႔ ရဲ႕ အာဏာ”ဆုိတဲ့စာအုပ္ယူလာခဲ့ေပးပါတယ္။ အခုအခါမွာ လက္မနဲ႔ေကာင္းစြာလွန္ေလွာထားကာ ေဟာင္းႏြမ္းေနတဲ့အဝတ္အဖုံးစာအုပ္ရဲ႕ စာမ်က္ႏွာမ်ားကုိ ကၽြန္မ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးလွန္ၾကည့္မိပါတယ္။ ကၽြန္မမ်ဉ္းသားထားတဲ့ အပုိဒ္အခ်ဳိ႕ကုိ ျပန္ဖတ္ၾကည့္မိပါတယ္။ “… အာဏာမဲ့မ်ားရဲ႕ အလားအလာ စြမ္းရည္မ်ားကုိ စစ္ေၾကာျခင္း -- အာဏာမဲ့ျပည္သူမ်ားေဆာင္ရြက္ႏိုင္တဲ့ အေျခအေနမ်ားတြင္႐ိွ အာဏာရဲ႕သဘာဝရဲ႕စစ္ေၾကာေလ့လာျခင္းမွသာအစျပဳႏိုင္သည္…” “… လြတ္လပ္ျခင္းဟာခြဲျခမ္း လို႔မရႏိုင္ …” “… ဖန္တီးမႈရဲ႕သူတုိ႔ရဲ႕နည္းလမ္းေတြ သုိ႔မဟုတ္ ဘဝအတြက္ သူတုိ႔ရဲ႕ရည္မွန္းခ်က္ ေတြ ဘယ္ေလာက္အလွမ္းကြာေနပါေစ၊ အျခားသူမ်ားရဲ႕ လြတ္လပ္မႈအတြက္ မရပ္တည္ႏိုင္တာဟာ မိမိရဲ႕ကုိယ္ပုိင္လြတ္လပ္ျခင္းကုိ အ႐ႈံးေပးလုိက္တာလုိ႔ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္ပါတယ္ …” “သာလြန္ ေကာင္းမြန္တဲ့စံနစ္တခုဟာ သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ဘဝတခုကုိ အလုိအေလ်ာက္ဖန္တီးမေပးပါ။ အမွန္ တကယ္က ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ရပ္ကအမွန္ပါ - သာလြန္ေကာင္းမြန္တဲ့ဘဝကုိဖန္တီးျခင္းကသာ သာလြန္ ေကာင္းမြန္တဲ့ စံနစ္တခုကုိ ျဖစ္ေပၚတုိးတက္ေစမွာပါ …” ထူးျခားတဲ့စိတ္ဓါတ္ရဲ႕ ႐ွင္းလင္းတင္ျပခ်က္ ျဖင့္ စံနစ္တက်ပုံစံေဖာ္ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့အခါမွသာ အေျခခံလူသားလုိအင္ဆႏၵေတြနဲ႔ ဆက္ႏြယ္ေရာ ယွက္ေနျခင္းကုိ လြယ္ကူစြာျမင္ႏိုင္ေစတဲ့ အႀကံဉာဏ္မ်ားျဖစ္ပါတယ္။
အဆင့္ျမင့္ပညာတတ္တေယာက္ဟာ သေဘာထားႀကီးတဲ့ႏွလုံးသားကုိအစားထုိးလုိ႔မရပါ။ ကၽြန္မ မစၥ တာ ဗကၠလဗ္ ဟာဗယ္လ္ကုိ ေလးစားတန္ဘုိးအထားဆုံးက ဒီ “သေဘာထားႀကီးတဲ့ႏွလုံးသား” ေၾကာင့္ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ႐ွား႐ွားပါးပါး ေတာ္လွန္ေရးသမားတဦးျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ႏိုင္ငံရဲ႕အႀကီးအကဲ ျဖစ္လာတာေတာင္မွ ကမၻာ့ေဝးလံတဲ့အရပ္မ်ား႐ိွ ေတာ္လွန္ေရးမိတ္ေဆြမ်ားကုိ မေမ့ခဲ့သူျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ႏွလုံးသားဟာ သေဘာထားႀကီး ျမင့္ျမတ္႐ံုတင္မက စာနာမႈ႐ိွစြာေပါ့ပါးေနၿပီး၊ အ႐ိုးအစင္းဆုံးျဖင့္ အရပ္ရပ္႐ိွ သာမန္ျပည္သူမ်ားနဲ႔ ေသြးစည္းညီၫြတ္ေနပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕စာအုပ္ “ ရဲတုိက္အသြားအျပန္” (To the Castle and Back) မွာ “ ကၽြႏ္ုပ္ထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ အေမရိကကုိ ကၽြႏ္ုပ္ထြက္ေျပးခဲ့တယ္။” ဆုိတဲ့ စကားလုံးမ်ားနဲ႔ စတင္ခဲ့ပါတယ္။ မိသားစုအားလုံးနဲ႔အတူ ၂ လတာ ကၽြႏ္ုပ္ထြက္ေျပးခဲ့ပါတယ္။ မိသားစုဆုိတာက “ဒါဆာ” ရယ္၊ ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ရဲ႕ ေဘာက္ဆာ ေခြး ၂ေကာင္ျဖစ္တဲ့ “႐ႉးဂါး”ေခြးမနဲ႔ သူရဲ႕ သမီး “မဒ္လဲန္ခါ” ပါပဲ။ ထြက္ေျပးျခင္းနဲ႔ေနရာ(မိသားစုရဲ႕အလယ္မွာ သူ႔ေခြးမ်ားကုိ ထည့္သြင္းသတ္ မွတ္လုိက္ျခင္း)ကို ဝမ္းေျမာက္ေပ်ာ္႐ႊင္တဲ့ေၾကညာခ်က္ဟာ မိုင္ေပါင္းေဝးစြာက ႏွစ္ေပါင္းစြာက ကၽြန္မ ကုိ သူ႔အိမ္ရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့အသုိင္းအဝိုင္းထဲ ဆြဲေခၚလုိက္ပါတယ္။ သာမန္စီမံထိန္းသိမ္းမႈရဲ႕ အေဝးမွာ ႐ိွေနတဲ့လူတေယာက္ဟာ အမ်ားထိေတြ႕မႈကုိ ဘယ္လုိမ်ား ထိန္းသိမ္းထားပါလိမ့္။
လြန္ခဲ့တဲ့ တႏွစ္က မစၥတာ ဗကၠလဗ္ ဟာဗယ္လ္က ကၽြန္မကုိ တခါ ဖုံးဆက္ခဲ့ပါတယ္။ သူဟာ က်န္း မာေရးမေကာင္းတဲ့အေျခအေနမွာ ေရာက္ေနခဲ့ပါတယ္။ သူ႔အသံဟာေပ်ာ့ေတာ့ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပ မင့္ ကၽြန္မ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ကလြတ္ေျမာက္လာမႈကုိ ဝမ္းသာေၾကာင္း ေျပာေပးခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ ကၽြန္မတုိ႔ရဲ႕ ဒီမိုကေရစီပန္းတုိင္က အလွမ္းေဝးေနတာကုိလဲ စုိးရိမ္ပူပန္ေၾကာင္းေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ သူရဲ႕နာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အထိ သူဟာ ကြန္မတုိ႔ကုိ မေမ့ခဲ့ပါဘူး။ ကၽြန္မအတြက္ သူ ေရးခဲ့တဲ့ ေနာက္ဆုံးစာကုိ သူကြယ္လြန္ၿပီးရက္အနည္းငယ္အၾကာမွာ သူရဲ႕မိတ္ေဆြေဟာင္းတဦးျဖစ္ တဲ့ မစၥတာ ဆဆခါဝ ယုိဟိအဲ က ကြန္မလက္ထဲကုိထည့္ေပးခဲ့ပါတယ္။
“ခင္မင္ရပါတဲ့ မိတ္ေဆြ” လုိ႔ စာကို အစခ်ီထားပါတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္စည္း႐ံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ အျပည္ျပည္ ဆုိင္ရာ ေဆြးေႏြးပြဲမ်ားနဲ႔ အျခားအခမ္းအနားမ်ားစြာကိုတက္ေရာက္ဘုိ႔ ဘိတ္ၾကားတဲ့စာေတြကုိ ခင္ ဗ်ားထံ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ ၾကာၾကာ ကၽြန္ေတာ္္ေပးပုိ႔ခဲ့ပါတယ္။ မိတ္ေဆြတက္ေရာက္ႏိုင္မဲ့အခြင့္အ လမ္းေတြမ႐ိွဘူးဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္အေသအခ်ာသတိထားခဲ့မိေပမင့္ နည္းလမ္းအျပင္ကေန ကၽြန္ ေတာ္ဆက္လုပ္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္စာေတြကုိ သိမ္းဆည္းတဲ့ အာဏာပုိင္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တုိ႔တေတြ ခင္ဗ်ားကို အစဉ္သတိရေနတယ္ဆုိတာနဲ႔ အၿမဲတမ္းေထာက္ခံေနတာကုိ သတိေပးေနခဲ့တာပါ။”
အဖိႏွိပ္ခံမ်ားအေရးကုိ ရပ္တည္ကာကြယ္ေပးေနတဲ့ သူ႔ရဲ႕စိတ္ဓါတ္က တည္႐ိွေနဆဲျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္ မတုိ႔ရဲ႕ လႈပ္႐ွားမႈအေပၚ သူ႔ရဲ႕စိတ္ဝင္စားမႈကေတာ့ ဆက္လက္႐ွင္သန္ႀကီးမားလ်က္႐ိွေနပါတယ္။
“ခင္မင္ရတဲ့မိတ္ေဆြေရ၊ ခင္ဗ်ားတုိ႔ႏိုင္ငံမွာ လတ္တေလာတုိးတက္မႈေတြကုိ အလြန္႔အလြန္သတိထား ရမဲ့ အေကာင္းျမင္မႈေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေလ့လာေစာင့္ၾကည့္ေနလ်က္ပါ။”
သူ႔ရဲ႕စာကုိ လက္ေတြ႕က်တဲ့အညင္သာဆုံးနဲ႔ အဆုံးသတ္ခဲ့ပါတယ္။ “… ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ကူညီႏိုင္မဲ့ တခုခု -- ပုံစံအားျဖင့္ -- ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ရဲ႕အသြင္ကူးေျပာင္းေရးအေတြ႕အႀကံဳကုိမွ်ယူဘုိ႔ သင္ဆႏၵ႐ိွခဲ့ရင္ - ကၽြႏ္ုပ္တုိ႔ က ဝမ္းေျမာက္စြာ လုပ္ေဆာင္ေပးပါ့မယ္။”
ကၽြန္မတုိ႔ေ႐ွ႕က သူေလွ်ာက္သြားတဲ့လမ္းတေလ်ာက္ ကၽြန္မတုိ႔ဆက္လွမ္းေနစဉ္ ကၽြန္မရဲ႕မိတ္ေဆြမ႐ိွ ေတာ့တာကုိ ကၽြန္မခံစားရပါလိမ့္မယ္။
ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္
(မိုင္အိနိခ်ိ ဂ်ပန္) ဇႏၷဝါရီ ၃၀၊ ၂၀၁၂
(၂၀၁၂ ခု ဇႏၷဝါရီ ၃၀၊ ေန႔ထုတ္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံ၏ မုိင္အိနိခ်ိ သတင္းစာပါ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ “ဗကၠလဗ္ ဟာဗယ္လ္” ေဆာင္းပါးကုိ ဘာသာျပန္ဆုိပါသည္ )
ေမာင္ေမာင္လွႀကိဳင္
၂၀၁၂-၀၂-၀၂
By လင္းသန္႔
စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္း မ်ားစြာ၏ဘ၀ ပ်က္ခဲ့ရေၾကာင္း ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္က ေျပာၾကားသည္။
“ဘ၀ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီႏိုင္ၾကဖုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ကြက္လပ္ေတြ ျဖည့္ဖုိ႔ လိုတယ္”ဟု လည္း ယမန္ေန႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အင္းလ်ားကန္ စိမ္းလန္း စုိျပည္ ဥယ်ာဥ္တြင္ က်င္းပေသာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ေဟာင္းမ်ား ႀကိဳဆုိေတြ႕ဆုံပြဲ အခမ္းအနားတြင္ ၎က ထည့္သြင္း ေျပာၾကားသည္။
ယမန္ေန႔က က်င္းပေသာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ား ႀကိဳဆုိေတြ႕ဆုံပြဲ၌ ေတြ႕ရသည့္ ကိုမင္းကိုႏုိင္ (ဓာတ္ပုံ - မိုးမခ)
အဆုိပါ အခမ္းအနားတြင္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကုိႏိုင္ႏွင့္ ကိုကိုႀကီးတုိ႔က အမွာစကားမ်ား ေျပာၾကား ခဲ့ၿပီး မၾကာခင္က ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာသည့္ ကို၀င္းေမာ္(ေရႊသံစဥ္)လည္း တက္ေရာက္၍ ဂီတ အႏုပညာရွင္ ကိုရဲလြင္၊ ကိုေန၀င္း တုိ႔ႏွင့္အတူ ေတးဂီတျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖသည္။
ကိုမင္းကိုႏုိင္ကလည္း သရက္အက်ဥ္းေထာင္တြင္ စပ္ဆုိခဲ့သည့္ သီခ်င္းတပုဒ္ကို မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္မ်ား အစည္းအရံုးမွ လူ ငယ္ တဦး၊ ကိုမင္းကိုႏုိင္၏ ညီမငယ္ မသႏၲာ အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ သီဆုိေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ ဘ၀မ်ားကို စြန္႔လႊတ္ ေဆာင္ရြက္ရင္း အက်ဥ္းက်ခဲ့ၾကရသည့္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ေဟာင္းမ်ားအေနျဖင့္ ဘ၀ရွင္သန္ ရပ္တည္ေရး၊ အနာဂတ္ဘ၀ ထူေထာင္ေရးတုိ႔ အတြက္ အခက္အခဲမ်ား ရွိေန၍ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္း ကူညီသြားႏုိင္ရန္ ယခုကဲ့သို႔ စီစဥ္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ပြဲစီစဥ္သူ တဦးျဖစ္သည့္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသူေဟာင္း မဇင္မာေအာင္က ဧရာ၀တီကုိ ေျပာသည္။
ကိုကိုႀကီးကလည္း“လက္ေတြ႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ ကူညီေပးေနၾကတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ၊ တျခား ကူညီေပးေနၾကတဲ့ ညီ အစ္ကို ေတြ၊ ညီေနာင္ေတြ၊ သူတုိ႔ေတြကိုလည္း အေလးအနက္ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေၾကာင္း၊ တန္ဖိုးထားတဲ့ အေၾကာင္း အခမ္း အနားမွာ က်ေနာ္ေျပာပါတယ္”ဟု ေျပာသည္။
ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ က်န္ရွိေနေသးသည့္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ သံတုိင္ႏွင့္ အုတ္နံရံ ပုံသဏၭာန္ ကိတ္မုန္႔ေပၚတြင္ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္း ဆုေတာင္းျခင္း၊ မီးထြန္းညွိထားေသာ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားကို ေရေမွ်ာ ဆုေတာင္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေၾကာင္းလည္း သိရသည္။
ယမန္ေန႔ က အခမ္းအနား ၌ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္း လက္မွတ္ထုိး လႈပ္ရွားမႈ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူမ်ား ၏ အမွတ္တရ ပစၥည္းကိုလည္း ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေပးအပ္ခဲ့သည္။
“ဧရာဝတီ ျမစ္ႀကီးဟာ ငါတို႔ အေသြးအသားနဲ႔ထပ္တူျပဳၿပီး ခံစားၾကမယ္ဆိုတဲ့ ဝိုင္းဝန္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတကိုယ္တုိင္ ဆည္စီမံကိန္းႀကီးကို ရပ္တန္႔ပစ္ခဲ့ရတဲ့အထိ ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ခဲ့တာဟာ တမ်ိဳးသားလံုး စည္း လံုး ညီညြတ္မႈကို ျပသတာပဲ”ဟု ကိုကိုႀကီး က ေျပာသည္။
အဆုိပါ အခမ္းအနားကို ဦးေဆာင္က်င္းပၾကသူမ်ားမွာ ဦးစြာလြတ္ေျမာက္ၿပီးႏွင့္ေသာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေဟာင္းမ်ားျဖစ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီႏိုင္ရန္ စုဖြဲ႔ထားၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။
စစ္အာဏာရွင္ စနစ္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္း မ်ားစြာ၏ဘ၀ ပ်က္ခဲ့ရေၾကာင္း ၈၈ မ်ဳိးဆက္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကိုႏိုင္က ေျပာၾကားသည္။
“ဘ၀ပ်က္ခဲ့ရတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီႏိုင္ၾကဖုိ႔ အခ်င္းခ်င္း ကြက္လပ္ေတြ ျဖည့္ဖုိ႔ လိုတယ္”ဟု လည္း ယမန္ေန႔က ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ အင္းလ်ားကန္ စိမ္းလန္း စုိျပည္ ဥယ်ာဥ္တြင္ က်င္းပေသာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ေဟာင္းမ်ား ႀကိဳဆုိေတြ႕ဆုံပြဲ အခမ္းအနားတြင္ ၎က ထည့္သြင္း ေျပာၾကားသည္။
ယမန္ေန႔က က်င္းပေသာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေဟာင္းမ်ား ႀကိဳဆုိေတြ႕ဆုံပြဲ၌ ေတြ႕ရသည့္ ကိုမင္းကိုႏုိင္ (ဓာတ္ပုံ - မိုးမခ)
အဆုိပါ အခမ္းအနားတြင္ ၈၈ မ်ဳိးဆက္ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ ကိုမင္းကုိႏိုင္ႏွင့္ ကိုကိုႀကီးတုိ႔က အမွာစကားမ်ား ေျပာၾကား ခဲ့ၿပီး မၾကာခင္က ျပန္လည္လြတ္ေျမာက္လာသည့္ ကို၀င္းေမာ္(ေရႊသံစဥ္)လည္း တက္ေရာက္၍ ဂီတ အႏုပညာရွင္ ကိုရဲလြင္၊ ကိုေန၀င္း တုိ႔ႏွင့္အတူ ေတးဂီတျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖသည္။
ကိုမင္းကိုႏုိင္ကလည္း သရက္အက်ဥ္းေထာင္တြင္ စပ္ဆုိခဲ့သည့္ သီခ်င္းတပုဒ္ကို မ်ိဳးဆက္သစ္ လူငယ္မ်ား အစည္းအရံုးမွ လူ ငယ္ တဦး၊ ကိုမင္းကိုႏုိင္၏ ညီမငယ္ မသႏၲာ အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္ သီဆုိေဖ်ာ္ေျဖခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။
ဒီမုိကေရစီေရးအတြက္ ဘ၀မ်ားကို စြန္႔လႊတ္ ေဆာင္ရြက္ရင္း အက်ဥ္းက်ခဲ့ၾကရသည့္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ေဟာင္းမ်ားအေနျဖင့္ ဘ၀ရွင္သန္ ရပ္တည္ေရး၊ အနာဂတ္ဘ၀ ထူေထာင္ေရးတုိ႔ အတြက္ အခက္အခဲမ်ား ရွိေန၍ အခ်င္းခ်င္း ရိုင္းပင္း ကူညီသြားႏုိင္ရန္ ယခုကဲ့သို႔ စီစဥ္ရျခင္းျဖစ္သည္ဟု ပြဲစီစဥ္သူ တဦးျဖစ္သည့္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသူေဟာင္း မဇင္မာေအာင္က ဧရာ၀တီကုိ ေျပာသည္။
ကိုကိုႀကီးကလည္း“လက္ေတြ႔ ထိထိေရာက္ေရာက္ ကူညီေပးေနၾကတဲ့ မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြ၊ တျခား ကူညီေပးေနၾကတဲ့ ညီ အစ္ကို ေတြ၊ ညီေနာင္ေတြ၊ သူတုိ႔ေတြကိုလည္း အေလးအနက္ ဂုဏ္ျပဳတဲ့အေၾကာင္း၊ တန္ဖိုးထားတဲ့ အေၾကာင္း အခမ္း အနားမွာ က်ေနာ္ေျပာပါတယ္”ဟု ေျပာသည္။
ျပည္တြင္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရးႏွင့္ က်န္ရွိေနေသးသည့္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား အျမန္ဆံုး လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္ သံတုိင္ႏွင့္ အုတ္နံရံ ပုံသဏၭာန္ ကိတ္မုန္႔ေပၚတြင္ ဖေယာင္းတုိင္ထြန္း ဆုေတာင္းျခင္း၊ မီးထြန္းညွိထားေသာ ဖေယာင္းတိုင္မ်ားကို ေရေမွ်ာ ဆုေတာင္းျခင္းမ်ား ျပဳလုပ္ေၾကာင္းလည္း သိရသည္။
ယမန္ေန႔ က အခမ္းအနား ၌ ဧရာ၀တီ ျမစ္ဆံုဆည္ စီမံကိန္း လက္မွတ္ထုိး လႈပ္ရွားမႈ လုပ္ေဆာင္ခဲ့သူမ်ား ၏ အမွတ္တရ ပစၥည္းကိုလည္း ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္မ်ားကို ေပးအပ္ခဲ့သည္။
“ဧရာဝတီ ျမစ္ႀကီးဟာ ငါတို႔ အေသြးအသားနဲ႔ထပ္တူျပဳၿပီး ခံစားၾကမယ္ဆိုတဲ့ ဝိုင္းဝန္းကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ေၾကာင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတကိုယ္တုိင္ ဆည္စီမံကိန္းႀကီးကို ရပ္တန္႔ပစ္ခဲ့ရတဲ့အထိ ေအာင္ပြဲခံႏိုင္ခဲ့တာဟာ တမ်ိဳးသားလံုး စည္း လံုး ညီညြတ္မႈကို ျပသတာပဲ”ဟု ကိုကိုႀကီး က ေျပာသည္။
အဆုိပါ အခမ္းအနားကို ဦးေဆာင္က်င္းပၾကသူမ်ားမွာ ဦးစြာလြတ္ေျမာက္ၿပီးႏွင့္ေသာ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ေဟာင္းမ်ားျဖစ္ၿပီး အခ်င္းခ်င္း ႐ိုင္းပင္းကူညီႏိုင္ရန္ စုဖြဲ႔ထားၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။
ကိုကိုႀကီးက“က်ေနာ္တို႔ ဆုံး႐ႈံးနစ္နာခဲ့ရတာေတြ သား ေျမးေတြအထိ ဆက္ၿပီး ခံစားရမယ့္ ေဝဒနာေတြကို က်ေနာ္တို႔ လက္ ထက္ မွာ ႏုတ္ ပယ္ေပးဖို႔၊ ေျဖေလ်ာ့ ေပးဖို႔ အားလုံး တေပါင္းတစည္းတည္း ဝိုင္းဝန္းႀကိဳးပမ္း ၾကပါစို႔ လို႔ တိုက္တြန္းပါတယ္”ဟု အခမ္းအနား တြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
ထုိင္းႏုိင္ငံ အေျခစိုက္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရး အသင္း(AAPP)၏စာရင္းအရ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၁၀၀၀ ေက်ာ္ လြတ္ေျမာက္ရန္ က်န္ရွိေနေသးေၾကာင္း သိရသည္။
ထုိင္းႏုိင္ငံ အေျခစိုက္ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသားမ်ား ကူညီေစာင့္ေရွာက္ေရး အသင္း(AAPP)၏စာရင္းအရ ႏုိင္ငံေရးအက်ဥ္းသား ၁၀၀၀ ေက်ာ္ လြတ္ေျမာက္ရန္ က်န္ရွိေနေသးေၾကာင္း သိရသည္။
Source : Irrawaddy News ( Burmese)
ယေန႕ထုတ္ ျပည္သူ႕ေခတ္ဂ်ာနယ္ပါ ေမာင္၀ံသရဲ႕ ေျပာခ်င္လြန္းလို႕ ေဆာင္းပါး။
ဇန္န၀ါရီလ ၁၈ ရက္ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ ဗဟန္း ဗိုလ္စိန္မွန္ရပ္ကြက္၊ ဗိုလ္ညာဏလမ္းက စာေရးဆရာမ ခင္လိႈင္ၾကဴ အိမ္မွာ ျပဳလုပ္တဲ့ သူ႕ခင္ပြန္း ခရမ္း ဦးတင္ေမာင္၀င္း ႏွစ္ပတ္လည္ ဆြမ္းေကြၽးပြဲကို ကြၽန္ေတာ္ သြား ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၁ခု ဇန္န၀ါရီလမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဘ၀နဲ႕ အင္းစိန္ေထာင္တြင္း သူကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ ေထာင္ကို မေရာက္ခင္ ေရၾကည္အိုင္မွာ ကိုတင္ေမာင္၀င္းရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ရယ္၊ ျမန္မာ့အသံ ဦးေက်ာ္ဦးရယ္ အတူတူေနခဲ့ရတယ္။ အင္းစိန္ သီးသန္႕ေထာင္က်ေတာ့ ကိုတင္ေမာင္၀င္း၊ ဗိသုကာ ဦးေက်ာ္မင္းနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ခန္းတည္း သုံးေယာက္ေနရတယ္။ ေနာက္လူခ်င္းခြဲပစ္ၿပီး မၾကာခင္ ကိုတင္ေမာင္၀င္း ဆုံးသြားတာပါ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာကတည္းက သမဂၢနဲ႕ ေက်ာင္းသား ညီညြတ္ေရးတပ္ဦးမွာ အတူ လက္တြဲလုပ္ခဲ့ၾကလို႕ ညီအစ္ကိုလို သံေယာဇဥ္ ႀကီးခဲ့တဲ့ ကိုတင္ေမာင္၀င္း ဆုံးၿပီဆိုတာ ၾကားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အရမ္း စိတ္ထိခိုက္ခဲ့ရတယ္။ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဆိုသလို ကြၽန္ေတာ့္ ေဘးအခန္းက သုံးခြကိုစိန္၀င္း (ရန္ႀကီးေအာင္) ဆုံးျပန္တယ္။ ရန္ႀကီးေအာင္ ကိုစိန္၀င္းကလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီးတစ္ေယာက္ပါ။
ဒီမိုကေရစီကို ျမင္သြားခ်င္ပါေသးတယ္
အခုဆိုရင္ ဗိသုကာ ဦးေက်ာ္မင္းလည္း ေထာင္တြင္းပါ ေရာဂါလက္စနဲ႕ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ ျမန္မာ့အသံဦးေက်ာ္ဦးကေတာ့ အခု ေလျဖတ္ၿပီး စကားမေျပာႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကံေကာင္း ေထာက္မလို႕ ၾကြင္းက်န္ ရွင္သန္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ စာေတြနဲ႕ စာဖတ္သူျပည္သူ မ်ားကို ဆက္သြယ္ခြင့္ရေနပါေသးတယ္။ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္ၿပီးခ်ိန္အထိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အသက္ရွည္ခ်င္ ေသးတယ္ဗ်ာ။
ဇန္န၀ါရီလ ၁၈ ရက္ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာ ဗဟန္း ဗိုလ္စိန္မွန္ရပ္ကြက္၊ ဗိုလ္ညာဏလမ္းက စာေရးဆရာမ ခင္လိႈင္ၾကဴ အိမ္မွာ ျပဳလုပ္တဲ့ သူ႕ခင္ပြန္း ခရမ္း ဦးတင္ေမာင္၀င္း ႏွစ္ပတ္လည္ ဆြမ္းေကြၽးပြဲကို ကြၽန္ေတာ္ သြား ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၉၉၁ခု ဇန္န၀ါရီလမွာ ႏိုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားဘ၀နဲ႕ အင္းစိန္ေထာင္တြင္း သူကြယ္လြန္ခဲ့ပါတယ္။ ေထာင္ကို မေရာက္ခင္ ေရၾကည္အိုင္မွာ ကိုတင္ေမာင္၀င္းရယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ရယ္၊ ျမန္မာ့အသံ ဦးေက်ာ္ဦးရယ္ အတူတူေနခဲ့ရတယ္။ အင္းစိန္ သီးသန္႕ေထာင္က်ေတာ့ ကိုတင္ေမာင္၀င္း၊ ဗိသုကာ ဦးေက်ာ္မင္းနဲ႕ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ခန္းတည္း သုံးေယာက္ေနရတယ္။ ေနာက္လူခ်င္းခြဲပစ္ၿပီး မၾကာခင္ ကိုတင္ေမာင္၀င္း ဆုံးသြားတာပါ။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွာကတည္းက သမဂၢနဲ႕ ေက်ာင္းသား ညီညြတ္ေရးတပ္ဦးမွာ အတူ လက္တြဲလုပ္ခဲ့ၾကလို႕ ညီအစ္ကိုလို သံေယာဇဥ္ ႀကီးခဲ့တဲ့ ကိုတင္ေမာင္၀င္း ဆုံးၿပီဆိုတာ ၾကားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အရမ္း စိတ္ထိခိုက္ခဲ့ရတယ္။ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္ ဆိုသလို ကြၽန္ေတာ့္ ေဘးအခန္းက သုံးခြကိုစိန္၀င္း (ရန္ႀကီးေအာင္) ဆုံးျပန္တယ္။ ရန္ႀကီးေအာင္ ကိုစိန္၀င္းကလည္း ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားသမဂၢမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေနာင္ေတာ္ႀကီးတစ္ေယာက္ပါ။ဒီမိုကေရစီကို ျမင္သြားခ်င္ပါေသးတယ္
အခုဆိုရင္ ဗိသုကာ ဦးေက်ာ္မင္းလည္း ေထာင္တြင္းပါ ေရာဂါလက္စနဲ႕ ကြယ္လြန္သြားပါၿပီ။ ျမန္မာ့အသံဦးေက်ာ္ဦးကေတာ့ အခု ေလျဖတ္ၿပီး စကားမေျပာႏိုင္ေတာ့ပါ။ ကြၽန္ေတာ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကံေကာင္း ေထာက္မလို႕ ၾကြင္းက်န္ ရွင္သန္ၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ စာေတြနဲ႕ စာဖတ္သူျပည္သူ မ်ားကို ဆက္သြယ္ခြင့္ရေနပါေသးတယ္။ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီႏိုင္ငံေတာ္ကို မ်က္၀ါးထင္ထင္ ေတြ႕ျမင္ၿပီးခ်ိန္အထိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ အသက္ရွည္ခ်င္ ေသးတယ္ဗ်ာ။
ဒဂုန္တာရာေမြးေန႕
လူလတ္ပိုင္းအရြယ္မွာ က်ဆုံးခဲ့သူေတြအေၾကာင္း ေျပာၿပီးေတာ့ အသက္ ၉၀ ေက်ာ္အထိ က်က္သေရရွိရွိ ေနျပေနသူ ဆရာဒဂုန္တာရာအေၾကာင္း ေျပာရပါဦးမယ္။ ဇန္န၀ါရီ ၁၈ ရက္မွာပဲ က်င္းပတဲ့ တာေမြ မဟာသႏၲိသုခ ေက်ာင္းတိုက္က ဆရာ ဒဂုန္တာရာရဲ႕ အသက္ ၉၄ ႏွစ္ ေမြးေန႔အႀကိဳဂုဏ္ျပဳပဲြ အခမ္းအနားကို ကြၽန္ေတာ္ သြားေရာက္ခဲ့တယ္ဗ်။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ဆရာဟာ အရြယ္ေရာက္လူလားေျမာက္ ခ်ိန္ကစလို႔ အခုအထိ ျပည္သူဘက္က တစ္သမတ္တည္း ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ရဲ႕ စာေပစာမ်က္ႏွာမွာ ျပည္သူေတြကို ဦးေဆာင္မႈေပးခဲ့သူျဖစ္တာေၾကာင့္ ဆရာ့ရဲ႕ေမြးေန႔ႀကိဳဧည့္ခံပဲြ အခမ္းအနားဟာ တက္ေရာက္ ဂါရ၀ျပဳသူ ဧည့္ပရိသတ္ေတြ ပ်ားပန္းခတ္ မွ် ၾကက္ပ်ံမက်လို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အထူးကို စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္ လွတယ္ဗ်။
ဆရာဒဂုန္တာရာထက္ လေလာက္ႀကီးတဲ့ ၀ါးခယ္မ သခင္သိန္ိးေမာင္နဲ႕ ဆရာတာေအာက္ ၁၁ႏွစ္ငယ္တဲ့ ဆရာ ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္ကိုလည္း ဇရာကို အန္တုၿပီး ရွင္သန္ေနတဲ့ လကၡဏာနဲ႕ ေတြ႕ရတယ္ဗ်ာ။ အၿငိမ္းစားသံအမတ္ႀကီး ဦးသက္ထြန္း လမ္းေလွ်ာက္တုတ္အားျပဳၿပီး တေရြ႕ေရြ႕ လွမ္းကာ အေရာက္လာတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေတာ္ဘုရားကေလးရဲ႕ က်န္ရစ္သူ ဇနီး ေဒၚခင္ေမကိုလည္း ၿပံဳးေနက် အၿပံဳးေလးနဲ႕ ေတြ႕ရ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရတယ္။ အခမ္းအနား အစီအစဥ္မွဴး လုပ္တဲ့ မုံရြာ ဦးအံ့ေမာင္သည္ပင္ အသက္ ၈၀ ရွိပါၿပီၤ။ ဆရာအံ့ဟာ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴးတာ၀န္ကိုယူၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္ၾကားခ်က္ေတြကို မျပတ္မလပ္ ထုတ္ျပန္ေနပါတယ္။
၈၈ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ
က်က္သေရရွိလွတဲ့ ဆရာအိုႀကီးေတြကို ဂါရ၀ျပဳၿပီးတဲ့ေနာက္ ဇန္၀ါရီ ၂၁ ရက္က်ေတာ့ ျပည္လမ္းက ေတာ္၀င္စင္တာမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေနာက္ မ်ိဳးဆက္ႏွစ္ဆက္က လူငယ္ေတြကို အေလးျပဳရျပန္ပါတယ္။ ဆရာ ဒဂုန္တာရာက သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ႏုနဲ႕ သူတို႕ေခတ္ (၁၃၀၀ျပည့္အေရး ေတာ္ပုံေခတ္) က အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈမွာပါ၀င္ခဲ့တဲ့ လူငယ္ေတြကို ပထမမ်ိဳးဆက္လို႕ သတ္မွတ္တယ္။ ၁၉၆၂ခုႏွစ္က လူငယ္ေတြကို ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္လို႕ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲေဘာ္ႀကီး ဗကသကိုလွေရႊကေတာ့ ၁၉၈၈ မင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုႀကီးတို႕ မ်ိဳးဆက္ကို တတိယမ်ိဳးဆက္၊ သူတို႕ေနာက္ ေက်ာ္ကိုကို၊ စည္သူေမာင္၊ ၿဖိဳးၿဖိဳးေအာင္တို႕ မ်ိဳးဆက္ကို စတုတၴမ်ိဳးဆက္လို႕ တင္စားပါတယ္။
၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ခံစားမိ
ေတာ္၀င္စင္တာ ခန္းမႀကီးထဲက ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ျမင္ကြင္းကို ကြၽန္ေတာ္ထိုင္ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာႀကီး ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္အထိ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကူးထဲေတာင္ထည့္လို႕မရတဲ့ ျမင္ကြင္းလို႕ပဲ ေျပာရမယ္ဗ်ာ။ မင္းကိုႏိုင္၊ မင္းေဇယ်ာ၊ ကိုျမေအး၊ ကိုကိုႀကီး၊ ေဌးၾကြယ္၊ ဂ်င္မီ၊ ၿပံဳးခ်ိဳ၊ လွမ်ိဳးေနာင္၊ ေအာင္သူ၊ အံ့ဘြယ္ေက်ာ္၊ နီလာသိန္း၊ မီးမီး။ ဇန္န၀ါရီ ၁၃ ရက္ေန႕ကမွ ေထာင္အသီးသီးက လြတ္လာၾကသူေတြ ရာဂဏန္းေလာက္ရွိမယ္ထင္ပါ့။ သူတို႕ေတြ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတုန္း အျပင္မွာ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ ဆက္လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ စိုးထြန္းနဲ႕ ထြန္းျမင့္ေအာင္ကိုလည္း ပရိသတ္နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေလာင္းေတြ
၈၈ ေတြကို ကြၽန္ေတာ္က တိုင္းျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေလာင္း မ်ားအျဖစ္ ထိုင္ၾကည့္ၿပီး အကဲခတ္ရင္း ပီတိျဖစ္ေနတာပါ။ သူတို႕ထဲက အမ်ားစုဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံမွာ အလြန္လိုအပ္ေနတဲ့ အရည္အခ်င္းျပည့္ စံမီတန္းမီ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအျဖစ္ ေနရာယူၾကေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ ေရွာင္လႊဲခ်င္ရင္ေတာင္မွ ေရွာင္လႊဲလို႕ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ တိုင္းျပည္က သူတို႕ကို ေတာင္းဆိုေနပါၿပီ။
တိုင္းျပည္က ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္
ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံမွာ စံမီတန္းမီႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနပါတယ္။ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ စံႏႈန္းအရေျပာရရင္ သူတို႕ေခတ္ ပထမမ်ိဳးဆက္က ကုန္လုပါၿပီ။ သက္ရွိထင္ရွားက်န္သူေတြကလည္း အသက္ ၉၀ တစ္၀ိုက္္ေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္က်ေတာ့ အသက္ ၇၀ တစ္၀ိုက္ေရာက္ကုန္ၾကၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ တတိယမ်ိဳးဆက္နဲ႕ စတုတၴမ်ိဳးဆက္ကို တိုင္းျပည္က ေမွ်ာ္လင့္ေနတာပါ။
ေရွ႕လူေတြထက္ေတာ္ရမယ္
လက္ရွိႏိုင္ငံေရးပါတီေတြက ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႕ လႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္ ေရြးေကာက္ခံ ကိုယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ေနရာကို မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက မလႊဲမေသြ ၀င္ယူၾကရမယ့္ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ ေရာက္လာမွာျဖစ္တယ္။ မ်ိဳးဆက္သစ္ ႏိုင္ငံေရးသမား ေတြဟာ ေရွ႕ကလူေတြထက္ ေတာ္မွ ျဖစ္မယ္။ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ အနစ္နာခံရာမွာ ေတာ္ရုံမွ်မက တိုင္းျပည္ရဲ႕အေရးအရာေတြမွာ အေျမာ္အျမင္ႀကီးသူေတြ၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္း ထုတ္လုပ္ႏိုင္သူေတြ၊ တိုင္ျပည္ကို ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္သူေတြ ျဖစ္ဖို႕ ျပင္ဆင္ထားၾကရပါမယ္။
ဗ်ဴရိုကရက္အျမင္
ေတာ္၀င္စင္တာ ခုနစ္ထပ္က ဆင္းအလာမွာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ သိကြၽမ္းတဲ့ ဗ်ဴရိုကရက္အၿငိမ္းစားတစ္ေယာက္နဲ႕ ေအာက္ထပ္တစ္ေနရာမွာ ေတြ႕ပါတယ္။ သူ႕ဇနီးနဲ႕ ေစ်းလာ၀ယ္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္က လာတာလဲေမးလို႕ မင္းကိုႏိုင္တို႕ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႕ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲက ျပန္လာတာ ေျပာေတာ့ ]]တယ္ဟုတ္ပါလား။ သူတို႕က ဘာေတြ ေျပာလဲ၊ ပါတီေတြဘာေတြ ေထာင္ဦးမတဲ့လား၊ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ၿပီး တိုင္းျပည္ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ၾကဦးမတဲ့လား}} စတဲ့ ခပ္ရင့္ရင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က အဲသလိုလူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းနားလည္တယ္။ သူတို႕ဟာ တစ္သက္လုံး ဗ်ဴရိုကရက္စိတ္နဲ႕ေနခဲ့ၾကတာ။ လုပ္သက္ေလး ရလာတဲ့အခါ တာ၀န္က်တဲ့ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြမွာ လွည့္ေနၾကတယ္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြ ေထာင္က်ခံေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႕က သားသမီးေတြကို ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းေတြမွာထားၿပီး ပညာထူးခြၽန္ေအာင္ တြန္းအားေပးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ ကင္းကင္းေနဖို႕ အထူးသြန္သင္ဆုံးမတယ္။ သားသမီးေတြ အလုပ္အကိုင္ ေကာင္းေကာင္း ရေအာင္၊ သူတို႕အတြက္ စားသာမယ့္ တိုင္းျပည္မ်ိဳးကို ေရာက္ေအာင္ မစမယ့္ လူေတြကို ဆည္းကပ္တယ္။ ဖါးရမယ့္လူေတြကို ဖါးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို အထင္မႀကီးရုံမက အထင္ေသးတယ္။ စစ္ဗိုလ္ေတြကိုလဲ ကြယ္ရာ မွာ အတင္းခ်တယ္။ ေရွ႕တင္က်ေတာ့ ခါးကို ၄၅ ဒီဂရီေစာင္းေအာင္ ညြတ္ၿပီး အရိုအေသေပးတယ္။
၈ ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံအေၾကာင္းေျပာရင္ သူတို႕က ၈ ေလးလုံး ဆူပူမႈလို႕ ပါးစပ္က ထြက္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ကေလကေခ်ေတြလို႕ ျမင္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေထာင္ခ်ခံရတာကို ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္လို႕ ျပစ္ဒဏ္က်ခံရတာလို႕ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ေျပာတယ္။ အစိုးရမင္းမ်ားကို ရာရာစစ အန္တုခ်င္တဲ့ေကာင္ေတြ ခံရတာေတာင္နည္းေသးလို႕ ေျပာ၀ံ့တယ္။
သူတို႕ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာရင္
အဲသလိုလူေတြကို ကြၽန္ေတာ္က တကယ္ရြံတယ္။ သူတို႕ အဂၤလိပ္လို၊ ျပင္သစ္လို မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာၿပီး ေခတ္ဆန္ဆန္ ေနတာကို တခ်ိဳ႕က အထင္ႀကီးေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္က လုံး၀ အထင္ေသးတယ္။ သူတို႕ စိတ္ဓာတ္ကို အထင္ေသးတာပါ။ သူတို႕ ကြၽမ္းက်င္တဲ့ ဗ်ဴရိုကေရစီ စီမံခန္႕ခြဲေရးမွာေတာ့ ေတာ္ၾကေပမွာေပါ့။
ကြၽန္ေတာ္က ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္နဲ႕ သူ႕ကို ရယ္ရႊန္းဖတ္ရႊန္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။
]]ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ႕၊ သူတို႕ဟာ တစ္ေန႕မွာ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာဖို႕မ်ားတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ခင္ဗ်ား ဒီႏိုင္ငံမွာ ေနဦးမလား}}
သူက အမ္းတန္းတန္း ျဖစ္သြားၿပီးမွ ]]ဟာ ခင္ဗ်ားကလဲ က်ဳပ္က ဘယ္သြားရမွာလဲ။ အသက္ႀကီးၿပီေလ။ သူတို႕ေတြ တက္လာေတာ့လဲ အလိုက္အထိုက္ေပါ့ဗ်ာ}}
ကြၽန္ေတာ္က ျမန္ျမန္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူ႕ကို ေက်ာခိုင္းထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
၂၄၊ ၀၁၊ ၂၀၁၂
လူလတ္ပိုင္းအရြယ္မွာ က်ဆုံးခဲ့သူေတြအေၾကာင္း ေျပာၿပီးေတာ့ အသက္ ၉၀ ေက်ာ္အထိ က်က္သေရရွိရွိ ေနျပေနသူ ဆရာဒဂုန္တာရာအေၾကာင္း ေျပာရပါဦးမယ္။ ဇန္န၀ါရီ ၁၈ ရက္မွာပဲ က်င္းပတဲ့ တာေမြ မဟာသႏၲိသုခ ေက်ာင္းတိုက္က ဆရာ ဒဂုန္တာရာရဲ႕ အသက္ ၉၄ ႏွစ္ ေမြးေန႔အႀကိဳဂုဏ္ျပဳပဲြ အခမ္းအနားကို ကြၽန္ေတာ္ သြားေရာက္ခဲ့တယ္ဗ်။ အားလံုးသိၾကတဲ့အတိုင္း ဆရာဟာ အရြယ္ေရာက္လူလားေျမာက္ ခ်ိန္ကစလို႔ အခုအထိ ျပည္သူဘက္က တစ္သမတ္တည္း ရပ္တည္ခဲ့ၿပီး ေခတ္အဆက္ဆက္ရဲ႕ စာေပစာမ်က္ႏွာမွာ ျပည္သူေတြကို ဦးေဆာင္မႈေပးခဲ့သူျဖစ္တာေၾကာင့္ ဆရာ့ရဲ႕ေမြးေန႔ႀကိဳဧည့္ခံပဲြ အခမ္းအနားဟာ တက္ေရာက္ ဂါရ၀ျပဳသူ ဧည့္ပရိသတ္ေတြ ပ်ားပန္းခတ္ မွ် ၾကက္ပ်ံမက်လို႔ ဆိုရေလာက္ေအာင္ အထူးကို စည္ကားသိုက္ၿမိဳက္ လွတယ္ဗ်။
ဆရာဒဂုန္တာရာထက္ လေလာက္ႀကီးတဲ့ ၀ါးခယ္မ သခင္သိန္ိးေမာင္နဲ႕ ဆရာတာေအာက္ ၁၁ႏွစ္ငယ္တဲ့ ဆရာ ဟံသာ၀တီ ဦး၀င္းတင္ကိုလည္း ဇရာကို အန္တုၿပီး ရွင္သန္ေနတဲ့ လကၡဏာနဲ႕ ေတြ႕ရတယ္ဗ်ာ။ အၿငိမ္းစားသံအမတ္ႀကီး ဦးသက္ထြန္း လမ္းေလွ်ာက္တုတ္အားျပဳၿပီး တေရြ႕ေရြ႕ လွမ္းကာ အေရာက္လာတာ ေတြ႕ရတယ္။ ေတာ္ဘုရားကေလးရဲ႕ က်န္ရစ္သူ ဇနီး ေဒၚခင္ေမကိုလည္း ၿပံဳးေနက် အၿပံဳးေလးနဲ႕ ေတြ႕ရ ႏႈတ္ဆက္လိုက္ရတယ္။ အခမ္းအနား အစီအစဥ္မွဴး လုပ္တဲ့ မုံရြာ ဦးအံ့ေမာင္သည္ပင္ အသက္ ၈၀ ရွိပါၿပီၤ။ ဆရာအံ့ဟာ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ အတြင္းေရးမွဴးတာ၀န္ကိုယူၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ပန္ၾကားခ်က္ေတြကို မျပတ္မလပ္ ထုတ္ျပန္ေနပါတယ္။
၈၈ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ
က်က္သေရရွိလွတဲ့ ဆရာအိုႀကီးေတြကို ဂါရ၀ျပဳၿပီးတဲ့ေနာက္ ဇန္၀ါရီ ၂၁ ရက္က်ေတာ့ ျပည္လမ္းက ေတာ္၀င္စင္တာမွာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ေနာက္ မ်ိဳးဆက္ႏွစ္ဆက္က လူငယ္ေတြကို အေလးျပဳရျပန္ပါတယ္။ ဆရာ ဒဂုန္တာရာက သခင္ေအာင္ဆန္း၊ သခင္ႏုနဲ႕ သူတို႕ေခတ္ (၁၃၀၀ျပည့္အေရး ေတာ္ပုံေခတ္) က အမ်ိဳးသားလြတ္လပ္ေရးႀကိဳးပမ္းမႈမွာပါ၀င္ခဲ့တဲ့ လူငယ္ေတြကို ပထမမ်ိဳးဆက္လို႕ သတ္မွတ္တယ္။ ၁၉၆၂ခုႏွစ္က လူငယ္ေတြကို ဒုတိယ မ်ိဳးဆက္လို႕ သတ္မွတ္ပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ့္ရဲေဘာ္ႀကီး ဗကသကိုလွေရႊကေတာ့ ၁၉၈၈ မင္းကိုႏိုင္၊ ကိုကိုႀကီးတို႕ မ်ိဳးဆက္ကို တတိယမ်ိဳးဆက္၊ သူတို႕ေနာက္ ေက်ာ္ကိုကို၊ စည္သူေမာင္၊ ၿဖိဳးၿဖိဳးေအာင္တို႕ မ်ိဳးဆက္ကို စတုတၴမ်ိဳးဆက္လို႕ တင္စားပါတယ္။
၀မ္းနည္း၀မ္းသာ ခံစားမိ
ေတာ္၀င္စင္တာ ခန္းမႀကီးထဲက ၈၈ မ်ိဳးဆက္ ေက်ာင္းသားမ်ားရဲ႕ သတင္းစာရွင္းလင္းပြဲ ျမင္ကြင္းကို ကြၽန္ေတာ္ထိုင္ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲ ၀မ္းနည္း ၀မ္းသာႀကီး ျဖစ္ေနမိပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေလာက္အထိ ဘယ္လိုမွ စိတ္ကူးထဲေတာင္ထည့္လို႕မရတဲ့ ျမင္ကြင္းလို႕ပဲ ေျပာရမယ္ဗ်ာ။ မင္းကိုႏိုင္၊ မင္းေဇယ်ာ၊ ကိုျမေအး၊ ကိုကိုႀကီး၊ ေဌးၾကြယ္၊ ဂ်င္မီ၊ ၿပံဳးခ်ိဳ၊ လွမ်ိဳးေနာင္၊ ေအာင္သူ၊ အံ့ဘြယ္ေက်ာ္၊ နီလာသိန္း၊ မီးမီး။ ဇန္န၀ါရီ ၁၃ ရက္ေန႕ကမွ ေထာင္အသီးသီးက လြတ္လာၾကသူေတြ ရာဂဏန္းေလာက္ရွိမယ္ထင္ပါ့။ သူတို႕ေတြ ေထာင္ထဲေရာက္ေနတုန္း အျပင္မွာ လုပ္ႏိုင္သေလာက္ ဆက္လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ စိုးထြန္းနဲ႕ ထြန္းျမင့္ေအာင္ကိုလည္း ပရိသတ္နဲ႕ မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။
ႏိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္ေလာင္းေတြ
၈၈ ေတြကို ကြၽန္ေတာ္က တိုင္းျပည္ရဲ႕ ႏိုင္ငံေရး ေခါင္းေဆာင္ေလာင္း မ်ားအျဖစ္ ထိုင္ၾကည့္ၿပီး အကဲခတ္ရင္း ပီတိျဖစ္ေနတာပါ။ သူတို႕ထဲက အမ်ားစုဟာ ကြၽန္ေတာ္တို႕ ႏိုင္ငံမွာ အလြန္လိုအပ္ေနတဲ့ အရည္အခ်င္းျပည့္ စံမီတန္းမီ ႏိုင္ငံေရးသမားမ်ားအျဖစ္ ေနရာယူၾကေတာ့မွာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႕ ေရွာင္လႊဲခ်င္ရင္ေတာင္မွ ေရွာင္လႊဲလို႕ မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ တိုင္းျပည္က သူတို႕ကို ေတာင္းဆိုေနပါၿပီ။
တိုင္းျပည္က ေမွ်ာ္လင့္ေနပါတယ္
ကြၽန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံမွာ စံမီတန္းမီႏိုင္ငံေရးသမားေတြ အေရးတႀကီး လိုအပ္ေနပါတယ္။ ဆရာဒဂုန္တာရာရဲ႕ စံႏႈန္းအရေျပာရရင္ သူတို႕ေခတ္ ပထမမ်ိဳးဆက္က ကုန္လုပါၿပီ။ သက္ရွိထင္ရွားက်န္သူေတြကလည္း အသက္ ၉၀ တစ္၀ိုက္္ေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ဒုတိယမ်ိဳးဆက္က်ေတာ့ အသက္ ၇၀ တစ္၀ိုက္ေရာက္ကုန္ၾကၿပီ။ ဒါေၾကာင့္ တတိယမ်ိဳးဆက္နဲ႕ စတုတၴမ်ိဳးဆက္ကို တိုင္းျပည္က ေမွ်ာ္လင့္ေနတာပါ။
ေရွ႕လူေတြထက္ေတာ္ရမယ္
လက္ရွိႏိုင္ငံေရးပါတီေတြက ႏိုင္ငံေရးသမားေတြနဲ႕ လႊတ္ေတာ္ထဲေရာက္ ေရြးေကာက္ခံ ကိုယ္စားလွယ္ေတြရဲ႕ေနရာကို မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြက မလႊဲမေသြ ၀င္ယူၾကရမယ့္ အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ ေရာက္လာမွာျဖစ္တယ္။ မ်ိဳးဆက္သစ္ ႏိုင္ငံေရးသမား ေတြဟာ ေရွ႕ကလူေတြထက္ ေတာ္မွ ျဖစ္မယ္။ ကိုယ္က်ိဳးစြန္႕ အနစ္နာခံရာမွာ ေတာ္ရုံမွ်မက တိုင္းျပည္ရဲ႕အေရးအရာေတြမွာ အေျမာ္အျမင္ႀကီးသူေတြ၊ စိတ္ကူးစိတ္သန္းေကာင္း ထုတ္လုပ္ႏိုင္သူေတြ၊ တိုင္ျပည္ကို ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္ေအာင္ ဦးေဆာင္ႏိုင္သူေတြ ျဖစ္ဖို႕ ျပင္ဆင္ထားၾကရပါမယ္။
ဗ်ဴရိုကရက္အျမင္
ေတာ္၀င္စင္တာ ခုနစ္ထပ္က ဆင္းအလာမွာ ကြၽန္ေတာ္နဲ႕ သိကြၽမ္းတဲ့ ဗ်ဴရိုကရက္အၿငိမ္းစားတစ္ေယာက္နဲ႕ ေအာက္ထပ္တစ္ေနရာမွာ ေတြ႕ပါတယ္။ သူ႕ဇနီးနဲ႕ ေစ်းလာ၀ယ္တယ္လို႕ ဆိုပါတယ္။ သူက ကြၽန္ေတာ့္ကို ဘယ္က လာတာလဲေမးလို႕ မင္းကိုႏိုင္တို႕ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြရဲ႕ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲက ျပန္လာတာ ေျပာေတာ့ ]]တယ္ဟုတ္ပါလား။ သူတို႕က ဘာေတြ ေျပာလဲ၊ ပါတီေတြဘာေတြ ေထာင္ဦးမတဲ့လား၊ ေရြးေကာက္ပြဲ၀င္ၿပီး တိုင္းျပည္ ေခါင္းေဆာင္ လုပ္ၾကဦးမတဲ့လား}} စတဲ့ ခပ္ရင့္ရင့္ ေမးခြန္းေတြ ေမးတယ္။ ကြၽန္ေတာ္က အဲသလိုလူမ်ိဳးေတြအေၾကာင္း ေကာင္းေကာင္းနားလည္တယ္။ သူတို႕ဟာ တစ္သက္လုံး ဗ်ဴရိုကရက္စိတ္နဲ႕ေနခဲ့ၾကတာ။ လုပ္သက္ေလး ရလာတဲ့အခါ တာ၀န္က်တဲ့ ႏိုင္ငံျခားတိုင္းျပည္ေတြမွာ လွည့္ေနၾကတယ္။ ၈၈ မ်ိဳးဆက္ေတြ ေထာင္က်ခံေနၾကတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႕က သားသမီးေတြကို ႏိုင္ငံျခားေက်ာင္းေတြမွာထားၿပီး ပညာထူးခြၽန္ေအာင္ တြန္းအားေပးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးနဲ႕ ကင္းကင္းေနဖို႕ အထူးသြန္သင္ဆုံးမတယ္။ သားသမီးေတြ အလုပ္အကိုင္ ေကာင္းေကာင္း ရေအာင္၊ သူတို႕အတြက္ စားသာမယ့္ တိုင္းျပည္မ်ိဳးကို ေရာက္ေအာင္ မစမယ့္ လူေတြကို ဆည္းကပ္တယ္။ ဖါးရမယ့္လူေတြကို ဖါးတယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို အထင္မႀကီးရုံမက အထင္ေသးတယ္။ စစ္ဗိုလ္ေတြကိုလဲ ကြယ္ရာ မွာ အတင္းခ်တယ္။ ေရွ႕တင္က်ေတာ့ ခါးကို ၄၅ ဒီဂရီေစာင္းေအာင္ ညြတ္ၿပီး အရိုအေသေပးတယ္။
၈ ေလးလုံး အေရးေတာ္ပုံအေၾကာင္းေျပာရင္ သူတို႕က ၈ ေလးလုံး ဆူပူမႈလို႕ ပါးစပ္က ထြက္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကို ကေလကေခ်ေတြလို႕ ျမင္တယ္။ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြ ေထာင္ခ်ခံရတာကို ရာဇ၀တ္ျပစ္မႈ က်ဴးလြန္လို႕ ျပစ္ဒဏ္က်ခံရတာလို႕ ယုံယုံၾကည္ၾကည္ေျပာတယ္။ အစိုးရမင္းမ်ားကို ရာရာစစ အန္တုခ်င္တဲ့ေကာင္ေတြ ခံရတာေတာင္နည္းေသးလို႕ ေျပာ၀ံ့တယ္။
သူတို႕ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္လာရင္
အဲသလိုလူေတြကို ကြၽန္ေတာ္က တကယ္ရြံတယ္။ သူတို႕ အဂၤလိပ္လို၊ ျပင္သစ္လို မႊတ္ေနေအာင္ ေျပာၿပီး ေခတ္ဆန္ဆန္ ေနတာကို တခ်ိဳ႕က အထင္ႀကီးေပမယ့္ ကြၽန္ေတာ္က လုံး၀ အထင္ေသးတယ္။ သူတို႕ စိတ္ဓာတ္ကို အထင္ေသးတာပါ။ သူတို႕ ကြၽမ္းက်င္တဲ့ ဗ်ဴရိုကေရစီ စီမံခန္႕ခြဲေရးမွာေတာ့ ေတာ္ၾကေပမွာေပါ့။
ကြၽန္ေတာ္က ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္နဲ႕ သူ႕ကို ရယ္ရႊန္းဖတ္ရႊန္း ေျပာခဲ့ပါတယ္။
]]ဟုတ္တယ္ဗ်ိဳ႕၊ သူတို႕ဟာ တစ္ေန႕မွာ တိုင္းျပည္ေခါင္းေဆာင္ေတြ ျဖစ္လာဖို႕မ်ားတယ္။ အဲဒီအခါက်ရင္ ခင္ဗ်ား ဒီႏိုင္ငံမွာ ေနဦးမလား}}
သူက အမ္းတန္းတန္း ျဖစ္သြားၿပီးမွ ]]ဟာ ခင္ဗ်ားကလဲ က်ဳပ္က ဘယ္သြားရမွာလဲ။ အသက္ႀကီးၿပီေလ။ သူတို႕ေတြ တက္လာေတာ့လဲ အလိုက္အထိုက္ေပါ့ဗ်ာ}}
ကြၽန္ေတာ္က ျမန္ျမန္ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး သူ႕ကို ေက်ာခိုင္းထြက္လာခဲ့ပါတယ္။
၂၄၊ ၀၁၊ ၂၀၁၂
Credit here
-
ဇြန္လ ၁၇ ရက္ ၊ ၂၀၁၂ Source: guardian.co.uk ျမန္မာျပည္သစ္အတြက္ အနာဂတ္မွာ ေအာင္ျမင္မွာလား၊ က်ရွဳံးမွာလားဆိုသည္ကို ညႊန္ျပေသာ စမ္းသပ္မွဳ တစ... -
MP U Shwe Maung Explained on Amendment 1982 Citizenship Law on 25 July 2012. MP U Shwe Maung explained on amendment of 1982 Citizenship Law... -
ရက္စြဲ – ေမ ၂၉ ၊ ၂၀၁၂ သို ့ အယ္ဒီတာ၊ နိရဥၥရာ သတင္းဌာန နိရဥၥရာ သတင္းဌာနမွ ေမလ ၂၉ ရက္ေန ့ ထုတ္ျပန္သည့္ ရမ္းျဗဲတြင္ အသက္ ၁၆ ႏွ...
-
Read letter here Read history of Rohingya here Download letter PDF here Download History of Rohingya PDF here credi... -
RB News March 31, 2018 Minbya, Arakan State : On March 30 morning, a Prayer Leader or Imam was brutally beaten and injured by a Rakh... -
More than 40% of people living in Burma belong to one of the military-ruled nation's different minority groups. The government recognis...
-
"Although mass killings and exterminations of human races were some sort of things that the world experienced during Nazi German p... -
12/07/2012 Joint press release HUMANITY GONE ... -
By Dr. Maung Zarni Since the first wave of Rohingya genocide in Feb 1978 which expelled nearly 200,000 refugees from all across Wester... -
လူသားတိုင္း ရသင့္ရထိုက္ေသာ ရပိုင္ခြင့္၊ ခံစားခြင့္ မ်ားကို လူမ်ိဳးဘာသာမေရြး ရရွိသင့္ပါသည္။ သို႔မွသာ Human Rights – (လူ႔အခြင့္အေရး) ကိုတန္ဖို...
Popular Posts
Threatwiki
Amartya Sen: Burma's "slow genocide" of Rohingyas
Watch Professor Amartya Sen speak on what he calls Burma's 'slow genocide' of Rohingya, Harvard, 4 Nov 2014
