Latest Highlight

RB Channel

By Nancy Hudson-Rodd
Myanmar is celebrating the United Nations' International Day of Democracy 2011, according to the regime's state newspaper, The New Light of Myanmar. "The People's Voice is the Hluttaw's [parliament's] Voice. The People's Will is the Hluttaw's Will. The People's Expectation is the Hluttaw's Implementation," the government mouthpiece stated.

The new elected government fulfilled "the people's aspirations and the wishes of the international community who wanted to see a democratic, stable and prosperous Myanmar", Myanmar's ambassador informed the United Nations Human Rights Council

in Geneva in March. Despite strenuous resistance by "internal elements", the regime has by its own estimation succeeded in transforming traditionally military-run Myanmar into a "democracy".

The regime has often justified its suspension of civil liberties in the name of fighting against "foreign interference" in its internal affairs. For instance, when the International Labor Organization (ILO) urged its 175 member governments to impose sanctions against Myanmar for its use of forced labor, outgoing junta leader General Than Shwe explained to the UN special rapporteur on human eights and the ILO that these moves greatly hindered "democratic development".

Thus Myanmar's citizens have been urged by state media to be "true patriots" and "honest with good attitude for the motherland" during the country's still uncertain political transition. "National people are to build a peaceful and prosperous society through full strength of solidarity" and support the "government in carrying out tasks of public well being, bringing economic benefits to the people after being elected by the public [and] enabling rural farmers to enjoy the benefits" state mouthpiece media recently trumpeted.

The sober reality of life under both the old and new governments, particularly for rural farmers, is the antithesis of the regime's declarations. Indeed, farmers' survival in Myanmar is increasingly threatened by the state as the military and their business partners engage in rampant land-grabbing.

Tay Za, a 47-year-old self-professed billionaire, runs a network of companies that have historically done the military's bidding, often at odds with the interests of the country's impoverished agrarians. In one of his first interviews with the foreign press (June 2011, La Republica), Tay Za boasted about being the richest man in Myanmar.
 
Part of those riches have come from his Htoo Construction Company, which recently cleared land for a PVC factory site that has reportedly destroyed farmers' paddy dykes and embankments. When farmers complained, Major Win Myint, of the army-owned joint partner company, threatened them, according to those involved.

A Myanmar court eventually dismissed the case, stating that the factory was a "government" project and that the Htoo Company was "legally" entitled to forcibly take farmers' land. Army officials severely assaulted farmers who complained at a higher court; allegedly bribed police laid charges against the farmers.


In the upside down world of Myanmar, ordinary citizens and their lawyers who make complaints against officials and companies are attacked and charged with false counter-claims. Farmers have no title to land in "democratic" Myanmar. The 2008 constitution declares the state as the "ultimate owner of all lands and all natural resources above and below the ground, above and beneath the water and in the atmosphere in the Union".

Discipline over rights

But the power of tyrannical rule to control individuals comes not only through terror but through ideas that seek to destroy the human spirit. "Only when everybody abides by disciplines will they all be disciplined persons and will family and society and nation develop," goes a government motto.

Over 2,000 poets, artists, comedians, teachers, students, labor activists, lawyers, journalists, politicians and Buddhist monks who threatened military discipline by speaking truth to power are currently languishing in prison. Many have been tortured. Khun Tun Oo, the 75-year-old chairman of the Shan Nationalities League for Democracy, for one, has been sentenced to 95 years in prison for violating the "5/96 Law Prohibiting People From Criticizing the Constitution". The regime has steadfastly denied holding prisoners of conscience, claiming that all those held committed crimes against the state.

There has been optimistic speculation concerning President Thein Sein's new government. False claims of democratic governance and reform promises have been willing accepted in countries keen to engage the regime. Struggle against repression is a difficult, long term project and many now see short term gains in working with the de facto military rulers.




Seeing no prospect of achieving democracy any time soon, some have concluded it is better to come to terms with what seems to be permanent military rule. Through negotiations, they apparently hope, positive developments will arise and fewer brutalities will be committed.

But why is there a readiness to accept brutal terroristic rule now for a supposedly better hypothetical future? Some cling to illusions - including the notion the military will fade from the political scene - when they have nothing else to grasp. Illusion also makes conducting business with repressive regimes easier for foreign corporations to deny their business ventures support the regime or that they are complicit in human rights abuses.

According to an August 19 state media report, the US-based Caterpillar Global Construction Company signed new agreements to sell heavy machinery and engine parts to the regime at a time its land-grabbing is rampant.

The regime's offer of peace through negotiations is ultimately disingenuous. Current brutalities would end immediately if the regime stopped waging war against its own citizens. They could restore human dignity and rights, free prisoners of conscience, end torture, stop military operations against ethnic minority groups, withdraw from government and apologize to the people if their claims to democracy were genuine.




But Myanmar's junta continues to lie, denying that it holds prisoners of conscience, brutally attacks ethnic minority villages, uses forced labor and child soldiers, and confiscates farmers' lands. Disorder and violence are institutionalized in Myanmar's military rule, and little has changed just because soldiers have switched from army khakis to civilian garbs. Indeed, their culture of denial encourages turning collective blind eyes, leaving abuses unexamined and normalized as part of everyday life.

But not everyone is blinded by the junta's lies. Tomas Ojea Quintana, the UN special rapporteur for human rights in Myanmar, has recommended establishing a UN commission of inquiry into crimes against humanity and war crimes in Myanmar. Fourteen Nobel Peace Laureates, the world's leading jurists and 16 countries have supported the inquiry. These clarion voices make it clear that there is still nothing to celebrate and little to hope for in "democratic" Myanmar.
 
Nancy Hudson-Rodd, PhD, human geographer, former director of the Centre for Development Studies, honorary research fellow, Edith Cowan University, Western Australia, has conducted research in Myanmar for the past decade on the arbitrary confiscation of farmers' land by the military regime. She may be reached at n.hudson_rodd@ecu.edu.au

Credit :Asia Times
အသက္မျပည့္ေသးသည့္ ကေလးငယ္မ်ားအား လိမ္လည္ေခၚေဆာင္ၿပီး ေရာင္းစားေနသူအား ကေလးမိဘမ်ားက အမႈဖြင့္ တိုင္ၾကားခဲ့ေသာ္လည္း အာဏာပိုင္မ်ားက အေရးယူေဆာင္ရြက္ျခင္း မရွိေသးေၾကာင္း ေဒသခံ လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္သူ တဦးက ေျပာသည္။
ပဲခူးတိုင္းေဒသႀကီး အေနာက္ျခမ္း ျပည္ၿမိဳ႕၊ မဂၤလာဦးရပ္ကြက္ေန ေဒၚျမင့္ျမင့္ခ်ဳိသည္ အသက္မျပည့္ေသးသည့္ ကေလးငယ္မ်ားအား စစ္သားစုေဆာင္ေရးတပ္မ်ားသို႔ ပုိ႔ေဆာင္ကာ ေရာင္းစားေနသည္ကို ကေလးမိဘမ်ားက ရဲစခန္းသို႔ တိုင္ၾကားခဲ့ေသာ္လည္း အေရးယူေဆာင္ရြက္ေပးျခင္း မရွိေၾကာင္း ေျပာသည္။

“ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ကေလးမိဘေတြက ျပည္ အမွတ္ (၂) ရဲစခန္းမွာ လူကုန္ကူးမႈ တားဆီးကာကြယ္ေရး ဥပေဒ အမွတ္(၅/၂၀၀၅) အရ အေရးယူေပးဖို႔ တိုင္ၾကားခဲ့တာ၊ ပထမေတာ့ ႐ံုးခ်ိန္း ေလးခုေလာက္ခ်ိန္းလိုက္ၿပီး ေသေသခ်ာခ်ာ ေမးျမန္းတာေတြမရွိဘဲ အခုခ႐ိုင္တရားရံုးကို အမႈလႊဲလိုက္တယ္” ဟု လူ႔အခြင့္အေရး လႈပ္ရွား ေဆာင္ရြက္သူက ေျပာသည္။
ေရာင္းစားခံရသည့္ကေလးငယ္မ်ားမွာ ျပည္ၿမိဳ႕မွ အသက္ (၁၄) ႏွစ္အရြယ္ ေနမင္းေမာင္ေမာင္ (ခ) နန္းေဝ၊ ခ်စ္သဲကို (ခ) သန္းထြန္းေအာင္၊ ေမာင္ႏုိင္ေအာင္၊ ေမာင္ေကာင္းထက္ေမာင္၊ မမိုးမိုးခိုင္ႏွင့္ အျခားကေလးငယ္ သံုးဦးခန္႔ ရွိေၾကာင္း ဆက္ေျပာသည္။

မမိုးမိုးခိုင္ကို ေမာင္ခ်စ္သဲကိုႏွင့္အတူ ေခၚေဆာင္သြားၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္တိုင္းေဒသႀကီး၊ ေျမာက္ဥကၠလာပၿမိဳ႕နယ္၊ ေအာင္မဂၤလာ အေဝးေျပးကားဂိတ္ရွိ ဝါဝါဝင္းစားေသာက္ဆိုင္တြင္ က်ပ္ေငြ (၅၀၀၀) ျဖင့္ ေရာင္းစားခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဆက္ေျပာသည္။

“ကေလးမိဘေတြ အားလံုးကေတာ့ တိုင္ထားတယ္၊ အဲဒီမွာ ေမာင္ေကာင္းထက္မိဘေတြ အမွတ္ (၂) ရဲစခန္းမွာ အမႈသြားဖြင့္ေတာ့ ရဲစခန္းက ပုဒ္မ ရွာမေတြ႔ဘူး ေျပာတယ္၊ တရား႐ံုးကို ဦးတိုက္ေလွ်ာက္ထားဖို႔ ေျပာတယ္၊ အဲဒါနဲ႔ တရား႐ံုးမွာ ၇ လပိုင္း ၂၀ ရက္ေန႔မွာ တရား႐ံုး ဦးတုိက္ေလွ်ာက္ထားခဲ့တာ၊ ဒီေန႔အထိ ႐ံုးခ်ိန္းေလးႀကိမ္ေခၚၿပီး ၂၈ ရက္ ၉ လပိုင္းမွာ ခ႐ိုင္လႊဲလိုက္တာ” ဟု ေျပာသည္။


ယင္းကဲ့သို႔ ကေလးငယ္မ်ားအား လိမ္လည္ေခၚေဆာင္ကာ စစ္တပ္သို႔ ေရာင္းစားေနသည့္ ေဒၚျမင့္ျမင့္ခ်ဳိ၏ အမႈတြင္ စစ္သားစုေဆာင္းေရးတပ္မွ တပ္ႀကပ္ႀကီးအဆင့္ရွိသူမ်ား ပါဝင္ေနသည့္အတြက္ ရဲအာဏာပိုင္မ်ားက အေရးယူ ေဆာင္ရြက္ျခင္းမျပဳဘဲ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေဒသခံမ်ားက ေျပာသည္။
ယခင္စစ္အစိုးရ လက္ထပ္ကတည္းက အရြယ္မေရာက္ေသးသည့္ ကေလးသူငယ္မ်ား ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေရး ေကာ္မတီကို ဖြဲ႔စည္းထားခဲ့ေသာ္လည္း ယင္းေကာ္မတီအေနျဖင့္ ယခုႀကံ့ဖြ႔ံအစိုးရ လက္ထပ္အထိတိုင္ ကေလးသူမ်ားႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တိတိက်က် တစံုတရာ ကူညီေစာင့္ေရွာက္မႈ အလြန္နည္းပါးခဲ့သည့္အျပင္ စစ္တပ္ႏွင့္ အရပ္သားတို႔ ပူးေပါင္းကာ လူကုန္ကူးမႈမ်ားကို ဆက္တိုက္ က်ဴးလြန္ေနလွ်က္ရွိသည္။

Credit : Yoma3
The U.N. secretary general says this year's change of government in Burma has created opportunities for a more inclusive national discourse in the country, but adds that it is too early to say whether real change is occurring.
 
In a report to the United Nations General Assembly this week, Ban Ki-moon says last November's elections, while flawed, and disappointing to many participants, have allowed a resumption of legal political activity after almost five decades of military rule.
 
Mr. Ban welcomes promises of reform from Burma's President Thein Sein, but says the real test will be whether they are implemented in a timely manner. He also notes the release from prison of pro-democracy campaigner Aung San Suu Kyi and her ability now to engage in public activities. He warns that any restrictions on her movements would “cause serious concern.”
 
Mr. Ban says in his human rights report on Burma that the detention of political prisoners is “of deepest concern” to the United Nations and the international community. He says their continued imprisonment will undermine all efforts by the new government to win the confidence of other countries.
 
In conclusion, the secretary general says it is still to be seen whether the Burmese government has the capacity and will to deliver on its reform agenda. He says he is ready to explore with Burma and its international partners how the U.N. can help to bring about effective reform. 
Credit : VOA News
By Zin Linn>>

The Burmese government media announced Tuesday it has established a National Human Rights Commission to look into human rights violations
 
The New Light of Burma reported on September 5 that the 15-member commission is made up of diplomats, academics and former government officials, all of them are retired.
 
The committee was formed following the United Nations Human Rights Envoy to Burma Tomas Ojea Quintana’s visit last month. However, the government said it had already set up the commission before Quintana arrived. Quintana was allowed for the first time to visit prisoners at the notorious Insein Prison and meet with Burma’s Nobel laureate Aung San Suu Kyi.
 
In an interview with VOA’s Burmese service, Quintana said he welcomes the decision to establish the commission, but he also said that the commission must have independence and neutrality.
 
After a four-day tour of the country, Quintana said in a statement dated August 25 that he welcomed a number of initiatives by the nominally civilian government to improve a human rights record that Western leaders have strongly criticized and the United States has called abysmal.
 
He also mentioned ongoing charges of torture and other human rights abuses during his official interviews, as well as the use of prisoners as porters for the armed-forces, and the transfer of prisoners to far-flung prisons where their families cannot visit due to difficult communication.
 
Human rights groups have repeatedly condemned the situation in Burma, which still holds more than 2,000 political prisoners. They say they will wait and see if the commission is effective.
 
The State-media said the Myanmar National Human Rights Commission was formed with the following persons with a view to promoting and safeguarding fundamental rights of citizens described in the constitution of the Republic of the Union of Myanmar. The commission members are as follow:
 
(1) U Win Mra, Ambassador (Retd),Chairman; (2) U Kyaw Tint Swe, Ambassador (Retd), Vice-Chairman; (3) U Tun Aung Chein, Professor (Retd), Department of History, Member; (4) U Hla Myint, Ambassador (Retd), Member; (5) U Than Swe, Director-General (Retd), Forest Department, Member; (6) Dr Nyan Zaw,State Medical Officer (Retd), Member; (7) Dr Daw Than New, Professor (Retd), Department of Law, Member; (8) Daw Saw Khin Kyi, Professor (Retd), Department of International Relations, Member; (9) U Tin Nyo, Director-General (Retd), Basic Education Department, Member; (10) U Kwa Htiyo, State Law Officer (Retd), Member; (11) U Khin Maung Lay, Director (Retd), Labour Department, Member; (12) U Lapai Zawgun, Minister Counsellor (Retd), Member; (13) U Nyunt Swe, Deputy Director-General (Retd), Ministry of Foreign Affairs, Member; (14) Daw San San, Director (Retd), Labour Department,Member; (15) U Sit Myaing, Director-General (Retd), Social Welfare Department, Secretary.
 
Burma government representatives continue to deny any human rights violations, in direct contradiction to the facts on the ground. So, there remains serious doubt whether the newly formed government commission will deal with the facts and take action against human rights abuses in line with the laws.

စက္တင္ဘာလ ၅ ရက္ေန႔ထုတ္ ယူေကမွ Telegraph (တယ္လီဂရပ္) အြန္လိုင္းသတင္းစာက “ျမန္မာမိန္းခေလးမ်ားအား တ႐ုတ္သတို႔သမီးမ်ားအျဖစ္ အတင္းအၾကပ္ေစခိုင္းခံရျခင္း” (Burma’s women forced to be Chinese Brides) အမည္ႏွင့္ သတင္းေဆာင္းပါးတပုဒ္ကို ေ႐ႊလီၿမိဳ႕မွေန၍ ေဒးဗစ္အီမာ (David Eimer) ဆိုသူ ေရးသားလိုက္သည့္ သတင္းကို ဖတ္႐ႈလိုက္ရပါသည္။
သူ႔ေဆာင္းပါး အတိုခ်ဳပ္ကို ေကာက္ရလွ်င္ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီး၏ “ခေလးတေယာက္” ေပၚလစီအရ တ႐ုတ္မိသားစုမ်ား ခေလးတေယာက္ ရၿပီးလွ်င္ သားေၾကာကို ဆရာဝန္မွ အလိုအေလွ်ာက္ ျဖတ္ၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ တရုတ္မိသားစုမ်ား မိန္းခေလးထက္ ေယာက်္ားေလးကိုသာ ရေအာင္ ႀကိဳးစားယူၾကသျဖင့္ ေယာက္်ားဦးေရႏွင့္ မိန္းမဦးေရ အခ်ဳိးအစားကြာဟမႈ ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ခန္႔မွန္းေခ်အရ ေယာက်္ားေလး ၁၂၀ ဖြားျမင္တိုင္း မိန္းခေလး ၁၀၀ ခန္႔သာ ဖြားျမင္သည့္အတြက္ တ႐ုတ္လူမႈေရးသိပၸံ အကယ္ဒမီမွ ထုတ္ျပန္သည့္ ခန္႔မွန္းခ်က္အရ ၂၀၂၀ ခုႏွစ္တြင္ တရုတ္ေယာက္်ား ၂၄ သန္းတို႔အတြက္ လက္ထပ္ယူႏုိင္မည့္ မယားမ႐ွိဟူ၍ ျဖစ္သည္။
တ႐ုတ္၏ ထို “ခေလးတေယာက္ေပၚလစီ” အရ ေယာက်္ားမိန္းမ အခ်ဳိးအစားမညီမွ်မႈေၾကာင့္ မိန္းမ႐ွားပါး မႈဒါဏ္ကို တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသည္ ခံစားေန့သည္။ ထိုလိုအပ္ခ်က္ကို တရားဝင္ ေစ့စပ္ေၾကာင္း လမ္္းျခင္းျဖင့္ လက္ထပ္ယူ နိိုင္ေသာ သူမ်ား႐ွိေသာ္လည္း၊ ထိုနည္းလမ္းျဖင့္ မရႏိုင္သူမ်ားက တရားဥပေဒ ေဘာင္ အျပင္မွ နည္းလမ္းမ်ားကို အသုံးခ်လာၾကသည္ဟု ယူနက္စကို၊ ဘန္ေကာက္႐ုံးမွ HIV/ AIDS ႏွင့္ လူကုန္ကူးမႈ ပေပ်ာက္ေရး တာဝန္ခံ ေဒးဗစ္ဖင္းဂိုးလ္ ( David Feingold) က ဆိုသည္။
သူသည္ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္က ထုတ္လုပ္ခဲ့ေသာ မိန္းမေရာင္းဝယ္ေရးအေၾကာင္း ႐ိုက္ကူးခဲ့သည့္ ဒါ႐ိုက္တာျဖစ္ သည္။
တ႐ုတ္ႏုိင္ငံတြင္ သတို႔သမီး (မယား) အျဖစ္ အတင္းအၾကပ္ လုပ္ခိုင္းျခင္းခံရသူ မိန္းခေလးအမ်ားစုလာရာ ႏုိင္ငံသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံျဖစ္သည္ဟု သူကဆိုသည္။
ေဒးဗစ္က ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားလည္းျဖစ္ စစ္အာဏာ႐ွင္ စံနစ္ျဖင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေနသူမ်ားလည္းျဖစ္ေသာ ေဂါက္သီး႐ိုက္ရာတြင္လည္း အလြန္ထုံ ဝါသနာပါေသာ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ ျမန္မာစစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ားသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ႐ွိ အမ်ဳိးသမီးမ်ား တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ အေရာင္းစားခံရျခင္း၏ အဓိကတရားခံမ်ားအ ျဖစ္ ေထာက္ ျပခဲ့ သည္။
လြန္မင္းစြာ ဖိႏွိပ္အုပ္ခ်ဳပ္မႈေၾကာင့္ ျပည္သူမ်ားငတ္မြတ္ေခါင္းပါးလာၿပီးစီးပြါးေရးလြန္မင္းစြာနိမ့္က်လာမွဳေၾကာင့္ ၿမန္မာမိန္းခေလးမ်ား လူအေရာင္း အဝယ္ပြဲစားမ်ား၏ ေစ်းကြက္တြင္း သုိ႔ က်ေရာက္လာရသည္ဟု ေထာက္ျပခဲ့သည္။ စီးပြါးေရး၊လူမွဳေရး၊ က်န္းမာေရး၊ ပညာေရး အစစအရာရာ နိမ့္က်မွဳေၾကာင့္ ကုန္ထုတ္ လုပ္မွဳက်ဆင္းလာၿပီး အစာေရစာ႐ွားပါး ျပတ္္လတ္မႈကိုပါၾကံဳေတြ႔လာရသည့္အတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ အမ်ဳိးသမီးမ်ား အစာေရစာ႐ွာရန္အတြက္လည္းေကာင္း၊ မိသားစု ေထာက္ပံ့ရန္အတြက္လည္းေကာင္း တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔ ထြက္ၾကသည့္အခါ လူပြဲစားမ်ား၊ ျပန္ေပးသမားမ်ား လက္တြင္းသို႔ သက္ဆင္းၾက ရေၾကာင္း ဆိုသည္။ ျမန္မာျပည္မွ အမ်ဳိးသမီးအမ်ားစုမွာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံသို႔လူကုန္ကူးသူမ်ား၏ ပို႔ျခင္းခံရၿပီးေနာက္ အတင္းအၾကပ္ မယားအျဖစ္ ေပါင္းသင္းခံရျခင္းႏွင့္ အဆုံးသတ္သြားၾကရသည္ဟု သူကဆိုသည္။့

တရုတ္ၿပည္တြင္ခိုးသြင္းလာေသာအမ်ဳိးသမီးတေယာက္၏ တန္ဘိုးသည္ ယြမ္ ၆၀၀၀ ႏွင့္ ၄၀,၀၀၀ အထိ​ ႐ွိၿပီး သူမ၏ အခ်ဳိးအစား၊ အသက္၊ အသားအရည္၊ မ်က္ႏွာသြင္ျပင္ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသေလာက္ ေစ်းေပးခံရသည္။ စတာလင္ေပါင္ႏွင့္ ၅၆၀ မွ ေပါင္ ၃၇၅၀ အထိ ေစ်းေပါက္သည္။
ယိုးဒယားအေျခစိုက္ ကခ်င္ အမ်ဳိးသမီးအဖြဲ႕မွ ထုတ္ျပန္ခ်က္တြင္ ေရာင္းစားခံရေသာ ျမန္မာမိန္းခေလးမ်ား၏ ၂၅% သည္ အသက္ ၁၈ ႏွစ္ေအာက္ျဖစ္သည္ဟု ဆိုသည္။ “ေယာက္်ားေတြက သူတို႔အတြက္ ခေလးေမြးေပးႏိုင္မဲ့ က်န္းမာသန္စြမ္းၿပီး အသက္အ႐ြယ္ငယ္တဲ့ မိန္းခေလးေတြ လိုလားသည္” ဟု ယူနန္ျပည္နယ္ရွိ ကဝပ္လူကုန္ကူးမႈတုိက္ဖ်က္ေရးအဖြဲ႕(Kwat’s anti-trafficking programme in Yunan Province) ေခါင္းေဆာင္ ဂ်ဴလီယာမရစ္ (Julia Marip)ကဆိုသည္။
“မိန္းခေလးေတြကို ခေလးေမြးေပးဘို႔ စက္တခုလိုဘဲ သေဘာထားၾကတယ္” ဟု သူမကမွတ္ ခ်က္ေပးခဲ့ ပါသည္။
ဤေဆာင္းပါးအစကို ျမန္မာျပည္မွ ၁၂ ႏွစ္သမီးအ႐ြယ္တြင္ ျပန္ေပးဆြဲခံရသည့္ ခေလးမ “အပ” (တိုင္းရင္းသူၿဖစ္ပံုရသည္) ႏွင့္စၿပီး ၎ကို တ႐ုတ္မိသားစုတစုထံတြင္ ျပန္ေပးဆြဲသူမ်ားက ေရာင္းစားခဲ့ၿပီး ၎တို႔၏ အသက္ ၂၀ အ႐ြယ္ သားႏွင့္ ေပးစားရန္ ႀကံစည္ခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ဆုံး ၃ ႏွစ္အၾကာ တ႐ုတ္ပုလိပ္မ်ားက မွတ္ပုံတင္စစ္ေဆး သည့္အခါတြင္ သူမသည္ ႏုိင္ငံျခားသူျဖစ္ေၾကာင္း ေပၚလြင္သြားၿပီး ျမန္မာျပည္သုိ႔ ျပန္ခြင့္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ဟု အဆုံးသတ္ထားသည္။ ျမန္မာ မိန္းခေလးမ်ားကို ေစ်းလယ္တြင္ ဝတ္ေကာင္းစားလွမ်ားကို ဝတ္ဆင္ေစၿပီး မိတ္ကပ္ျခယ္သလ်က္ ေျဗာင္ေလလံတင္ ေရာင္းခ်သည့္ ေနရာမ်ားလည္း႐ွိေၾကာင္း ထိုေဆာင္းပါးတြင္ ေရးသားထားသျဖင့္ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ျခားစရာ သူတို႔ဘဝကို ကိုယ္ခ်င္းစာမိခဲ့ပါသည္။ ၂၁ ရာစု ေခတ္မီတိုးတက္ေနေသာ လူ႔သမိုင္းသည္ တပတ္လည္၍ ကြ်န္ေရာင္းကြ်န္ဝယ္စံနစ္ဆီသုိ႔ ျပန္ေရာက္ေနၿပီလားးဟု ေမးခြန္းထုတ္ရေတာ့မလို ျဖစ္ေနပါသည္။
နိဂုံးအားျဖင့္ ခ်ဳပ္၍ ေျပာရလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ အာ႐ွႏိုင္ငံမ်ားၾကားတြင္ လြတ္လပ္ေရး ရခါစမွ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္ မတိုင္မီအထိ အေ႐ွ႕ေတာင္အာ႐ွ၏ ၾကယ္တပြင့္၊ အာ႐ွတိုက္၏ စပါးက်ည္ ဝမ္းပိုက္ဟု တင္စားေခၚခံရသည့္ ဆန္စပါးအထြက္ဆံုးႏိုင္ငံဘဝ။ အိမ္နီးးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ား၏ အားက်ေလးစားေလာက္ေသာ အဆင့္ျမင့္ တကၠသိုလ္ပညာတတ္မ်ား ေမြးထုတ္ရာ ရန္ကုန္ဝိဇၨာသိပၸံ တကၠသိုလ္ႀကီး ရွိသည့္အ႐ွိန္အဟုန္ႀကီးခဲ့ေသာ ႏိုင္ငံဘဝမွ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆုံးႏိုင္ငံဘဝသုိ႔ ၁၉၈၇ ခုႏွစ္တြင္ က်ေရာက္သြားခဲ့ရျခင္းသည္လည္းေကာင္း၊ ယေန႔အထိ ကမၻာက ဖိႏွိပ္မႈ အျပင္းထန္ဆုံး၊ လူ႔အခြင့္အေရး အခ်ဳိးေဖာက္ဆုံးႏိုင္ငံအျဖစ္ အျပစ္တင္ခံေနရသည္မွာ စစ္အာဏာ႐ွင္စံနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ယၡင္က ယိုဒယားႏုိင္ငံကို ျမန္မာျပည္သားမ်ားက “ဖါႏိုင္ငံႀကီး” ဟူ၍ အထင္ေသးအျမင္ေသး ႐ႈံ႕ခ်ၾကသည္။ ယေန႔ အိမ္နီးျခင္း ယိုးဒယားႏိုင္ငံ၊ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံ၊ ကုလားျပည္တို႔တြင္႐ွိေသာ ဖါမ်ားသည္ ျမန္မာအမ်ဳိးသမီး အမ်ားစုျဖစ္သလို၊ ျမန္မာျပည္တြင္း၌လည္း တရားမဝင္ ဖါမ်ားေသာင္းႏွင့္ခ်ီ၍ ၿမိဳ႕နယ္တိုင္းအလိုက္ အႏွိပ္ခန္းမ်ား၊ ကာယာအိုေကႏိုက္ကလပ္မ်ားတြင္႐ွိေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ အာဏာ႐ူး စစ္ဗိုလ္မ်ား၏ အတၱစြဲႀကီးမားလြန္း မႈေၾကာင့္ ဖါႏိုင္ငံဘဝသို႔ ေရာက္ေနၿခင္းကို ျမန္မာျပည္႐ွိ မည္သူ က မႇ် မတားဆီးႏုိင္ပါ။
တရုတ္ၿပည္ရွိမယားလိုအပ္မွဳအရေရာင္းစားခံရေသာမိန္းခေလးမ်ားတြင္လူခ်မ္းသာပညာတတ္တရုတ္မ်ား၏မယားၿဖစ္ဘို႔ထက္တရုတ္လယ္သမားမ်ား၏အၿဖည့္ခံအလုပ္ကြ်န္မယားၿဖစ္ဘို႔ကမ်ားပါသည္။ ထိုမိန္းခေလးမ်ားသည္ ထိုသူ၏ေသြးသားၿဖည့္ဆည္းေပးရာမယားအၿဖစ္လည္းေကာင္း၊ မိမိကာမကိုဝယ္ယူ ထားသူ၏မိဘၿဖစ္သူ၏အေစခံအၿဖစ္လည္းေကာင္းအလုပ္အေကြ်းၿပဳရင္းအႏွိပ္စက္ခံၿပီးေနထိုင္ရသည္၊ မိမိဘယ္ ေနရာေရာက္ေနသည္၊ဘယ္သူ ကိုအကူအညီေတာင္းရမည္ကိုမသိၾကေခ်။ တရုတ္မိသားစု၏ အိမ္ကြ်န္ လုပ္ရင္းလြတ္လမ္းမၿမင္သည့္အခါမိမိကိုယ္ကိုယ္အဆံုးစီရင္သြားတတ္ၾကသည္။ လယ္ယာသံုးပိုး သတ္ေဆး ေသာက္၍အဆံုးစီရင္ၿခင္းကိုအမ်ားဆံုးအသုံးၿပဳၿခင္းၿဖင့္ေၾကကြဲစြာ ဘဝအဆုံးသတ္ သြားၾကရသည္။
တ႐ုတ္ျပည္သည္ ျမန္မာျပည္ကို လူမ်ဳိးအရ ဝါးၿမိဳမည္ဆိုသည္မွာ စိတ္ကူးယဥ္ မဟုတ္ေခ်။ ျမန္မာျပည္႐ွိ ဝနယ္ေျမ၊ ကခ်င္နယ္ေျမ၊ ႐ွမ္းနယ္ေျမတို႔တြင္ တ႐ုတ္ျပည္မွ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ ေျပာင္းလာသူမ်ား ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေနာက္ ပိုင္းသက္သက္ အေနႏွင့္ပင္ သန္းခ်ီ၍ ႐ွိေနၿပီျဖစ္သည္။
ထို႔အျပင္ တ႐ုတ္ျပည္၏ မိန္းခေလးလိုအပ္ခ်က္သည္ တႏွစ္ထက္တႏွစ္ တိုးပြားမ်ားျပားလာမည္မွာ ေျမႀကီး လက္ ခတ္မလြဲ ျဖစ္သည္။ ထိုလိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ဆီးေပးရမည့္ အဓိကႏုိင္ငံမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံျဖစ္ ေနျပန္သည္။ အဘယ္ ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံကို မွီခိုေနရသည့္ အဆင့္သို႔ တေ႐ြ႕ေ႐ြ႕ က်ေရာက္ လ်က္ ႐ွိသည္။
(၁) တ႐ုတ္ကို အားကိုး၍ ကုလသမဂၢမွ အေရးယူမခံရေအာင္ တ႐ုတ္အလိုက် ဧရာဝတီ ျမစ္ဆုံ ေရကာတာတည္ေဆာက္ေရးကို ျပည္သူမ်ား တားေနသည့္ၾကားမွ အတင္းအၾကပ္ လုပ္ေဆာင္ရန္ စိုင္းျပင္း လ်က္႐ွိျခင္း။
(၂) ဆင္းရဲမြဲေတေနေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္သျဖင့္ မိမိထက္ ခ်မ္းသာေသာ တ႐ုတ္ႏိုင္ငံက သစ္လိုလွ်င္သစ္၊ ေက်ာက္လိုလွ်င္ေက်ာက္၊ ဓါတ္ေငြ႕လိုလွ်င္ ဓါတ္ေငြ႕ ေနာက္ဆုံး မိန္းမလိုလွ်င္ မိန္းမေပးကို ေပးရေတာ့ မည္ ျဖစ္သည္။
လာမည့္ ၂၀၂၀ ခုႏွစ္တြင္ လူပ်ဳိလူလြတ္တရုတ္ ေယာက်္ား ၂၄ သန္းသည္ ၎တို႔၏ ေသြးသား ကာမေျဖေဖ်ာက္ရန္အတြက္လည္းေကာင္း၊ မ်ဳိးပြားရန္အတြက္လည္းေကာင္း၊ ေစ်းခ်ဳိခ်ဳိႏွင့္ ရႏိုင္ေသာ ျမန္မာျပည္မွ အမ်ဳိးသမီးေလးမ်ားကို ဦးလွည့္လာေပလိမ့္မည္။ လူပြဲစားမ်ားအတြက္ အလြန္ႀကီးမားေသာ “သတိုးသမီးေစ်းကြက္”သည္ တားဆီးေနသည့္ၾကားမွ မလြဲမေသြ ပိုမိုႀကီးမားလာမည္မွာ ေျမႀကီးလက္ ခတ္မလြဲပင္ ျဖစ္သည္။ တ႐ုတ္ျပည္ႀကီးတြင္ ျပည့္တန္ဆာမ်ားကို အစိုးရမွ တရားဝင္ၿဖစ္ေစ၊ တရားမဝင္ၿဖစ္ေစ ရပ္ကြက္ဖြင့္၍ တိုးပြားလာေသာ လူလြတ္ေယာက္်ားမ်ားအာသာဆႏၵကိုမေပါက္ကြဲေစရန္ထိန္းခ်ဳပ္ဘို႔ လုပ္ေဆာင္ ေကာင္းလုပ္ေဆာင္ လာႏိုင္ဘြယ္ရွိသည္။ ထိုသို႔ လုပ္လာပါက ယိုးဒယားႏိုင္ငံတြင္္ၿမန္မာ တိုင္းရင္း သူမ်ားအမ်ားစု “ဖါ” ၿဖစ္ေနသည့္နည္းတူ၊ ၎တ႐ုတ္ဖါခန္းမ်ားတြင္လည္း ျမန္မာအမ်ဳိး သမီးမ်ား သာ အမ်ားစုအျဖစ္ ေတြ႕ျမင္ရႏိုင္ဘြယ္႐ွိေပသည္။
ထိုအျဖစ္ကို ကာကြယ္ရန္မွာ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ တ႐ုတ္၏ အမွီအခိုကင္းေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ရန္ လိုအပ္ေပသည္။ ဒီမိုကေရစီနည္းက် လြတ္လပ္ေသာ ႏိုင္ငံအျဖစ္ မထူေထာင္ႏိုင္လွ်င္ စစ္ကြ်န္ဘဝမွေန၍ တိုင္းတပါးအိမ္နီးခ်င္း တ႐ုတ္ကြ်န္ျဖစ္ရန္ လက္တကမ္းသာလိုေတာ့ေၾကာင္း မ်ဳိးခ်စ္ျမန္မာမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ တိုင္းခ်စ္ျပည္ခ်စ္စိတ္ ႐ွိေသာ တပ္မေတာ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ားကို သတိေပး ႏႈိးေဆာ္လိုက္ပါသည္။ ယေန႔ၿမန္မာၿပည္ၾကီး ကုိကယ္တင္ရန္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ရွိေသာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္၊ ဗိုလ္မွဴး၊ဗိုလ္ၾကီး၊ အၾကပ္တပ္သားမ်ား  ပူးေပါင္း ပါဝင္မွဳ ရွိဘို႔အထူးလိုပါသည္။ ၿပိဳင္တူတြန္းလွ်င္ေရြ႕ႏိုင္ပါသည္။
အားလံုးကိုေလးစားလွ်က္
ထြန္းေအာင္ေက်ာ္
စက္တင္ဘာလ ၅ ရက္။
မွတ္ခ်က္။


ၿပည့္တန္ဆာဟုမသံုးဘဲ“ဖါ”ဟုသံုးႏွဳန္းရၿခင္းမွာဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း၏မိန္႔ခြန္းအရ “ဖါသည္ႏိုင္ငံၾကီးၿဖစ္သြားမွာဘဲ”ဆိုသည့္စကားကိုအမွတ္ရေစလို၍ၿဖစ္ပါသည္။ ဖါႏိုင္ငံၾကီးၿဖစ္ေအာင္ဘယ္ သူေတြကလုပ္ေနၾကသနည္း?။
တာကလူး
------------
ျမန္မာႏိုင္ငံ အေနာက္ဘက္နယ္စပ္ ရခိုင္ျပည္နယ္ ေမာင္ေတာျမိဳ႕နယ္တြင္ တာလီဘန္ အပါအ၀င္ နယ္စပ္ အေျခစိုက္ မြတ္ဆလင္ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္သည့္ သံသယ ျဖင့္ ဖမ္းဆီးခံထားရသူ ၁၉ ဦးထဲမွ ၁၂ ဦးကို မေန႕က ေထာင္ဒဏ္မ်ား အသီးသီး ခ်မွတ္လိုက္သည္ဟု အမည္မေဖၚလိုသူ ရဲတာ၀န္ရွိသူမ်ားႏွင့္ တရားရံုး ေရွ႕ေနတစ္ဦးက ေျပာသည္။


အမည္မေဖၚလိုသူ ေရွ႕ေန တစ္ဦးက သူတို႕အထဲက ၁၂ ဦးကို ေထာင္ဒဏ္မ်ား အသီးသီး ခ်မွတ္လိုက္ေၾကာင္းကို ယခုလို ေျပာသည္။

" ၁၉ ဦးထဲက ၁၂ ဦးကို ျပစ္မူ ထင္ရွားတယ္ဆိုျပီး ေမာင္ေတာ ခရိုင္တရားရံုးက ေထာင္ဒဏ္ (၃) ႏွစ္ကေန (၈) ႏွစ္ထိ ျပစ္ဒဏ္ေတြ အသီးသီး ခ်မွတ္လိုက္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ ခုႏွစ္ဦးကေတာ့ ျပစ္မူ မထင္ရွားတဲ့ အတြက္ တရားရံုးကေန တရားေသ လႊတ္ေပး လိုက္ပါတယ္။"

၎ျပင္သူက " အဓိက ေခါင္းေဆာင္လို႕ သံသယ ျဖစ္ခံရတဲ့ ဦးေဇာ္၀င္းကိုေတာ့ ျပစ္မူ တစ္ခုအတြက္ ၅ ႏွစ္၊ ေနာက္တမူ အတြက္ (၃) ႏွစ္၊ စုစုေပါင္း ၈ ႏွစ္ ခ်မွတ္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ က်န္တဲ့ သူေတြကေတာ့ ၅ ႏွစ္၊ ၃ ႏွစ္ အဲသလို ခ်မွတ္ ခံၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္" ဟု သူက ေျပာသည္။

သူတို႕ အမူအား အဂၤါေန႔ နံနက္ ၁၁ နာရီခြဲအခ်ိန္တြင္ အမူကို စီရင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ျပစ္မူ မထင္ရွား၍ လႊတ္ေျမာက္သြားသူ (၇)ဦးကို ေမာင္ေတာရဲစခန္းသို႔ လႊဲေျပာင္းေပးလိုက္ျပီး ထိုမွ တဆင့္ ေနရပ္ေက်းရြာမ်ားသုိ႕ ပို႕ေဆာင္ေပးမည္ဟု ရဲအရာရွိက ေျပာသည္။

ေထာင္ဒဏ္ ခ်မွတ္ ခံရသူ (၁၂) ဦးအား အေစာင့္ အေရွာက္မ်ားျခံရံျပီး တရားရံုးေရွ႕တြင္ အသင့္ရပ္ထားေသာ ဒိုင္နာကား တစ္စီးျဖင့္ ဘူးသီးေတာင္ေထာင္သို႔ ယူေဆာင္သြားခဲ့သည္ဟု သိရသည္။

ယေန႕ တရားစီရင္ရာတြင္ တရားရံုး ၿခံ၀င္းႏွင့္ အနီးအနား လမ္းမ်ားတြင္ လံုၿခံဳတင္းက်ပ္ထားၿပီး၊ တရားခံမ်ား၏ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းမ်ား အပါအ၀င္ ျပင္ပလူမ်ားကို တရားရံုးသုိ႕ လံုး၀ ၀င္ေရာက္ နားေထာင္ ခြင့္ မျပဳခဲ့ေၾကာင္း သိရသည္။

အဆိုပါ မြတ္ဆလင္ ၁၉ ဦးကို တာလီဘန္ အပါအ၀င္ ဘဂၤလားေဒခ်္႕ အေျခစိုက္ မြတ္ဆလင္ လက္နက္ကိုင္ တပ္ဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ျပီး ေဖါက္ခြဲေရး သင္တန္းမ်ား ယူခဲ့သည္ဟု ဆိုကာ ေဒသခံ တဦးမွ အထက္အာဏာပိုင္ နစကမ်ားသုိ႕ တိုင္ၾကားခဲ့ရာမွ ယခုႏွစ္ မတ္လ ဆန္းပိုင္းက ေမာင္ေတာၿမိဳ႕နယ္ ေျမာက္ပိုင္း ခေမာင္ဆိပ္ ေက်းရြာႏွင့္ အနီး၀န္းက်င္ ေက်းရြာမ်ားတြင္ ဖမ္းဆီးခံခဲ့ၾကရသည္။

ဖမ္းဆီးခံ မြတ္ဆလင္ ( ၁၉ )ဦး အား အာဏာပိုင္မ်ားက မတရား အသင္း ဖြဲ႕စည္းမူ၊ ဆက္သြယ္မူ ပုဒ္မ ၁၇ (၁)၊ ၁၇ (၂) တို႕ျ့ဖင့္ တရားစြဲဆိုခဲ့ၿပီး ဧၿပီလ (၅) ရက္ေန႔တြင္ တရားရံုးထုတ္ကာ အမူကို စတင္ ၾကားနာ စစ္ေဆး ခဲ့သည္။ တရားလိုႏွင့္ တရားခံမ်ား၏ ေလွ်ာက္လဲခ်က္ အသီးသီးကို ၅ လၾကာေအာင္ တရားရံုးက စစ္ေဆးခဲ့ၿပီး ေနာက္ပိုင္း ေမာင္ေတာ ခရိုင္ တရားရံုးက ယခုလို တရား စီရင္ လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။
Link :   :http://www.narinjara.com/detailsbur.asp?id=3454
လြတ္လပ္ေသာ အာရွအသံ (RFA) သတင္းဌာနမွ အႀကီးတန္း သတင္းေထာက္ ဦးစိန္ေက်ာ္လႈိင္သည္ ရန္ကုန္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္တြင္ ဖမ္းဆီးခံရၿပီး ယခုအခါ ေအာင္သေျပ စစ္ေၾကာေရး စခန္းတြင္ စစ္ေဆးခံေနရသည္ဟု သတင္းမ်ား ထြက္ေပၚေနသည္။

သမၼတဦးသိန္စိန္၏ ျပည္ပေရာက္ရွိေနသူမ်ား ျပန္လာႏုိင္ေၾကာင္း ေျပာဆုိၿပီးေနာက္ ဦးစိန္ေက်ာ္လႈိင္သည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ၾသဂုတ္လ ေႏွာင္းပိုင္းက ျမန္မာ စစ္ဘက္ဆုိင္ရာလုံၿခဳံေရး အရာရွိတခ်ိဳ႕ျဖင့္ ညိွႏႈိင္းကာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သုိ႔ ေလယာဥ္ျဖင့္ ျပန္သြားရာမွ ဖမ္းဆီးခံရျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ဦးစိန္ေက်ာ္လႈိင္၏ မိတ္ေဆြတဦးက ဧရာ၀တီသုိ႔ ေျပာသည္။

News_Sein_Kyaw_Hlaing_Sep_6_2011Yan_Pai
“ျမန္မာျပည္ျပန္မယ္ဆုိၿပီး မဲေဆာက္ကုိ အရင္ဆင္းတယ္။ စရဖ (စစ္ဖက္ေရးရာ လံုၿခံဳေရးအဖြဲ႔) တခ်ိဳ႕နဲ႔ ညိွၿပီး အေျခအေနေကာင္းတယ္ဆုိၿပီး ေလယာဥ္နဲ႔ ျပန္တာ” ဟု ၎က ဆုိသည္။

ရန္ကုန္ေလဆိပ္တြင္ ေခတၱေမးျမန္းရန္ဟုဆုိကာ ေခၚယူထားၿပီးေနာက္ မရမ္းကုန္းၿမိဳ႕နယ္ ျမန္မာႏုိင္ငံ အထူးသတင္းရဲတပ္ဖြဲ႔၏  ေအာင္သေျပ စစ္ေၾကာေရးစခန္းတြင္ ထိန္းသိမ္းထားေၾကာင္း ၎က ဆက္လက္ေျပာသည္။

ဦးစိန္ေက်ာ္လႈိင္သည္ ၀ါရင့္စာနယ္ဇင္းသမားတဦးျဖစ္ၿပီး BBC အသံလႊင္ဌာနတြင္လည္း စီးပြားေရးဆုိင္ရာ သတင္းေထာက္အျဖစ္ လုပ္ကုိင္ခဲ့သည္။ ထုိေနာက္ RFA  သတင္းဌာနသုိ႔ ေျပာင္းေရႊခဲ့သည္။

ဦးစိန္ေက်ာ္လႈိင္သည္ ယခင္ ေခတ္ၿပိဳင္ဂ်ာနယ္၏ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ အျဖစ္လည္း တာဝန္ယူခဲ့ၿပီး ယခုလက္ရွိ RFA  သတင္းဌာနတြင္ ျမန္မာစီးပြားေရးႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သုံးသပ္ခ်က္မ်ားကုိ ေရးသားထုတ္လႊင့္ေနသူျဖစ္သည္။

သမၼတ ဦးသိန္းစိန္က အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာႏုိင္ငံသားမ်ားအေနျဖင့္ ျပစ္မႈတစ္စုံတရာ က်ဴးလြန္မႈ မရွိလွ်င္ အခ်ိန္မေရြး ျပန္လာႏုိင္ရန္ စဥ္းစားေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း၊ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ခဲ့သည့္တုိင္ ထုိက္သင့္သည့္ ျပစ္ဒဏ္ခံယူမည္ဆုိလွ်င္ သေဘာထားႀကီးစြာျဖင့္ စဥ္းစားေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း ၿပီးခဲ့သည့္ ၾသဂုတ္လ ၁၇ ရက္ေန႔က ေနျပည္ေတာ္၌ ျပဳလုပ္သည္ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး နယ္ပယ္အသီးသီးမွ အဖြဲ႔အစည္းမ်ား လူပုဂၢိဳလ္မ်ားႏွင့္ ေတြ႔ဆုံရာတြင္ ေျပာဆုိခဲ့သည္။

ထုိ႔ေနာက္ ဆက္တုိက္ဆုိသကဲ့သို႔ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကုိင္အဖြဲ႔မ်ားကုိလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးရန္ဖိတ္ေခၚခဲ့သည္။

ျပည္တြင္းမွ စာနယ္ဇင္းသမားတဦးကမူ “သမၼတက ေခၚတာလည္း အမွန္တကယ္ပဲ။ ဒါေပမယ့္ ဥပေဒေတြကလည္း အရင္အတုိင္း မေျပာင္းလဲေသးတာလည္း အမွန္ပဲ။ ေနာက္ဆက္တြဲ ျပည္ပေရာက္ေတြ ျပန္လာဖုိ႔ ဥပေဒေတြလည္း မထုတ္ေတာ့ဘူး” ဟု သုံးသပ္ေျပာဆုိသည္။
 
Credit : ရန္ပိုင္ ( Irrawaddy News)











ျမန္မာ (Myanmar) ကို ဘားမား (Burma) လုိ႔ ေခၚေ၀ၚသံုးႏႈန္းသူတဦးဟာ ၿငိမ္း ခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္မွာ မပါ၀င္သင့္ဘူးလို႔ ဒီေန႔ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္အစည္းအေ၀းမွာ ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးပါတီ၀င္ ကုိယ္စားလွယ္တဦးက ေျပာသြားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။
ဒီအစည္းအေ၀းမွာ “လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡေတြကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အပစ္အခတ္ ရပ္ဆုိင္းေရးအတြက္ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး ႏုိင္ဖို႔နဲ႔ ဒီလိုေဆြးေႏြးရာမွာ ဒုိ႔တာဝန္အေရးသုံးပါးကုိ ထိပါးမခံဘဲ ေဆြးေႏြးၾကဖို႔” အဆိုကို ရန္ကုန္မဲဆႏၵနယ္အမွတ္ (၁၂) က ကိုယ္စားလွယ္ ဦးေဆြေအာင္က တင္သြင္းပါတယ္။
ဒီအဆိုကို ရခိုင္တုိင္းရင္းသားမ်ားတိုးတက္ေရးပါတီက ေဒါက္တာေအးေမာင္နဲ႔ ခ်င္းတိုးတက္ေရးပါတီက ဦးေပၚလွ်ံလြင္စတဲ့ ကိုယ္စားလွယ္ေတြက ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္စတဲ့ တုိင္းသိျပည္သိ၊ အမ်ားၾကည္ညိဳေလးစားသူေတြလည္း ပါ၀င္ဖို႔ ေဆြးေႏြးပါတယ္။
ဒါကို ျပည္ခိုင္ၿဖိဳးပါတီက မေကြးတိုင္းေဒသႀကီး မဲဆႏၵနယ္အမွတ္ (၁၂) ကိုယ္စား လွယ္ ဦးလွေဆြက ေဆြးေႏြးတဲ့အခါ “ျမန္မာကို ျမန္မာလုိ႔မေခၚဆုိႏုိင္ပဲနဲ႔ ဘားမားလို႔ ေခၚတာကို ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္မွာ ထည့္မယ္ဆုိရင္ က်ေနာ္တုိ႔ သံသယရွိပါတယ္” လို႔ ထည့္ေျပာသြားေၾကာင္း လႊတ္ေတာ္တက္ေရာက္သူတဦးျဖစ္တဲ့ ဦးဘုန္းျမင့္ေအာင္က ေျပာျပပါတယ္။မြန္ေဒသလံုးဆုိင္ရာဒီမိုကေရစီပါတီက ေဒါက္တာဗညားေအာင္မိုးကေတာ့ တုိင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႔ေတြနဲ႔ ေဆြးေႏြးရာမွာ ႀကိဳတင္ကန္႔သတ္ခ်က္ေတြ ရွိေနတဲ့အခ်က္ကို ေထာက္ျပေဆြးေႏြးသြားတယ္ လို႔လည္း ေျပာပါတယ္။
“ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပဲြဆုိတာ ႀကိဳတင္ကန္႔သတ္ခ်က္ရွိရင္ မေကာင္းဘူးေပါ့။ အဲဒီေတာ့ ဒီၿငိိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပဲြကို လုိအပ္ခ်က္အရ အခ်ိန္မ်ားစြာ သင္ခန္းစာယူပါတဲ့။ ဒီလိုကန္႔သတ္ခ်က္ကိုေတာ့ ႀကိဳတင္ကန္႔သတ္ခ်က္ျဖစ္တဲ့အတြက္ မထည့္ပါနဲ႔တဲ့။”
ခ်င္းတိုးတက္ ေရးပါတီက ဦးေပၚလွ်ံလြင္ကလည္း လူနည္းစု တုိင္းရင္းသားပါတီ အေနနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရတာေတြကို တင္ျပသြားတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။
“သူတုိ႔အေနနဲ႔ ၂၀၀၈ ဖဲြ႔စည္းပုံ အေျခခံဥပေဒကို လက္ခံခဲ့တာေကာ၊ ဒီ ၂၀၁၀ ေရြး ေကာက္ ပဲြ၀င္ခဲ့တ့ဲအတြက္ကိုေရာ အမ်ားႀကီးပဲ ကဲ့ရဲ႔ျခင္းခံခဲ့ရပါတယ္တဲ့။ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းခံရ တယ္တဲ့။ ဒီလႊတ္ေတာ္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့အခါမွာလည္း အမတ္အင္အားကလည္း နည္း တယ္၊ တုိင္းရင္းသားေတြျဖစ္တဲ့အတြက္ မ်ားစြာမ်က္ႏွာငယ္ ေနပါတယ္တဲ့။ ဗမာလူမ်ဳိးေတြ နဲ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးယူတဲ့အခါမွာလည္း အကိုႀကီးေတြအရနဲ႔ အားကိုးခ်င္ပါတယ္တဲ့။ အကိုႀကီး အရာ ေနေပးပါေပါ့။”
တပ္မေတာ္သားကိုယ္စားလွယ္ေတြက ေဆြးေႏြးရာမွာေတာ့ တပ္မေတာ္က တာ ၀န္ယူခဲ့တဲ့ ႏွစ္ ၅၀ နီးပါးမွာ ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို မေဖာ္ေဆာင္ႏိုင္တာေၾကာင့္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုး တက္မႈ ေနာက္က်ခဲ့ရတယ္ဆိုတဲ့ အခ်က္ေတြကို အဓိက ေဆြးေႏြးသြားၾကတယ္လို႔လည္း လႊတ္ေတာ္ကိုယ္စားလွယ္တခ်ဳိ႔က ေျပာပါတယ္။
ဒီအဆိုကို အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ဥကၠဌ ဦးခင္ေအာင္ျမင့္က အဆိုအျဖစ္ အတည္ျပဳ ႐ံုမက ကိုယ္စားလွယ္ ၁၄ ဦး ေဆြးေႏြးသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို ၿပီးခဲ့တဲ့ရက္ပိုင္းက ဖြဲ႔စည္းထားတဲ့ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ တိုင္းရင္းသားေရးရာႏွင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မတီက စာတမ္းျပဳစုၿပီး လႊတ္ေတာ္မွတ္တမ္းအျဖစ္ ထားရွိဖို႔ ဆံုးျဖတ္သြားပါတယ္။
ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္မွာလည္း ျပည္တြင္းၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြကို အစိုးရေျပာခြင့္ရပုဂၢိဳလ္ ျပန္ၾကားေရး ၀န္ႀကီးက ေဆာင္ရြက္ေနေၾကာင္း ေျဖၾကားသြားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

Credit :DVB
Why do the Burmese look to foreign experts for the problems which 3 generations of Burmese ourselves have been unable to find solutions for?

Why do we waste time and look across our borders hoping some morons preferably in the West - who don't speak our languages, never lived in our midst, never experienced our difficulties, never fought our battles with us - would give us good and strategic advice???

If these outside philistines want to write about, talk about and bullshit about our misery and our difficulties while turning themselves into Gurus that's fine.


It's one of the tried and true career-building exercises - dissecting the problems of the oppressed and the downtrodden - the Wretched of the Earth.


But should we or do we need to attach any credence to anything these experts pump out as "expert veiws"? - is the question every self-respecting and thinking Burmese should ask of themselves.

No one other than the late Aung San, the father of Daw ASSK, derided the Burmese NOT to turn anyone into the all-knowing Cult-like leader, in his speech at Shwedagon Middle Terrace on 17 Jan 1946. Revolutions or attempts to change systems of government have no chance of succeeding if there is no ground-swell of resistance BY EVERY CITIZEN.

Foreigners have contracted this terminal Burmese disease of Cultism which Aung San prophetically warned against 65 years ago: every time they write about Burma most of it isl about what Daw Aung San Suu Kyi should, or should not do, would or would do. Every single utterance she makes is put under magnifying glasses and are dissected, and meanings extracted or read into.

As long as Burmese remain stuck in this double-slave mentality - subservient towards those in leadership positions - in skirt or in green uniform, and deferrential towards foreigners who claim unwarranted expertise on things Burma I think Burma will remain a colony of the Burmese generals and a brothel of intellectual raw materials on which foreign experts will build their careers, while pumping out pathetically patronizing bullshit packaged as "specialist knowledge".

If we have any self-respect as Burmese we will break free of this double slavery: mental subservience to influential leaders and seeking to find worthy ideas from experts. The answers lie with us - not with leaders nor the experts.

We live in a world created by generations of western imperialists - Yellow Imperialism of Beijing still has a way to go, as far as building its hegemonic hold on the popular imagination.



Among the Burmese - just like among many brown, yellow, black and mixed skinned crowds - expertise is seen as more credible if it is produced and presented by men and women of White Skin.

Too many White experts Gene Sharp, ICG consultants, Ashley South, Richard Horsey and the list goes on - dishing out too many useless and failed ideas our way while sharing in no responsibility when the Burmese have failed to change the regime and its inhumane system of government.

Too many crocodiles in our swamp shedding tears.

The sooner the Burmese, that is, the class of us natives that comes into contact with and is in a position to interact with these international experts (on everything), realize how slavish and colonial we have been in our own struggles, the closer we will be to finding solutions to our problem of getting rid of the tyranny, by any means necessary.

Dr Zarni (m.zarni@lse.ac.uk) is Visiting Fellow, Department of International Development, LSE in United Kingdom.





Media Note

Office of the Spokesperson
Washington, DC
September 6, 2011

Ambassador Derek Mitchell, the Special Representative and Policy Coordinator for Burma, will depart on his first trip to Burma in his position on Wednesday, September 7. During his trip, he looks forward to meeting with a full spectrum of Burmese society, including government officials, members of political parties, local civil society organizations, and others.
His trip is intended to build upon U.S. dialogue and engagement toward shared goals of genuine reform, reconciliation, and development for the Burmese people.
Ambassador Mitchell will attend meetings in Nay Pyi Taw on September 9-10 and will continue consultations in Rangoon September 10-14. The Ambassador plans to consult with officials in Bangkok September 14-15 and Jakarta September 16-17.


PRN: 2011/1416

Credit : US State Department

Messenger ဂ်ာနယ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နဲ႔ အင္တာဗ်ဴး ေဖာ္ျပဖို႔ စိစစ္ေရးက်လာပါတယ္။ တခ်ိန္တည္းမွာပဲ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ေဆာင္းပါးလည္း ေဖာ္ျပခြင့္ရပါၿပီ။ ျပည့္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္မွာ ဟံသာဝတီဦးဝင္းတင္ရဲ႕ ပဥၥမ မ႑ိဳင္ဆိုတဲ့ ေဆာင္းပါး ေၾကာ္ျငာကိုလည္း ေတြ႔ရပါတယ္။



ဒီအင္တာဗ်ဴးေတြ၊ ေဆာင္းပါးေတြ ေဖာ္ျပခြင့္ရဖို႔ စာေပစိစစ္ေရးကို အႀကိမ္ႀကိမ္ တင္ခဲ့ၾကရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေဖာ္ျပခြင့္ရၿပီဆိုေတာ့ ေကာင္းတဲ့ ေျခလွမ္းပဲလို႔ ဆိုရပါမယ္။
ဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ႏွင့္ The Messenger ဂ်ာနယ္တို႔ ေတြ႕ဆံုေမးျမန္းခြင့္ရခိုက္ သူမေျဖၾကားခဲ့သည္မ်ားအနက္မွ လူငယ္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ သေဘာထားအျမင္တခ်ဳိ႕ကို စာဖတ္သူမ်ားသိရွိေစရန္ ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

M- လူငယ္ေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ တိုင္းျပည္ရဲ႕ အနာဂတ္၊ တိုင္းျပည္ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း အရင္ကေျပာခဲ့ဖူးတယ္။ အခုေနအိမ္အ က်ယ္ခ်ဳပ္က လြတ္ေျမာက္လာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေရာ၊ လူငယ္ေတြအေပၚဘယ္လိုျမင္ပါသလဲ။

DS- အခုေခတ္လူငယ္ေတြကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ခုနစ္ ႏွစ္ကထက္စာရင္ တိုးတက္လာတယ္လို႔ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ 1988 ခုႏွစ္ေလာက္တုန္းက လူငယ္ေတြ အခုေခတ္ကလူငယ္ေတြေလာက္ အခြင့္အေရးမရခဲ့ၾကဘူး။ အဓိက က IT ေပါ့။ အခုေခတ္လူငယ္ေတြ ကမၻာနဲ႔ဆက္သြယ္ဖို႔ အခြင့္အေရး အရမ္းမ်ားသြားၿပီ၊ ဒါက ဘယ္လုိမွတန္ဖိုးျဖတ္လို႔ မရတဲ့တိုးတက္မႈပဲ၊

M- မိသားစု စား၀တ္ေနေရး၊ မိသားစုေနာက္ခံအေရးေတြေၾကာင့္ ဘ၀အတြက္လိုအပ္တဲ့ အတတ္ပညာ၊ အသိပညာေတြရွာေဖြဖို႔၊ အခက္အခဲ ရွိေနတဲ့လူငယ္ေတြအတြက္ေရာ ဘယ္လိုအႀကံျပဳခ်င္ပါသလဲ။

DS- ဒါေတြက လူငယ္ေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ခ်ည္းသက္သက္လို႔ ေျပာလို႔မရဘူး။ ကၽြန္မတို႔လူမႈအဖြဲ႕အစည္းရဲ႕ အားနည္းခ်က္လို႔ေျပာရမယ္။ စား၀တ္ေနေရး၊ မိသားစုအေရးေတြထက္ ရုန္းကန္ေနရတယ္ဆိုတာကိုက စီးပြားေရးအေျခအေနအရ ရုန္းကန္ရမယ့္အေျခအေနေရာက္ေန လို႔ပါ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ကိုယ့္၀ီရိယစိုက္ႏိုင္သေလာက္၊ ကိုယ္အပင္ပန္းခံႏိုင္သေလာက္ပဲ တိုးတက္မွာပဲ၊ ကံ ကံ၏အက်ိဳးဆိုတာ ဒါပဲ။ ကိုယ္လုပ္သေလာက္ပဲ ျဖစ္မွာပဲ၊ အဲဒီေတာ့ မိသားစုရဲ႕စီးပြားေရးအေျခအေနေၾကာင့္ ဘ၀ကိုရုန္းကန္ေနရတဲ့ ၾကားကပဲ တိုးတက္မႈကို ရေအာင္ရွာတဲ့လူငယ္ေတြလည္းအမ်ားႀကီးရွိတယ္။ ခပ္တိုတိုေျပာရရင္အိပ္ ခ်ိန္ေလ်ာ့ေပါ့။ အလုပ္ၿပီးလို႔ရွိရင္ ထပ္ၿပီးစာက်က္ၾကေပါ့။ တိုးတက္ဖို႔လုပ္ၾကေပါ့။ ဒါရိုးရိုးေလးေျပာတာပါ။ တစ္ဖက္ကေတာ့ အနစ္နာ ခံ၊ အပင္ပန္းခံရမွာေပါ့။

M- ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ စီးပြားေရးဆက္စပ္မႈ အေျခအေနက လူငယ္ေတြအေပၚမွာ ဘယ္လိုသက္ေရာက္မႈရွိတယ္လို႔ထင္ပါသလဲ။DS- အခုေခတ္ လူငယ္ေတြပိုၿပီး အျမင္က်ယ္လာတယ္လို႔ထင္တယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အခုဆက္သြယ္ေရးလမ္းေၾကာင္း က ေကာင္းလာတယ္။ ေနာက္တစ္ခုက လြန္ခဲ့တဲ့ ခုနစ္ႏွစ္ေလာက္ကထက္စာရင္ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းေတြ အရမ္းမ်ားလာတယ္။ အရင္ကဆို ရင္အမ်ားစုက အလွအပအေၾကာင္း၊ ရုပ္ရွင္အေၾကာင္း၊ ေမာ္ဒယ္လ္ေတြအေၾကာင္း အဲဒီဟာေတြပဲ ပိုမ်ားတယ္။ အခုက ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ေဆာင္းပါးေတြကို ပိုေဇာင္းေပးတဲ့ ဂ်ာနယ္၊ မဂၢဇင္းအေတာ္မ်ားလာတယ္။ အဲဒါေတြက ကိုယ့္ျမန္မာ ႏုိင္ငံအေၾကာင္းေတြလည္းပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံက အေၾကာင္းေတြမပါဘဲ တျခားႏိုင္ငံေတြအေၾကာင္းပါတယ္ဆိုရင္ေတာင္ မွ မ်က္စိဖြင့္၊ နားဖြင့္ေပးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ပိုတိုးတက္ဖို႔ပဲရွိတယ္လို႔ပဲ ျမင္တယ္။ ဟန္းဖုန္းကိုင္တယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကိုယ္ဆက္ခ်င္တဲ့သူဆီ ဆက္လို႔ရတယ္။

M- တခ်ဳိ႕ လူငယ္ေတြက လက္ရွိကိုယ့္ဘ၀ကို အားမရၾကပါဘူး။စကားေျပာတဲ့အခါမွာလည္း ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့တဲ့စကားေတြ ေျပာတတ္ ၾကတယ္။ အဲဒီလိုလူမ်ဳိးေတြအတြက္ ဘယ္လိုအႀကံျပဳခ်င္ပါသလဲ။

DS- တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ပိုၿပီးေတာ့ တန္ဖိုးထားျပဖို႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္အဲဒီေလာက္ ေလွ်ာ့မတြက္ပါနဲ႔၊ ည့ံတယ္လို႔မ ထင္ပါနဲ႔။ ငါဘာလုပ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာကို သိဖို႔ဆႏၵရွိရာကေန လမ္းစရသလိုမ်ဳိးေပါ့။ တကယ္ပဲလုပ္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵရွိရင္ လုပ္ခ်င္တဲ့လမ္း က ေပၚလာမွာပဲ။ အေရးႀကီးတာက လူငယ္ေတြ စာဖတ္ဖို႔လိုတယ္။ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ မဂၢဇင္းေတြထဲမွာ ေဆာင္းပါးေတြပါတယ္မဟုတ္လား။ ဘယ္သူကေတာ့ျဖင့္ ဘာမွမရွိဘဲ ဘယ္လိုလုပု္သြားတာ၊ သူ႔ေခၽြးနဲစာနဲ႔ ဘယ္လိုစီးပြားေရးလုပ္ငန္းႀကီး ထူေထာင္သြားတာ၊ ဘယ္လိုဇြဲနဲ႔ သူ႔ကိုယ္သူ ဘယ္လိုအႏုပညာရွင္ႀကီးျဖစ္ေအာင္လုပ္သြားတာ။ အဲဒါေတြဖတ္ရင္ စိတ္ဓာတ္ခြန္အားလည္းရတယ္။ နည္းလမ္းလည္းရ တယ္။ ေတြးေခၚစရာေတြလည္း အမ်ားႀကီးျဖစ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ စာဖတ္ဖို႔လိုတယ္လို႔ထင္တယ္။ လူတိုင္းအင္တာနက္မသံုးႏိုင္ရင္ေတာင္ မွ အင္တာနက္မွာပါတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဂ်ာနယ္ေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ စာေကာင္း၊ ေပေကာင္းဖတ္ႏိုင္ လို႔ရွိရင္ အခြင့္အေရးေတြအမ်ားႀကီးရလာမွာပါ။ အဲဒီအခြင့္အေရးေတြကို အသံုးခ်ေပါ့။ လူဆိုတာ ကိုယ္ရတဲ့အခြင့္အေရးကို ေကာင္းတဲ့ ဘက္ကိုေရာက္ေအာင္အသံုးခ်ရမွာေပါ့။ တရားစကားနဲ႔ေျပာရင္ ဆႏၵေပါ့။ ေအာင္ျမင္ျခင္းတရားေလးပါးက ဆႏၵနဲ႔စတယ္။ ဆႏၵၿပီးရင္ ၀ီရိယပါလာတယ္။ ဆႏၵရွိၿပီးေတာ့ ၀ီရိယမထုတ္လို႔မရပါဘူး။ ေနာက္ၿပီး စိတ္ဓာတ္ကလည္းရွိရမယ္။ ပညာကလည္းရွိရမယ္။ ဒါက အခုမွ ေပၚလာတဲ့စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ေရွးကတည္းက တရားေတာ္ေတြထဲမွာ ပါတဲ့ေအာင္ျမင္ျခင္းတရားေတြပဲ။ အဲဒီဟာေတြအတိုင္း လုပ္သြားမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ေနရာကိုေရာက္ရမွာေပါ့။ အားေလွ်ာ့တာ၊ ဘ၀ကိုလက္ေျမွာက္တယ္ဆိုတာ၊ လူငယ္ေတြမလုပ္ သင့္ပါဘူး။ လူငယ္ေတြမွာ အခ်ိန္ေတြအမ်ားႀကီးရွိတယ္။

M- အခုေခတ္မွာ ရုပ္၀တၳဳပိုင္းဆိုင္ရာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္လာတာနဲ႔အမွ် တစ္ဖက္ကစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ယိုယြင္းမႈေတြပိုမ်ားလာတယ္လို႔လဲ တခ်ဳိ႕ကသံုးသပ္ၾကတယ္။ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦးထားတဲ့ ေမတၱာတရားေတြအားနည္းလာတယ္လို႔လဲ ေျပာၾကတယ္။ အဲဒီအေပၚမွာ သံုးသပ္ေျပာ ျပေပးပါဦး။

DS- အခုေခတ္က လိုခ်င္စရာေတြ၊ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြ သိပ္မ်ားတယ္။ ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္တုန္းက သူေဌးဆိုရင္ တိုက္နဲ႔ကားပဲရွိတယ္။ အခုကဒီေလာက္နဲ႔မရဘူး။ ကၽြန္မတို႔ငယ္ငယ္က မိဘေတြခ်မ္းသာလို႔ ကိုယ္ပိုင္ကားစီးတဲ့လူမရွိခဲ့ဘူး။ မိဘမွာပဲရွိတာ၊ အဲဒီေတာ့ တင္း တိမ္ေရာင့္ရဲႏိုင္တယ္။ လိုခ်င္စရာနည္းတာကိုး၊ အခုကသိပ္မ်ားတယ္။ လူငယ္ေတြလိုခ်င္တာကိုလည္း သိပ္ေတာ့အျပစ္မဆိုခ်င္ပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေၾကာ္ျငာဆိုတာလိုခ်င္တဲ့စိတ္ကိုဆြေပးတာပဲ၊ ဒါမွစီးပြားျဖစ္မွာ၊ အဲဒီေတာ့ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းဆိုင္ရာေတြကို တစ္ခါတည္း ျမွင့္တင္သြားရမယ္။ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာသိပ္တိုးတက္ၿပီး၊ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းမတက္ရင္ အဲဒီလိုပဲျဖစ္မွာပဲ၊ ႏိုက္ကလက္သြားတယ္ဆို တာလည္း လူငယ္သဘာ၀ေပ်ာ္ရႊင္ခ်င္လို႔ သြားတာ အျပစ္မျမင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အသိုက္အ၀န္းကို ျမင္ဖို႔လိုတယ္။ တတ္ႏိုင္တဲ့သူ တတ္ႏိုင္သလိုလုပ္တာကို အျပစ္မေျပာခ်င္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ လူမႈေရးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ လိပ္ျပာသန္႔ျခင္း၊ မသန္႔ျခင္းကို လူတိုင္းကိုယ္စီနည္း နည္းေတာ့ဆင္ျခင္သင့္တယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံမွာေပါ့ အဲဒါ ငယ္ငယ္ကတည္းက မိဘေတြရဲ႕သြန္သင္ဆံုးမမႈနဲ႔လည္း အမ်ားႀကီးဆိုင္တယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေက်ာင္းမွာ ျပည္သူ႔နီတိတို႔ ဘာတို႔သင္တာမ်ဳိးေပါ့။ အဲဒီလိုအခ်က္ေတြ ပညာေရးပိုင္းမွာမပါ ဘူးဆိုရင္စာေပေလာက၊ သတင္းမဂၢဇင္းေလာက ကလူေတြမွာ ပိုၿပီးတာ၀န္ရွိတယ္။ ဘယ္လုိလုပ္ရမလဲဆိုရင္ မီဒီယာသမားေတြလုပ္ၾက လို႔ ေျပာရမယ္။ ကၽြန္မတို႔လည္း ကိုယ္ေျပာႏိုင္သေလာက္ေျပာမယ္။ မီဒီယာသမားေတြဘက္ကလည္း လုပ္ႏိုင္သမွ်လုပ္ရ မယ္။ ေဆာင္းပါးေတြ၊ ဥပမာေတြနဲ႔ေပါ့။ တန္ဖိုးရွိတဲ့လူသားဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။ အခုေခတ္ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက လူတစ္ေယာက္ရဲ႕တန္ဖိုးဆိုတာ သူ႔လက္ထဲမွာရွိတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ႔ သူ႔ရဲ႕ရုပ္၀တၳဳပိုင္ဆိုင္မႈေတြလို႔ ထင္ၾကတယ္။ ေရရွည္မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေျပာရမယ္။ တန္ဖိုးရွိရံုတင္မကဘူး၊ ေက်နပ္ေလာက္တဲ့ဘ၀ရွိရမယ္။ ကိုယ့္ဘ၀ကို ကိုယ္ေက်နပ္မႈရွိရမယ္။ တခ်ဳိ႕လူငယ္ေတြထဲမွာ ရုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာပစၥည္းေတြျပည့္စံုေပမယ့္ စိတ္မခ်မ္းသာတဲ့လူငယ္ေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ စိတ္ေရာဂါရတဲ့ လူငယ္ေတြရွိတယ္ဆိုတာ အားလံုးအသိပဲ။ အဲဒီေတာ့ ဒီဟာေတြကို မီးေမာင္းထိုးေပးဖို႔လိုတယ္။ စာနယ္ဇင္းေလာက က တတ္ႏိုင္သမွ် လုပ္ရမယ္။

M- လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ ဘယ္လိုစာအုပ္မ်ဳိး ေရြးဖတ္သင့္တယ္ဆိုတာကို စာဖတ္၀ါသနာပါသူတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ လမ္းညႊန္ေပးပါဦး။

DS- စာဖတ္တဲ့ကိစၥကိုေတာ့ ဒီလိုဖတ္ရမယ္။ ဟိုလိုဖတ္ရမယ္လို႔ မေျပာခ်င္ဘူး။ ကၽြန္မဆို ငယ္ငယ္က ကေလးစာအုပ္ေတြစဖတ္ခဲ့ရတာ။ တျဖည္းျဖည္းမွ လူႀကီးဆန္တဲ့ စာအုပ္ေတြဖတ္လာတာ၊ အခုအသက္ႀကီးလာေတာ့ အတၳဳပတၱိစာအုပ္မ်ဳိးကို ပိုစိတ္၀င္စားလာတယ္။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္တာမ်ဳိးကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ အျပင္စာေပေတြကို ေျပာတာ၊ ေနာက္ပိုင္းရင့္က်က္လာၿပီး တစ္ျခားလူေတြ၊ ဘ၀ေတြအေၾကာင္း ပိုသိခ်င္လာတာလည္းပါတယ္။ သမိုင္းကိုလည္း စိတ္၀င္စားတယ္။ ခရီးသြားစာေပလည္း ဖတ္တယ္။ ေနာက္ၿပီး အသက္ႀကီးလာေတာ့ ကဗ်ာကိုပိုစိတ္၀င္စားတယ္။ ကဗ်ာဆိုရင္ တစ္ေၾကာင္းတည္းမွာကို အေတြးအေခၚေတြအမ်ားႀကီးပါတယ္။ စာအုပ္တစ္အုပ္လံုးထက္ေတာင္ ပါခ်င္ပါမယ္။ အဲဒီေတာ့ စာဖတ္တာကို အေလ့အက်င့္လုပ္ရမယ္။ ေနာက္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕အသိဥာဏ္၊ ဦးေႏွာက္ကိုစိန္ေခၚတဲ့ စာမ်ဳိးကိုဖတ္ရမယ္။ အလြယ္အေပါ့ေတြ မဖတ္နဲ႔ေပါ့။ တစ္ခါတေလ အေပ်ာ္သေဘာနဲ႔ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ဖတ္ တာမေျပာလိုပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕အသိဥာဏ္ကို စိန္ေခၚတဲ့စာမ်ဳိး၊ ကိုယ့္ရဲ႕ အေတြးအေခၚကို ဦးေႏွာက္ကို စိန္ေခၚတဲ့စာမ်ဳိးကိုယ္ လည္း ေရြးဖတ္ရမယ္။ ဦးေႏွာက္ကိုအလုပ္ေပးတဲ့စာမ်ဳိးကို အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိဖတ္ရမယ္။

M- ျမန္မာလူငယ္ေတြ အမ်ားဆံုးအသံုးျပဳေနတဲ့ Social Website ေတြထဲက Facebook မွာဆိုရင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္နာမည္နဲ႔ Account ေတြအမ်ားႀကီးပဲရွိေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကိုယ္တိုင္ Account တစ္ခုဖြင့္ထားတာရွိပါသလား။

DS- အဲဒါေတြက ကၽြန္မဖြင့္ထားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ တျခားသူေတြဖြင့္ထားၾကတာပါ။

ဟုတ္ကဲ့ အခုလိုေျဖၾကားေပးတဲ့အတြက္ အထူးေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ 







Media release from the International Bar Association’s Human Rights Institute

High-level discussions on the urgent need for the establishment of a United Nations (UN) Commission of Inquiry (COI) into war crimes and crimes against humanity in Burma, will take place on September 6 in Brussels. The meeting is scheduled ahead of European Union (EU) representatives gathering at the Meeting of the Human Rights Working Group (COHOM) of the European Council to discuss, among other human rights issues, the UN General Assembly (UNGA) resolution on Burma for 2011, which must include a provision for a COI if its establishment is to be realised in the near future.

In the context of the widely-held view that such a COI could help reduce human rights abuses in Burma, the International Bar Association’s Human Rights Institute (IBAHRI) and the Open Society Foundations, organised the meeting to provide expert opinions on the establishment of a COI to those with responsibility for deciding the stipulations of the UNGA resolution on Burma; EU member states. To this end the United Nations Special Rapporteur on the situation of human rights in Burma, Tomás Ojea Quintana; together with representatives from Burma Campaign UK; the Burma Lawyers’ Council; the International Federation of Human Rights; and Human Rights Watch will brief EU diplomats.

The experts will summarise the current human rights situation in Burma, taking into account recent political developments there, and explain why a COI is the best way forward for deterring the commission of further crimes – reported as murder, systematic rape, sexual violence, torture, the recruitment of children as soldiers, warrantless detention, widespread forced relocations and forced labour – and ensuring justice for victims. The technicalities of such a COI, including the terms of reference, will also be discussed.

Dr Mark Ellis, Executive Director of the International Bar Association said, ‘The Burmese people have suffered grave human rights violations for more than 20 years. The perpetrators act with immunity in an environment absent of action by the international community. The United Nations General Assembly should act promptly and decisively to establish a UN commission of enquiry into human rights abuses in Burma.’ He added, ‘A transparent, impartial and independent UN commission of inquiry is an established tool for investigating allegations of international crimes committed by all parties to a conflict. Establishing a commission for Burma would be a crucial and long overdue step in bringing accountability to Burma.’

Mr Quintana recently stated that, ‘Justice and accountability measures, as well as measures to ensure access to the truth, are fundamental for Myanmar to face its past and current human rights challenges, and to move forward towards national reconciliation.’

The briefing will take place at the Open Society Institute – Brussels, 9-13 Rue d’Idalie, B-1050 Brussels, between 12h00 and 13h30 (local time) under the Chatham House Rule.

The Speakers:
• Tomás Ojea Quintana, UN Special Rapporteur on the situation of human rights in Burma, (via video-link);
• Neil Campbell, Head of EU Policy Development, Open Society Institute-Brussels;
• Mr Gregoire Thery, Permanent Representative to the European Union, International Federation of Human Rights;
• Ms Lotte Leicht, European Union Director, Human Rights Watch;
• Ms Zoya Phan, Campaigns Manager, Burma Campaign UK; and
• Mr U Aung Htoo, Secretary General, Burma Lawyers’ Council.


If you would like to interview any of the speakers after the meeting please contact the moderator, Shirley Pouget of the International Bar Association atshirley.pouget@int-bar.org

ENDS

For further information please contact:
Romana St. Matthew - Daniel
Press Office
International Bar Association
4th Floor, 10 St Bride Street,
London EC4 4AD
Direct Line: +44 (0)20 7842 0094
Main Office: +44 (0)20 7842 0090
Fax: +44 (0)20 7842 0091
E-mail: romana.daniel@int-bar.org
Website: http://www.ibanet.org


Notes for editors

The Chatham House Rule:
“When a meeting, or part thereof, is held under the Chatham House Rule, participants are free to use the information received, but neither the identity nor the affiliation of the speaker(s), nor that of any other participant, may be revealed”.

COHOM
The Human Rights Working Group (COHOM) was created under the Council of the European Union in 1987 (with the extension of its mandate in 2003) and is responsible for human rights issues in the EU’s external relations.

It is composed of human rights experts from Member States and the European Commission. Click here to read the text of the mandate.

The Human Rights Working Group meets regularly. The agendas of meetings cover the various aspects of the EU’s human rights policy such as action in international fora, dialogues with third countries, thematic issues and mainstreaming. The agenda always includes standing items on human rights situations of urgent concern. COHOM promotes the systematic inclusion of human rights issues in the agenda of expert’s meetings on thematic issues and at summits between the EU and third countries.

COHOM: http://eeas.europa.eu/human_rights/workgroup/index_en.htm




About the International Bar Association
the global voice of the legal profession

The International Bar Association (IBA), established in 1947, is the world’s leading organisation of international legal practitioners, bar associations and law societies. Its membership includes over 40,000 lawyers and almost 200 bar associations and law societies spanning every continent. The IBA influences the development of international law reform and shapes the future of the legal profession throughout the world.

The IBA’s administrative office is in London; regional offices are located in São Paulo, Brazil and Dubai, United Arab Emirates.

Grouped into two divisions – the Legal Practice Division and the Public and Professional Interest Division – the IBA offers its members access to leading experts and up-to-date information across all areas of legal practice and professional interest. Through a network of specialised committees, the IBA enables an exchange of information and opinions regarding laws, practices and professional responsibilities pertaining to the practice of law globally. High-quality publications and world-class conferences further provide unrivalled professional development and networking opportunities for legal practitioners and professional associates.

The IBA’s Bar Issues Commission provides a forum for IBA member bar associations and law societies to discuss any matter relating to law at an international level.

The IBA’s Human Rights Institute works to promote, protect and enforce human rights under a just Rule of Law, and to preserve the independence of the judiciary and the legal profession worldwide.

In partnership with the Open Society Initiative for Southern Africa , the IBA created the Southern Africa Litigation Centre, based in Johannesburg, South Africa, to promote human rights and the Rule of Law in Angola, Botswana, the Democratic Republic of Congo, Lesotho, Malawi, Mozambique, Namibia, Swaziland, Zambia and Zimbabwe.

The IBA was instrumental in establishing the International Legal Assistance Consortium in Stockholm, Sweden. This global consortium of non-governmental organisations provides technical legal assistance to post-conflict countries.

Through a grant-funded project, the IBA also maintains an office in The Hague which manages the IBA’s International Criminal Court (ICC) Programme . This office follows the work and proceedings of the ICC, focusing primarily on the fair trial rights of the accused and the manner in which the Rome Statute and other legal documents of the Court are implemented and encourages the legal community to engage with the work of the Court. The programme also produces a dynamic news magazine about the ICC called Equality of Arms Review or EQ which is available on the IBA website.

Contact information:
International Bar Association
4th Floor, 10 St Bride Street,
London EC4 4AD
Tel: +44 (0)20 7842 0090
Fax: +44 (0)20 7842 0091
Website: http://www.ibanet.org

Credit : Burma Campaign for UK
New Delhi - More than 100 Indian MPs have urged the Myanmar president to free more than 2,000 political prisoners.

The appeal has been made by Ram Jethmalani, convener of the Indian Parliamentarians' Forum for Democracy in Burma (IPFDB), and members of the group.

They are backing a call from Myanmar democratic leader and Nobel Peace laureate Aung San Suu Kyi for the release of political prisoners.

There are still more than 2,000 political prisoners in prisons in Myanmar, and many are in deplorable conditions, the group said.

Most of them have been sentenced to 65 years and more, it said.

"We, Indian parliamentarians, hope to see a genuine democratic system in Burma and ... call upon the government to release all political prisoners in the country.

"Their release will be a positive step in the spirit of conciliation and dialogue that Burma now needs."

Credit :indiavision






ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ခံေနရတဲ့ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂,၀၀၀ ေက်ာ္ကို ခ်က္ခ်င္း လႊတ္ေပးဖုိ႔ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ဆီကုိ အိႏၵိယ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ လက္မွတ္ေရးထုိး ေတာင္းဆုိလုိက္ပါတယ္။ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဒီမုိကေရစီေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ တရားဥပေဒဆုိင္ရာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈေတြ တကယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵ ရွိမယ္ဆုိရင္ အတိုက္အခံေတြရဲ႕ အသံတခု ျဖစ္လာတာကလြဲလို႔ ႏုိင္ငံအတြက္ ဘာအႏၲရာယ္မွ မရွိတဲ့ ဒီ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ျမန္မာအစုိးရသစ္က ျပန္ၿပီး လႊတ္ေပးဖုိ႔ အိႏၵိယ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြက ေတာင္းဆုိၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အျပည့္အစုံကို ေဒၚခင္မ်ဳိးသက္က တင္ျပေပးထားပါတယ္။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ အခုထိ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား ၂,၀၀၀ ေက်ာ္ ရွိေနၿပီး သူတုိ႔ကို ထိန္းသိမ္းထားတဲ့ ေထာင္ေတြဟာ မႏွစ္ၿမိဳ႕ဖြယ္ ရွိ႐ုံမက လူမဆန္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိးနဲ႔ ထားတာ ေတြ႕ရသလို တခ်ဳိ႕ဟာ ေထာင္ဒဏ္ ၆၅ ႏွစ္လို ႏွစ္ရွည္ေထာင္ဒဏ္ေတြ အခ်ခံေနရတာမို႔ အသက္ရွင္လ်က္နဲ႔ လြတ္လမ္းမျမင္တဲ့ အေနအထားမ်ဳိးမွာ ရွိေနတဲ့အတြက္ ဒီႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို ႁခြင္းခ်က္မရွိ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ၿပီး လႊတ္ေပးဖုိ႔ သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ကုိ ျမန္မာ့အေရး ေဆာင္ရြက္ေနတဲ့ အိႏၵိယ လႊတ္ေတာ္အမတ္မ်ားအဖြဲ႕ IPFDB က ေတာင္းဆုိလုိက္တယ္လို႔ အဖြဲ႕ ညိႇႏႈိင္းေရးမွဴး ေဒၚသင္းသင္းေအာင္က ေျပာပါတယ္။ 

“ဦးသိန္းစိန္ဆီ ပို႔မယ့္စာကို အမတ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္က လက္မွတ္ ေရးထုိးထားတာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီထဲမွာ ထင္ရွားတဲ့ အမတ္ေတြဆုိရင္ မစၥတာ ရမ္း ဂ်က္သ္မလာနီ (Ram Jethmalani)၊ ေဒါက္တာ ခ်န္ဒန္း မစ္ထရာ (Dr. Chandan Mitra) တုိ႔၊ မစ္စ္ ဆူပရီယာ ဆူေလး (Supriya Sule) တုိ႔ ႏုိင္ငံေရးပါတီ အသီးသီးပါပဲ၊ ကြန္ဂရက္လည္းပါတယ္၊ BJP လည္း ပါတယ္၊ အဓိက ပါတီေလးေတြက ေတာင္းဆုိထားတာ ျဖစ္တယ္။” 

ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ ေနအိမ္အက်ယ္ခ်ဳပ္ ခ်ထားရာက ျပန္ၿပီး လႊတ္ေပးခဲ့တဲ့အတြက္ ႀကိဳဆုိေပမဲ့ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ တေယာက္တည္းကို ျပန္ၿပီး လႊတ္ေပး႐ုံနဲ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူးေျပာင္းၿပီလို႔ မေျပာႏုိင္ဘူးလုိ႔ ျမန္မာ့အေရး လႈပ္ရွားတဲ့ အိႏၵိယ ပါလီမန္အမတ္ ရမ္း ဂ်က္သ္မလာနီက တနလၤာေန႔မွာ ထုတ္ျပန္တဲ့ ေၾကညာခ်က္မွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။ 

ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဒီမုိကေရစီေရး၊ လူ႔အခြင့္အေရးနဲ႔ တရားဥပေဒေရးဆုိင္ရာ ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲေရးေတြကို ျမန္မာအစိုးရက တကယ္လုပ္ေဆာင္ခ်င္တဲ့ ဆႏၵ ရွိတယ္ဆုိရင္ အတိုက္အခံေတြရဲ႕ အသံတခု ျဖစ္လာတာကလြဲလို႔ ႏုိင္ငံအတြက္ ဘာမွ အႏၲရာယ္ မရွိတဲ့ ယုံၾကည္ခ်က္ေၾကာင့္ အက်ဥ္းက်ေနသူေတြကုိ ျမန္မာအစုိးရသစ္က ျပန္ၿပီး လႊတ္ေပးဖုိ႔ လုိတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ 

ဒါ့အျပင္ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီ ေခါင္းေဆာင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၆၆ ႏွစ္ေျမာက္ ေမြးေန႔ အထိမ္းအမွတ္ကို နယူးေဒလီမွာ က်င္းပတုန္းက ေပးပို႔တဲ့ ဗြီဒီယို သ၀ဏ္လႊာထဲမွာ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြ လႊတ္ေပးဖုိ႔အတြက္ ေတာင္းဆုိထားတာမို႔ ဒါကို ေထာက္ခံေၾကာင္းလည္း ေျပာပါတယ္။ 

“ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ရဲ႕ ၆၆ ႏွစ္ျပည့္ ေမြးေန႔ အခမ္းအနားကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က ဗီြဒီယို မက္ေဆ့ခ်္တခု ပုိ႔ေပးတာ ရွိတယ္။ အဲဒီ ဗြီဒီယို မက္ေဆ့ခ်္ထဲမွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္က က်မကို သတိရတာ ၀မ္းသာတယ္ေပါ့၊ ဒါေပမဲ့ က်မကိုတင္ မဟုတ္ဘဲ က်မ ျပည္သူေတြ၊ အထူးသျဖင့္ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသားေတြကို သတိရေပးပါ၊ အဲဒီအက်ဥ္းသား ၂,၀၀၀ လည္း ရွိေသးတယ္။ သူတို႔ လြတ္ေျမာက္ေရး အတြက္လည္း က်မတို႔ အိႏၵိယ မိတ္ေဆြေတြက ကူညီၾကပါ ဆုိတာကို သူက ေျပာခဲ့တယ္။ 

“အဲဒီကေနစၿပီး က်မတုိ႔ ဒီမွာရွိတဲ့ ျမန္မာ့ဒီမုိကေရစီေရး လႈပ္ရွားတဲ့ သူေတြက ပါတီက ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ အမတ္ေတြဆီက လက္မွတ္ေကာက္ၿပီး မနက္ျဖန္က်ရင္ Press Conference နဲ႔ အမတ္ေတြရဲ႕ Signature ၁၀၀ ေက်ာ္ကုိ ထုတ္ျပန္မယ္။” 

အိႏၵိယ လႊတ္ေတာ္အမတ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ဟာ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ စစ္မွန္တဲ့ ဒီမုိကေရစီေရး ေျပာင္းလဲမႈေတြ ျမင္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ထားသလုိ ေျပာင္းလဲမႈအတြက္ လုပ္ေဆာင္မယ့္ ပထမေျခလွမ္း အေနနဲ႔ ႏုိင္ငံေရး အက်ဥ္းသား အားလုံးကုိ လႊတ္ေပးဖုိ႔ လက္မွတ္ေရးထုိး ေတာင္းဆုိခဲ့တာျဖစ္ၿပီး အဂၤါေန႔ သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲ အၿပီးမွာ အိႏၵိယႏုိင္ငံမွာရွိတဲ့ ျမန္မာသံ႐ုံးကတဆင့္ စုေဆာင္းထားတဲ့ အိႏၵိယ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြရဲ႕ လက္မွတ္ေတြကို သမၼတ ဦးသိန္းစိန္ဆီ ေပးပို႔မယ့္ အစီအစဥ္ ရွိတယ္လို႔လည္း ေဒၚသင္းသင္းေအာင္က ေျပာပါတယ္။


Credit : VOA Burmese
ကခ်င္ျပည္နယ္၀ိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕နယ္၊ကဇူးေက်းရြာရွိ ခရစ္ယာန္ ဘုရားေက်ာင္းအတြင္း အစိုးရစစ္တပ္က မုိင္းေထာင္ထားျခင္းကိစၥတိုင္ၾကားစာ
 




Credit : Dawnmanhon
သိပံၸခ်စ္သူ>>


က်ေနာ္ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္ ဇီ၀ကလမ္း (ယခင္ ဇဖားရ္ရွားလမ္း) ရိွ အိႏိၵယႏိုင္ငံမွ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ပါေတာ္မူခဲ့ေသာ ေနာက္ဆုံး မဂိုဧကရာဇ္ ဗဟာဒူးရွားဇဖားရ္၏သခၤ်ဳိင္းဂူဗိမာန္သို႔ သြားေရာက္ေလ့လာၾကည့္႐ႈမိသည္။

တခ်ိန္က ေရႊနန္းေတာ္၌ မင္းစည္းစိမ္ခံစားခဲ့ရေသာ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ မဂိုဧကရာဇ္သည္ ေရျခားေျမျခား ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ ရန္သူ၏လက္တြင္းတြင္ နတ္ရြာစံခဲ့ပံုကို ေတြးမိရင္း ကြၽႏု္ပ္တို႔၏ ျမန္မာဘုရင္သီေပါမင္းတရား အိႏိၵယျပည္ရတနာဂီရိအရပ္၌ ဆင္းရဲခ်ဳိ႕တဲ့စြာ နတ္ရြာစံခဲ့ရပံုကို ျပန္ လည္ယွဥ္တြဲ အေတြးပြားေနမိပါေတာ့သည္။

ဤပါေတာ္မူ ဘုရင္ႏွစ္ပါး၏ဘ၀ကံၾကမၼာမွာ တနည္းတဖံု ဆင္တူယိုးမွားတူညီေနေပ၏။ အိႏၵိယျပည္ ေဒလီၿမဳိ႕ေတာ္၌ အိႏိၵယျပည့္ရွင္ မဂိုဘုရင္အား အဂၤလိပ္တို႔ကဖမ္းဆီး၍ ဇာတိေနျပည္ေတာ္ႏွင့္ေ၀းေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕သို႔ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ပို႔လိုက္သည္။ အက်ဥ္းစံ နန္းက်ဘုရင္တပါးအျဖစ္ေနထိုင္ရင္း ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ဒဂံုအရပ္၌ နတ္ရြာစံခဲ့ရေလသည္။


ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္၏ ေနာက္ဆံုးမင္းျဖစ္သည့္ သီေပါမင္းတရားအားလည္း ၁၈၈၅ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၂၉ ရက္ေန႔တြင္ ဖမ္းဆီး၍ နယ္ခ်ဲ႕ အဂၤလိပ္တို႔သည္ ေရေၾကာင္းခရီးျဖင့္ ပထမ အိႏိၵယႏိုင္ငံမဒရပ္ၿမိဳ႕၊ ယင္းေနာက္ အိႏိၵယႏိုင္ငံအေနာက္ဘက္ပင္လယ္ကမ္းေျခရိွ ရတနာ ဂီရိသို႔ ၁၉၁၀ ျပည့္ႏွစ္ ႏုိ၀င္ဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔တြင္ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ေနာက္ဆံုးဘုရင္ျဖစ္သည့္ သီေပါမင္းတရားသည္ အိႏၵိယႏိုင္ငံ၌ အက်ယ္ခ်ဳပ္ဘ၀ျဖင့္ ႏွစ္ ၃၀ နီးပါး ေနထိုင္ခဲ့ရၿပီးေနာက္ ၁၉၁၆ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလ (၁၆) ရက္ေန႔တြင္ နတ္ရြာစံခဲ့သည္။

သို႔ကလို ျမန္မာဘုရင္အား အိႏၵိယျပည္၌ေခြထားၿပီး အိႏိၵယဘုရင္အား ျမန္မာႏိုင္ငံ၌ေခြထားျခင္းမွာ အဂၤလိပ္နယ္ခ်ဲ႕တို႔၏ နည္းပရိယာယ္ တခုပင္ျဖစ္သည္။

ျ
္မာႏိုင္ငံသို႔ ပါေတာ္မူခဲ့ရေသာ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ေနာက္ဆံုး မဂိုဧကရာဇ္မဟာဒူးရွားဇဖားရ္ (Bahadur Shah Zafar) သည္ ခရစ္ႏွစ္ ၁၇၇၅ ခုႏွစ္တြင္ ေဒလီၿမိဳ႕ေတာ္ရိွ ရွားဂ်ဟန္းဘုရင္ႀကီး၏ လာလ္ကီယာနန္းေတာ္တြင္ ဖြားျမင္ခဲ့သည္။ ခမည္းေတာ္ ဒုတိယေျမာက္ အကၠဘာရ္ရွား (Emperor Akbar Shah II) က သားေတာ္အား ‘မိုဟာမက္ေစရာဂြၽန္ဒင္း’ ဟု မွည့္ေခၚခဲ့၏။ အရြယ္ေရာက္လာေသာအခါ ‘အဘူဇဖားရ္’ ဘြဲ႕အမည္ျဖင့္ အိမ္ေရွ႕စံအပ္ႏွင္းခဲ့သည္။
မ
န္

ခမည္းေတာ္သည္ သားေတာ္အား ငယ္စဥ္ကပင္ နန္းတြင္း၌ပင္ အႀကီးေတာ္ဆရာမ်ားခန္႔အပ္၍ မင္းသားတို႔တတ္အပ္ေသာ ပညာရပ္မ်ားကို သင္ၾကားေစသည္။ အဘူဇဖားရ္သည္ ဘာသာေရးအဆံုးအမတို႔ကို ေလးစားလိုက္နာသူလည္းျဖစ္သည္။ ဘာသာေရးစာေပကို ႀကိဳးစား သင္ယူသည္။ သူသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ ကဗ်ာလကၤာမ်ားဖတ္႐ႈျခင္း၊ ေရးသားသီကံုးျခင္းကို အထူးပင္၀ါသနာပါသည္။ နန္းတြင္းကဗ်ာစာဆို မ်ားျဖစ္ၾကေသာ အီဘရာဟင္ေဇာက္၊ ဟာဆန္ႏြလ္လာခန္းဂါလစ္တို႔သည္ သူ႔အား ကဗ်ာဆရာတဦးအျဖစ္သို႔ေရာက္ေအာင္ ဆရာစားမခ်န္ သင္ၾကားျပသေပး ခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ျပင္ အာေရဗီ (အာရပ္ဘာသာစကား)၊ ဖာရစီ (အီရန္ဘာသာစကား) ႏွင့္ အူရဒူ (ပါ ကစၥတန္ဘာသာစကား)မ်ားႏွင့္ စာေပမ်ားကို ဂ႐ုတစိုက္သင္ၾကားခဲ့ရာ အဘူဇဖားရ္သည္ ဖာရစီဘာသာ၊ အူရဒီဘာသာတို႔ျဖင့္ ကဗ်ာလကၤာတို႔ကို ရသေျမာက္ ေအာင္ ဖြဲ႕ဆိုသီကံုးႏိုင္ခဲ့သည္။

အသက္ ၄၀ တြင္ အိမ္ေရွ႕စံမင္းသားအဘူဇဖားရ္မင္းသားသည္ ၾကင္ယာေတာ္မိဖုရားေလးပါးျဖင့္ သားေတာ္၊ သမီးေတာ္မ်ားထြန္းကားေနၿပီျဖစ္သည္။

ထို႔ေနာက္ ဇဖားရ္ရွားဘုရင္၏အဘိုး ‘ဒုတိယေျမာက္ရွားအာလမ္’ (Shah Alam II) သည္ ၁၈၀၆ ခုႏွစ္တြင္ နတ္ရြာစံ၍ ခမည္းေတာ္ အကၠဘာရ္ရွားသည္ နန္းတက္ခဲ့ေလသည္။ နန္းတက္ၿပီးမၾကာမီမွာပင္ သားေတာ္အားအိမ္ေရွ႕ႏွင္းခဲ့သည္။ ခမည္းေတာ္ ဒုတိယေျမာက္ အကၠဘာရ္ရွားသည္ ႏွစ္ ၃၀ နီးပါးနန္းစံခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၈၃၇ ခုႏွွစ္ စက္တင္ဘာလ ၂၈ ရက္ေန႔တြင္ နတ္ရြာစံခဲ့သည္။

ဗဟာဒူးရွားသည္ ခမည္းေတာ္နတ္ရြာမစံမီ ၁၀ ရက္အလို ၁၈၃၇ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၈ ရက္ေန႔၌ပင္ ‘အဘူဇဖားရ္ မိုဟာမက္ေစရာဂြၽန္ ဒင္းမဟာဒူးရွား’ ဘြဲ႕အမည္ျဖင့္ ရာဇဘိေသကခံခဲ့သည္။ နန္းတက္စဥ္ မဟာဒူးရွားသည္ အသက္ (၆၂) ရိွေနၿပီျဖစ္သည္။

စိတ္သေဘာထားႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕ေသာ၊ ဘာသာတရားကိုေလးစားလိုက္နာေသာ၊ ဘာသာေရးက်င့္စဥ္ႏွင့္ ကဗ်ာလကၤာမ်ားတြင္ ေမြ႕ေလ်ာ္ ေသာ မဂိုဘုရင္ႀကီးဗဟာဒူးရွားသည္ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကိုရရိွေသာ္လည္း စိတ္ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို အျပည့္အ၀မရခဲ့ေပ။

သူသည္ အသက္၂၀ ေက်ာ္ေလာက္ကပင္ ‘တစပ္၀မ္’ ေခၚ မေဖာက္ျပန္ေသာ တရားလမ္းစဥ္ဘက္သို႔ ေလ့လာလိုက္စား၍ အသက္ (၄၀) ေက်ာ္အရြယ္တြင္ ကိုယ္တိုင္က်မ္းစာမ်ားျပဳစုျခင္း၊ တရားျပဆရာအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းတို႔ကို ျပဳခဲ့သည္။

ဗဟာဒူးရွားသည္ အိႏိၵယျပည့္ရွင္ မဂိုဧကရာဇ္ဟုဆိုေသာ္လည္း အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ အမည္ခံဘုရင္တပါးမွ်သာျဖစ္သည္။ သူနန္းစံသည့္ ၁၈၃၇ ခုႏွစ္သို႔မေရာက္မီကပင္ ၿဗိတိသွ်အေရွ႕ကုမၼဏီႀကီးသည္ အိႏိၵယျပည္၏အခ်က္အျခာေဒသမ်ား၊ အထူသျဖင့္ ပင္လယ္ကမ္း႐ိုးတမ္း ဆိပ္ကမ္းၿမိဳ႕မ်ားကို သိမ္းပိုက္ထားၿပီးျဖစ္ေလသည္။ ၾသဇာအာဏာတိကၠိမႀကီးမားေသာ နယ္စားပယ္စားေစာ္ဘြားမ်ားကုိလည္း စည္း႐ံုး သိမ္းသြင္းထားၿပီျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က အိႏိၵယဘုရင္ခံခ်ဳပ္မွာ ေလာ့ဒ္ေအာက္လန္(Lord Auk-Land) ျဖစ္သည္။

ဘဂၤလားျပည္နယ္ ကာလကတၱားၿမိဳ႕ (ယခုကိုးလ္ကတၱား) ကို ဖို႕ဒ္၀ီလ်ံဟုသမုတ္၍ ကုမၼဏီဌာနခ်ဳပ္႐ုံး စိုက္ကာ အိႏိၵယျပည္ရိွ မိမိပိုင္နက္ မ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနေလၿပီ။ ဗဟာဒူးရွားအား တလလွ်င္ ႐ူးပီးေငြတစ္သိန္းက် ကုမၼဏီကေထာက္ပံ့ထား၏။ သူသည္ ၿမိဳ႕ေတာ္ရိွ အခ်ဳိ႕စံ အိမ္ေတာ္မ်ားမွလည္း အိမ္ငွားခရရိွသည္။

တဖက္ကလည္း ေဒလီျပည့္ရွင္ မဂိုဧကရာဇ္ဟု ဆက္လက္အသိအမွတ္ျပဳထားေလသည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဗဟာဒူးရွားမွာ မိမိေနထိုင္ရာ လာလ္ကီယာနန္းေတာ္တြင္း၌ရိွေသာ ေမာင္းမမိႆံႏွင့္မင္းမႈထမ္းမ်ားအေပၚ ၾသဇာမရိွေပ။ မရိွေအာင္လည္း အဂၤလိပ္တို႔က ဖန္တီးထား သည္ကို ေတြ႕ရိွရသည္။

ဗဟာဒူရွားကို ေလာကီစည္းစိမ္ခံစားႏိုင္ေစရန္ ေငြေၾကးေထာက္ပံ့ထားေသာ္လည္း အိႏိၵယျပည္တ၀န္းလံုးကို သြားလာမႈမျပဳႏိုင္ေအာင္ တားျမစ္ထားသည္။ ၿမိဳ႕စား၊ နယ္စားမ်ားႏွင့္လည္း ဆက္သြယ္မႈမျပဳႏိုင္ေအာင္ ျဖတ္ေတာက္ထားသည္။ ၿမိဳ႕စား၊ နယ္စားမ်ားကို ၿဗိတိသွ် အေရွ႕အိႏိၵယ ကုမၼဏီႏွင့္သာ ဆက္သြယ္ရန္ ဖန္တီးထားသည္။ အခ်ဳိ႕ၿမိဳ႕စား၊ ေစာ္ဘြားမ်ားကုိ ‘ဆာ’ (Sir) ဘြဲ႕မ်ားခ်ီးျမႇင့္၍ သူေကာင္းျပဳ ထားသည္။ ၎တို႕၏ အကူအညီျဖင့္ ျပည္တြင္းမွပုန္ကန္သူအင္အားစုမ်ား ကို အစြမ္းကုန္ ၿဖိဳခြဲပစ္သည္။

ထိုစဥ္က အိႏိၵယျပည္၏ နာမည္ႀကီးပုဆိန္႐ိုးမ်ားမွာ ဂြါလီ၀ါမွဘင္အင္ကာေရာင္း၊ ဟုိက္ဒါရာဘတ္မွ ဘာဆလာဂ်န္၊ နီေပါလ္မွ ဆာဂ်န္ ဗဟာဒူးတို႔ျဖစ္ေလသည္။

ထို႔ေနာက္ ၿဗိတိသွ်တို႔ အိႏိၵယကုိသိမ္းပိုက္ၿပီး အိႏိၵယႏိုင္ငံသားတို႔ အံုႂကြေတာ္လွန္ခဲ့သည့္ ပထမဆံုးလြတ္လပ္ေရးစစ္ပြဲ ၁၈၅၇ ခုႏွစ္တြင္ စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့ရာ ၿဗိတိသွ်တို႔က ထိုအံုႂကြမႈကို ရက္စက္စြာႏိွမ္နင္းခဲ့ၿပီးေနာက္ ၁၈၅၈ ခုႏွစ္ မတ္လ ၉ ရက္ေန႔တြင္ ဇဖားရ္ရွားဘုရင္အား အိႏိၵယဘုရင္ခံခ်ဳပ္က ဖမ္းဆီး၍ စစ္ခံု႐ုံးတြင္စစ္ေဆးကာ ျမန္မာႏိုင္ငံသို႔ ျပည္ႏွင္ဒဏ္ေပးလိုက္သည္။ ပါေတာ္မူစဥ္ မဂိုဘုရင္ႀကီးသည္ အ သက္ ၈၅ ႏွစ္ရိွၿပီျဖစ္သည္။ သူႏွင့္အတူေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္အပါအ၀င္ နန္းတြင္းမင္းမႈထမ္း (၃၅) ဦး လိုက္ပါလာခဲ့သည္။ ဇဖားရ္ရွားပါ ေတာ္မူစဥ္က မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး အမရပူရၿမိဳ႕ေတာ္မွ မႏၱေလးၿမိဳ႕စံနန္းေတာ္၌ စံျမန္းေနစဥ္က ျဖစ္သည္။

နန္းက်ဘုရင္ ဇဖားရ္ရွားသည္ ပါေတာ္မူခံရၿပီးေနာက္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ေရႊတိဂံုေစတီေတာ္ေျခေတာ္ရင္း ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္၊ ဇီ၀ကလမ္း (ယခင္ ဇဖားရ္ ရွားလမ္း) ရိွ သစ္သားအေဆာက္အအံုတခုတြင္ နတ္ရြာစံသည္အထိ ဆင္းရဲက်ပ္တည္းစြာ ေနထိုင္ခဲ့ရ၏။ ေထာက္ပံ့ေငြမေလာက္ငွ၍ သား ေတာ္မ်ားက ျမင္းလွည္းေမာင္းခဲ့ရသည္ဟု ဆိုသည္။

ဗဟာဒူးရွားဇဖားရ္ႏွင့္အတူ ေနထိုင္ခဲ့သူမ်ားမွာ မိဖုရားေခါင္ႀကီး ဇိနတ္မဟာလ္ဘီဂမ္ (The Nawab Zinath Mahal Begum)၊ သားေတာ္ ဂ်၀မ္ဘတ္၊ သမီးေတာ္ ကုလ္စြန္ဇမာနေဘဂမ္၊ ေရာင္နတ္ဇမာနိေဘဂမ္၊ ႏုိ႔စို႔အရြယ္သားေတာ္ ဂ်မ္ရွစ္ဘတ္၊ ဂ်၀မ္ဘတ္၏ဆရာ ဟာဖြဇ္အီ ဘရာ ဟင္ေဇာက္တို႔ႏွင့္ အေစအပါးအေႁခြအရံမ်ားျဖစ္ၾကသည္။

ဇဖားရ္ရွား၏စံအိမ္ေတာ္သည္ လက္ရိွ ဇီ၀ကလမ္း (ျမန္မာႏိုင္ငံေဆး၀ါးသုေတသနဌာနေဘး) ရိွ သခၤ်ဳိင္းေတာ္ရိွသည့္ေနရာပင္ ျဖစ္သည္။ ထိုစဥ္က ထိုလမ္း၏အမည္မွာ စီဒါးရ္ဘဇားလမ္း၊ အိမ္အမွတ္ ၅၈ ျဖစ္၏။ ၁၉၃၈ ခုႏွစ္တြင္ ေရွ႕ေနဒါ၀တ္ဂ်ီ (M.E. Darwood Je) က ရန္ ကုန္ၿမိဳ႕ျမဴနီစီပါယ္၌ အဆိုတရပ္တင္သြင္း၍ စီဒါးရ္ဘဇားလမ္းကို ဇဖားရ္ရွားလမ္းဟု အမည္ေျပာင္းရန္ တင္ျပခဲ့သည္။

ဤသို႔ျဖင့္ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ေနာက္ဆံုး မဂိုဘုရင္ဗဟာဒူးရွားဇဖားရ္အမည္အစား သူ၏ကေလာင္အမည္ ‘ဇဖားရ္ရွား’ အမည္ျဖင့္ ေက်ာ္ၾကား သြားေလသည္။

ထို႔ေနာက္အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ နန္းက်ဘုရင္ဗဟာဒူးရွားသည္ ၁၈၆၆ ခုႏွစ္ ႏို၀င္ဘာလ ၇ ရက္ ေသာၾကာေန႔တြင္ သက္ေတာ္ ၈၉ ႏွစ္အရြယ္၌ နတ္ရြာစံခဲ့ေလသည္။ ဇဖားရ္ရွားဘုရင္နတ္ရြာစံၿပီး ေနာက္ႏွစ္၂၀ အၾကာ ၁၈၆၆ ခုနွစ္ဇူလိုင္လ ၁၇ ရက္ေန႔တြင္ မိဖုရားႀကီး ဇိနတ္မဟာလ္ ဘီဂမ္သည္ နတ္ရြာစံခဲ့ေလသည္။

မိဖုရား၏ႂကြင္းက်န္ေသာ ႐ုပ္ကလာပ္ကို သူ၏ၾကင္ရာေတာ္ ဗဟာဒူးရွား၏သခၤ်ဳိင္း၌ပင္ သၿဂဳႋလ္ခဲ့ေလသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုစဥ္က ၿဗိတိသွ် အစိုးရသည္ မဂိုနန္းက်ဘုရင္ႏွင့္ မိဖုရားတို႔၏ျမႇဳပ္ႏွံထားရာအုတ္ဂူသည္ ေနာင္တခ်ိန္တြင္ အိႏိၵယႏိုင္ငံသားတို႔အတြက္ ကိုလိုနီစနစ္ကို ေတာ္လွန္ေရးအထိမ္းအမွတ္သေကၤတသဖြယ္ အသံုးျပဳလာမည္ကို စိုးရိမ္၍ အုတ္ဂူေနရာအစစ္ကုိ စနစ္တက်ဖံုးကြယ္၍ လွ်ိဳ႕၀ွက္စြာ ျမႇဳပ္ႏွံ ခဲ့သည္။ လူအမ်ားက ယခင္သိရိွခဲ့ေသာ အုတ္ဂူဗိမာန္သံုးလံုးတြဲကိုသာ ဘုရင္ေဟာင္းဇဖားရ္ရွား၊ မိဖုရားႏွင့္ ေျမးေတာ္တို႔၏အုတ္ဂူအစစ္ဟု ထင္ျမင္ခဲ့ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ယခုအခါ ကဗ်ာစာဆုိဘုရင္၏ အုတ္ဂူအစစ္ကို ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ ဒဂံုၿမိဳ႕နယ္ ဇီ၀ကလမ္းသခၤ်ဳိင္းဂူဗိ မာန္အနီးေန ရာ၌ပင္ ၁၉၉၁ ခုႏွစ္တြင္ အေဆာက္အအံုသစ္ေဆာက္လုပ္ရန္ ေျမႀကီးတူးေဖာ္ရာမွ ရွာေဖြေတြ႕ရိွခဲ့သည္။ အုတ္ဂူအစစ္ကို အလြယ္တကူ ရွာေဖြ၍ မေတြ႕ႏိုင္ေစရန္ ၿဗိတိသွ်တို႔က ေသသပ္ပိရိစြာ ဖံုးကြယ္ထားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ မဂိုနန္းက်ဘုရင္ႀကီး နတ္ရြာစံၿပီးႏွစ္ ၁၃၀ အၾကာတြင္မွ ေျမတူးလုပ္ငန္းျပဳလုပ္စဥ္အတြင္း တူးေဖာ္ေတြ႕ရိွခဲ့ျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း အိႏိၵယႏိုင္ငံထုတ္ ဟင္ဒူစတန္တိုင္း (Hindustan Time) သတင္းစာက ေဖာ္ျပခဲ့သည္။

မည္သို႔ဆိုေစကာမူ အိႏိၵယႏိုင္ငံ၏ေနာက္ဆံုး မဂိုဘုရင္ဗဟာဒူးရွားဇဖားရ္ကို ယခုအခါ အစၥလာမ္ဘာသာ၀င္တို႔က သူေတာ္စင္ကဗ်ာစာဆိုဘုရင္တပါးအျဖစ္ သတ္မွတ္ကိုးကြယ္လ်က္ရိွေနေပသည္။ 

..... .... .... 


၁။ ဦးသန္း (ျမန္မာျပန္)၊ မဂိုဘုရင္ ဘဟာဒူးရွားဇဖားရ္၊ ျပည္သူ႔အလင္းပံုႏိွပ္တိုက္၊ ပႀကိမ္ ၁၉၈၇၊ စက္တင္ဘာလ။
၂။ ေအးသိန္း၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ေရာက္ အိမ္နိမ့္စံဘာဟာဒူးရွားဇဖားရ္ဘုရင္၊ ဂုဏ္ထူးစာေပ၊ ပႀကိမ္၊ ၂၀၀၄။
၃။ ေကာင္းထက္၊ နန္းက်ဘုရင္ ႏွစ္ပါး ၊ အားမာန္သစ္စာေပ၊ ပႀကိမ္ ၂၀၀၉။
၄။ “ပါေတာ္မူေသာ ဘုရင္ႏွစ္ပါး” ၊ ေသြးေသာက္မဂၢဇင္း၊ အမွတ္ ၂၂၅ (၁၉၄၆ ေအာက္တိုဘာလ) စာ ၁၀၉-၁၁၂။ 



Credit : Moe Ma Ka
Foreign Minister Dr Dipu Moni on Monday urged Myanmar for quick repatriation of the remaining Rohingya refugees from Nayapara and Kutupalong camps in Cox’s Bazar.

Dipu Moni made the call while Myanmar Ambassador in Dhaka Min Lwin met her at her office.

During the meeting, the Foreign Minister underlined the importance of improving connectivity between the two countries through direct air, rail and water ways. 

She appreciated the progress made through the ongoing bilateral meetings under the auspices of Foreign Office Consultations, Joint Trade Commission and Joint Boundary Working Group.

Dipu Moni proposed Myanmar to reach a broader framework agreement with Bangladesh for cooperation in multifaceted areas.

She urged the envoy to persuade the Myanmar businessmen to import more Bangladesh products, including pharmaceuticals, readymade garment and jute.

The Foreign Minister renewed Bangladesh’s interest to import surplus electricity and gas from Myanmar. 

Referring to the sincere efforts made by the present Bangladesh government to resolve issues with neighbouring countries on the basis of friendship and goodwill, Dipu Moni requested the new Myanmar government to come forward to avail of the goodwill and sincerity in the best interest of the two countries and their people.

Min Lwin appreciated the ideas of the Foreign Minister and said all pending issues with Bangladesh will be resolved through discussion.

source : here

ေနာက္ဆံုးထြက္ေပၚလာတဲ့ Wikileaks အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာက အေမရိကန္အစိုးရ သံရံုး သတင္း ေပးပို႔ခ်က္မ်ားထဲမွာ ၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္က ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ ျမန္မာစစ္အစိုးရတို႔ဟာ လက္နက္အေရာင္းအဝယ္ ရွိခဲ့ၿပီး ဒီအေရာင္းအဝယ္အတြက္ ျမန္မာဘက္က ဆန္နဲ႔ ေပးေခ်ခဲ့တယ္လုိ႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။
(Photo: RFA)
ေျမာက္ကိုရီးယား ကာကြယ္ေရးဝန္ႀကီးဌာန ခန္းမေဆာင္တြင္ ျမန္မာစစ္တပ္၏ အဆင့္ျမင့္ ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး သူရေ႐ႊမန္း (ထိုင္ေနသူ၊ ဝဲ) ႏွင့္ ေျမာက္ကိုရီးယား ကာကြယ္ေရး ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ႀကီး ကင္ဂ်ဳပ္ဆစ္ (ထိုင္ေနသူ၊ ယာ) တို႔ ၂၀ဝ၈ ခုႏွစ္၊ ႏိုဝင္ဘာလ ၂၆ ရက္က နားလည္မႈ စာခြ်န္လႊာ လက္မွတ္ေရးထိုးေနပံု ျဖစ္ပါသည္။ (Photo: RFA)
ဒီအေၾကာင္းေတြနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဒီကေန႔ ကိုရီးယားထုတ္ Arirang ရုပ္ျမင္သံၾကားသတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားတာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါ့အျပင္ အဲဒီ သံရံုးအစီရင္ခံစာမွာ ေနာက္ပိုင္း သံရံုးေၾကးနန္းစာေတြအရ ျမန္မာဘက္က ဆန္တန္ခ်ိန္ ၂ ေသာင္းကို ၂ဝဝ၉ ခုႏွစ္ ဇန္နဝါရီလနဲ႔ ဇြန္လအၾကား ေျမာက္ကိုရီးယားကို လက္နက္ဖိုးအတြက္ ေပးေခ်ခဲ့တယ္လို႔လည္း သတင္းမွာ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

ဒီသတင္းမွာပဲ ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္က အေမရိကန္အစိုးရနဲ႔ ေတာင္ကိုရီးယား အၾကား သေဘာထား ကြဲခဲ့တယ္လို႔ ေဖာ္ျပထားပါတယ္။

၂ဝဝ၆ ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လက ေျမာက္ကိုရီးယားက ေတပိုေဒါင္း-၂ ဒံုးပ်ံ စမ္းသပ္အၿပီး အဲဒီအခ်ိန္က ေတာင္ကိုရီးယား သမၼတ ယိုမူးယြန္ အစိုးရနဲ႔ အေမရိကန္သမၼတ ေဂ်ာ့ရွ္ ဒဗလ်ဴဘုရွ္ အစိုးရတို႔အၾကား ေျမာက္ကုိရီးယားကို ခ်ဥ္းကပ္မႈအေပၚ သေဘာထား ကြဲခဲ့တယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။

credit : RFA Burmese

Al Jazeera doccie on Burmese conflict
In December 1941, the Japanese invasion of Burma (now Myanmar) opened what would be the longest land campaign fought by the British in the Second World War. It began with defeat and retreat for Britain, as Rangoon fell to the Japanese in March 1942. But the fighting went on, over a varied terrain of jungles, mountains, plains and wide rivers, until the Japanese forces surrendered in August 1945.

Some 100,000 African soldiers were taken from British colonies to fight in the jungles of Burma against the Japanese. They performed heroically in one of the most brutal theatres of war, yet their contribution has been largely ignored, both in Britain and their now independent home countries.

In the villages of Nigeria and Ghana, these veterans are known as 'the Burma Boys'. They brought back terrifying tales from faraway lands. Few survived, even fewer are alive today.

Al Jazeera's Barnaby Phillips travels to Nigeria, Burma and Japan to find a Nigerian veteran of the war and to talk to those who fought alongside him as well as against him. He even finds the Rohingya family that saved the life of the wounded veteran in the jungles of Myanmar.

Watch the Video




The laws set to criminalize peaceful dissent continue to reign in the Thein Sein regime, marking the month of August. Reports emerged that two youths were arrested and allegedly tortured for having three posters under their motorbike seat calling for the release of political prisoners. This is not unlawful, especially in light of recent calls by the Parliament requesting the release of political prisoners. Approximately 430 political activists are currently behind bars because of this oppressive law that dates back to the British colonial era, allowing for arbitrarily detention and arrests of activists.

The practice of arbitrarily extending sentences continued in August, with Sithu Zeya appearing in court to face further charges under the Electronic Transactions Act. The 23 year old DVB reporter, currently serving an 8 year sentence, was brutally tortured both during interrogation and in Insein prison, where he was placed in a military dog cell for not following prison regulations.

Updates on the case of Nay Myo Zin, former army captain turned charity worker, reveal the particular contempt in which defecting military personnel are held in. Nay Myo Zin was handed a 10 year sentence for discussing the merits of national reconciliation in an e-mail to a friend overseas. His rights to a fair trial were egregiously violated on a number of counts, beginning with his initial arrest in April without a warrant. Further, Nay Myo Zin’s health rapidly deteriorated since then, strongly hinting he has been tortured. This does not come as a surprise – as former government and military officials who begin to work towards to democracy are subjected to the most brutal torture. His lower vertebrae are shattered and he is also said to have a broken rib, leaving him unable to sit, walk or stand. His requests for external hospitalization have been denied on numerous occasions, forcing him to attend court while lying on a hospital stretcher. Nay Myo Zin’s sentence comes just one day after the conclusion of UN Special Rapporteur Quintana fact-finding mission to Burma, confirming the regime’s absolute insincerity towards achieving national reconciliation.

These cases are a far cry from Thein Sein’s open invitation to all Burmese exiles to return home, saying they will be received with a “benevolent attitude.” The military-backed regime escalated campaigns to court the international community, granting Quintana a 5-day visa into the country for the first time in over a year. He had since been denied entry immediately following his suggestion for an independent investigation into crimes against humanity at the UN General Assembly. During his most recent tour, Quintana was allowed to visit Insein Prison and meet with prisoners , including Nyi Nyi Tun, placed in a military dog cell for his perceived role in organizing a hunger strike, and Phyo Wai Aung, held in solitary confinement since his initial imprisonment over a year ago, and Sithu Zeya. In his concluding press conference, Quintana reiterated his calls for release of political prisoners while raising concerns of the deteriorating prison conditions, including the use of forced labor and prolonged solitary confinement.

The lack of independence and impartiality of the judiciary system was also an issue of major concern to Quintana, who called for “accelerated” efforts to respect the rule of law. The previously mentioned cases coupled with the recent cases of a human rights defender lawyer, Tin Aung Tun, having his license revoked and the enforced disappearance of Man Nyein Maung, a Karen National Union leader, reflect a continued campaign of persecution designed to stop all political activities that oppose the ruling regime. Parliamentary efforts this month to reform the grievously outdated Prison Act and to revoke the crippling 1950 Emergency Provisions Act were immediately rejected. Thein Sein’s international charm campaign thus rings hollow, as the laws that detain activists and criminalize political and peaceful dissent remain solidly in place.

--
Thanks N Regards,
Assistant Association for Political Prisoners (Burma)
Office Ph: 66(၀)55-545495

"There can be no national reconciliation in Burma, as long as there are
political prisoners."

AAPP Monthly Chronology August 20111





ၿမန္မာ႔စြယ္စံုက်မ္းနဲ႔ ရိုဟင္ဂ်ာ (Rohingya in Myanmar Encyclopedia)

ၿမန္မာ႔ သမိုင္းမွာ မက္ခရာ မင္းသားၾကီးဆိုတဲ႔ အမည္နဲ႔ မင္းသားႏွစ္ပါးရွိပါတယ္။ ၿမန္မာ႔ အဘိဓါန္ကို ခ်ားလ္လိန္း နဲ႔ အတူ ၿပဳစုခဲ႔တဲ႔ မင္းသားၾကီးက ပထမ မက္ခရာ မင္းသားၾကီး ၿဖစ္ပါတယ္။ ဘိုးေတာ္ဘုရား (ဗဒံုမင္း) နဲ႔ ေၿမာက္နန္းမိဖုရား သီရိမဟာ ရတနာေဒ၀ီတို႔က ေန ၁၁၅၃ ခုႏွစ္ နတ္ေတာ္လဆန္း ၁၅ ရက္ေန႔မွာ ဖြားၿမင္ခဲ႔တာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ငယ္နာမည္ ေမာင္ၿဖိဳးလို႔ ေခၚၿပီး အေလာင္းမင္းတရားၾကီးနဲ႔ ရုပ္ခ်င္း ဆင္တယ္လို႔ ဆိုၾကပါတယ္။ စာေပကို အလြန္တရာ လိုက္စားခဲ႔ၿပီး က်မ္းေပါင္း ၂၀၀ ေက်ာ္ကို ၿမန္မာဘာသာကို ၿပန္ဆိုခဲ႔ပါတယ္။

 Download PDF :(9A)  Click here





Click on Image to View Larger










    • Rohingya Exodus