Latest Highlight

RB Channel


WASHINGTON — IMF economists will visit Myanmar to help modernize its complicated exchange rate system, an official said Wednesday, in a sign that the country's new government is seeking economic reforms.

A technical team from the International Monetary Fund will visit the country also known as Burma in the second half of October, said Gita Bhatt, a spokeswoman for the Washington-based financial institution.

"We have received a request from the authorities in Myanmar to help them prepare to modernize their exchange rate system and lift restrictions on the making of payments and transfers for current international transactions," she said.

She declined further details on the trip. But the state-run New Light of Myanmar newspaper said that authorities had reached out to the IMF and sent trainees overseas to reform the exchange rate, calling it a top priority.

The "problem of exchange rate gap, main barrier to international trade, will be solved along with the proper evolution of market economy," the newspaper quoted Finance Minister Hla Tun as saying.
Myanmar maintains multiple exchange rates, with the kyat currency's official value -- which the public sector is required to use -- set far above the market level. Myanmar restricts its nationals from obtaining foreign currency.

A 2008 working paper by two IMF economists, which does not necessarily represent the views of the fund, found that Myanmar's losses in efficiency due to the exchange rate system were equivalent to 14 to 17 percent of its economy in 2006-2007.
Myanmar is a member of the IMF and economists from the fund generally visit once a year, Bhatt said. The last formal consultation was in February 2010.

The military has ruled Myanmar since 1962, but the country nominally switched to civilian leadership earlier this year after November elections chose a new national assembly.
The opposition, led by Nobel laureate Aung San Suu Kyi, and the United States have voiced disappointment with the pace of reforms and believe the changes are primarily cosmetic, with the military still in charge.

The United States maintains economic sanctions against Myanmar, including its key gem industry, due to human rights concerns including the army's alleged use of forced labor and rape in its campaigns against ethnic minority fighters.

Credit :AFP

By Andrew Marshall>>>



Democracy leader Aung San Suu Kyi makes an appearance at Burma's administrative capital, Naypyidaw, for a meeting with President Thein Sein on

The Slow Thaw of Burma's Notorious Military Junta
A cabal of military men has ruled Burma for nearly half a century, often with unfathomable cruelty. But recent events have made Burma watchers wonder if change is coming. Democracy leader Aung San Suu Kyi, who was released from house arrest last year, made her first trip outside Rangoon in August. She was greeted by enthusiastic crowds and not, as she was in 2003, by the junta's thugs. When she left Rangoon again, this time for a one-hour talk with President Thein Sein in Naypyidaw that left her feeling "happy and satisfied."

Is one of the world's oldest military regimes finally taking baby steps toward reform? Even the experts seem split. "There is still no evidence of a wish to embrace real democracy," says Andrew Selth, a research fellow at Australia's Griffith University. "But it has to be admitted that Burma's new government is demonstrating a degree of flexibility many commentators did not expect." Here are five signs that the junta is reforming — and five reasons for caution. (See photos of Aung San Suu Kyi's release from house arrest.)

THE GOOD NEWS:

1. The New President
Thein Sein was handpicked by retired general Than Shwe but is no tyrant himself. He is "committed, not driven by personal interest, as well as modest and approachable," says analyst Richard Horsey, a former U.N. official in Burma. "[He is] proactively seeking inputs and signaling that there are no taboos in discussions with him." Thein Sein has been wishfully compared to South Africa's apartheid-era President F.W. de Klerk, with Suu Kyi his Nelson Mandela.

2. Aung San's Reappearance
Burma's independence hero is also Suu Kyi's late father, which is why the regime removed his face from bank notes and public places. But Aung San's youthful portrait dominated the room in which his daughter was greeted by Thein Sein — another sign the President is "his own man," says Horsey.

3. An Insein Prison Visit
U.N. human-rights investigator Tomás Ojea Quintana was allowed into Rangoon's most notorious jail to talk with political prisoners. He also met Suu Kyi and government officials.

4. A Slightly Freer Media
Government censors are usually unforgiving. But when True News Journal mistakenly referred to Suu Kyi as "President" in a recent cover story, it got off with just a warning. Newspapers are free to run photos of the Nobel laureate, although she can't be shown giving speeches. (Read "Aung San Suu Kyi: Burma's First Lady of Freedom.")

5. Thein Sein's Choice of Chief Economic Advisor
Among the technocrats on the President's advisory board is U Myint, a respected economist and a friend of Suu Kyi.

THE BAD NEWS:

1. The New President
President Thein Sein is a puppet of Than Shwe, say some critics, and is cynically co-opting Suu Kyi to take pressure off the military and prolong its pre-eminence. "Finding an F.W. de Klerk–like figure among Burma's military rulers is like searching for a needle in a haystack during a power outage on a pitch black night," wrote Maung Zarni, a visiting fellow at the London School of Economics and Political Science, on the Democratic Voice of Burma website. (Read about whether Burma's strongman Than Shwe is really retired.)

2. Insein Jail
Conditions inside Insein jail remain horrific. Interrogators extract confessions with sleep and food deprivation, beatings and "the burning of bodily parts, including genital organs," reported U.N. envoy Quintana. And activists claim the regime still holds nearly 2,000 political prisoners, including 225 monks.

3. The Continued Persecution of the National League for Democracy
One member of Suu Kyi's party, Aung Hla Myint, was recently sentenced to 16 months in prison for traveling outside his hometown in central Burma.

4. Raging Civil Wars
Ongoing counterinsurgency operations by the Burmese military have displaced 50,000 people in Karen, Shan and Kachin states this year, claims Human Rights Watch. The New York City–based group believes the military's torture of convict porters, who are sometimes forced to trip landmines, constitutes a war crime.

5. The Runaway Kyat
Burma's currency is rapidly appreciating against the dollar, which punishes exporters and farmers. Poor economic conditions sparked popular uprisings in 1988 and 2007, and could do so again. This, say critics, is what really drives Burma's generals: fear of unrest, not desire for reform.


Read about Senator John McCain's visit to meet Aung San Suu Kyi.
Read about Obama's meeting with Thein Sein.

Credit : Time
The UN Special Rapporteur on Human Rights in Burma says there is a contradiction between the promises of reform being made by the government and the reality of the situation.

Tomas Ojea Quintana spent five days in Burma, the first time he's been given a visa since February last year. 

He says there is currently a window of opportunity for change, but thinks there have been few concrete signs of meaningful reform. 

Mr Quintana once again called for political prisoners to be released and warned any exiles who take up the invitation of the President's invitation to return to the country may face the risk of arbitrary arrest.

Presenter: Liam CochraneSpeaker: Tomas Ojea Quintana, UN Special Rapporteur on Human Rights in Burma

QUINTANA: The government has taken a number of steps that has in my opinion the potential for the improvement of human rights. The problem is that we need to see concrete actions from the government so that those steps are translated into reality.

COCHRANE: And one of the big outstanding issues is political prisoners. Do you believe that we're seeing constructive moves to free political prisoners?

QUINTANA: During my five day mission to the country I had several meetings with all authorities concerned; Home Minister first, Minister of Defence, Foreign Minister, even the presidential advisory board. With all of them I called for the release of prisoners trying to make them understand that the whole international community, including the Secretary General of the United Nations, Mr Ban Ki Moon, but also the General Assembly, the Human Rights Council, and even ASEAN members, neighbouring countries from Myanmar have been calling for the release. Now I do not have at the moment any concrete information or sign that the government is willing at this moment to proceed with this international obligation.

COCHRANE: You also visited the notorious Insein Prison where many of the political prisoners are held. What were your impressions there?

QUINTANA: Yes I met seven prisoners of conscience, all of them according to my opinion. persecuted for just expressing their own ideas. There is one for example who was just incarcerated because they sent a letter to the Secretary General of the United Nations, only for that reason he was put in prison. Let me also tell you about a girl who was also incarcerated just because of the political activities of her father. Her father was also in jail, her brother was also in jail and she was also in jail. These people deserved to be released according to their own human rights and the situation. There are many, many prisoners in Myanmar who deserve at this moment to be released, so this process towards democracy that the government is claiming they are facing, has (to be) real meaningful.

COCHRANE: It's been reported that some of the prisoners are used for forced labour for the military, mostly as porters. Was this something that you raised with government officials?


QUINTANA: I specifically raised the issue with the Minister of Defence. The government, and in this case the Minister of Defence categorically denied that the military used prisoners and even villagers as porters, and here there is a serious contradiction because my assessment according to information that I have been receiving, is that the government is still using widespread porters across the country.

COCHRANE: The Burmese government recently invited exiles to return home, those who had been advocating for democracy outside of the country. Do you believe that they would be at risk of being arrested if they did return?

QUINTANA: The situation is that those who at this moment may decide to express their opinions against authorities may face the risk to be arrested arbitrarily.

COCHRANE: You were also able to meet with Aung San Suu Kyi this time around. Was she broadly optimistic about the changes that are occurring in the country?

QUINTANA: I won't speak on her behalf. My impression is that there is a window of opportunity in the country. The challenge is if this window of opportunity brings real change in the near future, there is not enough time while people are suffering human rights abuses. So this opportunity has to be translated immediately into action.

Listen the interview :click here

Desperate for international legitimacy, Burma’s new president has been keen to give the impression of change in the country. ASEAN shouldn’t be fooled.


In May, I wrote in The Diplomat how Burma’s new dictator had experienced a tough start to his presidency. Rigged elections held last November, and then the release of Aung San Suu Kyi, were part of a plan by the dictatorship to gain acceptance by the international community. When Burma’s new parliament opened and Thein Sein made a grand speech promising change, he was undoubtedly hoping that his government would finally gain the legitimacy it craves. 

But things didn’t go according to planned. First, the United States, the European Union, and Canada refused to relax economic sanctions. Then came the blow that must have hurt most of all: the Association for Southeast Asian Nations delayed a decision on whether Burma could assume chairmanship of the organisation when its turn comes in 2014.
Now Thein Sein is back with Plan B, a new charm offensive designed to create the impression of change, while so far not making any actual changes at all. A flurry of new initiatives took place over the summer. Talks were held with Aung San Suu Kyi, first with Aung Kyi, a specially assigned liaison minister, and then with President Thein Sein himself. Slogans attacking exiled media organisations were dropped from state-owned newspapers, Aung San Suu Kyi was allowed to travel outside Rangoon, political exiles were told they could return home, and there was an offer of a ceasefire to armed ethnic political groups.
Then, last week, the UN Special Rapporteur was allowed back into Burma, after effectively being banned after calling for the United Nations to establish a commission of inquiry into possible war crimes and crimes against humanity in Burma. In a masterstroke, he was taken to the new parliament, a move seen by many as conferring legitimacy on that powerless rubber stamp affront to democracy.

These series of initiatives have generated great excitement in diplomatic circles and in the media. But if one goes through them one by one, two extraordinary things stand out. First, not one of these initiatives is substantive, and, second, not one of them is even new.
Aung San Suu Kyi and Burma’s democracy movement have identified three top priorities for change: the release of political prisoners, a nationwide ceasefire and genuine dialogue. Despite all the recent initiatives, and all the positive attention they’ve received, not one political prisoner has been released, and indeed two more were sentenced last week. Thein Sein’s government has been breaking ceasefire agreements, not making new ones, and there have been talks but still no dialogue process.

For those of us who have followed Burma for many years, there’s also an eerie sense of déjà vu. Thein Sein hasn’t taken any steps that his predecessors Than Shwe or Ne Win hadn’t already taken. They didn’t lead to change then, and they should be treated with scepticism now. The only thing that is new is that these initiatives have come so close together.
This haste could be explained by Thein Sein’s desperate desire to win the ASEAN chairmanship. Plan B appears to be presenting the impression of change, without doing anything at all different.

In May, I argued that ASEAN could use the chairmanship as an opportunity to force Thein Sein to make small steps toward real reform. That opportunity is still there today. ASEAN didn’t accept the elections and release of Aung San Suu Kyi as substantive change and it shouldn’t accept this charm offensive as substantive change either.

ASEAN must hold its ground and force Thein Sein to resort to Plan C, namely actual substantive steps, such as the release of political prisoners. ASEAN can offer Thein Sein what he wants, and that’s far too much leverage to be given away cheaply.

Baroness Glenys Kinnock is Chair of the All-Party Parliamentary Group for Democracy in Burma, in the British Parliament. She is a former minister in the British Foreign Office and a former MEP.

Credit : The Dilpomat
ဘဂၤလာေဒခ်္႕ အစိုးရက သူႏိုင္ငံအတြင္း ေရာက္ရွိေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားကို လက္ခံ ယူရန္ ျမန္မာ အစိုးရႏွင့္ ေဆြးေႏြးရာတြင္ ျမန္မာဘက္က အျပဳသေဘာ တုန္႕ျပန္ခဲ့သည္ဟု ေက်ညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ေသာ္လည္း အဆိုပါကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး အစိုးရပိုင္ ျမန္မာ သတင္းစာမ်ားတြင္ တလံုး တပါဒမွ် ေဖၚျပထားျခင္း မရွိေၾကာင္း သိရသည္။ 




ႏွစ္ဘက္ ကုိယ္စားလွယ္မ်ား ေနျပည္ေတာ္ ႏိုင္ငံျခားေရး ၀န္ၾကီးဌာနတြင္ ေဆြးေႏြး ေနစဥ္။ၾသဂတ္စ္လ ၂၈ ရက္ေန႕ထုတ္ ျမန္မာ အစိုးရပိုင္ သတင္းစာတြင္ ေဆြးေႏြးပြဲ၏ တျခား အေၾကာင္းအရာမ်ားကို ေဖၚျပေသာ္လည္း ဘဂၤလာေဒခ်္႕တြင္ ေရာက္ရွိေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ား ျပန္လက္ခံေရးကိစၥကို တစံုတရာ ေဖၚျပထားျခင္း မရွိေခ်။ 

ျမန္မာ သတင္းစာမ်ားက " ေဆြးေႏြးပြဲ၌ ႏွစ္ႏိုင္ငံကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ ေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ဆက္ဆံေရးႏွင့္ ႏွစ္ႏိုင္ငံအၾကား ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေနသည့္ ကုန္သြယ္ေရး၊ လယ္ယာစိုက္ပ်ိဳးေရး၊ စြမ္းအင္၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္စီမံကိန္း၊ သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရး၊ ဆက္သြယ္ေရး၊ သတင္းႏွင့္နည္းပညာ၊ ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္ ခရီးသြားလုပ္ငန္းစသည့္ နယ္ပယ္က႑မ်ားတြင္ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္မႈ တိုးျမႇင့္ေရး၊ ကုလသမဂၢႏွင့္ အျပည္ျပည္ ဆိုင္ရာအဖြဲ႕အစည္းမ်ား နယ္ပယ္တြင္ ပိုမိုပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္ေရး ကိစၥရပ္မ်ားကို ရင္းႏွီးပြင့္လင္းစြာ အျမင္ခ်င္းဖလွယ္ ေဆြးေႏြးခဲ့ၾကသည္" ဟု ေဖၚျပသည္။ 

ေဆြးေႏြးပြဲကို ေနျပည္ေတာ္တြင္ ၾသဂတ္စ္လ ၂၅ ရက္ေန႕က ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။ ျမန္မာဘက္မွ ႏိုင္ငံျခားေရး ဒု၀န္ၾကီး ဦးေမာင္ျမင့္ ဦးေဆာင္ေသာ ကုိယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕က တက္ေရာက္ခဲ့ျပီး ဘဂၤလာေဒခ်္႕ဘက္မွ ႏိုင္ငံျခားေရး အတြင္းဝန္ မစၥတာမိုဟာမက္ မီဂ်ာရူးခါးရားစ္ ဦးေဆာင္ေသာ ကုိယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕ တက္ေရာက္ခဲ့သည္။

ယခု ေဆြးေႏြးပြဲမွာ ပဥၥမအၾကိမ္ေျမာက္ ျမန္မာ-ဘဂၤလားေဒ့ခ်္ ႏွစ္ႏိုင္ငံ ႏိုင္ငံျခားေရး ဝန္ၾကီးဌာနမ်ား အၾကား ဒုတိယဝန္ၾကီး၊ အတြင္းဝန္ အဆင့္ ညိႈႏိႈင္းေဆြးေႏြးပဲြ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

ဘဂၤလာေဒခ်္႕ အစိုးရမွ သူႏိုင္ငံတြင္ ၀န္ထုတ္ ၀န္ပိုး ျဖစ္ေနေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားကို ျမန္မာ ႏိုင္ငံသို႕ ျပန္ပို႕ေရးကို ျမန္မာႏွင့္ ေတြ႕ဆံု ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းတြင္ တင္ျပ ေျပာဆိုေသာ္လည္း ျမန္မာဘက္က လက္ခံလိုေၾကာင္း သံတမန္နည္းအရ ေျပာဆိုရံုမွ အပ လက္ေတြ႕တြင္ တစံုတရာ အေကာင္ အထည္ေဖၚ ေဆာင္ရြက္ျခင္း မရွိေၾကာင္း သိရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံမွ မြတ္ဆလင္ ဒုကၡသည္မ်ားကို လက္ခံထားရာ ေကာ့ေတာ ပေလာင္ ဒုကၡသည္ စခန္းမွ ဒုကၡသည္ တစ္ဦးအား ျမန္မာႏိုင္ငံ အစိုးရမွ အခုအခါ ဒုကၡသည္မ်ားကို ျပန္လည္ လက္ခံရန္ ေျပာဆိုေနျပီ ျဖစ္သျဖင့္ ျပန္လိုပါသလားဟု ေမးျမန္းရာ သူက ယခုလိုေျပာသည္။ 

" ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ျမန္မာအစိုးရက ျပန္ လက္ခံမယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ မယံုဘူး။ အကယ္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ျမန္မာႏိုင္ငံကို ျပန္ပို႕မယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ႏိုင္ငံသား အျဖစ္ အသိအမွတ္ ျပဳရမယ္။ ဟိုေရာက္ရင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လယ္ေျမေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ျပန္ေပးရမယ္။ လြတ္လပ္စြာ ခရီးသြားလာခြင့္ ျပဳရမယ္။ ဒီလို အခ်က္ေတြရမွ ျပန္မယ္။ မဟုတ္ရင္ မျပန္ႏိုင္ပါဘူး" ဟု ေျပာသည္။ 

ျမန္မာႏိုင္ငံမွ ေရာက္ရွိေနေသာ ဒုကၡသည္မ်ားကို ဘဂၤလာေဒခ်္႕ အစိုးရက သူ႕ႏိုင္ငံ အတြင္း မထားလိုေသာ္လည္း ျမန္မာ အစိုးရမွ လက္ခံယူရန္ စိတ္ဆႏၵ မရွိျခင္းႏွင့္ ဘဂၤလာေဒခ်္႕ကို ေရာက္ရွိေနသာ မြတ္ဆလင္ ဒုကၡသည္ အမ်ားစုကလည္း ျပန္လို စိတ္ မရွိျခင္းေၾကာင့္ အဆိုပါ ဒုကၡသည္ ျပန္ပို႕ေရ ျပႆနာမွာ ေျဖရွင္း၍ မရဘဲ ဆယ္စုႏွစ္ႏွင့္ ခ်ီျပီး လိပ္ခဲတည္းလည္း ျဖစ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ 


Credit:နိရဥၹရာသတင္း
By AHUNT PHONE MYAT
Insein Jail, Rangoon (Google earth)
 
A proposal submitted to the People’s Parliament by Thingangyun township MP, Thein Nyunt, to reform the Prison’s act, has been rejected by the speaker of the house because the speaker said the Home Ministry was already drafting a revised Prisons Act.
While no discussion of an amnesty has taken place, despite reports to the contrary in the state mouth piece the New Light of Myanmar.
The Prisons Act proposal by Thein Nyunt intended; “to provide necessary arrangements for drafting a bill of the Prisons Act, which is agreeable to the 21st century and guarantee human dignity and to introduce the bill to the third regular session of the first Pyithu Hluttaw”.
Pe Than, People’s Parliament representative of Arakan State’s Myebon township told DVB that;
“There were six non-USDP representatives who discussed in favour of [Thein Nyunt’s proposal] and three USDP representatives argued against it. The Home Affairs minister said his ministry was already preparing to submit the bill in the parliament and the [parliament] speaker decided to only keep a record of U Thein Nyunt’s proposal without giving him a chance to argue back,” said Pe Than.
Whilst on Home Affairs Minister, Lieutenant General Ko Ko’s discussion on the bill, Pe Than added that;
“It is not yet revealed which sections [of the prisons act] will be changed – he just spoke generally and said that there have been preparations to change some, if not all, sections in the law regarding the worst situations such as issues with food, accommodation, solitary confinement, transferring of inmates to remote prisons, inmates not being allowed to get medical assistance or to read books and newspapers, non-judicial punishment by prison officials.”
There will be concern that the Prisons Act revision by the Home Ministry will therefore not carry the necessary legislation that prevents torture and inhuman treatment of prisoners as critics and former inmates allege is routine in Burma’s prison system.
Thein Nyunt said: “We have to shine a spotlight and ensure, when the parliament discusses this new prisons act, that it is in accordance with the article 44 of the constitution, that; No penalty shall be prescribed that violates human dignity and also the United Nations’ Declaration of Human Rights, that states that; No one shall be subjected to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment.”
A question regarding prison laws was also raised in the National Parliament yesterday where regional judges are to continue to submit prison reports to the Union Supreme Court as provided in the 1962 Prisons Act.
Upholding any law, debated in parliament or not, will continue to be problematic with the rule of law seemingly ignored as trials take place behind closed doors and with judges like the vast majority of MPs are appointees of the military, and seriously lacking in autonomy.
Link:   :http://www.dvb.no/news/17351/17351
By AHUNT PHONE MYAT

A proposal in the People’s Parliament made by Thingangyun township’s representative Thein Nyunt to revoke the 1950 Emergency Provisions Act has been rejected by a vote in parliament yesterday.
Independent MP Thein Nyint submitted a proposal to the People’s Parliament to abolish the 1950 Emergency Provisions Act, that was adopted under the pretext of an on-going civil war at the time, along with criminal laws relating to it.
His proposal was discussed by four Union Solidarity and Development Party (USDP) representatives and the parliament voted on whether to accept it or not – the results showed there were 336 votes against, 8 in favour and 41 abstaining votes, said representative Pe Than of Myebon township in Arakan State.
“All parliament representatives who discussed about the proposal spoke out against it and the Union Minister Ko Ko insisted that it should be rejected,” said Pe Than.
When the parliament’s speaker asked for U Thein Nyunt’s opinion, he called to parliament to go for a vote ‘democratically’ so the parliament conducting a voting by headcount.
“All 336 representatives from the military and the USDP stood against the proposal,” said Pe Than.
Thein Nyunt said he; “happily accepted the loss.”
He said he understood the rejection of his proposal showed that the situation with the civil war back in 1950 is still continuing, citing discussions by two USDP representatives from Karen State’s Myawaddy and Kachin State.
“According to their discussion, the country is not yet at peace – there are still external and internal destructive elements – so it is necessary to have the [emergency act] under security concerns,” said Thein Nyunt.
The parliament is overwhelmingly dominated by the military either serving or retired, with 25% of seats reserved automatically for the military and alleged widespread vote rigging in favour of the military proxy party the USDP.
The 1950 Emergency Provisions Act and relating criminal laws were passed by a parliament while the country was wracked by civil war as communists and Karen secessionists fought with the Burmese state. Critics allege that it is widely used by the Burmese government to persecute political activists and journalists.
Article 5 of the law makes it illegal to; “spread false news” or to “to rally people” or “to make the public lose trust in the State’s economy.”
Link:   :http://www.dvb.no/news/parliament-rejects-reform-of-emergency-act/17366



In the 1911 census, the Rohingyas were included with the Indian population as an ethnic group Indian origin. The reason given was that they looked more like Indians than like Burmese. On the other, the census of 1921 mentions the Rohingyas as really Arakanese. But so close to Indians that "the phenomenon is as much an annexation of India.... 44However, these census anomaly of counting the Rohingyas as Indians no doubt contributed to the present controversy over the Rohingyas origin in Burma. But the Rohingyas claim that in terms of their culture they are neither Indian nor Burmese. A British army officer, who served in the Arakan front during the Second World War remarked about the ethnic character of the Arakan Muslims as follows:

How the shameless Immigration Minister of Thien Sein's Govt. U Khin Ye answered the question of USDP MP Zahid Rhaman Tay Win, A Rohingya elected from Constituency 7 Arakan. Read as below newspapers.

Newspaper in English : click here
Newspaper in Burmese :click here







Myanmar Ahlin


Kyaymon

NewLight of Myanmar

Source: alertnet // Emma Batha
Stateless Rohingya children attend an English class in the Malaysian capital Kuala Lumpur, August 16, 2011. Rohingyas are an ethnic minority originating from Myanmar, but in 1982 Myanmar passed a law which made it impossible for them to get full citizenship. Many have fled to other Asian countries. Some live as refugees, others as illegal migrants. REUTERS/Bazuki Muhammad
This story is part of an AlertNet special report on statelessness
LONDON (AlertNet) - Tuesday marks the 50th anniversary of the 1961 Convention on the Reduction of Statelessness. Maureen Lynch, an expert on statelessness, explains the plight faced by people who have no country to call home.

What does being stateless mean?
Stateless individuals live and die as almost invisible people. According to the 1954 Convention, a stateless person is someone who has no legal tie to any government, which means they don’t have any of the protection or rights associated with citizenship.  It affects most rights we take for granted – an identity, basic education, access to health, freedom of movement, the right to own property, even something like a cell phone. It affects people across their entire life span.
Why has there been so little attention paid to stateless people?
It’s very hard to paint a mental image of statelessness. When you say the word ‘refugee’ we can picture it in our minds. But when you say the word ‘stateless,’ until you’ve met someone who is stateless, and even afterwards, it’s hard to get your mind around the concept and how it impacts a person’s life. And statelessness can be complicated. Many cases are just not so simple to solve. There may be elements of deeply ingrained discrimination, whether racial, religious or ethnic.
What stands out among the stateless people you have met?
One of the most painful things to witness in the case of statelessness is the way it denies a person the chance to develop. I’ve met people with untapped talents and amazing potential who want to help the country where they believe they are citizens. Being denied the ability to contribute, and seeing their life going to waste is one of the most disturbing things. It’s heart-wrenching actually because they could do so much for the global good.
One story that comes to mind is the denationalised Kurds in Syria.  One highly educated man I met hauls refrigerators on his back. A trained lawyer was selling tea on the street.  And a promising young athlete was forced to borrow a friend’s name and ID to compete.
What is available to protect them?
Each context is slightly different, but generally speaking there are not a lot of protections.
One of the challenges with statelessness is that these people don’t have a voice – particularly a political voice – because they are afraid of making their situation even worse. So they can’t even speak for themselves in a way we would find among other marginalised populations.
We saw in the case of Bangladesh, for example, that it took well into the third decade of the Bihari, or the Urdu speaking population, for the young people to be able to say, ‘this is where I was born, this is the language I learned to speak and this is my country.’ And they were able to find someone to represent them in court.
But in so many cases you can’t take nationality issues to the courts. That is the problem in Kuwait for the bedouns (stateless Arabs).
Which countries are you watching right now?
The UNHCR (U.N. refugee agency) is closely monitoring developments in Sudan to guard against a stateless situation arising following South Sudan’s independence.
The United States is also paying very close attention to this. The main concern is for individuals from the South living in the North. It could be that the North says, ‘you have your own country now, we’re not going to let you be nationals of this country.’
There’s also more attention being paid to statelessness in the United Kingdom because of what’s happening with failed asylum seekers who can’t be returned to the country they came from – either because that country refuses them as a national or for other reasons – so they are left de facto stateless.
What should governments be doing?
Governments must uphold the nationality rights of everyone – to recognise citizenship in cases where it should be recognised, and at least as a minimum to evaluate cases where it is unclear.
They must also work towards gender equality in nationality laws – that’s another huge one. In many countries women can’t pass on their nationality to their children. Governments must also ensure birth registration of all children. That not only reduces statelessness, it’s also a means of prevention.
What else must be done?
Governments must ensure access to education for all people, including stateless people.
We should also pay particular attention to trafficking. People can either be trafficked because they are stateless, or become stateless because they are trafficked.
Detention is another issue that is often overlooked. People who are stateless and detained are doubly invisible. They have even less of a voice. Very little is known about their situation. I don’t think anyone has an estimate as to how many are behind bars. That’s part of the problem. And there is almost no one focusing on that.
Which cases of statelessness are the most pressing?
It’s very difficult to put one group in front of another. Because statelessness affects different populations in different ways, it’s very hard to compare. Large stateless groups such as the Rohinyga certainly warrant special attention, as do groups like the Kuwaiti bedoun who can’t take their case to the court. We have an extra responsibility to work on their behalf.
As told to Emma Batha.
Maureen Lynch is affiliated to the International Observatory on Statelessness. Previously she was Senior Advocate for Statelessness Initiatives at Refugees International.

Link:   :http://www.trust.org/alertnet/news/qa-why-statelessness-destroys-lives-expert
The European Parliamentary Caucus on Burma calls upon the European Union to officially support a United Nations Commission of Inquiry into war crimes and crimes against humanity, and include its establishment in the United Nations General Assembly resolution on Burma. The Burma resolution is drafted by the EU.

The creation of such an Inquiry was recommended by the United Nations Special Rapporteur on Burma in March 2010. The European Parliamentary Caucus on Burma is deeply concerned about the failure of the EU to endorse and act upon this recommendation, despite the apparent increase in human rights abuses in Burma.

For decades the dictatorship in Burma has acted with impunity, committing gross violations of international law. Abuses taking place include military attacks against civilian villages, arbitrary detention and torture, rape and gang rape, including child rape, forced labour, forced relocation, denial of humanitarian assistance, and many others.

As twenty previous UN General Assembly resolutions testify, the United Nations is fully aware that these actions have been taking place, yet has taken no practical steps to put an end to them.

The European Parliamentary Caucus on Burma is concerned that the continuing failure of the European Union to support a UN Inquiry is encouraging the dictatorship to continue to believe it can act with impunity.

The European Parliamentary Caucus on Burma reminds European governments that they have repeatedly been lied to and deceived by the dictatorship in Burma. Promises of reform have never been delivered. The promises made to visiting diplomats still stand in stark contrast to their actions.

As the recent Arab Spring should have taught us, when dealing with brutal dictatorships, policies of appeasement and pursing reforms through gentle persuasion do not work. The European Union must take a united, robust and principled stand in support of human rights and democratisation in Burma.

မေလးရွား၏ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ အစီအစဥ္အရ တရား၀င္ ၊ တရားမ၀င္လုပ္သား မွတ္ပံုတင္ၿပီးသူ ဦးေရ တစ္သန္းေက်ာ္ထဲတြင္ ျမန္မာဦးေရမွာ စတုတၳအမ်ားဆံုးျဖစ္

6483
မေလးရွားသံ႐ံုး ဗီဇာဌာနတြင္ ေစာင့္ဆုိင္းေနသူအခ်ဳိ႕ကုိ ေတြ႔ရစဥ္
မေလးရွားႏုိင္ငံ၏ ဇူလိုင္လ ၁၃ရက္ေန႔မွ စတင္ကာ လြတ္ၿငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္ အစီအစဥ္အရ ႏုိင္ငံျခားသား တရားမ၀င္ အလုပ္လုပ္ကိုင္ေနထိုင္ၾက သူမ်ားထဲမွ တရားမ၀င္ႏွင့္ တရား၀င္လုပ္သားအျဖစ္ မွတ္ပံုတင္ျခင္း ျပဳလုပ္ေပးခဲ့ရာ ဦးေရတစ္သန္းေက်ာ္ မွတ္ပံုတင္ခဲ့ၾကၿပီး ျဖစ္သည္ဟု သိရွိရသည္။
ထိုပမာဏထဲတြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ သားဦးေရမွာ တရားမ၀င္ ၁၂၅၁၂၄ ဦးရွိေနၿပီး တရား၀င္ ၁၁၁၀၀၅ ဦးျဖင့္ စတုတၴအမ်ားဆံုး ႏုိင္ငံအျဖစ္ မွတ္ပံုတင္ ေလွ်ာက္ထားမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ဟု မေလးရွားႏိုင္ငံ၏ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး ဌာန၏ထုတ္ျပန္ခ်က္ကို ျမန္မာႏိုင္ငံဆိုင္ရာ မေလးရွားသံ႐ံုးမွ တာ၀န္ရွိသူ ကေျဖၾကားေပးခဲ့သည္။
လက္ရွိ မေလးရွားႏိုင္ငံတြင္ ေရာက္ရွိလုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ ႏုိင္ငံျခားသားဦးေရထဲတြင္ အမ်ားဆံုးမွာ  အင္ဒိုနီးရွားလူမ်ဳိးျဖစ္ၿပီး တရား၀င္ အျဖစ္ လာေရာက္ေလွ်ာက္ထားၿပီးသူ ဦးေရထဲ၌လည္း ပထမအမ်ားဆံုး ႏိုင္ငံအျဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့သည္ဟု ထပ္မံ သိရွိရသည္။ မေလးရွားႏုိင္ငံဆုိင္ရာ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရး၏ စာရင္းမ်ားအရ  အင္ဒိုနီးရွားမွာ ၆၁ ရာခိုင္ႏႈန္းျဖင့္ အမ်ားဆံုးတရား၀င္ ေလွ်ာက္ထားမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့ၿပီး ဒုတိယမွာ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ တတိယမွာ နီေပါ၊ စတုတၴမွာ ျမန္မာ တို႔ျဖစ္ၿပီး က်န္ႏိုင္ငံမ်ားမွာ ဖိလစ္ပိုင္၊ ဗီယက္နမ္၊ ပါကစၥတန္၊ ကေမၻာဒီး ယား၊ ထိုင္း၊ တ႐ုတ္၊ သီရိလကၤာႏွင့္ အျခားႏုိင္ငံတို႔မွ ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္ဟု သိရွိရပါသည္။
ထို႔ျပင္ မေလးရွား၌ တရားမ၀င္ ေရာက္ရွိေနသူမ်ားအားလံုးအား တရား၀င္ျဖစ္ေစရန္ မွတ္ပံုတင္ျခင္း ကိုလည္း ၾသဂုတ္လ ၃၁ ရက္ေန႔ထိ ရက္ထပ္မံတိုးခ်ဲ႕ထားခဲ့ၿပီးသတ္မွတ္ ရက္ၿပီးဆံုးလွ်င္ အလုပ္မရရွိေသး သူအား အလုပ္ျပန္လည္ ေပးအပ္သြားမည့္အျပင္ တရားမ၀င္ဆက္လက္ ေနထိုင္သည္ကို စစ္ေဆးေတြ႕ရွိပါက မိခင္ႏုိင္ငံမ်ားဆီသို႔ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ ခံရမည္ကိုလည္း သိရွိရသည္။
“ဒီမွာရွိတဲ့ overstay အခ်င္းခ်င္း မရွိရင္ေခ်းငွားၿပီး မွတ္ပံုတင္ၾကဖို႔ တိုက္တြန္းၾကရတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ ျပန္လာရမွာေလ။ အလုပ္ရွင္တခ်ဳိ႕က ေတာ့ ဒီစနစ္ကိုအားေပးတယ္။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ အခုအခ်ိန္ထိ အလုပ္ရွင္ကို ခြင့္ျပဳေပးေအာင္ မနည္းေျပာေနရတာ ေတြၾကံဳေနရတုန္းပဲ”ဟု မေလးရွား၊ ဂ်ဳိဟုိး၌ေနထိုင္သူ ကိုသူရက ဆိုပါသည္။

Credit :Eleven Media

လာမယ့္ ဒီဇင္ဘာလမွာ က်င္းပဖုိ႔ရွိတဲ့ ကုလသမဂၢ အေထြေထြ ညီလာခံမွာ ျမန္မာႏုိင္ငံကို စုံစမ္းေရး ေကာ္မရွင္ ေစလႊတ္ေရး ကိစၥ ဆုံးျဖတ္ခ်က္ ခ်ႏုိင္ေအာင္ EU ဥေရာပ သမဂၢအဖြဲ႔ အေနနဲ႔ ႀကိဳးပမ္း ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ျမန္မာျပည္ဆုိင္ရာ ဥေရာပ ပါလီမန္ အမတ္မ်ားအဖြဲ႔က ဒီကေန႔ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ တုိက္တြန္း လုိက္ပါတယ္။

Photo Courtesy of Burma Campaign (UK)
ကရင္အမ်ိဳးသမီး မဇိုယာဖန္းသည္ ၿဗိတိန္အေျခစိုက္ Burma Campaign (UK) တြင္ တက္ႂကြစြာ လႈပ္ရွားေနပါသည္။ သူသည္ လုပ္ၾကံခံလိုက္ရေသာ ကရင္အမ်ိဳးသား အစည္းအ႐ံုး (KNU) အတြင္းေရးမႉး ပဒိုမန္းရွာ၏ သမီးလည္း ျဖစ္သည္။ Photo Courtesy of Burma Campaign (UK)

စက္တင္ဘာ လဆန္းပုိင္း အတြင္း EU ဥေရာပ သမဂၢအဖြဲ႔ အေနနဲ႔ ျမန္မာျပည္ဆုိင္ရာ မူ၀ါဒ ေဆြးေႏြးပြဲ ရွိတာေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ ဆိုင္ရာ ဥေရာပ ပါလီမန္ အမတ္မ်ား သမဂၢက အခုလို ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္ တုိက္တြန္း လိုက္တာ ျဖစ္တယ္လို႔ Burma Campaign U.K အဖြဲ႔၀င္ မဇိုယာဖန္းက ေျပာပါတယ္။

 
ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အရပ္သား အစိုးရသစ္ တက္လာၿပီ ဆုိေပမယ့္ ႏုိင္ငံေရး ျပဳျပင္ ေျပာင္းလဲမႈေတြ မျမင္ရေသးသလို စစ္တပ္နဲ႔ ေဒသခံ အာဏာပုိင္ေတြရဲ႕ လူ႔အခြင့္အေရး ခ်ဳိးေဖာက္မႈေတြ ဆက္ရွိေနေသး တာေၾကာင့္ ဥေရာပ ပါလီမန္ အမတ္မ်ား သမဂၢက ျမန္မာႏုိင္ငံ ဆုိင္ရာ ကုလသမဂၢ စုံစမ္းေရး ေကာ္မရွင္ ေစလႊတ္ေရးကို တုိက္တြန္း ေတာင္းဆုိ aနရတာ ျဖစ္ေၾကာင္း အဲဒီအဖြဲ႔ရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ ထဲမွာ ေဖာ္ျပ ထားပါတယ္။ 

Credit :RFA Burmese
Please Click on Image to view Large



(ျမန္မာကို ျမန္မာက ႐ႈတ္ခ်ထိုက္သေလာ)

ေရႊဥေဒါင္း




“ဗမာလုပ္လိုကမွျဖင့္ ဒီလိုခ်ည္းပဲ”၊ “ဗမာေတြကိုက ဘယ္ေနရာမွမေကာင္းပါဘူး”၊ “ဘယ္ေတာ့ျဖစ္ႏိုင္မွာလဲ၊ ဗမာလုပ္ တာကိုး”၊ “ေရႊဗမာေတြကိုက ဘာတစ္ခုမွျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏိုင္တာမ
ရွိပါဘူး” အစရွိေသာ ႏွိပ္နယ္စကား၊ ခ်ဳိးဖဲ့စကား၊ ကဲ့ရဲ႕စကား၊ ႐ႈတ္ခ်စကားမ်ားသည္ မၾကာခဏျဖစ္ေပၚလ်က္ရ...ွိသည္ကို ၾကားမိၾကေပလိမ့္မည္။ ထိုသို႔ေသာ အသံုး အႏႈန္းသည္ အဂၤလိပ္တို႔လက္ထက္တြင္ တစ္ႏွစ္ထက္တစ္ႏွစ္ တိုးတက္လာခဲ့၍ အဂၤလိပ္တို႔ေျပးခါနီး ကာလအပိုင္း အျခားတြင္ အထြတ္အထိပ္သို႔ ေရာက္သျဖင့္ အမ်ားဆံုးသံုးႏႈန္းေျပာဆိုၾကသည္
ဟု ဆိုရေပမည္။



၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းေသာအခ်က္မွာ ထိုစကားကို သံုးႏႈန္းေျပာဆိုေနၾကေသာ သူမ်ားသည္ တ႐ုတ္လူမ်ား လည္းမဟုတ္။ ကုလားလူမ်ဳိးမ်ားလည္းမဟုတ္။ တ႐ုတ္ႏွင့္ ကုလားကျပားမ်ားလည္းမဟုတ္။ ျမန္မာစစ္စစ္ဆိုေသာ လူမ်ား၏ပါးစပ္မွ ထြက္လာေလ့ရွိသည္အတြက္ေၾကာင့္ သာ၍ ၀မ္းနည္းဖို႔ေကာင္းလွ၏။ အခ်ဳိ႕ေသာသူတို႔သည္ ထို စကားမ်ဳိးကို သံုးႏႈန္းၾကေသာအခါတြင္ ၀မ္းနည္းေသာေလသံမ်ဳိးလည္းမပါ။ ထိုကဲ့သို႔ ႏိွပ္နယ္ခ်ဳိးဖဲ့ရျခင္းကိုပင္ အရ သာရွိဟန္လကၡဏာႏွင့္ ေလးေလးနက္နက္ပက္ပက္စက္စက္ ခ်ဳိးဖဲ့ေျပာဆိုရက္သည္ကိုေတြ႕ရပကား ျမန္မာအစစ္ပင္ ဟုတ္ပါေလ၏ေလာဟု ယံုမွားျခင္းပင္ ျဖစ္ရေလာက္ေပ၏။ တ႐ုတ္လူးမ်ဳိးက ျမန္မာအားထိုမွ်ေလာက္ ခ်ဳိးခ်ဳိးဖဲ့ဖဲ့ေျပာ ဆိုျခင္းကို ၾကားရဖူးသည္မရွိ။ ေျပာလွ်င္လည္း ျမန္မာက ခံမည္မဟုတ္။ ကုလားလူးမ်ဳိးက ဤမွ်အထိ ႐ႈတ္ခ်ျခင္းကို ၾကားရဖူးသည္မရွိ။ ၾကားရလွ်င္လည္းျမန္မာက ခံမည္မဟုတ္။ အဂၤလိပ္က ေျပာလွ်င္ ခံႏိုင္ၾကမည္မဟုတ္။ ႐ႈတ္ခ်ေျပာဆိုေနၾကသူမ်ားကား ျမန္မာမ်ားပင္ျဖစ္၏။ တ႐ုတ္သည္ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးအားလည္းေကာင္း၊ ကုလားသည္ ကုလားလူမ်ဳိးအားလည္းေကာင္ ထိုကဲ့သို႔ လူမ်ဳိးလိုက္ခ်ီ၍ ရြတ္ခ်ေျပာဆိုျခင္းကို တစ္ႀကိမ္တစ္ခါမွ် မၾကားခဲ့ရဖူးေခ်။ ျမန္မာလူမ်ဳိးကို ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္သာလွ်င္ ‘မႈိးခ်ဳိးမွ်စ္ခ်ဳိး’ တစ္တစ္ခြခြ လူမ်ဳိးလိုက္ခ်ီ၍ သိမ္းက်ဳံး႐ႈတ္ခ်ေျပာဆိုေနၾက သည္ျဖစ္ရာ ထိုကဲ့သို႔ ႐ႈတ္ခ်ေျပာဆိုေနၾကျခင္း၏ အေၾကာင္းရင္းမွာကား ျမန္မာလူမ်ဳိးကို ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္သာလွ်င္ အထင္အျမင္ေသးသိမ္ေနၾကေသာေၾကာင့္
ျဖစ္ေခ်၏။ မိမိလူမ်ဳိးကို မိမိတုိ႔က ဤမွ်ေလာက္ အထင္အျမင္ေသးသိမ္ စုတ္ပဲ့ေနၾကပါလွ်င္ အျခားလူမ်ဳိးတို႔က အဘယ္မွာ ဆိုဖြယ္ရာရွိပါေတာ့အံ့နည္း။

ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္ ထို႔ကဲ့သို႔ ပက္ပက္စက္စက္ ႐ႈတ္ခ်ကဲ့ရဲ႕ျခင္းခံထိုက္ေလာက္ေအာင္ အကယ္ပင္ ယုတ္ညံ့ သိမ္ဖ်င္း ေသာ လူမ်ဳိးျဖစ္ေလသေလာဟု ေရွးဦးစြာဆန္းစ္ဖို႔လိုေပ၏။ လူအသီးသီးျဖစ္ေစ ဤနယ္သား၊ ထိုနယ္သား၊ ဤျပည္ သား၊ ထိုျပည္သား၊ ဤတိုက္သား၊ ထိုတိုက္သား၊ ေရွ႕တိုင္းသား၊ အေနာက္တိုင္းသား စသည္ျဖင့္ အစုလိုက္အုပ္လိုက္ ေပါင္းစည္း၍ျဖစ္ေစ၊ အေကာင္းအဆိုးဟူ၍ ပိုင္းျခားစစ္ထုတ္လိုက္ေသာအခါ ေကာင္းေသာအရည္အခ်င္းေတြခ်ည္ စုပံု၍ေနေသာ လူဟူ၍လည္းမရွိ။ လူမ်ဳိးဟူ၍လည္းမရွိ။ တိုက္သားဟူ၍လည္းမရွိ။ ဆိုးယူတ္ေသာ အရည္အခ်ဳိးေတြ ခ်ည္ စုပံု၍ေနေသာ လူဟူ၍လည္းမရွိ။ လူမ်ဳိးဟူ၍လည္းမရွိ။ တိုက္သားဟူ၍လည္းမရွိႏိုင္ေၾကာင္
းကို ဦးေခါင္းပါသူဟူ သမွ် ၀န္ခံေပလိမ့္မည္။


● ပ်င္းရိျခင္းႏွင့္ သတၱ၀ါသေဘာ
ယင္းသို႔ျဖစ္လွ်င္ ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္ အျခားလူမ်ဳိးနည္းတူ ေကာင္းျမတ္ေသာ အျခင္းအရာႏွင့္ ညံ့ဖ်င္းေသာ အျခင္းအရာတို႔ ေရာစပ္စုေပါင္းလ်က္ရွိသည္ဟု ဆိုရေပမည္။ အျပစ္အနာဆာကို ေရွးဦးစြာေဖာ္ျပရမည္ဆိုေသာ္ လူမ်ဳိးကြဲမ်ားက အျပစ္ဆိုတတ္ၾက၍ ကၽြႏု္ပ္တို႔ကိုယ္တိုင္ မျငင္းမကြယ္ႏိုင္ေသာ ေျဖာင့္ခ်က္ေပးၾကရမည့္အခ်က္တစ္ခု သည္ကား ပ်င္းရိျခင္းပင္ျဖစ္ေပ၏။ ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္ ကုလားႏွင့္ျဖစ္ေစ၊ တ႐ုတ္ႏွင့္ျဖစ္ေစ ႏိႈင္းစာလိုက္ေသာ္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္လည္လည္လုပ္၍ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ေနထိုင္လိုေသာ စိတ္သေဘာမ်ဳိးရွိတတ္ေၾကာင္းကို ၀န္ခံၾကရေပမည္။ ၎စိတ္သေဘာကိုပင္ ပ်င္းရိသည္ဟူ၍ ေခၚဆိုၾက၏။ ေခၚဆိုလွ်င္လည္း ေခၚဆိုထိုက္ပါေပ၏။ သို႔ေသာ္ ပ်င္းရိျခင္း၊ လံု႔လ၀ီရိယရွိျခင္းစေသာ အျခင္းအရာတို႔မည္သည္ အေၾကာင္းႏွင့္ အက်ဳိးဖန္းတီးစီမံလ်က္ရွိေသာ ဤေလာကႀကီး၌ မူလရင္းအေၾကာင္းမ်ားရွိၾကရမည္သာ
ျဖစ္၏။ သတၱ၀ါဟူသမွ်တို႔၏ နဂိုသေဘာရင္းမွာ တတ္ႏိုင္သမွ် အနည္းဆံုး အလုပ္လုပ္၍ အမ်ားဆံုး စည္းစိမ္သုခ ခံစားလိုၾကၿမဲ ဓမၼတာျဖစ္၏။ တတ္ႏိုင္ခဲ့လွ်င္ အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ လက္တစ္ဖက္ ေျမႇာက္ခါမွ်ႏွင့္ပင္ ၀တ္မႈ၊ စားမႈ၊ ေနမႈ၊ ထိုင္မႈႏွင့္တကြ စည္းစမ္ခံထားမႈအတြက္ပါ လံုေလာက္စြာ ရလိုၾကသည္သာျဖစ္၍ လက္တစ္ဖက္ေျမႇာက္ကာမွ်ႏွင့္ လိုသေလာက္ရခဲ့လွ်င္ လက္ႏွစ္ဖက္ေျမႇာက္လိုေသာ သတၱ၀ါ၍မရွိေခ်။


● ျမန္မာလူမ်ဳိးအျပစ္ေလာ
 ကၽြႏ္ုပ္တို႔ျမန္မာျပည္သည္ အဂၤလိပ္တို႔မ၀င္ေရာက္ဖူးေသးမီတစ္ခါက အလြန္တရာဆူၿဖိဳးေခ်ာင္ခ်ိခဲ့ေသာ တိုင္း ျပည္ျဖစ္သည္တစ္ေၾကာင္း၊ ၃၀ ၄၀ ေပးရေသာ ဘြတ္ဖိနပ္မ်ဳိး၊ သကၠလပ္အက်ႍမ်ဳိး၊ တစ္နပ္စာအတြက္ ေလးငါးက်ပ္ တန္းေသာ အစားအစာမ်ဳိး အစရွိသည္တို႔ မရွိခဲ့ဖူးသည္တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ လူတစ္ေယာက္ အလုပ္လုပ္လိုက္လွ်င္ တစ္အိမ္ေထာင္လံုးအတြက္ စားဖို႔၊ ၀တ္ဖို႔၊ ေနထိုင္ဖို႔ လံုေလာက္စြာ ရရွိခဲ့ကား က်န္ေသာ အိမ္သူအိမ္သားမ်ားသည္ ၀တ္ကာ၊ စားကာ၊ သနပ္ခါးလိမ္းကာ၊ ျခင္းလံုးခတ္ကာျဖင့္ ေခ်ာင္ခ်ိသက္သာစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ၾက၏။ ေမာ္ေတာ္ကားစီးမႈအတြက္သူတစ္ပါးႏွင့္ ဂုဏ္ၿပဳိင္အားက်ရန္လည္းမရွိ၊ သံုးထပ္တိုက္ႀကီး တည္ေဆာက္ျခင္းအားျဖင့္ သူတစ္ပါးထက္သာေအာင္ႂကြား၀ါလိုေသာ စိတ္ဆႏၵမ်ဳိးလည္းမရွိ၊ အလြန္စုတ္ျပတ္လြယ္၍ ပါးလႊာလွေသာပဒုမၼာ အက်ႍပါးမ်ဳိးကို ၀တ္ဆင္လိုျခင္းလည္းမရွိ။ ေသာက္႐ွဴလိုျခင္းလည္းမရွိ။ ခပ္ေခ်ာင္ေခ်ာင္အလုပ္လုပ္၍ ခပ္ေခ်ာင္ ေခ်ာင္ေနထိုင္စားေသာက္လာခဲ့ၾကေသာ လူမ်ဳိးျဖစ္ခဲ့၏။ ထို႔ကဲ့သို႔ ၀မ္းစာအတြက္လည္းေကာင္း၊ အားအတြက္လည္းေကာင္၊ ေနမႈ ထိုင္မႈတြက္လည္းေကာင္း လႈပ္ကာ လွက္ကာႏွင့္ လံုေလာက္စြာရရွိခဲ့ၾကေသာ လူမ်ဳိးတစ္မ်ဳိးသည္ လြယ္လြယ္ႏွင့္ တင္းတိမ္ေရာင့္ရဲ၍ ပင္ပန္းႀကီးစြာအားထုတ္လုပ္ကိုင္ရန္ ပ်င္းရိျခင္းရွိၾကသည္မွာ အံ့ၾသဖြယ္ရာမဟုတ္။ သတၱ၀ါတို႔၏ ဓမၼတာသေဘာအတိုင္းမွ်သာ ျဖစ္ေခ်၏။ ထိုမွ်ေလာက္ အသက္ေမြးေခ်ာင္ခ်ိ လာခဲ့ေသာ လူမ်ဳိးသည္ လွ်ာထြက္မတတ္ အလုပ္လုပ္ႏိုင္မွ ၀မ္းခါး မ၀တ၀ မလွတလွ ရရွိႏိုင္ၾကသည့္ ကုလားျပည္မွ ကုလားလူမ်ဳိး၊ တ႐ုတ္လူမ်ဳိးမ်ားႏွင့္ စံထိုးႏိႈင္းယွဥ္ျခင္းခံရသည့္အခ
ါ ပ်င္းရိသည္၊ ေပါ့ေလ်ာ့သည္ဟူ၍ စြပ္စြဲျခင္းခံၾကရ ျခင္းမွာ အံ့ဖြယ္ရာမဟုတ္လွေခ်။ အမွန္စင္စစ္ေသာ္ကား ျမန္မာသည္ ပ်င္းႏိုင္ေသာအေျခရရွိခဲ့ဖူး၍ ပ်င္းရိျခင္း၌ အ က်င့္ပါေနေသးျခင္းမွ်သာ ျဖစ္ေပ၏။ မည္သည့္လူမ်ဳိးပင္ျဖစ္ေစ ျမန္မာကဲ့သို႔ ေခတ္ေကာင္း ေခတ္ေအးမ်ဳိးမီခဲ့ဖူးလွ်င္ ျမန္မာႏွင့္ အလားတူစြာပ်င္းရိၾကမည္သာ ျဖစ္ေခ်၏။ ပ်င္းရိျခင္းကို အျပစ္တစ္ခုလုပ္၍ ေျပာမည္ဆိုလွ်င္ ထိုအျပစ္ သည္ ျမန္မာလူမ်ဳိး၏အျပစ္မဟုတ္။ ၀မ္းစာရွာရန္ ေခ်ာင္ခ်ိခဲ့ဖူးသည့္ ျမန္မာျပည္၏အျပစ္ဟူ၍သာ ဆိုရန္ရွိေပ၏။


● အႏွစ္တစ္ရာႏွင့္ တစ္ႏွစ္
 ထို႔ျပင္ ကၽြႏ္ုပ္တို႔ကို ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ခန္႔မွ် အုပ္စိုးသြားသည့္ အဂ္လိပ္တို႔ကလည္း ျမန္မာမ်ားအား ပ်င္းရိသည္ဟု စြပ္စြဲေျပာဆိုသြားၾကာေသာ္လည္း ၎တို႔ကိုယ္တိုင္ ေခြၽးလံုး ေခြၽးေပါက္က်ေအာင္ ပင္ပန္းႀကီးစြာ အလုပ္လုပ္ကိုင္ သြားၾကသည္မႈရွိေခ်။ ပန္ကာေအာက္တြင္ ကေလာင္တံႏွင့္ လက္မွတ္ေရးထိုးရေသာ အလုပ္မွ်ေလာက္ႏွင့္ နင့္ ေလာက္ေအာင္ လခႀကီးမ်ားယူလ်က္ ကာမဂုဏ္စည္းစိမ္းအမ်ဳိးမ်ဳိး ခံစားစံစားသြားၾကျခင္း အားျဖင့္ နမႈနာျပသြားၾက သည္ကိုသာလွ်င္ ေတြ႕ျမင္လိုက္ၾကရ၏။ ၎တို႔၏အေနအထိုင္ကို ေတြ႕ျမင္ရျခင္းအားျဖင့္ ျမန္မာတို႔၌ စည္းစိမ္ခံမႈ အတြက္ သြားရည္က်ရေသာ စိတ္မ်ဳိးသာျဖစ္ေပၚၾက၍ ပင္ပန္းႀကီးစြာအလုပ္လုပ္လိုေသာ စိတ္သေဘာမ်ဳိးမူကား အ လွ်င္းပင္မျဖစ္ေပၚႏိုင္ခဲ့ေခ်။ သို႔ရာတြင္ ယခုအခါ နိပၸန္တို႔ေရာက္လာၾကရာတြင္မူကား “စစ္ဗိုလ္ႀကီးေတြေတာင္ အလုပ္ ၾကမ္းလုပ္ၾကသည္။ လူႀကီးေတြေတာင္ လူငယ္ေတြႏွင့္အတူ အလုပ္လုပ္ၾကသည္” ဟူေသာစကားမ်ားသည္ အရပ္ထဲ တြင္ တစ္ေန႔တျခားေျပာဆိုစ ျပဳလာၾကၿပီးျဖစ္ရကား ပင္ပန္းႀကီးစြာအလုပ္လုပ္မႈႏွင့္
ပတ္၍ အဂၤလူမ်ဳိးတို႔က ႏွစ္ေပါင္း ၁၀၀ ေက်ာ္ခန္႔မွ်ႏွင့္ သင္ျပရန္မတတ္ႏိုင္ သင္ခန္းစာကို နိပၸန္တို႔က တစ္ႏွစ္ခန္႔ အတြင္းသင္ျပႏိုင္သည္ဟု ဆိုရေပ မည္။


● ဂ်ာမနီျပည္၏စနစ္
ဤေနရာ၌ ဂ်ာမနီျပည္တြင္း ဟစ္တလာအသံုးျပဳလ်က္ရွိေသာ စနစ္ကိုဆိုရာအစိုးရတို႔က ျမန္မာျပည္တြင္ အျမန္ဆံုး နည္းယူအသံုးျပဳၾကလွ်င္ အလြန္ေကာင္းမြန္ေပလိမ့္မည္။ ဂ်ာမနီျပည္၌ သူေဌးသားျဖစ္ေစ၊ အမတ္ႀကီး၏သာ ျဖစ္ေစ၊ အရာရွိႀကီး၏သာျဖစ္ေစ လူလားေျမာက္ေသာအခ်ိန္အရြယ္တြင္ အျခားေသာ လူဆင္းရဲမ်ား၏သားမ်ားႏွင့္ အတူလမ္း ေဖာက္ျခင္း၊ ေကာက္ပဲသီးႏွံစိုက္မ်ဳိးျခင္းစေသာ ကူလီအလုပ္ၾကမ္းမ်ဳိးကို ၁၀ လတိုင္တိုင္ လုပ္ကိုင္ေဆာင္ ရြက္ၾကရ ေလသည္။ သူေဌးသားႏွင့္ ထင္းေခြသမားသားတို႔သည္လည္းေကာင္း၊ အရာရွိသားမ်ားႏွင့္ ကူလီ၏သားသည္လည္း ေကာင္း တစ္ခန္းတည္းအတူေန၊ အတူအိပ္၊ အတူစားၾကရလ်က္ လယ္ျပင္ထဲတြင္ အက်ႍကိုတံုးလံုးခြၽတ္ ကာ ပခံုးခ်င္း ယွဥ္လ်က္ ရက္ေပါင္း ၃၀၀ ကာပတ္လံုးတန္းတူညီတူ အလုပ္လုပ္ၾကရေလသည္။ အိမ္မွ ထမင္းပို႔ရျခင္း၊ အိပ္ရာလိပ္ ပို႔ရျခင္းမရွိေစရ။ တစ္တန္းတည္းစား၍ တစ္တန္းတည္းအိပ္ၾကရေလသည္။ အဂၤလိပ္တို႔ကိုအားက်ျခင္းအားျဖင့္ အလုပ္ၾကမ္းကို ေၾကာက္ရြံ႕၊ ဟန္ႀကီးပန္ႀကီး လုပ္ခ်င္တတ္လွေသာ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးလူငယ္မ်ားအတြက္ ၎စ နစ္ထက္ေကာင္းမြန္ေသာ စနစ္တစ္ခုကို ကြၽႏု္ပ္တို႔စဥ္းစားစိတ္ကူး၍မရႏ
ိုင္ေအာင္ ရွိေခ်ေတာ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ေလ့က်င့္ ေပးရလွ်င္ ပ်င္းရိသည္ဟူေသာ စြပ္စြဲခ်က္သည္လည္း ပေပ်ာက္သြားတန္ရာေခ်သည္။

● စြပ္စြဲခ်က္မ်ား

 ျမန္မာလူမ်ဳိးကို စြပ္စဲြေသာ အခ်က္မ်ားအနက္ ပ်င္းရိျခင္းကို ထုတ္ႏုတ္လိုက္သည္ရွိေသာ ေကာင္က်စ္စဥ္းလဲျခင္း၊ မညီညြတ္ျခင္း၊ မ႐ိုးေျဖာင့္တတ္ျခင္း စသည့္အျခင္းအရာမ်ား ၾကားရဖူးတတ္၏။ မညီညြတ္ျခင္းဆိုေသာ အျခင္းအရာ မွာ အိမ္ရွင္ျဖစ္ေသာျမန္မာမ်ားကို ဧည့္သည္ျဖစ္ေသာကုလားမ်ား၊ တ႐ုတ္မ်ားႏွင့္ႏိႈင္းစာလိုက္လွ်
င္ အနည္းငယ္ ေအာက္က်ေနာက္က် ရွိေနသကဲ့သို႔ မွတ္ထင္ရန္ရွိေပလိမ့္မည္။ သို႔ေသ္ တစ္ၿမိဳ႕တစ္ရြာသည္းတို႔ မည္သည္ အျခား ေသာၿမိဳ႕တစ္ရြာ၌ ဆံုစည္းၾကသည့္အခါ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ သည္းခံဆက္ဆံတတ္သည္ျဖစ္၍ ညီညြတ္ ေသာေဘာသည္ ဓမၼတာအေလ်ာက္ ေပၚေပါက္ရၿမဲျဖစ္ေလသည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာမ်ားသည္လည္း ကုလားျပည္၊ အဂၤလိပ္ျပည္၊ ဂ်န္ပန္ျပည္ စသည္တို႔၌ ေတြ႕ဆံုၾကသည့္အခါ အလြန္ညီညြတ္ၾကည္ဟု ၾကားရဖူးေသာေၾကာင့္ ျမန္မာ လူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ မညီညြတ္ေသာသေဘာသည္ ေသြးထဲတြင္ ပါ၀င္ေနသည္ဟု မဆိုစေကာင္းေပ။
ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲျခင္း၊ မ႐ိုးေျဖာင့္ျခင္းစေသာ စြပ္စြဲခ်က္တို႔မွာ အိႏိၵယတိုင္းသားမ်ားႏွင့္ ေရာေႏွာဆက္ဆံျခင္း အလြန္းနည္းပါးေသာ သူတို႔၏စြပ္စြဲခ်က္ေလာက္သာျဖစ္ေခ်၏။ လူမ်ဳိးတကာႏွင့္ ဆက္ဆံဖူးသူတို႔ကမူကား ျမန္ မာလူ မ်ဳိးကို ထုတ္ႏုတ္ေရြးခ်ယ္၍ ေကာက္က်စ္စဥ္းလဲေသာ လူမ်ဳိးဟုထုတ္ေဖာ္စြပ္စြဲျခင္းျပဳၾကမည္မဟုတ္ေခ်။ စင္စစ္ေသာ္ ကား ေလာက၌ ႐ိုးေျဖာင့္ေသာ လူမ်ဳိးဟူ၍ ခ်ီးမြန္းရန္လည္းေကာင္း၊ ေကာက္က်စ္ေသာလူမ်ဳိးဟူ၍လည္းေကာင္း လူ မ်ဳိးသီးျခားရွိႏိုင္မည္မဟုတ္ေပ
ရာ လူတစ္မ်ဳိးႏွင္တစ္မ်ဳိး ပိန္မသာ လိန္မသာ မွ်ာေလာက္သာ ရွိေနၾကေပလိမ့္မည္။ ႐ိုး ေျဖာင့္ျခင္း၊ ေကာက္က်စ္ျခင္းဆိုေသာ အျခင္းအရာမွာ လူမ်ဳိးေပၚ၌မတည္ဘဲ လူတို႔၏အေျခအေနအေပၚ၌ တည္ေန တတ္သည္ျဖစ္ေပရာ လူဆင္းရဲဟူ၍ အလြန္နည္းပါးလွေသာ ပါရမီလူမ်ဳိးမ်ားအနက္တြင္ သူခိုးဓားျပဟူ၍ အလြန္နည္း ပါးျခင္းကို ကြၽႏ္ုပ္တို႔ နားလည္ႏိုင္ၾကေပသည္။

● ထူးျခားေသာျမန္မာ့ဂုဏ္
ျမန္မာလူမ်ဳိး၏ ညံ့ဖ်င္းသည္ဟူ၍ စြပ္စြဲျခင္းခံရေသာ အျခင္းအရာမ်ားကို ရွင္းလင္းေဖာ္ျပခဲ့ၿပီးျဖစ္ရာ ယခုအခါ၌ ျမန္မာတို႔၏ေကာင္းျမတ္ေသာ ဂုဏ္အျခင္းအရာမ်ားအေၾကာင္းကို ေဖာ္ထုတ္ေရးသားရေပဦးအံ့။ သင္ၾကား၍ တတ္ ေျမာက္လြယ္ျခင္းအရာဌာန၌ ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္ ကမာၻေပၚရွိ မည္သည့္လူမ်ဳိးႏွင့္မဆို ယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္ေလာက္ေပရာ ‘ပါး ရည္နပ္ရည္’ ရွိျခင္း၊ အတိုအတြာဘက္၌ ဉာဏ္သြားျခင္းစေသာ အရာဌာနမ်ဳိးတြင္မူကား ျမန္မာသည္ကမမာၻတြင္ အ လြန္ကြၽမ္းက်င္လိမၼာေသာ ဗိုလ္ကျပားကေလးမ်ားက အခ်ဳိ႕ေနရာတြင္ ျမန္မာဉာဏ္ကို (ညစ္ပတ္ျခင္းမဟုတ္) အသံုး ျပဳျခင္းအားျဖင့္ အဂၤလိပ္မ်ားကိုႏိုင္ရသည္ဟု ၀န္ခံေျပာဆိုသည္ကိုၾကားရဖူး၏။ စင္စစ္မွာ အေသးအဖြဲႏွင့္ ပတ္သက္ သည့္ျဖတ္ထိုးဉာဏ္ေပၚေသာအျခင္းအရာမ်ဳိးမွာ ကမာၻေပၚတြင္ မ်ဳိးလိုက္ ႐ိုးလိုက္ခ်ီ၍ ျမန္မာတစ္မ်ဳိးတည္း၌သာ ရွိ သည္ဟူ၍ ကြၽႏု္ပ္တို႔ဆိုခ်င္၏။ အလြန္းနည္းပါးနပ္ေသာ အျခားလူမ်ဳိးတစ္ေယာက္တေလ၌ ၎ဉာဏ္မ်ဳိးေတြ႕ရတတ္ သည္မွန္ေသာ္လည္း လူမ်ဳိးလိုက္ျခံ၍ အနည္းႏွင့္အမ်ားရွိတတ္ လူမ်ဳိးလိုက္ျခံဳ၍ အနည္းႏွင့္အမ်ားရွိတတ္သည္ ကား ျမန္မာတစ္မ်ဳိးတည္းသာရွိ၏။ အျခားလူမ်ဳိးပါးလွ်င္ ျမန္မာအိပ္ေနသေလာက္ရွိသသည္ဟု ဆိုခ်င္၏။ ဤကား ျမန္မာ လူမ်ဳိး၏ ထူးကဲေသာအခ်က္ေပတည္း။ ဤအျခင္းအရာကို ၀န္မခံလိုေသာျမန္မာလူမ်ဳိးတစ္ေယ
ာက္ရွိခဲ့လွ်င္ ထိုသူ၌ ထိုအရည္အခ်င္းမ်ဳိး ခ်ဳိ႕ငဲ့ေသာေၾကာင့္သာ ျဖစ္ရမည္ဟု ကြၽႏု္ပ္တို႔ဆိုလို၏။


● ျမန္မာႏွင့္ ဒါနမႈ

ထို႔ျပင္ ေပးကမ္းစြန္႔ႀကဲျခင္းႏွင့္ ပတ္သက္၍ ကြၽႏု္ပ္တို႔ျမန္မာလူမ်ဳိး၌ ထူးကဲေသာအခ်က္ကို မၾကားေသးမီက ကြၽႏု္ပ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ေတြ႕ၾကံဳခဲ့ရသည္မွာ စိတ္ႏွလံုးကို အလြန္ထိခိုက္သျဖင့္ တစ္သက္ပတ္လံုး မေမ့ႏိုင္ေအာင္ရွိေတာ့၏။ ရန္ ကုန္ၿမိဳ႕ကို နိပၸန္ေလယာဥ္ပ်ံမ်ားက ေရွးဦးစြာဗုံးမ်ားႀကဲခ်စဥ္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားသည္ မီးသေဘၤာ၊ မီးရထား စသည္ တို႔ျဖင့္ အၿမိဳ႕ၿမိဳ႕အရြာရြာတို႔သို႔ ထြက္ေျပးတိမ္းေရွာင္ခဲ့ၾက၏။ ထိုစဥ္အခါ အရပ္ရပ္ေသာဆိပ္ကမ္း၊ အရပ္ရပ္ေသာ ဘူ တာ႐ံုစသည္တို႔မွ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သားမ်ားသည္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ စားဖြယ္ေသာက္ဖြယ္တို႔ျဖင့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ‘ဗံုးေျပး’ ဒုကၡိတ မ်ားအား ေပးေ၀လွဴဒါန္းၾကရာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး စား၍မကုန္ႏိုင္၊ ေသာက္၍မကုန္ႏိုင္ေအာင္ ရွိေနေတာ့၏။ တတ္ ႏိုင္သူမ်ားက ေထာပတ္ထမင္း၊ ဒံေပါက္ထမင္း၊ ၾကက္သားဟင္း၊ ဆိတ္သားဟင္းစသည္တို႔ျဖင့္ အထုတ္လိုက္ ရက္ ေရာစြာေပးေ၀ၾကရာ မႂကြယ္၀သူအလွဴရွင္မ်ားကလည္း သေရစာ၊ ေဆးလိပ္၊ ကြမ္းထုပ္၊ လက္ဖက္ထုပ္ စသည္တို႔ျဖင့္ တတ္အားသမွ် ေ၀ငွေပးကမ္းၾက၏။ တစ္ခုေသာဘူတာ႐ံုတြင္ အဘိုးႀကီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ အမယ္ႀကီးတစ္ေယာက္ သည္ မိမိတို႔၏အခင္းမွ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ ႏႈတ္ယူလာခဲ့ဟန္လကၡဏာရွိသ့္ ပဲစားဥတြဲမ်ား ကို လက္ႏွစ္ဖက္တြင္ မႏိုင့္တႏိုင္ဆြဲလ်က္ ကြၽႏု္တို႔အနီးသို႔ ခ်ဥ္းကပ္ကာ…
“လမ္းစားဖို႔ ယူသြားစမ္းပါေမာင္ရယ္၊ သူမ်ားလို လိေမၼာ္သီး မတတ္ႏိုင္ေပမယ့္ က်ဳပ္တို႔ကိုယ္တိုင္ စိုက္တဲ့ ပဲစားဥက ေလးကို စားေစခ်င္လြန္းလို႔ ႏႈတ္ၿပီးယူခဲ့ရ၊ စားၾကစမ္းပါေမာင္ရယ္” ဟုေျပာကာ အတြဲလိုက္ ထည့္ေပးလိုက္ၾကေလရာ ကြၽႏ္ုပ္မွာ အဘိုးႀကီးလင္မယား၏ သဒၶါၾကည္ျဖဴရွိေသာ စိတ္ေစတနာကို ဆင္ျခင္ေအာက္ေမ့သျဖင့္ မ်က္ရည္မ်ား လည္လာမိ၏။


ကြၽႏ္ုပ္တို႔၏မီးရထားတြဲေပၚ၌ တ႐ုတ္၊ ကုလားစသည့္ အျခားလူမ်ဳိးမ်ားလည္ပါရွိေလရာ ကြၽႏ္ုပ္က “ခင္ဗ်ားတို႔ တိုင္း ျပည္မွာ ဒီလိုသဒၶါၾကည္ျဖဴနဲ႔ ရက္ရက္ေရာေရာေပးလား ကမ္းလား လုပ္ၾကတာကို ျမင္ဖူးၾကံဳဖူးရဲ႕လား” ဟု ေမးလိုက္ သျဖင့္ ၎တို႔က မျမင္ဖူး၊ မၾကံဳဖူးေၾကာင္းႏွင့္ ၀န္ခံထြက္ဆိုၾက၏။ ထိုအခါ၌ကား ကြၽႏ္ုပ္သည္ ျမန္မာျဖစ္ရျခင္းတည္း ဟူေသာအျဖစ္ကို အလြန္တရာ၀မ္းေျမာက္ ဂုဏ္ေရာက္လ်က္ “ေဟာဒါမွ ဗမာကြ” ဟု ဟစ္ေအာ္မေႂကြးေၾကာ္ေသာ္ လည္း ကြၽႏ္ုပ္၏မ်က္ႏွာထားသည္ ထိုအေၾကာင္းကို ေဖာ္ထုတ္ျပသေနဟန္ လကၡဏာရွိရကား အနီးတြင္ လိုက္ပါ လာၾကေသာ တ႐ုတ္ႏွင့္ကုလားခရီးသည္မ်ားက “ေတာ္ပါေပတယ္ဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတို႔ဗမာေတြ အာႀကီးစိတ္ေကာင္း တယ္။ အားႀကီးကူညီတယ္” ဟု ကြၽႏ္ုပ္အား ေဖာ္ထုတ္၀န္ခံသြားၾကရ၏။


“ေရႊဗမာတို႔လုပ္လိုက္မွျဖင့္ ဒီလိုခ်ည္းပဲ” ဟု ႐ႈတ္ခ်ရြတ္ဆိုေလ့ရွိေသာ ျမန္မာမ်ားအား ဤအခ်က္ကို အထပ္ထပ္ ႏွလံုးသြင္းေစလို၏။

● ျမန္မာကို ျမန္မာ႐ႈတ္ခ်ထိုက္သေလာ
 ျမန္မာလူမ်ဳိး၌ ညံ့ဖ်င္းေသာအခ်က္မ်ားရွိျခင္း၊ ေကာင္းျမတ္ေသာအခ်က္မ်ားရွိျခင္းကို အပထား၍ ျမန္မာလူမ်ဳိး အေၾကာင္းကို ျမန္မာအခ်င္းခ်င္းက ၿမိန္ေရရွက္ေရ ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ထိုက္သေလာဟု စဥ္းစားဆင္ျခင္ေစလိုေသး၏။ ကြၽႏ္ုပ္တို႔သည္ ‘အမိျမန္မာျပည္’ ဟူေသာစကားကို တိုင္းေရးျပည္မႈႏွင့္ပတ္သက္ေသာ ေနရာတိုင္းသံုးႏႈန္းၾကေသာ စကားမွ်သာျဖစ္ေပရာ အမိျမန္မာျပည္ကို ခ်စ္ခင္ျခင္းဆိုသည္မွာ မိမိတို႔၏ျမန္မာျပည္ႏွင့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးကို ခ်စ္ခင္ျခင္း မွ်သာျဖစ္၏။ သို႔ျဖစ္ရကား ျမန္မာအမ်ဳိးသားသည္ပင္လွ်င္ ျမန္မာတို႔၏ မိခင္ျဖစ္ေခ်၏။ ျမန္မာအမ်ဳိးသားတို႔၏ အ ေၾကာင္းကို ႐ႈတ္ခ်ေျပာဆိုျခင္းသည္ အမိျမန္မာျပည္အေၾကာင္းကို ႐ႈတ္ခ်ေျပာဆိုရာေရာက္၏။ အၾကင္သူတစ္ ေယာက္၏ မိခင္သည္ အက်င့္စာရိတၱ မေကာင္းသျဖင့္ လင္ငယ္ေနျငားအံ့။ ထိုသူသည္ မိခင္လင္ငယ္ေနေသာအျဖစ္ ကို ၿမိန္ေရ ရွက္ေရႏွင့္ ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာျခင္းျပဳေခ်မည္ေလာ။ မိခင္မေကာင္းေသာအျဖစ္ကို လူသူေလးပါးတို႔ေရွ႕၌ အခါအခြင့္သင့္တိုင္းေဖာ္ထုတ္စြပ္စြဲျခင္းျပဳေခ်မည္ေလာ။ စင္စစ္ေသာ္ကား မိမိလူမ်ဳိး၏ မေကာင္းေသာအျဖစ္၊ ညံ့ဖ်င္းသိမ္ငယ္ေသာအျဖစ္တို႔ကို
ေဖာ္ထုတ္႐ႈတ္ခ်ေသာ ျမန္မာအမ်ဳိးသားသည္ မိမိ၏ေမြးသမိခင္ေၾကာင္းကို ပရိသတ္ဗိုလ္ထုအလယ္တြင္ ေဖာ္ထုတ္႐ႈတ္ခ်ေသာသူႏွင့္ ျခားနားျခင္းမရွိေခ်။ ဤအျခင္းအရာႏွင့္ႏႈိင္းစာေသာ္ ‘ကိုယ့္ေပါင္ကိုယ္လွန္ေထာင္း’ ျခင္းတည္းဟူေသာ ဥပမာသည္ အလြန္ေပ်ာ့ေနေသး၏။ ေမြးသမိခင္အေၾကာင္းကို ၿမိန္ဖြယ္ရွက္ဖြယ္ အားရပါးရ ႐ႈတ္ခ်ကဲ့ရဲ႕ျခင္းကဲ့သို႔ မိုက္မဲေသာအျပဳအမူသည္ ရွိမည္မဟုတ္ေခ်။


ထိုျပင္ ျမန္မာလူမ်ဳိး၏ အက်င့္စာရိတၱကို ျမန္မာကိုယ္တိုင္က ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ျခင္းသည္ အဘယ္မွ်ေလာက္ အက်ဳိးဆုတ္ယုတ္ပ်က္ျပားသည္ဟု စဥ္းစားဆင္ျခင္မိၾကဟန္မတူေခ်။ ျမန္မာို ျမန္မာက ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ျခင္းသည္ ယခုအခါတြင္ အလြန္ေခတ္စားလ်က္ရွိရကား တစ္ဦးကစ၍ ေျပာလိုက္လွ်င္ အနီးရွိလူမ်ားက ၀ိုင္း၀န္းေထာက္ခံလိုက္ ၾကသည္သာ မ်ားေနေတာ့၏။ ျမန္မာကို ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်ေျပာဆိုသံ ဆယ္ႀကိမ္ၾကားသည့္အနက္တြင္ တစ္ႀကိမ္တေလမွာ မွ် တစ္ဦးတစ္ေယာက္ေသာသူက ခုခံေခ်ပေျပာဆိုျခင္းကိုမွ် မၾကားဖူးေခ်။ ကုလားႏွင့္တ႐ုတ္တို႔ကို ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ်သံ ဆယ္ႀကိမ္ၾကားရသည့္အခါ ၎တို႔ဘကမွ ခုခံေျပာဆိုသူ ျမန္မာတစ္ေယာက္တေလမွ်ျဖစ္ေစ ေပၚထြက္တတ္ေပရာ ျမန္မာကို ျမန္မာက ႐ႈတ္ခ်ကဲ့ရဲ႕ရာတါင္မွ ခုခံေခ်ပလိုသူ ျမန္မာတစ္ေယာက္တေလမွ် ထြက္ျပဴေဖာ္မရျခင္းမွာ ၀မ္း နည္းဖို႔ေကာင္းလွ၏။

● ကာကြယ္ရန္နည္းလမ္း
 သို႔ေသာ္ ဤကိစၥမွာ ၀မ္းနည္းေန႐ံုမွ်မၿပီး။ ျမနမာ၏အက်ဳိးကို ထိခိုက္လ်က္ရွိေသာေၾကာင့္ ခုခံကာကြယ္ရန္ နည္းလမ္းရွာၾကံၾကရေပမည္။ ထိခိုက္ပံုကား ျမန္မာကို ျမန္မာက အထင္အျမင္ေသးသိမ္ေနခဲ့လွ်င္ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ဖက္စပ္္လုပ္ကိုင္ၾကရမည့္ လုပ္ငန္ႀကီးမ်ား၊ အစုစပ္ကုမၸဏီအလုပ္ႀကီးမ်ား စသည္တို႔ကို ျမန္မာမ်ားသည္ ဘယ္ေသာ အခါတြင္ စတင္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ရန္ရွိအံ့နည္း။ မည္သူမဆို အလုပ္ႀကီးတစ္ခုကို လုပ္ကိုင္သည့္အခါ ငါသည္ ဤအလုပ္ကို ထေျမာက္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသာ အရည္အခ်င္းရွိသည္ဟု ယံုၾကည္စိတ္ခ်ႏိုင္ေသာ စိတ္သေဘာမ်ဳိးရွိထားဖို႔ အ ေရးႀကီးေၾကာင္းကို လူတိုင္းပင္နားလည္ရၾကမည္ျဖစ္၏။ လူမ်ဳိးကိုမီ၍ လုပ္ကိုင္ရေသာ အလုပ္မ်ဳိးတြင္လည္းေကာင္း၊ ၎စိတ္သေဘာမ်ဳိးရွိဖို႔ အလားတူအေရးႀကီး၏။ စင္စစ္မွာ သာလြန္၍ပင္အေရးႀကီး၏။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ယံုၾကည္စိတ္ ခ်ႏိုင္ေသာ စိတ္သေဘာမ်ဳိး မျဖစ္ေပၚေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ကြၽႏု္ပ္တို႔ျမန္မာလူမ်ဳိးသည္ မည္ကဲ့သို႔ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ ေရးစနစ္မ်ဳိးကိုရရွိသည္ျဖစ္ေစ အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးမ်ား ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ကိုင္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေခ်အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးမ်ားကိုျဖစ္ေအာင္မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ေသးသမွ်ကာလပတ္လံုး စီးပြားေရးဘက္တြင္ ခ်ဳိ႕ငဲ့၍ လူမ်ဳိးကြဲမ်ား ေအာက္မွာ အစဥ္မၿမဲၾကရမည္ ဧကန္မလႊဲေပတည္း။


ယခုအခါ နိပၸန္ကို ေရာက္လာခဲ့ၾကသည့္ ထိုုက္တန္ေသာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ဳိး ေပးအပ္ေတာ့မည္ဆိုရာ ကြၽႏု္ပ္တို႔ျမန္မာလူမ်ဳိးမ်ားအဖို႔ အလုပ္ႀကီးအကိုင္ႀကီးမ်ား စတင္တည္ေထာင္ရန္ အခြင့္အလမ္းမ်ားသည္ အတိုင္းမသိ ေအာင္ေပၚေပါက္ေပေတာ့မည္။ ထိုအခါတြင္ ျမန္မာကို ျမန္မာက အထင္အျမင္ေသးခဲ့လွ်င္ အလုပ္လုပ္ရန္ပင္ ျဖစ္ႏိုင္မည္မဟုတ္ေသာေၾကာင့္ မိမိလူမ်ဳိးကို မိမိအထင္ေသးအျမင္ေသးေသာ စိတ္သေဘာထားမ်ဳိးကို ယခုမွစ၍ ပယ္ေဖ်ာက္ရန္ ႀကိဳးစားၾကရေပလိမ့္မည္။ ကြၽႏု္ပ္တို႔ ဆိုလိုရင္ကား ေမးသမိခင္၏ မေကာင္းေသာအခ်က္တစ္ခုကို သိထားေသာသားသည္ ထိုအခ်က္ကို ပယ္ေဖ်ာက္ရန္ ခဲယဥ္းမည္မွန္ေသာ္လည္း မိမိကိုယ္တိုင္ ထိုအေၾကာင္းကို ထုတ္ေဖာ္ေၾကညာျခင္းမွ ေရွာင္းၾကဥ္ျခင္း၊ သူတစ္ပါးတို႔ေျပာၾကသည္ကို ႏွိပ္ကြပ္ဖံုးအုပ္ျခင္းစသည္ျဖင္
့ အ႐ုပ္ဆိုး သည္ထက္ မဆိုးရေလေအာင္ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ႏိုင္ေသာ နည္းလမ္းရွိေသး၏။


ျမန္မာတို႔ ညံ့ဖ်င္းသည္ဆိုေသာအခ်က္မ်ားမွ အထက္တြင္ေဖာ္ျပခဲ့သည့္အတိုင္း တပ္အပ္ေသခ်ာစြပ္စြဲႏိုင္သည္လည္းမဟုတ္။ ၎တို႔ႏွင့္ ခုႏွိမ္ေလာက္ေစရန္ စင္စစ္ေကာင္းျမတ္ေသာ အခ်က္မ်ားသည္ ဒုႏွင့္ေဒးရွိေနေသးသည္ျဖစ္ေပရကား ကြၽႏု္ပ္တို႔သည္ မိခင္၏အရွက္ကို ကာကြယ္သည့္အလားကဲ့သို႔ ကြၽႏု္ပ္တို႔လူမ်ဳိးကိ ကြၽႏု္ပ္တို႔ကိုယ္တိုင္ ႐ႈတ္ခ်အရွက္ခြဲရာေရာက္ေသာ စကားမ်ဳိးကို ဆိုျခင္းမွ ေရွးဦးစြာ ေရွာင္ၾကဥ္အပ္ေပ၏။ ဒုတိယအခ်က္၌ ထိုကဲ့သို႔ ႐ႈတ္ခ်အရွက္ခြဲရာေရာက္ေသာ စကားမ်ဳိးကို သူတစ္ပါးတို႔ဆိုသည္ကို ၾကားရေသာအခါ အက်ဳိးအၾကာင္းကို နည္းသင့္လမ္းသင့္ ေဖာ္ျပ၍ ေတာင္းပန္တားျမစ္အပ္ေပ၏။ ဤစာကို ဖတ္႐ႈရေသာ မိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔သည္ အထက္ေဖာ္ျပာပါ အျခင္းအရာမ်ားကုိ ေက်နပ္ႏွစ္ၿခိဳက္သျဖင့္ အထက္ပါနည္းလမ္းအတိုင္း လိုက္နာေဆာင္ရြက္ပါေတာ့မည္ဟု သႏိၷဌာန္ခ်ထားၾကပါမူ ကြၽႏု္ပ္တို႔ေရးသားသတိေပးရက်ဳိးနပ္သည္ဟု သေဘာထား၍ လူမ်ဳိးကို အညြန္႔တံုးေအာင္ ျပဳလုပ္ရာေရာက္သည့္ အေလ့အက်င့္ဆိုးႀကီးတစ္ခုသည္လည္း ကြယ္ေပ်ာက္ရန္ အေျခခံသြားၿပီဟူ၍ ယံုၾကည္ေမွ်ာ္လင့္မိေပေတာ့သတည္း။

ေရႊဥေဒါင္း

Credit : Moe Ma ka

by လူထုစိန္၀င္း>>>

w64811

       
လြတ္လပ္တဲ့ သတင္းစာနဲ႔ သတင္းမီဒီယာ လုပ္ငန္းမ်ားဟာ ႏိုင္ငံတိုင္းနဲ႔ လူမ်ဳိးတိုင္း အတြက္ အင္မတန္ အေရးႀကီးတယ္ ဆိုတာကို တစ္ကမၻာလံုး သိၾကတယ္။ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေတြမႇသိတာ မဟုတ္ဘူး။ အာဏာရႇင္ေတြလည္းသိ၊ ဖက္ဆစ္ေတြလည္း သိတယ္။

စံတင္ေလာက္ေအာင္ေတာ္တဲ့ ဟစ္တလာ


သိတဲ့အတြက္ ဘယ္ႏိုင္ငံမႇာမဆို အာဏာသိမ္းပြဲတစ္ခု ျဖစ္ၿပီ ဆုိရင္ သတင္းစာနဲ႔ အသံလႊင့္ဌာနေတြကို အစိုးရ႐ုံး သမၼတအိမ္ေတာ္၊ လႊတ္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ အရင္ဆံုး သိမ္းပိုက္ၾကတယ္။ ဒီမိုကေရစီ အစိုးရေတြက 
သတင္းမီဒီယာရဲ႕တန္ဖိုးကို သိေပမယ့္  တန္ဖိုး သိပ္ထားေလ့ မရႇိၾကဘူး။ သူတို႔အတြက္ အသံုးခ်လို႔ ရ႐ုံေလာက္သာ ေနရာေပးၾကတယ္။ အာဏာရႇင္ေတြနဲ႔ နာဇီေတြ ဖက္ဆစ္ေတြကေတာ့ သတင္းမီဒီယာရဲ႕ တန္ဖိုးကို 
ေကာင္းေကာင္းသိသလို ေကာင္းေကာင္းလည္း အသံုးခ်ၾကတယ္။ ဂ်ာမန္အာဏာရႇင္ႀကီး ဟစ္တလာဟာ သတင္းမီဒီယာကို အသံုးခ်တဲ့ ေနရာမႇာ စံတင္ေလာက္ေအာင္ ေတာ္တဲ့သူ ျဖစ္တယ္။ စစ္အတြင္း နာဇီ အသံလႊင့္ဌာနက လႊင့္လိုက္တဲ့ သတင္းေတြဟာ နာဇီတို႔ရဲ႕ စစ္ေရး ေအာင္ျမင္မႈေတြကို အမ်ားႀကီး အေထာက္အကူ ျပဳခဲ့တယ္။ ဒီအသံလႊင့္ခ်က္ေတြေၾကာင့္ ဂ်ာမန္ေတြ ေရလက္ၾကားကိုျဖတ္ၿပီး နက္ျဖန္ပဲ လန္ဒန္ၿမိဳ႕ႀကီးကို ေရာက္ေတာ့ မလိုလို၊ သန္ဘက္ခါပဲ ေလထီးတပ္ေတြ ေရာက္လာေတာ့ မလိုလိုနဲ႔ အဂၤလန္ တစ္ကြၽန္းလံုး ထိတ္လန္႔ေခ်ာက္ခ်ား ျဖစ္ကုန္ၾကရတယ္။ စိတ္ဓာတ္ စစ္ဆင္ေရးနဲ႔ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး တာ၀န္ခံ ျပန္ၾကားေရး၀န္ႀကီး ''ဂိုဘယ္''ကို ဂ်ာမန္ျပည္သူေတြ အားလံုးနဲ႔ နာဇီတပ္ေတြကပါ ဖိန္႔ဖိန္႔တုန္ေအာင္ ေၾကာက္ၾကရတယ္။


ေဟာေရာရႇိနဲ႔ ဘန္ဇိုင္း


အာရႇတိုက္က ဂ်ပန္ဖက္ဆစ္ေတြလည္း အလားတူ အသံလႊင့္၀ါဒျဖန္႔ လုပ္ငန္းကို ေကာင္းေကာင္းႀကီး အသံုးခ်ခဲ့တာပါပဲ။ ''အာရႇတိုက္ သာတူညီမွ်ေရး'' နဲ႔ ''မဟာအာရႇ ထူေထာင္ေရး''ဆိုတဲ့ တိုက်ဳိ အသံလႊင့္ဌာနရဲ႕ ၀ါဒျဖန္႔ခ်ိေရး မႈိင္းလံုးႀကီးေတြဟာ ၿဗိတိသွ်ရဲ႕ ကိုလိုနီ ထမ္းပိုးေအာက္က ႐ုန္းထြက္ဖို႔ နည္းမ်ဳိးစံုနဲ႔ ႀကိဳးစားေနခဲ့ၾကတဲ့ အာရႇႏိုင္ငံအားလံုး အေပၚမႇာ အမ်ားႀကီး ႐ိုက္ခတ္ခဲ့တယ္။ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမႇာ ဘယ္ေလာက္ထိ ၾသဇာလႊမ္းမိုးခဲ့သလဲ ဆိုရင္ ပါး႐ိုက္နား႐ိုက္ အလုပ္ခံေနရတဲ့ၾကားကေတာင္ လက္သီးဆုပ္ကို ဆန္႔တန္းၿပီး ''နီပြန္ဘိ႐ုမာ ဘန္ဇိုင္း၊ ဘန္ဇိုင္း''လို႔ ေအာ္တဲ့အထိ ျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဂ်ပန္စကား မတတ္ေပမယ့္ ျမန္မာလူမ်ဳိးတိုင္း ''ေယာေရာရႇိ'' နဲ႔ ''ဘန္ဇိုင္း''ေတာ့ ေကာင္းေကာင္း ေျပာတတ္ေနၾကတယ္။


၀န္ႀကီးနဲ႔ တန္းတူ


စစ္ေအးကာလ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမႇာလည္း အေရႇ႕ဥေရာပ ႏိုင္ငံအားလံုးမႇာ သတင္းမီဒီယာလုပ္ငန္းကို ေကာင္းေကာင္း အသံုးခ်ခဲ့တယ္။ ပရာဗဒါလိုတပ္စ္လို သတင္းစာနဲ႔ သတင္းဌာနႀကီးေတြရဲ႕ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ေတြဟာ ၀န္ႀကီးေတြေလာက္နီးပါး အာဏာ ရႇိခဲ့ၾကတယ္။ ႏိုင္ငံျခားကို ေစလႊတ္တဲ့ သတင္းေထာက္ေတြ ဆိုရင္လည္း သံအမတ္ႀကီးေတြနဲ႔ တန္းတူေလာက္ သေဘာထားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ သတင္းေထာက္ေတြဆိုသံအမတ္ႀကီးေတြထက္ေတာင္ ၾသဇာ ရႇိၾကတယ္။ စိတ္ခ်ရတဲ့ လက္ေရြးစင္ေတြကိုမႇ ေရြးၿပီး ႏိုင္ငံျခား သတင္းေထာက္ အျဖစ္ ေစလႊတ္တာ ျဖစ္တယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ဒီလူေတြဟာ ေတာ္လည္းေတာ္ၾကတယ္။ ႏႇေျမာစရာေကာင္းတာက လူေတာ္ေတြရဲ႕ အရည္အခ်င္းေတြ လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ေတြဟာ ျပည္သူလူထု အတြက္ ျဖစ္ရမယ့္အစား သူတို႔ပါတီရဲ႕ အက်ဳိးစီးပြား အတြက္ သက္သက္ အေဟာသိကံ ျဖစ္ၿပီး ဆံုး႐ႈံးသြားရတာပဲ။


အစုိးရလုပ္သမွ်အားလုံး ေကာင္းပါသည္ခင္ဗ်ား လုပ္တုိင္း အစုိးရက သေဘာက်ၿပီး ေနရာေပးလိမ့္မယ္ မထင္နဲ႔၊ ဘယ္သူမႇ ဒါေလာက္ မညံ့ဘူး။ ေကာင္းတာကုိ ေကာင္းတယ္ေျပာ၊ မေကာင္းတာကုိ မေကာင္းဘူးေျပာ၊ မႇန္ရင္မႇန္တဲ့အတုိင္း၊ မႇားရင္မႇားတဲ့အတုိင္း သိကၡာရႇိရႇိ ေျပာတဲ့ ေရးတဲ့သူမ်ားကုိသာ လူေတြက ေလးစားၾကမႇာ ျဖစ္တယ္။ သတင္းသမားေကာင္းလုိ႔ သတ္မႇတ္ၾကမႇာ ျဖစ္တယ္  . . .
ျပည္သူလူထုမႇတစ္ပါး


ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေတြက သတင္းစာဆရာ စစ္စစ္ေတြကေတာ့ သူတို႔ကို သတင္းစာဆရာအျဖစ္ သတ္မႇတ္ေလ့ မရႇိၾကဘူး။ ၀ါဒါျဖန္႔ခ်ိေရး အရာရႇိေတြလို႔ပဲ သေဘာထားၾကတယ္။ သတင္းသမား ဆိုတာ ျပည္သူလူထုမႇ တစ္ပါး ဘယ္သူ႔သစၥာခံမႇ မျဖစ္ရဘူး ဆိုတဲ့ ျပ႒ာန္းခ်က္ကို သိပ္အေလးထားၾကတယ္။ သတင္းသမားစစ္စစ္ဟာ ျပည္သူလူထုရဲ႕ မ်က္ႏႇာကလြဲၿပီး ဘယ္သူ႔ မ်က္ႏႇာမႇ မၾကည့္ရဘူး။ အစိုးရရဲ႕ မ်က္ႏႇာကို မၾကည့္ရသလို ႏိုင္ငံေရးပါတီ အဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ မ်က္ႏႇာကိုလည္း မၾကည့္ရဘူး။ ဘယ္သူ႔ အေထာက္အပံ့ကိုမႇလည္း မခံယူရဘူး။ တစ္စံုတစ္ဦး ဒါမႇမဟုတ္ တစ္ပါတီ တစ္ဖြဲ႕တစ္စည္းရဲ႕ အေထာက္အပံ့ကို ရယူ လက္ခံမိရင္ ဘယ္နည္းနဲ႔မႇ ေျဖာင့္မတ္မႇန္ကန္တဲ့ သတင္းသမား မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေထာက္ပံ့ ကူညီတဲ့ အဖြဲ႕အစည္း ဒါမႇမဟုတ္ လူပုဂၢဳိလ္ရဲ႕ မ်က္ႏႇာကို ငဲ့ၾကည့္ရေတာ့မႇာ အေသအခ်ာ ျဖစ္တယ္လို႔ ေထာက္ျပေလ့ ရႇိၾကတယ္။


တန္ဖိုးထားေလးစား


ဒီလို က်င့္၀တ္ေတြကို လိုက္နာ ေစာင့္ထိန္းတဲ့ သတင္းမီဒီယာေတြ ဆိုရင္ စာဖတ္ပရိသတ္ ျပည္သူလူထုကသာ မဟုတ္ဘူး အစိုးရေတြနဲ႔ ႏိုင္ငံေရးသမားေတြကလည္း တန္ဖိုးထား ေလးစားၾကတယ္။ ထိုက္တန္တဲ့ေနရာကို ေပးၾကတယ္။ ေရႇးက နယူး ေယာက္တိုင္း၊ ၀ါရႇင္တန္ပို႔စ္တို႕လို သတင္းစာေတြနဲ႔ တိုင္းမ္မဂၢဇင္းလို သတင္းမဂၢဇင္းႀကီးေတြက အယ္ဒီတာေတြ သတင္းေထာက္ေတြ ေမာ္စကို သြားရင္ ကရင္မလင္က ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ကိုယ္တိုင္က လက္ခံ ေတြ႕ဆံုေလ့ ရႇိတယ္။ ျမန္မာျပည္မႇာလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္း အစိုးရ လက္ထက္က က်င္းပတဲ့ အလုပ္သမား ညီလာခံ ေတာင္သူလယ္သမားညီလာခံ ဆိုတဲ့ ညီလာခံႀကီးေတြမႇာ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းလို၊ ဆရာဇ၀နလို၊ ဆရာလူထုဦးလႇလို အယ္ဒီတာႀကီးေတြကို ေရႇ႕ဆံုးတန္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းေဘးမႇာ ေနရာေပးၿပီး ထိုင္ေစတာ ျဖစ္တယ္။


သီလ၊သမာဓိ၊ သိကၡာရႇိရႇိ


အခု အစုိးရ လက္ထက္မႇာလည္း သမၼတသစ္ ဦးသိန္းစိန္ရဲ႕ တုိင္းျပည္ကုိ ေျပာၾကားတဲ့ ပထမဆုံး မိန္႔ခြန္းမႇာေတာင္ စတုတၴမ႑ိဳင္ရဲ႕ အေရးပါပုံကုိ အသိအမႇတ္ျပဳ တန္ဖုိးထားၿပီး ေျပာၾကားသြားခဲ့တယ္။ ေနာက္ေျပာၾကားတဲ့ မိန္႔ခြန္းတုိင္းမႇာလည္း စတုတၴမ႑ိဳင္ အေၾကာင္း အျမဲလုိလုိ ပါခဲ့တယ္။ အစုိးရကုိယ္တုိင္က အခုလို အေလးအနက္ထား ေျပာၾကားေနခ်ိန္မႇာ သတင္းမီဒီယာသမားမ်ား ဘက္ကလည္း သီလ၊ သမာဓိ၊ သိကၡာရႇိရႇိနဲ႔ ကုိယ့္တာ၀န္ ကုိယ္ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္ဖုိ႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းေဘးမႇာ ေနရာေပးခံခဲ့ရတဲ့ သတင္းစာဆရာႀကီးေတြလုိ သတင္းသမား ဒီေန႔ ဘယ္ႏႇေယာက္မ်ား ရႇိသလဲသုိ႔ ကုိယ့္ဟာကုိယ္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ၾကဖုိ႔ လုိတယ္။ အနာေပၚတုတ္က် ျဖစ္ၾကရင္လည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး။ မႇန္တဲ့အတုိင္း ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ လက္ခ်ဳိး ေရၾကည့္တဲ့အခါမႇာ လက္တစ္ဖက္ေတာင္ ျပည့္ေအာင္ မရႇိပါဘူးလုိ႔ပဲ ေျပာလိုက္ပါရေစ။


ဒါေလာက္မညံ့ဘူး


အစုိးရက အသိအမႇတ္ျပဳ ေနရာေပးတယ္ ဆုိရင္ ကုိယ့္ဘက္ကလည္း ထိုက္တန္ေအာင္ေတာ့ ႀကိဳးစားရမႇာ ျဖစ္တယ္။ အစုိးရ လုပ္သမွ်အားလုံး ေကာင္းပါသည္ခင္ဗ်ား လုပ္တုိင္း အစုိးရက သေဘာက်ၿပီး ေနရာေပးလိမ့္မယ္ မထင္နဲ႔၊ ဘယ္သူမႇ ဒါေလာက္ မည့ံဘူး။ ေကာင္းတာကုိ ေကာင္းတယ္ေျပာ၊ မေကာင္းတာကုိ မေကာင္းဘူးေျပာ၊ မႇန္ရင္မႇန္တဲ့အတုိင္း၊ မႇားရင္မႇားတဲ့အတုိင္း သိကၡာရႇိရႇိ ေျပာတဲ့ ေရးတဲ့ သူမ်ားကုိသာ လူေတြက ေလးစားၾကမႇာ ျဖစ္တယ္။ သတင္းသမားေကာင္းလုိ႔ သတ္မႇတ္ၾကမႇာ ျဖစ္တယ္။ ဥပမာအေနနဲ႔ ေျပာရရင္ ဒီေန႔ အစုိးရက လက္နက္ကုိင္ ပဋိပကၡေတြ ရပ္စဲဖုိ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ ေတြ႕ဆုံ ေဆြးေႏြးဖုိ႔ ဖိတ္ေခၚကမ္းလႇမ္းတာဟာ ေကာင္းတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေကာင္းတယ္လုိ႔ ေျပာရဲရမယ္ ေရးရဲရမယ္။ ဧရာ၀တီျမစ္ဆုံမႇာ တည္ေဆာက္မယ့္ ဆည္ႀကီးေတြ ကိစၥကုိ ျပန္လည္ သုံးသပ္ေလ့လာေနပါတယ္လုိ႔ ေျပာတာ ေကာင္းတယ္။ ေကာင္းတယ္လုိ့ ေထာက္ခံရဲရမယ္။ သမၼတဦးသိန္း စိန္က ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကုိ လက္ခံေတြ႕ဆုံတာဟာ အင္မတန္ ေကာင္းတယ္။ ေထာက္ခံႀကိဳဆုိရမယ္။ အထူးသျဖင့္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဓာတ္ပုံ ခ်ိန္ဆြဲထားတဲ့ ေနရာမႇာ ဓာတ္ပုံတြဲ ႐ိုက္ၿပီး တုိင္းျပည္က သိေအာင္ျပလုိက္တာဟာ အစုိးရအေနနဲ႔ ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏႇီးလုိစိတ္ ရႇိေၾကာင္း ျပသတဲ့ လကၡဏာတစ္ရပ္ ျဖစ္တယ္။ ၀မ္းသာအားရ ႀကိဳဆုိ ေထာက္ခံရမယ္။



မေၾကာက္မရြံ႕ေထာက္ျပ
အလားတူပဲ မသင့္ေလ်ာ္ဘူးလုိ႔ ထင္ျမင္ ယူဆစရာမ်ား ရႇိရင္လည္း မေၾကာက္မရြံ႕ ေထာက္ျပရမႇာ ျဖစ္တယ္။ ဥပမာ စက္မႈ(၁)က ေမာ္ေတာ္ကားေရာင္းတဲ့ကိစၥမ်ဳိး ဆုိပါေတာ့။ ေလာေလာဆယ္ လႊတ္ေတာ္ ကုိယ္စားလႇယ္ေတြကုိ ေရာင္းေပးတယ္။ ေနာက္က်ရင္ တတ္သိ ပညာရႇင္ေတြ၊ ပါေမာကၡေတြ၊ ဆရာ၀န္ေတြ၊ စာေရးဆရာေတြနဲ႔ စာနယ္ဇင္းသမားေတြကုိ ေရာင္းေပးမယ္ ဆုိတဲ့ ကိစၥမ်ဳိးဟာ ဥပေဒရဲ႕အထက္မႇာ ဘယ္သူမႇ မရႇိေစရဘူး။ အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစား မရႇိေစရဘူး ဆုိတဲ့ သမၼတႀကီးနဲ႔ လႊတ္ေတာ္ ဥကၠ႒တုိ႔ ေျပာၾကားခဲ့တဲ့ စကားေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ေနတယ္။ ဒီမုိကေရစီရဲ႕ အႏႇစ္သာရနဲ႔လည္း ဖီလာ ျဖစ္ေနတယ္။ ဒီမုိကေရစီ စနစ္မႇာ အခြင့္ထူးခံ လူတန္းစားဆုိတာ လုံး၀ မရႇိရဘူး။ စာေရးဆရာမုိ႔ စာနယ္ဇင္းသမားမုိ႔ သာမန္ ျပည္သူေတြထက္ ပုိၿပီး အခြင့္အေရး မယူသင့္ဘူး ဆုိတာကုိ ေထာက္ျပရမယ္။


ဘယ္မႇမသြားသူေတြ ျပန္လာေစသင့္


ပလက္ေဖာင္းေပၚက လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြ အားလုံးကုိ ရႇင္းလင္း ဖယ္ရႇားပစ္ေနခ်ိန္မႇာ မီဒီယာေကာ္နာဆုိတဲ့ ဆုိင္ႀကီးေတြက ထီးထီး က်န္ရႇိေနတာက မတင့္တယ္ဘူး။ အခြင့္ထူးခံေတြလုိ ျဖစ္ေနတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ျပည္ပ ေရာက္သြားသူေတြကုိ ျပန္လာခြင့္ ျပဳမယ္လုိ႔ ေျပာေပမယ့္ ကုိယ့္တုိင္းျပည္၊ ကုိယ့္လူမ်ဳိးကုိခ်စ္လုိ႔ ဘယ္မႇထြက္မသြားဘဲ ေနရစ္ခဲ့သူေတြကုိ ျပန္လာခြင့္ မေပးေသးတာကေတာ့ မသင့္ေတာ္ပါဘူးလုိ႔ ေထာက္ျပရမယ္။ ဒီလူေတြကုိ အိမ္ျပန္ခြင့္ ေပးလုိက္မယ္ ဆုိရင္ တုိင္းသူျပည္သားအားလုံး စိတ္ခ်မ္းသာ ကုိယ္ခ်မ္းသာ ျဖစ္သြားၾကရမႇာ ဆုိတာကုိလည္း ေရးရဲရမယ္။


၀န္ထမ္းႀကီးငယ္မ်ားပါ
ေ
က္ဆုံး ေျပာခ်င္တာကေတာ့ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ ေျပာၾကားခြင့္၊ ေရးသားခြင့္ ဆုိတာက ႐ိုး႐ိုး အရပ္သူ၊ အရပ္သားမ်ားသာ ခံစားခြင့္ရႇိတာ မဟုတ္ဘူး။ တုိင္းသူျပည္သားေတြထဲမႇာ ပါ၀င္ေနတဲ့ အရာထမ္း 

နာ
အမႈထမ္းေတြမႇာလည္း ခံစားခြင့္ရႇိေၾကာင္း ၀န္ထမ္းႀကီး ၀န္ထမ္းငယ္ အားလုံး သိရႇိေအာင္ လုပ္ေပးဖုိ႔ လုိေၾကာင္း ေထာက္ျပသင့္တယ္။ ရပ္ကြက္တစ္ခုမႇာ လူသတ္မႈ၊ ဒါမႇမဟုတ္ လုယက္မႈ ျဖစ္တယ္ ဆုိရင္ ရပ္ကြက္မႇာတာ၀န္ယူထားရတဲ့ ရဲစခန္းကုိ သတင္းေထာက္က သြားေမးလိမ့္မယ္။ အဲဒီအခါ ရဲစခန္းက တာ၀န္ရႇိသူ ဘယ္သူမဆုိ ျဖစ္စဥ္အတုိင္း ဒါမႇမဟုတ္ ''ပထမ သတင္းေပး တုိင္ၾကားခ်က္(FIR)မႇာ ေရးမႇတ္ထားတဲ့ အတုိင္း ေျပာခြင့္ေပးထားလုိက္ရင္ အထက္ဆင့္ေတြထိ မလုိအပ္ဘဲ အလုပ္႐ႈပ္စရာ မလုိေတာ့ဘူးေပါ့။



အေလ့အက်င့္လုပ္
အလားတူပဲ ရပ္ကြက္ထဲက မီးေလာင္တဲ့သတင္းကုိ သက္ဆုိင္ရာ မီးသတ္ဌာနက တာ၀န္ရႇိသူက ေျဖလုိက္ေပါ့။ ဒီမုိကေရစီႏုိင္ငံေတြမႇာ ဗဟုိက ခ်ဳပ္ကိုင္တဲ့ သတင္းထုတ္ျပန္ေရး အဖြဲ႕ ဆုိတာမ်ဳိး ထားေလ့မရႇိပါဘူး။ ဌာနဆုိင္ရာ ၀န္ထမ္းတုိင္း သူတုိ႔ရဲ႕ ၀တၲရားနဲ႔ တာ၀န္ယူမႈကုိ မႇန္မႇန္ကန္ကန္ က်င့္သုံးတတ္ေအာင္ အေလ့အက်င့္ ျပဳလုပ္ေပးဖုိ႔ လုိအပ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆုိခြင့္ဆုိတာ ၀န္ထမ္းေတြနဲ႔လည္း အက်ဳံး၀င္ေၾကာင္း ေထာက္ျပသင့္တယ္လုိ႔ ေထာက္ျပ လုိက္ရပါတယ္။


Credit :weeklyeleven

 

The_People_Age_Journal_1_year_79









နိုင္ငံေရးသတင္းမ်ားႏွင့္ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ဦးစားေပးေဖာ္ျပေနသည့္ အပတ္စဥ္ထုတ္ ျပည္သူ႔ေခတ္ 


သတင္းဂ်ာနယ္တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ကို စာေပစိစစ္ေရးမွ ေဖာ္ျပခြင့္ ျပဳလိုက္သည္ဟူေသာ သတင္းမ်ား အင္တာနက္စာမ်က္ႏွာမ်ားတြင္ ထြက္ေပၚပ်ံ႕ႏွံေနေသာေၾကာင့္ The Voice Weekly မွ ျပည္သူ႔ေခတ္သို႔ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းရာ အတိုင္ပင္ခံ အယ္ဒီတာျဖစ္သူ သတင္းစာဆရာ ေမာင္ဝံသက အဆိုပါေဆာင္းပါးကို စာေပစိစစ္ေရးမွ ခြင့္ျပဳခ်က္ရရွိရန္ ေစာင့္ဆိုင္းေနဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ျပန္လည္ေျဖၾကားသည္။


အဆိုပါေဆာင္းပါးကို ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္သို႔ လြန္ခဲ့ေသာ ရက္သတၱပတ္ သုံးပတ္ကတည္းက ေပးပို႔ထားျခင္းျဖစ္ၿပီး စာေပစိစစ္ေရးမွ ယခုဆက္သြယ္ေမးျမန္းသည့္ ည ၉ နာရီအခ်ိန္အထိ ဆိုင္းငံ့အျဖစ္ သတ္မွတ္ထားဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ၎က ဆက္လက္ ေျပာၾကားသည္။
" ေဆာင္းပါးကို ေဖာ္ျပခြင့္ ျပဳလိုက္ၿပီဆိုၿပီး ဆက္သြယ္လာမဲ့ တယ္လီဖုန္းသံကို ေစာင့္ေနတာပါ၊ အဲဒီလို ဆက္သြယ္လာရင္ေတာ့ သတင္းေကာင္းေပါ့ဗ်ာ၊ ျမန္ျမန္ ခြင့္ျပဳေစခ်င္တယ္၊ ျမန္ျမန္ေဖာ္ျပလို႔ ရတာေပါ့ " ဟု ၎က ဆိုသည္။


ယင္းေဆာင္းပါးႏွင့္ ပတ္သက္၍ ျပည့္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ စာေရးဆရာ ေဖျမင့္ကလည္း " အခု အင္တာနက္မွာ ပ်ံ႕ႏွံ့ေနသလို၊ အခု ၾကားေနၾကသလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ အခုထိ မသိေသးဘူးဗ်၊ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ပတ္ေက်ာ္ေလာက္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တင္ထားတယ္ေပါ့ဗ်ာ " ဟု The Voice Weekly ၏ ဆက္သြယ္ေမးျမန္းခ်က္ကို ေျဖၾကားသည္။

ယင္းေဆာင္းပါးသည္ ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္အယ္ဒီတာအဖြဲ၏ ေတာင္းခံခ်က္အရ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္မွ ျပည္တြင္း ပုံႏွိပ္မီဒီယာတစ္ခုသို႔ ပထမဦးဆုံးအႀကိမ္ ခ်ီးျမႇင့္ေသာ စာမူျဖစ္ေၾကာင္းဆရာေမာင္ဝံသက ေျပာၾကားသည္။


" တစ္ျခား ပုံႏွိပ္မီဒီယာေတြကို ေပးထားမထားေတာ့ မသိေသးဘူးဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေပးထားတဲ့ ဒီစာမူကို ျမန္ျမန္ ခြင့္ျပဳေစခ်င္ပါတယ္၊ စာေပစိစစ္ေရးက ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ သတင္းေကာင္းပါ " ဟု ၎က ထပ္ေလာင္းေျပာၾကားသည္။


ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္သည္ ၿပီးခဲ့သည့္ ဇြန္လ ၂၈ ရက္ႏွင့္ ဇူလိုင္လ ၂၅ ရက္ေန႔မ်ားတြင္ ထုတ္လႊင္ခဲ့သည့္ 2011 BBC Reith Lectures (ႏွစ္စဥ္ ထုတ္လႊင့္ေနၾက ထင္ရွားေသာ ေခတ္ၿပိဳင္အေၾကာင္းအရာမ်ား) က႑တြင္ ပါဝင္ခဲ့ကာ သူ၏ ပို႔ခ်ခ်က္ႏွစ္ခုကို BBC World service ႏွင့္ BBC Radio 4 အသံလႊင့္အစီအစဥ္မ်ားတြင္ ထုတ္လႊင့္ခဲ့ၿပီး Youtube ရွိ BBC Channel မွလည္း ထုတ္လႊင့္ေပးခဲ့သည္။

Credit : The Voice Weekly
A public hearing on the dispute concerning delimitation of maritime boundary between Bangladesh and Myanmar in the Bay of Bengal will begin on September 8 at a UN tribunal in Hamburg, Germany.

Bangladesh lodged objections with the UN regarding the claims of India and Myanmar on October 8, 2009, as it has disputes with both the countries on "natural prolongation of the continental shelf and the baseline." 

India and Myanmar have unfairly cut off a significant portion of Bangladesh's maritime area in the Bay. Both the neighbours have drawn line in the Bay in such an unlawful way that apparently sandwiched Bangladesh, officials in Dhaka said.

Bangladesh's objection to Myanmar's claim was lodged with the UN's International Tribunal for the Law of the Sea (ITLOS) headquartered in Hamburg, Germany. And its objection to Indian claim was filed with the UN's Permanent Court of Arbitration based in The Hague, Netherlands. 

On September 5, the UN tribunal will have a public sitting at which Thomas Mensah, Judge ad hoc chosen by Bangladesh, and Prof Bernard H Oxman, Judge ad hoc chosen by Myanmar, will make the solemn declaration required under Article 9 of the Rules of the Tribunal.
Foreign Minister Dipu Moni will lead the Bangladesh delegation at the hearing scheduled to begin at the ITLOS on September 8. She along with experts including Rear Admiral (retd) Khurshid Alam, additional foreign secretary, will leave Dhaka on September 7 to attend the hearing.
The ITLOS is an independent judicial body established by the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS) to adjudicate disputes arising out of interpretation and application of the convention. It is empowered to settle such disputes between states.
The tribunal will hear the first round of oral arguments from Bangladesh on September 8, 9, 12 and 13 while Myanmar will place its arguments on September 15, 16, 19 and 20.
In the second round, Bangladesh will present its oral arguments in favour of its claim on September 21-22 and Myanmar on September 24.

The hearing will be held in the main courtroom of the tribunal, and is open to the public, according to a press release of ITLOS. 

Officials at the foreign ministry said Dhaka hopes to get the final verdict on the case with Myanmar by March next year.

Bangladesh favours a principle based on "equity" while India and Myanmar favours "equidistance" system to get bigger maritime areas.

Under a UN charter, the principle of "equity" takes into account a country's population, economic status and needs, GDP growth, and other human issues, while the "equidistance" system marks the boundary through geometric calculations.
According to UNCLOS, any such dispute should be resolved on the basis of equity, and in the light of relevant circumstances. And that makes Bangladesh's demand for equity-based demarcation justified.
Meanwhile, Bangladesh presented its claim on the continental shelf in the Bay at the UN Commission on the Limits of the Continental Shelf (CLCS) at the UN Headquarters in New York on August 24.

Dhaka's claim on the continental shelf extends up to 400-460 nautical miles (850 km) southwards from the country's coastline. It says it has full rights over the undersea natural resources within this area.

On December 14, 2009, the case relating to delimitation of the maritime boundary between Bangladesh and Myanmar in the Bay was lodged with the tribunal through notification of a special agreement between the two states.

Dhaka and Naypyitaw (Myanmar capital) duly filed their written pleadings within the time-limits prescribed. Dhaka filed its Memorial on July 1 last year and Myanmar its Counter-Memorial on December 1 last year. Dhaka's reply was given on March 1 this year and Naypyitaw's rejoinder on July 1.

Bangladesh has appointed 21 internationally reputed counsels for the legal battle with Myanmar and India.

    • Rohingya Exodus